คุณลุงนักฆ่าสุดเร่าร้อน

“ให้ตายสิ บรรยากาศแม่งวังเวงฉิบหาย”

หน้าประตูรั้ว โดเซจุนขยับถุงมือหนังให้กระชับ เขาปีนข้ามกำแพงไปในชั่วพริบตา

วันนี้อารมณ์แม่งแย่เป็นพิเศษ เพราะนานพอสมควรแล้วที่ไม่ได้ออกมาจัดการงานน่ารำคาญแบบนี้ด้วยตัวเอง ที่ผ่านมางานพวกนี้มันเป็นหน้าที่ของพวกลูกน้องแท้ ๆ

เหตุผลที่ยอมออกมาเองทั้งที่หงุดหงิดมีเพียงข้อเดียว ประธานคัง ลูกค้าวีไอพีที่จ่ายค่าจ้างให้เขามาจนถึงตอนนี้รวมเกือบสี่สิบสองล้านห้าแสนบาท ตอนส่งข้อมูลเป้าหมายครั้งนี้มา อีกฝ่ายพูดไว้แบบนี้

“ครั้งนี้ช่วยลงมือเองที”

“ท่านประธาน ลูกน้องผมก็ไว้ใจได้ครับ”

“ฉันรู้ แต่ครั้งนี้จะปล่อยให้มีช่องโหว่อะไรไม่ได้เด็ดขาด”

“มือผมฝืดไปแล้วน่ะครับ”

“ค่าจ้างเจ็ดล้านห้าแสนบาท”

มากกว่าปกติสามเท่า เซจุนหลุบตามองข้อมูลเป้าหมาย ในแฟ้มที่กางอยู่บนโต๊ะ รูปผู้หญิงที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นกับชื่อ ‘คังรีอา’

ปัญหาคืออายุที่เขียนกำกับอยู่ข้าง ๆ น้อยเกินไป แค่ยี่สิบปีเท่านั้น

พวกที่มีอนาคตไกลมักจะทำให้รู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่เรื่อย แต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาพัวพันกันแน่นเกินกว่าจะปฏิเสธได้ทันที เขาจึงเอ่ยปากถามเป็นครั้งแรก

“ถ้าตอบคำถามผม ผมจะลงมือครับ”

“อะไร”

“ต้องการกำจัดเธอเพื่ออะไรครับ”

นิ้วมือที่พาดอยู่บนพนักวางแขนของโซฟาหนังสั่นเล็กน้อย เขาเพิ่งเคยเห็นท่าทีแบบนั้นเป็นครั้งแรก ประธานคังกระแอมแห้ง ๆ ครั้งหนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักกว่าปกติ

“เป็นลูกสาวของจียอนน่ะ”

ไม่จำเป็นต้องอธิบายเพิ่มเติม คังจียอน บุตรสาวเพียงคนเดียวของประธานคัง เขารู้อยู่แล้วว่าเธอมีลูกสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง

ถ้าอย่างนั้นคำตอบก็มีเพียงข้อเดียว สายเลือดที่ไม่มีใครรู้ของบุตรสาวคนเดียวในตระกูลมหาเศรษฐีแชโบล ตัวตนที่ปล่อยให้ใครรู้ไม่ได้ นั่นก็คืออเป้าหมายในครั้งนี้สินะ

“กรรมการคังจียอนทราบไหมครับว่าเด็กคนนี้มีตัวตนอยู่”

“วันนี้ถามเยอะเป็นพิเศษนะ”

“เพราะวันนี้ท่านขอให้ผมทำอะไรต่างจากปกตินี่ครับ”

เซจุนไม่เหมือนตัวเองในยามปกติ ประธานคังก็เช่นกัน คำถามกับความตึงเครียด เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งคู่มาก่อน

“ไม่รู้ นั่นแหละเหตุผล”

ถึงกับต้องกำจัดลูกนอกสมรสที่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่ามีอยู่เลยเหรอ? ทำไมกันนะ? แปลกที่ครั้งนี้เขาไม่รู้สึกอยากรับงาน สัญชาตญาณกำลังบอกเขาแบบนั้น

เสียงประธานคังดังขึ้นอีกครั้ง

“เด็กนั่นเริ่มตามหาแม่ มันโพสต์รูปแบแนจอโกรีกับผ้าห่มลงในโซเชียลมีเดีย”

“แบแนจอโกรีกับผ้าห่ม การเหลือร่องรอยพวกนั้นเอาไว้คงเป็นความผิดพลาดของท่านประธานสินะครับ”

“ฉันยอมรับ แต่สุดท้ายคนที่ไม่ยอมฟังทั้งที่เตือนไปขนาดนั้นก็คือเด็กนั่น”

สายตาหันกลับไปที่แฟ้มอีกครั้ง ใบหน้าที่ยิ้มสดใสโดยไม่รู้อะไรเลย คังรีอา

สุดท้ายจะจ้างนักฆ่าไปฆ่าเธอ แต่กลับให้ใช้นามสกุลคังเนี่ยนะ? น่าขันชะมัด แต่เขาแสดงออกไม่ได้ จึงทำได้เพียงเดาะลิ้น

