INICIAR SESIÓNตอนหนึ่งทุ่มกว่า ๆ ประตูบ้านเปิดออกและเซจุนก็เดินเข้ามายัยเด็กนี่ไม่ออกมาต้อนรับอีกแล้ว คงเอาแต่เล่นเหมือนคนลอยชายแล้วหลับไปสินะเขาคลายเนกไทให้หลวมแล้วเปิดประตูห้องนอนออกพรวด?บนเตียง ผ้าห่มนูนขึ้นมาให้ตายสิ หลับสนิทแค่ไหนกันถึงไม่รู้ว่ามีคนมา?ทันทีที่เดินเข้าไปเปิดผ้าห่มออก เขาก็พบภาพที่ไม่น่าเชื่อคังรีอาที่สวมเพียงชุดชั้นในอ้าแขนกว้าง แล้วกอดรอบคอเขาในพริบตาราวกับกระเด้งขึ้นจากเตียง“คุณลุง! เซอร์ไพรส์!”ถึงจะตกใจ แต่เขาก็พยายามทำเป็นสงบและไม่ใส่ใจให้มากที่สุดก่อนพูดขึ้น“นี่เล่นบ้าอะไรอีกวะเนี่ย”แน่นอนว่ามือยื่นไปลูบเอวบางตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้แล้วก็เถอะ“ประจำเดือนหนูหมดแล้วนะคะ! เลยรอจะมีเซ็กซ์กับคุณลุงค่ะ!”“ทั้งแบบนี้เหรอ?”“ค่ะ! ทั้งแบบนี้แหละค่ะ!”บ้าเอ๊ย ร่างกายร้อนขึ้นราวกับตอบสนองเองรอวันนี้มานานแค่ไหนแล้ว พยายามทำให้ดุ้นเนื้อที่ขึงขังสงบลงมากี่ครั้งแล้วพอแก้สายเสื้อชั้นในออกในครั้งเดียว รีอาก็ร้องกรี๊ดแล้วผละตัวออก“คุณลุง! ทำไมยังไม่ดูเลยก็จับถอดแล้วล่ะคะ!”“จะมีเวลาทำอะไรแบบนั้นที่ไหน”“แต่นี่น่าจะต้องดูนะคะ?”รีอานั่งบนเตียง เหยียดแขนไปข้างหล
เย็นวันนั้น เซจุนผู้ซึ่งลงแรงจัดการเก็บกวาดจนซอกเล็บดำขลับได้แต่กัดฟันแน่นกรอดและแล้ว รีอาก็ถูกตั้งเงื่อนไขข้อที่สี่เพิ่มเข้ามา“ห้ามเข้าห้องครัว”“คุณลุง! หนูกำลังเตรียมสอบประกาศนียบัตรอยู่นะ! ทำแบบนั้นได้ยังไงคะ!”“เชี่ย บอกว่ายังไงเธอก็ตกข้อเขียนอยู่แล้วไง?”ใจร้ายจริง ๆ เพิ่งเริ่มเองแท้ ๆ ก็เอาแต่พูดว่าจะตกแล้ว ดูถูกก็ควรมีขอบเขตบ้างสิ“ถ้าสอบผ่านล่ะคะ? ถ้าเกิดสอบผ่านจริง ๆ ล่ะคะ?”“ตอนนั้นค่อยมาคุยกันใหม่ ความดันจะพุ่งจนกราบลาโลกอยู่แล้ว”รีอาหุบปากแน่นเพราะตัวเองทำผิดไว้ก่อนอื่นต้องสอบข้อเขียนให้ผ่าน แล้วหลังจากนั้นจะต้องยกเลิกเงื่อนไขข้อที่สี่ที่ไม่สมเหตุสมผลนี้ให้ได้ เธอคิดแบบนั้นแล้วเลือกถอย“เข้าใจแล้วค่ะ แต่คุณลุง... มือคุณลุงจะทำยังไง...”พอเห็นมือที่ดำสนิท เขาก็หัวเราะแห้ง ๆ ออกมาที่ผ่านมาเคยเปื้อนเลือดแดงมาแล้วหลายร้อยครั้ง แต่ไม่เคยคิดเลยจริง ๆ ว่าจะต้องมาขัดกระทะที่ยัยเด็กน่าสมเพชแบบนี้ทำไหม้“สั่งมื้อเย็นสิ”“ทำไมคะ... วันนี้เรา... ไม่กินกับข้าวคุณป้าเหรอคะ”“บอกให้กดสั่งก็กดสั่งไปสิ เชี่ย”เพราะพูดไม่ออกหรือเปล่า วันนี้ไม่มีแรงทั้งจะจัดอาหารและเก็บก
