ค่ำคืนที่แสนจะอบอุ่น

เย็นวันเสาร์บ้านทรงไทยสมัยใหม่ย่านใจกลางเมืองหลังเดิมที่เธอเคยมาครั้งสุดท้ายเมื่อตอนที่เขากลับมาจากเมืองนอก ยังคงอบอุ่นเหมือนเดิมกลิ่นอาหารหอมลอยมาตั้งแต่หน้าบ้าน

ม่านมุกกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ

“ได้ข่าวว่าพี่เสือทำเองด้วยนะจ๊ะเมนูวันนี้ไข่พะโล้+ยำแซ่บ”

เธอเอาศอกกระทุ้งเพื่อนแบบเขิน ๆ

“จริงดิ!พี่เสือทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”

ณภัทรกำลังยืนหั่นผักอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว

สวมเสื้อยืดสีขาวธรรมดา ผ้ากันเปื้อนสีเทาคาดอก ผมยุ่งเล็กน้อยเพราะไอน้ำจากหม้อแกง

ภาพที่ไม่ใช่หมอในห้องตรวจ แต่เป็นพี่ชายที่ดูอบอุ่นแบบที่เธอไม่เคยเห็นชัดขนาดนี้

“นับ มาแล้วเหรอ?”

เขาหันมายิ้มให้เธอ ดวงตานิ่งแต่มีประกายบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

“ค่ะ”

เธอยิ้มเขิน ๆ แล้วมองเขายกหม้อพะโล้ลงจากเตาไปตั้งบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่วคุณดารินแม่ของเขาเดินออกมาพอดี ยิ้มกว้างอย่างเอ็นดู

“นับ ทำไมหน้าซีดจังเลยลูก เข้ามา ๆ วันนี้แม่กับเสือช่วยกันทำหลายอย่างเลยนะ”

นับดาวก้มศีรษะไหว้ก่อนจะตามเข้าไปม่านมุกแอบกระซิบข้างหู

“บรรยากาศเหมือนสามีทำอาหาร รอภรรยาเลยอ่ะแก”

ทั้งโต๊ะถูกจัดอย่างเรียบง่าย แต่อบอุ่นมีไข่พะโล้ หมูสามชั้นนุ่มละลายในปาก ยำวุ้นเส้นรสจัดจ้าน ต้มจืดเต้าหู้หมูสับ และผลไม้ฝานใส่จานอย่างสวยงาม

“ลองชิมพะโล้ฝีมือเสือดูสิจ๊ะ” แม่ของณภัทรเอ่ยอย่างภูมิใจ

นับดาวตักช้า ๆ แล้วลองชิมคำแรกกลิ่นเครื่องเทศหอมอ่อน ๆ กับรสเค็มหวานกลมกล่อม

“อร่อยมากเลยค่ะ”

เธอยิ้มจริงใจ แล้วเผลอมองคนปรุงโดยไม่รู้ตัว

ณภัทรไม่ได้พูดอะไร แต่แค่เขายิ้มเธอก็รู้ว่าเขารอฟังคำนี้อยู่

หลังอาหาร ม่านมุกถูกแม่ใช้อ้างให้ไปช่วยล้างจาน ปล่อยให้เขากับนับดาวอยู่ในห้องนั่งเล่น

ณภัทรยกแก้วน้ำเปล่ามาให้เธอ แล้วนั่งลงบนโซฟาข้าง ๆ

มือเขาวางบนต้นขาตัวเองอย่างสุภาพ ไม่แตะต้อง แต่ก็ไม่ห่างเกินไป

“วันนี้อาหารถูกปากไหม”

เสียงเขานุ่มกว่าทุกครั้งนับดาวยิ้มเล็กน้อย

“อร่อยค่ะนับไม่คิดว่าพี่เสือจะทำอาหารเก่งขนาดนี้”

“แล้วนับชอบไหมครับ”

เขาถามเบา ๆ สายตาจริงจังแบบที่ทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ

“ชอบค่ะ”

เธอตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะยิ้มมุมปากเขาหัวเราะเบา ๆเสียงนั้น

เหมือนกล่อมให้หัวใจเธอสงบลงอย่างประหลาดและในคืนนั้นเอง

นับดาวยิ้มเขิน ก้มหน้าจนคางแทบชิดอก

และในใจของเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า อาการไม่สมดุลในร่างกาย

เป็นเพราะฮอร์โมน หรือเพราะเขากันแน่

กลิ่นอาหารยังอวลอยู่ในบ้านเสียงหัวเราะของม่านมุกดังอยู่ในครัว ขณะที่ช่วยแม่ล้างจาน ณภัทรเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี สะบัดมือเล็กน้อยก่อนหยิบผ้าขนหนูมาเช็ด

สายตาเขาเหลือบไปเห็นนับดาวกำลังเก็บจานเปล่าจากโต๊ะไปกองไว้บนเคาน์เตอร์ เธอทำเงียบ ๆ แต่เรียบร้อย

