เสแสร้งว่าเป็นเรือนหอ

Rrrrrrrrrr Rrrrrrrrrr

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ปลุกปิ่นมุกให้ละสายตาจากกลิ่นอายของอดีตสามีที่เพิ่งพ้นจากสำนักงานเขตไป

หน้าจอปรากฏชื่อ "แทน" เพื่อนสาวสองของปิ่นมุกที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ๆ ทุกเหตุการณ์สำคัญของชีวิตมักมีหล่อนคนนี้คอยอยู่เคียงข้างเสมอ และคอยปกป้องเธอทุกครั้งที่โดนรังแก แทนเองก็เป็นเพียงเด็กกำพร้าพ่อแม่เสียจากพายุพัดจนเรือล่ม อาศัยอยู่กับญาติในบ้านพักคนงานแห่งเดียวกัน แม่ของปิ่นมุกสงสารจึงคอยดูแลอยู่ห่าง ๆ เหมือนลูกอีกคน

"ปิ่นเอง" เสียงรับสายอย่างอ่อนล้าเต็มที เพราะวันนี้เธอเดินทางทั้งวันยังไม่ได้หยุดพักเลยแม้แต่น้อย

(ปิ่น วันนี้หล่อนหายไปไหน ไม่เห็นตั้งแต่ลอยอังคารเสร็จ)

"ปิ่นมาธุระที่กรุงเทพกลับเย็นนี้ แต่คงค้างคืนบนฝั่ง ปิ่นขอโทษนะที่หลายวันมานี้รบกวนแทนตลอดเลย"

(รบกวนอะไรกันล่ะ หล่อนก็ไม่มีใครแล้ว ป้าเครือก็ไปสบายแล้วอะไรที่ช่วยกันได้ก็ช่วย ๆ กันไป)

"อึก! ขอบ...ขอบคุณนะแทน"

(อย่าร้อง ๆ ร้องไห้มาหลายวันแล้วข้าวก็ไม่ค่อยได้กิน แทนขอร้องละ กินอะไรบ้างเถอะ)

"รู้แล้ว พรุ่งนี้เจอกันนะ"

ร่างบอบบางแสดงอาการเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด ปิ่นมุกพยายามฝืนตัวเองให้เดินไปถึงป้ายรถเมล์ให้ได้เพื่อจะเรียกแท็กซี่ไปยังบ้านของอดีตสามี แต่ร่างกายที่แสร้งว่าเข้มแข็งของเธอเหนื่อยล้ามาหลายวันแล้ว ทั้งยังแพ้ท้องอย่างหนัก ตอนนี้จึงทำได้เพียงเดินไปหย่อนตัวลงนั่งข้างต้นไม้พลางโก่งคออ้วกที่มีแต่ลมและน้ำลายเหนียว ๆ ออกมา

"หนู เอาน้ำไหมลูก"

ขวดน้ำที่เหลือเพียงครึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า ปิ่นมุกเหลือบตามองเล็กน้อย ก่อนรับมาถือไว้และกล่าวคำขอบคุณเบา ๆ อยู่ ๆ น้ำตาที่พยายามกลั้นเก็บก็ทะลักออกมาอย่างไม่อาจหยุดยั้ง ความเจ็บปวดและความทรมานที่สั่งสมมานานถูกพังทลายลงในชั่วพริบตาด้วยน้ำเพียงขวดเดียว น้ำใจเล็ก ๆ ที่เธอได้รับในช่วงเวลาที่ยากลำบากกลับได้รับจากคนแปลกหน้า

เจ้าของร่างเล็กร้องไห้จนไหล่สั่นสะท้านเพียงลำพัง ไม่มีอ้อมกอดอบอุ่นมาปลอบประโลม มีเพียงตัวเธอและลูกในท้องที่ต้องเผชิญกับความทุกข์นี้ในวัยเพียงสิบเก้าปี หากตอนนี้แม่ยังอยู่ แม่คงอยู่เคียงข้างคอยถามไถ่ด้วยความห่วงใย พร้อมกับโอบกอดและลูบผมเธอเบา ๆ

“ปิ่น เอาน้ำไหมลูก”

“ปิ่น กินข้าวหรือยังลูก”

“ปิ่น ดีขึ้นไหมลูก”

ปิ่นมุกรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ในโลกที่มืดมนและว่างเปล่าไม่มีที่พึ่งพิงไม่มีใครให้แบ่งปันความรู้สึก ตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นเพียงความทรงจำที่ไม่อาจหวนคืน ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพราะความใจง่ายของเธอเอง เธอไปหลงรักผู้ชายที่เกินเอื้อมคนนั้นและบทสรุปสุดท้ายกลายเป็นเธอที่สูญสิ้นทุกอย่าง มือเรียวเล็กคลี่หนังสือ ข้อตกลงในการหย่า ออกดูอีกครั้ง เพื่อตอกย้ำให้ตัวเธอเองรู้ตัวเสียทีว่านี่คือเรื่องจริง