เซจุนเปิดประตูบ้านหลังเลิกงานแล้วเอียงศีรษะ เพราะวันนี้คังรีอาตัวแสบไม่ได้ออกมาต้อนรับพอเดินก้าวยาว ๆ ไปห้องนั่งเล่น ก็เห็นเธอฟุบหลับอยู่บนโต๊ะในห้องนั่งเล่นหนังสือพวกนั้นคืออะไร อ้อ หนังสือแนวข้อสอบใบรับรองคุณวุฒิที่บอกว่าแวะซื้อจากร้านหนังสือก่อนหน้านี้เหรอ“คังรีอา”เสียงทุ้มต่ำทำให้รีอาขยี้ตาแล้วลุกขึ้น ทันทีที่เห็นเซจุนก็ยิ้มแฉ่งอย่างสดใสเหลือเกิน“คุณลุง! มาตั้งแต่เมื่อไรคะ?”“จะอ่านหนังสือสอบประกาศนียบัตรเหรอ? จู่ ๆ เนี่ยนะ?”“ค่ะ! อาหารเกาหลี อาหารญี่ปุ่น อาหารตะวันตก! จะสอบให้ได้ทั้งหมดเลยค่ะ!”พูดตามตรง ดูน่าจะดีกว่าการใบอนุญาตสอบนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่พูดถึงก่อนหน้านี้อีก ไม่สิ ดูเป็นไปได้จริงมากกว่าหน่อยแถมถ้าทำอาหารมาให้ด้วย จะเป็นของเล่นที่น่ารักขนาดไหนกันก่อนอื่น ลองตรวจดูความรู้พื้นฐานสักหน่อยดีไหม“ในมันฝรั่งมีสารพิษอะไร?”“อืม... ซาโปนินค่ะ”“เชี่ย ดับเบิลยูเอชโอเป็นชื่อย่อของหน่วยงานอะไร”“ฮู? ใคร ที่สำหรับตามหาคนหรือเปล่าคะ...”“เด็กน้อย เลิกทำไปเถอะ”ไม่รู้เรื่องก็ควรมีขอบเขตบ้าง นี่ไม่ใช่เรื่องเรียนเก่งหรือไม่เก่ง แต่เป็นเรื่องความรู้ทั่วไป ด
สถานที่ที่มาถึงครั้งนี้คือร้านหนังสือ แม้จะเป็นสถานที่ที่คาดไม่ถึงอย่างมาก แต่กีชอลก็เดินตามหลังรีอาไปอย่างอ่อนล้าตอนนั้นโทรศัพท์ดังขึ้นพร้อมชื่อคุ้นเคยที่ปรากฏบนหน้าจอคิมจุนซู คนที่กำลังตรวจสอบเส้นทางของพวกเขาแบบเรียลไทม์ และเป็นคนเดียวที่เขางอแงด้วยได้“อืม! จุนซู...!”“พี่ ตระเวนไปไหนขนาดนั้นครับ”นั่นน่ะสิ! แกก็เห็นหมดแล้วใช่ไหม? ว่าฉันกำลังถูกยัยเด็กตัวกระจ้อยร่อยนี่ลากไปทั่ว“ไม่ใช่ความคิดฉัน... ตอนนี้เหนื่อยจนจะตายแล้ว”“พี่สะใภ้ดูตื่นเต้นมากเลยครับ”อ่า ขอถอนคำว่ายัยเด็กตัวกระจ้อยร่อย เป็นพี่สะใภ้ พี่สะใภ้ต่างหาก“แกก็เหนื่อยใช่ไหม?... แกก็อยากพักแล้วไม่ใช่เหรอ?”“ไม่นะครับ? นาน ๆ ทีสนุกดีครับ”“เฮ้ย ไอ้เวร!”ติ๊ดจุนซูก็ตัดสายไปเหมือนแกล้งกีชอลเช่นกัน ก็จริง นั่งสบาย ๆ มองผ่านจอจะเหนื่อยอะไรนักหนาแต่ฉันล่ะ...? ต้องถูกสูบพลังจนหมดไปถึงเมื่อไรกันแน่!“รีอา!”“คุณลุง! ตรงนี้ค่ะ!”เด็กนี่ไม่ใช่กระรอกบินสักหน่อย เกือบคลาดสายตาไปแล้วพอเดินไปตามเสียงก็พบรีอากำลังเคาะปลายคางพลางคิดอะไรบางอย่าง“มาซื้ออะไร”“หนูจะเตรียมสอบใบรับรองคุณวุฒิค่ะ!”พรืด เกือบหัวเราะอ
