คุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

“ให้ตายสิ บรรยากาศแม่งวังเวงฉิบหาย”หน้าประตูรั้ว โดเซจุนขยับถุงมือหนังให้กระชับ เขาปีนข้ามกำแพงไปในชั่วพริบตาวันนี้อารมณ์แม่งแย่เป็นพิเศษ เพราะนานพอสมควรแล้วที่ไม่ได้ออกมาจัดการงานน่ารำคาญแบบนี้ด้วยตัวเอง ที่ผ่านมางานพวกนี้มันเป็นหน้าที่ของพวกลูกน้องแท้ ๆเหตุผลที่ยอมออกมาเองทั้งที่หงุดหงิดมีเพียงข้อเดียว ประธานคัง ลูกค้าวีไอพีที่จ่ายค่าจ้างให้เขามาจนถึงตอนนี้รวมเกือบสี่สิบสองล้านห้าแสนบาท ตอนส่งข้อมูลเป้าหมายครั้งนี้มา อีกฝ่ายพูดไว้แบบนี้“ครั้งนี้ช่วยลงมือเองที”“ท่านประธาน ลูกน้องผมก็ไว้ใจได้ครับ”“ฉันรู้ แต่ครั้งนี้จะปล่อยให้มีช่องโหว่อะไรไม่ได้เด็ดขาด”“มือผมฝืดไปแล้วน่ะครับ”“ค่าจ้างเจ็ดล้านห้าแสนบาท”มากกว่าปกติสามเท่า เซจุนหลุบตามองข้อมูลเป้าหมาย ในแฟ้มที่กางอยู่บนโต๊ะ รูปผู้หญิงที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นกับชื่อ ‘คังรีอา’ปัญหาคืออายุที่เขียนกำกับอยู่ข้าง ๆ น้อยเกินไป แค่ยี่สิบปีเท่านั้นพวกที่มีอนาคตไกลมักจะทำให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่เรื่อย แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัวพันกันแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธได้ทันที เขาจึงเอ่ยปากถามเป็นครั้งแรก“ถ้าตอบคำถามผม ผมจะลงมือครับ”“อะไร”

เมื่อรถยนต์จอดสนิทลงตรงหน้าประตูรั้ว บานประตูเหล็กหนาก็ส่งเสียงเลื่อนดังกึกก่อนจะเปิดออก... ที่นี่คือพื้นที่ซึ่งแยกตัวเป็นเอกเทศออกจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ทั้งยังเป็นสถานที่ซึ่งเซตระบบรักษาความปลอดภัยเอาไว้หนาแน่นรัดกุมที่สุด ยอดนักฆ่าอย่างเขาไม่มีวันชายตามองที่พักประเภทอพาร์ตเมนต์เด็ดขาด เพราะสายตาสอดรู้สอดเห็นที่มีอยู่มากมายพรรค์นั้น มันคือปัจจัยเสี่ยงอันตรายดีๆ นี่เองทันทีที่จอดรถก็อุ้มคังรีอาเดินตรงเข้าบ้านไป น้ำหนักในอ้อมแขนเบา เธอตัวเล็กและน่ารักไม่น้อยเขาวางเธอลงบนเตียงแล้วรินวิสกี้ใส่แก้ว วันนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์กลับรู้สึกเจือจางเป็นพิเศษ“อะไรกัน อยากตายจริง ๆ เหรอ”หนึ่งอึก สองอึก ขณะที่ความเงียบดำเนินอยู่ เปลือกตาของรีอาก็สั่นเล็กน้อย มุมปากของเซจุนยกขึ้นพร้อมกัน“ตื่น”เปลือกตาบางขยับสั่นไหวขึ้นมาอีกหน ครั้งนี้แน่ชัดแล้วว่าสติสัมปชัญญะของเธอกำลังค่อย ๆ ลอยเด่นพ้นผิวน้ำตื่นขึ้นมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง“คังรีอา”รีอาลืมตาขึ้นมองเพดานก่อน แล้วจึงเลื่อนสายตาไปสถานที่ไม่คุ้นเคย ผู้ชายไม่คุ้นหน้า ไม่สิ ผู้ชายที่พยายามฆ่าตนเอง แม้จะรู้สึกแปลกตาอยู่บ้าง แต่ก็ยังไร้ซึ่งควา

เมื่ออาบน้ำเสร็จแล้วออกมายังห้องนั่งเล่น กลิ่นรามยอนก็โชยมาเตะจมูกรีอากำลังเขย่งเท้าล้างจาน อ่างล้างจานมีความสูงที่ปรับให้เหมาะกับคนสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เห็นท่าทางพยายามอย่างทุลักทุเลของเธอแล้วเขาก็ถอนหายใจ“ปล่อยไว้ เดี๋ยวมีคนมา”“แต่ว่า... หนูเป็นคนกินนะคะ…”“บอกให้ปล่อยไว้”“…ค่ะ”รีอาเพิ่งหันกลับมาแล้วก้มหน้าลง เพราะผู้ชายที่พันผ้าขนหนูไว้เพียงผืนเดียวตรงช่วงล่างกำลังก้าวยาว ๆ เข้ามาหา ปลายหูแดงขึ้นทันที ใบหน้าร้อนผ่าวเซจุนหยุดตรงหน้าแล้วดื่มน้ำเย็นอึก ๆ“กินอร่อยไหม?”“ค่ะ…”“ถ้าอย่างนั้นก็ไปอาบน้ำหน่อยสิ?”อะไรกัน คุณลุงคนนี้เป็นอะไรเนี่ย? ฉันตกใจหมดเลย ทั้งกลัวทั้งอายจะแย่แล้วนะ“คะ...? อะ อาบน้ำ? อาบน้ำเหรอคะ…?”“อืม”“อ่า... ค่ะ…”พอมาเผชิญหน้ากันใกล้ ๆ คังรีอาตัวเล็กจริง ๆ ศีรษะสูงถึงเพียงหน้าอกเขา ส่วนความต่างของรูปร่างยิ่งไม่ต้องพูดถึง“วางเสื้อผ้าไว้บนเตียง อาบน้ำแล้วก็เปลี่ยน”“ค่ะ…”เธอขยับหลบไปด้านข้างสองสามก้าวเหมือนปูเดิน ก่อนรีบมุ่งไปยังห้องนอนบนเตียงมีเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นพับวางเอาไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่าในจังหวะที่เธอใช้ปลายน