ข้อตกลงในการหย่า คุณเขื่อนจะมอบเงินก้อนใหญ่ให้กับเธอ แต่ข้อแยกย่อยที่แจงละเอียดยิบ ทำให้หัวใจของปิ่นมุกหล่นลงพื้นแตกสลายลงไปต่อหน้าต่อตาของเธอเอง

-ห้ามนางสาวปิ่นมุก ไม้กล้า ติดต่อนายนาวินทร์ ภูมิพัฒน์ ทุกกรณี หากมีเหตุฉุกเฉินให้ติดต่อผ่านทนายความเท่านั้น

-ห้ามนางสาวปิ่นมุก ไม้กล้า อ้างอิงถึงนายนาวินทร์ ภูมิพัฒน์ ในทุกกรณี หากเกิดความเสียหายแก่ชื่อเสียงของนายนาวินทร์ ภูมิพัฒน์ นางสาวปิ่นมุก ไม้กล้า จะต้องถูกดำเนินคดีจนถึงที่สุด

เงินจำนวนห้าล้านบาท จะถูกโอนเข้าบัญชีของวันถัดไปหลังจากการลงนามหย่าเสร็จสิ้น

ปิ่นมุกค่อย ๆ พับเก็บหนังสือข้อตกลงการหย่าลงในกระเป๋าผ้าราคาถูกที่เธอชอบสะพายติดตัว ก่อนจะเดินทางไปปิดบัญชีธนาคารของตัวเอง เธอไม่อยากได้เงินของเขา แค่เห็นเขากลับมายิ้มได้ในรอบกว่าหนึ่งปีเธอก็ดีใจแล้ว แม้เธอจะต้องจุดไฟเผาตัวเองเพื่อให้แสงสว่างแก่เขาก็ตาม

รถแท็กซี่สีเขียวเหลืองเข้ามาจอดหน้ารั้วบ้านสองชั้นสีขาวตัวแอลหลังใหญ่เรียบหรู บ้านหลังนี้นาวินทร์เป็นคนออกแบบด้วยตัวเอง ในเมื่อเขาจบสถาปนิกจะเสียเงินจ้างคนอื่นทำไมล่ะ ผ่านไปเพียงครู่เดียวหญิงสาวร่างเล็กในชุดเดรสสีดำก็เปิดประตูเดินลงมาอย่างเชื่องช้าเหมือนพร้อมจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

"หนูไหวไหม? ลุงเห็นหน้าซีดตั้งแต่ขึ้นรถมาแล้ว"

ดวงตากลมโตเฉมองไปบนพื้น แต่ปากก็ยังพูดคุยกับคนขับเหมือนเดิม เธอรู้สึกไม่มั่นใจเมื่อต้องคุยกับคนแปลก นิสัยนี้ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ๆ

"ไหวค่ะ หนูแค่นอนน้อย ขอบคุณนะคะคุณลุง รบกวนรอหนูก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูจ่ายพิเศษให้"

ปิ่นมุกมองบ้านหรูสองชั้นหลังใหญ่ตั้งอยู่บนเนื้อที่หนึ่งไร่หรือมันมีชื่อเรียกแบบเสแสร้งว่าเรือนหอ อดีตภรรยาเจ้าของบ้านเปิดประตูเล็กข้างรั้วเดินอ้อมไปยังห้องด้านหลังที่เธอใช้อยู่อาศัยตลอดกว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา มันเป็นเพียงห้องสี่เหลี่ยมที่ไม่ได้มีเฟอร์นิเจอร์หรูหราราคาแพง มีเพียงเตียงเหล็กเล็ก ๆ ตู้เสื้อผ้าสองประตู และโต๊ะเครื่องแป้งที่เธอใช้ทั้งอ่านหนังสือและอื่น ๆ อีกจิปาถะ

"เราโง่อยู่ในห้องนี้ตั้งหนึ่งปีกว่าเชียวเหรอ" ปิ่นมุกพึมพำกับตัวเองเบา ๆ หัวเราะกับความโง่ที่รักผู้ชายคนนั้นแบบไม่ลืมหูลืมตา 

กระเป๋าเดินทางล้อลากถูกเปิดอ้าออก เสื้อผ้าที่มีอยู่ไม่มากถูกจัดลงกระเป๋าทีละตัว ๆ แต่อยู่ ๆ น้ำตาเธอก็ไหลอาบแก้มออกมาอีกแล้วเมื่อนึกถึงคำพูดของเขา

"ใส่ชุดดำมาทำไม? มีใครตายหรือไงปิ่น"