“รีอา ไปกันเถอะ!”รีอาเปิดประตูห้องนอนออกมาเมื่อได้ยินเสียงกีชอลแว่นกันแดดสีดำสนิทบดบังใบหน้าเล็กไปกว่าครึ่ง ซ้ำยังสวมหมวกทรงบัคเก็ตและหน้ากากอนามัยปิดบังไว้อีกชั้นเป็นผลจากการตั้งใจแต่งตัวตามคำกำชับกึ่งคำเตือนของเซจุนก่อนไปทำงาน“คุณลุงกีชอล หนูดูแปลกไหมคะ?”“อืม ไม่หรอก ได้แล้ว แบบนี้แหละถูกแล้ว”รีอาที่ได้ออกจากบ้านหลังจากไม่ได้ออกมานานรู้สึกตื่นเต้นมากระหว่างนั่งรถไปโรงพยาบาล เธอพูดเจื้อยแจ้ว ปากไม่หยุดพักแม้แต่ครู่เดียว“ถ้าอย่างนั้นคุณลุงก็เป็นพนักงานบริษัทลงทุนด้วยเหรอคะ?”“อืม”“สนิทกับคุณลุงหัวหน้าใหญ่ไหมคะ?”“บอกว่ารับใช้ไง”“นั่นแหละค่ะ ทำไมล่ะคะ?”“เพราะเป็นหัวหน้าใหญ่ไง!”รู้สึกเหมือนถูกสูบพลังจนหมดตั้งแต่ตอนนี้แล้วโชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกล และเพราะจุนซูจัดการไว้ล่วงหน้า การลงทะเบียนจึงไม่มีปัญหา“สุดยอด! เขาบอกว่าหนูชื่อคิมจินอาค่ะ ฮ่า ๆ คิมจินอาอะไรกัน!”กีชอลหันมองซ้ายมองขวาด้วยความเลิ่กลั่กและทำตัวไม่ถูก เมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายก็สารภาพความผิดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“เงียบหน่อย ถ้าใครได้ยินจะเกิดเรื่องใหญ่”“แต่บริษัทลงทุนทำอะไรสารพัดเลยนะคะ?”“หื
ระหว่างนั้น รีอากำลังมองเซจุนเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางพูดเจื้อยแจ้ว“คุณลุง! ทำไมคุณลุงคนนั้นมาอีกแล้วคะ”“จะอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วัน รู้ไว้แค่นั้น”“ทำไมคะ”“เชี่ย”คำเดียวนั้นทำให้รีอาหุบปากไปชั่วครู่ก็จริง ที่นี่เป็นบ้านคุณลุง ใครจะมาอยู่กี่วันก็เป็นเรื่องที่คุณลุงจะตัดสินใจทั้งหมดนั่นแหละ“แต่ว่าคุณลุง!”“อืม”“ประจำเดือนหนูมาแล้วค่ะ”บ้าเอ๊ย พูดตามตรง รู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาเลยตั้งแต่วันนี้ก็จะกินคังรีอาไม่ได้แล้วสินะ ทั้งที่ของอร่อยอยู่ตรงหน้า แต่ต้องอดทนไปอีกหลายวันถึงอย่างนั้นก็แสดงออกไม่ได้สิ ใช่ แบบนั้นแหละถูกแล้ว“ปวดประจำเดือนล่ะ”“พอทนได้ค่ะ!”“ออกมา จะกินมื้อเย็น”มื้อเย็นวันนี้ไม่ได้มีเพียงแค่สองคน เพราะกีชอลกำลังนั่งยิ้มหน้าบานจับจองที่นั่งอยู่ด้วยอีกคนบนโต๊ะมีแกงกิมจิเดือดปุด ๆ และกับข้าวหลายอย่างวางไว้อย่างเป็นระเบียบเซจุนมองกีชอลแล้วเอ่ยขึ้นอ้อม ๆ“พรุ่งนี้พายัยนี่ไปโรงพยาบาลหน่อย”“เข้าใจแล้วครับ”กีชอลพยักหน้าโดยไม่ถามหรือโต้แย้งอะไร แต่รีอาไม่ใช่แบบนั้นถ้าไปโรงพยาบาลก็ต้องเป็นเรื่องฝังอิมพลานอนแน่นอน เธอนึกว่าจะไปกับคุณลุงอยู่แล้ว คิดว่าแบบนั้