“นับไม่ต้องเก็บแล้วจ้ะ เดี๋ยวมุกจัดการเอง”

แม่ของเขาเอ่ยขณะหันหลังอยู่

“ได้ค่ะ”

เธอยิ้มบาง ๆ แล้วเช็ดมือตัวเองบนผ้า ก่อนจะเดินมานั่งตรงโซฟา

ณภัทรมองเธอแวบหนึ่งแล้วหันไปทางม่านมุกที่กำลังจะล้างชามใบสุดท้าย

“มุก เดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งนับดาวเองนะ”

ม่านมุกเงยหน้าขึ้นมองทันที ดวงตาขยับไวกว่าใจ

“หืม? ไม่ต้องก็ได้พี่เสือ เดี๋ยวมุกไปส่งเอง”

“ไม่เป็นไร พี่ว่าจะออกไปธุระแถวนั้นพอดี”

เขาตอบเสียงเรียบ ดึงผ้าเช็ดมือออกจากราวแล้วเดินมาหยิบกุญแจรถจากโต๊ะ

ม่านมุกเหล่ตามองนับดาวด้วยสายตา “เห็นมั้ย?” แล้วก็ยิ้มกรุบกรอบ

นับดาวหน้าเริ่มร้อน ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว หัวใจดวงเล็กๆพองโตจนเหมือนจะกลายเป็นฟองสบู่

เธอขยับลุกขึ้นแล้วโค้งขอบคุณแม่ของณภัทรเบา ๆ

“ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นนะคะคุณแม่ อร่อยมากเลยค่ะ”

“ไว้แวะมาบ่อย ๆ นะลูก แม่ดีใจที่ได้เห็นหน้านับอีก”

คุณดารินยิ้มอย่างเอ็นดูและจับมือเธอเบา ๆ

ณภัทรเดินนำเธอออกมาหน้าบ้าน

เมื่อเปิดประตูรถให้ เขาหันมาพูดเรียบ ๆ

“เชิญครับ”

เสียงเขาเบากว่าทุกครั้ง แต่แฝงความขี้เล่นบาง ๆ

นับดาวชะงักไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วตอบกลับเบา ๆ ไม่มองหน้าเขา

และการขับรถไปส่งในคืนนั้นจึงไม่ใช่แค่การส่งผู้หญิงคนหนึ่งกลับบ้านแต่เป็นการกลับเข้ามาในชีวิตของเธออีกครั้ง

อย่างมีเจตนาและอบอุ่นขึ้นทุกนาที

เสียงคลิกเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อประตูรถถูกปิด

ณภัทรสตาร์ทรถอย่างนุ่มนวล ไฟหน้ารถส่องสว่างบนถนนที่เงียบสงบหลังมื้อค่ำ

ในรถเงียบแต่ไม่อึดอัดบรรยากาศคล้ายตอนที่เธอเป็นเด็กสาววัยมัธยมต้น นั่งเบาะหลังรถที่มีพี่เสือคนนี้เป็นคนขับ เงียบ สุภาพ ไม่พูดมาก แต่เธอชอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเสมอ

วันนี้ก็เหมือนกันแค่ต่างตรงที่เธอนั่งข้างเขาแล้ว

“ช่วงนี้ทำงานเหนื่อยไหม?”

เขาเอ่ยถามเบา ๆ ดวงตายังมองถนน แต่โทนเสียงอ่อนลงกว่าในห้องตรวจนับดาวยิ้ม

“ก็เรื่อย ๆ ค่ะ งานเยอะขึ้น แต่ก็ยังสนุกอยู่”

“นั่นแหละที่พี่ห่วงต้องบอกยัยมุกแล้วว่าให้งานนับน้อยๆหน่อย”

เขาพูดเบา ๆ ราวกับกำลังคิดกับตัวเอง

“บางทีคนเราชอบทำอะไรสนุกจนลืมพัก ลืมดูแลตัวเอง”

เธอหันไปมองหน้าเขาแสงไฟข้างถนนไล้ผ่านใบหน้าของเขา เงาสะท้อนบนกระจกสะท้อนรอยยิ้มบาง ๆ มุมปาก

“เหมือนใครบางคนที่รับเวรดึกทุกสัปดาห์นั่นแหละค่ะจริงไหมค่ะพี่เสือ”

เธอแกล้งย้อนเขาหัวเราะเบา ๆ

“จำได้ด้วยเหรอ?”

“จำได้หมดแหละค่ะถ้าเป็นเรื่องของพี่เสือ”

เธอกระซิบเบา ๆ ไม่ให้เขาได้ยิน

เสียงเพลงในรถคลอเบา ๆเป็นเพลงเก่า ๆ ที่เธอเคยฟังตอนวัยมัธยม เพลงที่เขาชอบเปิดเวลาไปรับน้องสาวจากโรงเรียน

“ยังฟังเพลงเดิมอยู่เหรอคะ?”