“โซเชียลมีเดียพาเธอไปหาความตายแล้ว”

“โดเซจุน”

“ผมจะจัดการเองครับ”

นั่นคือเหตุผลที่เขาปีนข้ามกำแพงบ้านห่วย ๆ หลังนี้เข้ามา บ้านนอกเมืองที่อยู่ห่างจากตัวเมือง เรียกให้ดูดีว่าบ้านนอกเมือง แต่ลานบ้านกลับเต็มไปด้วยวัชพืช

ถ้าเธอรู้ว่ามีแม่ที่รวยจนเงินล้นมือ ลานบ้านนี้จะดูดีขึ้นอีกหน่อยไหม ไม่สิ ป่านนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไร ยังไงเธอก็กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูสู่ปรโลกอยู่ดี

เมื่อเอาอุปกรณ์แนบกับกลอนประตูดิจิทัลอย่างคุ้นเคย ประตูหน้าบ้านก็เปิดออกอย่างไร้เสียง ห้องนั่งเล่นมืดสลัว มีเพียงแสงรำไรลอดออกมาจากห้องที่ปิดประตูแน่น

“ถ้ายังตื่นอยู่ก็ยุ่งสิ”

เขาเดินโดยไม่ให้มีเสียงฝีเท้าเลย ก่อนจะแนบหูกับประตูห้อง

โชคดีที่ไม่ได้ยินเสียงอะไร อันที่จริงต่อให้ได้ยินก็ไม่เป็นไร การจัดการเด็กผู้หญิงแค่นี้ยังไม่ถึงขั้นเรียกว่าเป็นงานด้วยซ้ำ

เอี๊ยด... ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออก

‘เชี่ย ตกใจหมด’

เขากลืนคำสบถไว้ในใจ ภาพที่ไม่คาดคิดต้อนรับเขาอยู่

คังรีอาหลับไปทั้งที่เปิดโคมไฟซ่อนแสงไว้ดวงหนึ่ง กำลังกอดหมอนข้างใบใหญ่ที่โตกว่าตัวเธอไว้แน่น

ปัญหาคือชุดนอนแบบกระโปรงม้วนร่นขึ้นไปถึงเอว และเพราะเธอยกขาข้างหนึ่งงอเป็นมุมฉาก เชี่ย! ต้นขาขาวโพลนกับแพนตี้สีหวานเผยให้เห็นเนินเนื้อสาวด้านในอย่างโจ่งแจ้ง แล้วหัวใจตรงก้นนั่นมันอะไรกัน ไม่ใช่เด็กเล็ก ๆ สักหน่อย

เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง อาจเพราะเป็นห้องของเด็กผู้หญิง จึงมีกลิ่นหอมอบอวล แล้วทำไมผิวถึงขาวขนาดนี้ เหมือนตุ๊กตาชะมัด เงารูปทรงของร่องแยกที่อยู่ระหว่างกางเกงชั้นในดูเล็กน่าเอ็นดู

บ้าฉิบหาย ตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่ เขาส่ายหัวเรียกสติ แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในเสื้อแจ็กเก็ต

เขาหยิบกระบอกฉีดยาออกมา ไล่ฟองอากาศอย่างคุ้นเคย พร้อมกล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายในใจ

‘ชาติหน้าเกิดมาในครอบครัวธรรมดาเถอะ’

ในตอนนั้นเอง

“งืม... อืม…”

การพลิกตัวอย่างกะทันหันทำให้มือหยุดลง แล้ว... ในที่สุดเขาก็ได้เห็นใบหน้านั้นจนได้

รูปถ่ายหลอกลวง ไม่สิ เทียบกันไม่ได้เลยต่างหาก เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เห็นคนงดงามหมดจดถึงเพียงนี้ตอนหลับ เพราะท่าทีที่ไร้การระวังตัวด้วยหรือเปล่า นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาลืมคำว่าเป้าหมายไป

“ตั้งสติหน่อย เชี่ย แบบนี้ฉันได้ตายก่อนแน่”

มันคือความรู้สึกที่ไม่เข้ากับตัวเองเลยสักนิด คิดได้ดังนั้นเขาก็ยื่นมือเข้าอุดปิดปากของคังรีอาเอาไว้แน่นในทันที

“...?”

ดวงตาทั้งสองข้างต้องเบิกโพลงสิ ต้องเผยให้เห็นนัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความกลัว และตามปกติควรจะมีเสียงหายใจติดขัดดังออกมา

แต่เด็กนี่มันอะไร? แทนที่จะดิ้นกลับค่อย ๆ ลืมตา อะไรกัน ทำไมถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้ ทำไมถึงเอาแต่ทำให้เขาทำตัวไม่ถูก

เขากัดฟันแล้วเพิ่มแรงที่มือ ยังเร็วไปที่จะกดเส้นเลือดใหญ่บริเวณคอ

เห็นเธอค่อย ๆ หลับตาลงโดยไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว ก็เหมือนเธอรู้สถานการณ์ของตัวเองและยอมรับมันทั้งอย่างนั้น

“ดูเด็กนี่สิ?”