ใบหน้าสวยของปิ่นมุกอาบไปด้วยน้ำตาแห่งความสำนึกผิด เธอเป็นลูกที่ไม่ได้เรื่อง เป็นลูกที่ไม่เชื่อฟังมัวแต่หลงทางวิ่งไล่อยู่กับสิ่งที่ไม่มีวันเอื้อมถึง คำพูดของแม่เพราะจับใจและเต็มไปด้วยความหวังดีกลับไม่ยอมฟัง มัวแต่ไปฟังจินตนาการที่เพ้อเจ้อของตัวเอง

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ใส่ใจรับรู้ชีวิตความเป็นไปของครอบครัวเธอด้วยซ้ำ แต่เธอกลับเป็นบ้าใส่ใจทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเขา เขาชอบทานอะไร ชอบสีอะไร แววตาแบบไหนคือโกรธ เสียงหัวเราะแบบไหนคือจริงหรือเสแสร้ง เธอรู้ทุกอย่าง

แต่พอถึงวันหนึ่งที่เธอต้องการเขาบ้าง เธอกลับโดนเขาบล็อกข้อความและได้เพียงข้อความสั้น ๆ จากทนายให้กลับมาเซ็นใบหย่า น้ำตาที่ไหลเอ่อเพียงลำพังถูกปาดทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อไม่ให้ตัวเองแสดงความอ่อนแอ และต้องปลอบใจตัวเองว่าต้องอยู่ต่อไปให้ได้อย่างน้อย ๆ ก็เพื่อลูกในท้อง

ของทั้งหมดถูกเก็บลงในกระเป๋าใบใหญ่เรียบร้อยแล้ว ปิ่นมุกค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนช้าพลางมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง เธอเอาชีวิตตัวเองมาขังอยู่ในที่แคบ ๆ แบบนี้ได้ยังไงกันนะ ตลกสิ้นดี!

 

เสียงกระเป๋าล้อลากดังกระทบพื้นกระเบื้องใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ "ป้าเนียม" คนรับใช้เก่าแก่ที่เลี้ยงคุณหนูเขื่อนมาตั้งแต่เด็ก ๆ รีบเดินตรงเข้าไปดึงแขนเธอเบา ๆ

"หนูปิ่น หนูปิ่นกินข้าวสักหน่อยไหมลูก เดี๋ยวค่อยไป"

"หนูไปทานข้างนอกดีกว่าค่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันเครื่อง"

"แป๊บเดียวเองนะลูกนะ ป้าทำของโปรดหนูเอาไว้ให้"

สายตาแห่งความใจดีที่มองเธออย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง ทำให้ปิ่นมุกใจอ่อนยอมวางกระเป๋าไว้ที่หน้าประตูและเดินตามป้าเนียมไปอย่างว่าง่าย แม้ป้าเนียมจะไม่ค่อยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้านายทั้งสองคน แต่ก็อยากทำหน้าที่ตัวเองให้ดีที่สุดเป็นครั้งสุดท้าย

"นั่งลงก่อนลูก ป้าไปตักข้าวให้"

หญิงค่อนไปทางวัยชรากุลีกุจอตักข้าวสวยร้อน ๆ ส่งกลิ่นหอมอ่อนมาวางให้เธอพร้อมกับเปิดถ้วยแกงที่อุ่นเตรียมไว้ให้อีกสองสามอย่าง

"ต้มส้มปลาหมึก คะน้าฮ่องกงน้ำมันหอย แล้วก็หมูทอด กินสักหน่อยนะลูกนะ ไม่รู้เราจะได้เจอกันตอนไหน"

"ค่ะ"

เธอยิ้มที่มุมปากก่อนจะเริ่มทานอาหารมื้อสุดท้ายในบ้านหลังนี้ แต่พอตักคำแรกเข้าปาก...

"อุกกกกก! ผัดคะน้าเหม็นมากเลยป้าเนียม ป้าเนียมใส่อะไรลงไปคะ"

ร่างเล็กถลาวิ่งไปเข้าห้องน้ำส่งเสียงโอ้กอ้ากอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเดินหน้าซีดเซียวออกมา

"นะ หนูปิ่นบอกว่าเหม็นผัดคะน้าเหรอคะ? ป้าก็ใส่กระเทียมเจียวเยอะ ๆ แบบที่คุณปิ่นชอบไงคะ"

"ใช่ค่ะ แต่ปิ่นคงทานต่อไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ ป้าเนียมอย่าเสียใจนะคะ"

หญิงเกือบชราผู้ผ่านโลกมามากใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ เดินเข้ามาจับมือและมองหน้าปิ่นมุก

"ประจำเดือนขาดนานหรือยังคะคุณปิ่น?"