“ก็...มันทำให้พี่นึกถึงช่วงที่ดี ๆ”

เขาตอบเสียงนิ่ง แต่ใจความทำให้เธอเงียบไปชั่วครู่

ณภัทรเหลือบมองเธอแวบหนึ่งก่อนจะพูดเบา ๆ โดยไม่หันมามอง

“แล้วนับล่ะนึกถึงช่วงนั้นบ้างไหม?”

นับดาวไม่ตอบเธอเพียงแต่พยักหน้าเบา ๆ แล้วหลบตา

เมื่อรถจอดหน้าคอนโดของเธอเขาดับเครื่องลง และหันมามองเธอ

“พี่ขอขึ้นไปดื่มน้ำได้ไหม?”

เขาพูดเรียบ ๆ ไม่มีอ้อมค้อมน้ำเสียงธรรมดาแต่ในใจเธอเต้นดังไปหมด

นับดาวหันไปมองเขา เธอเห็นแววตาของเขาไม่ได้อ้อน ไม่ล้อเล่น

แต่มันจริงใจและเต็มไปด้วยความระมัดระวัง

“น้ำเปล่าธรรมดาเท่านั้นนะคะ ไม่มีไวน์ ไม่มีเบียร์”

เธอพูดติดตลกกลบเกลื่อน

เขายิ้มกว้างทันที

“พี่ไม่กล้าดื่มอะไรแรง ๆ หรอก”

คำพูดนั้นเบากว่าลมแต่แรงพอจะทำให้เธอหน้าแดงได้อย่างง่ายดาย

ห้องของนับดาวเป็นห้องขนาดกลางในคอนโดมิเนียมย่านสงบ ไม่วุ่นวายจนเกินไป กว้างพอให้เธอใช้ชีวิตได้สบาย และตกแต่งด้วยโทนอบอุ่นที่สะท้อนความเป็นตัวเธออย่างชัดเจน

มุมโซฟา สีเทาอ่อนติดริมหน้าต่าง เป็นมุมโปรดของเธอ หมอนอิงลายดอกไม้สีพาสเทลใบเล็กวางเรียงไว้สองสามใบ ใกล้กันมีโต๊ะไม้ขนาดกะทัดรัด วางแจกันแก้วใสที่มีดอกยิปโซแห้งจัดอย่างเรียบง่าย พร้อมเทียนหอมกลิ่นลาเวนเดอร์วางเคียง

ผนังด้านหนึ่ง ติดกรอบรูปภาพเล็ก ๆ ที่เธอวาดเองทั้งภาพบ้านสวนของแม่ ภาพแมวเหมียวจากร้านกาแฟแถวที่ทำงาน หรือบางภาพก็เป็นคำพูดสั้น ๆ ที่เธอเขียนเองไว้เตือนใจ เช่น “ใจเต้นแปลว่าเรายังรู้สึกอยู่”

แสงไฟในห้องสว่างเพียงแค่พอนับดาวหยิบน้ำเย็นหนึ่งแก้ววางลงบนโต๊ะไม้เล็กหน้าโซฟา ก่อนยื่นให้เขา

“นั่งก่อนสิคะ”

เธอยิ้มบาง ๆ ชี้ไปยังโซฟาเดี่ยวริมหน้าต่าง

แต่ณภัทรกลับเลือกนั่งลงบนโซฟาที่ยาวกว่า ข้างเธอ  เว้นระยะห่างไว้เล็กน้อยอย่างคนมีมารยาท

เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบา ๆ

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความเงียบที่ไม่อึดอัด

กลับเป็นเงียบที่รู้สึกปลอดภัยณภัทรยกแก้วน้ำขึ้นจิบ แล้ววางไว้เบา ๆ

สายตาเขาไม่ได้มองโทรทัศน์ที่เปิดอยู่เบา ๆ หากแต่มองโต๊ะเล็กตรงหน้าแล้วพูดขึ้นอย่างเรียบง่าย

“นับโตขึ้นมากเลยนะ”

นับดาวหลุดยิ้ม

“ก็ผ่านมาหลายปีนี่คะ พี่เองก็เปลี่ยน”

“ตรงไหน?” เขาหันมาถาม

เธอมองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา

“ตาไม่เหมือนเดิม”

ณภัทรเลิกคิ้ว

“เมื่อก่อนเป็นยังไง?”

“ตาพี่เหมือนกระจกเงาสะท้อนทุกอย่างชัด แต่ดูห่างไกล”

เธอหัวเราะเบา ๆ

“ตอนนี้มันเหมือนอบอุ่นขึ้น”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับเสียงต่ำ

สายตาคู่นั้น ที่ทิ้งไว้ในความทรงจำของเธอ

ว่าเขาเริ่มมองเห็นเธอในแบบที่เธอเฝ้ามองเขามานานแล้ว