คุณหมอณภัทร

“นับรีบลงมาเร็ว เดี๋ยวพี่เสือก็กลับมาจากสนามบินแล้ว!”

เสียงของม่านมุก เพื่อนสนิทของนับดาวตะโกนมาจากชั้นล่าง

นับดาวรีบหยิบลิปกลอสในกระเป๋าแล้วแต้มเบา ๆ บนริมฝีปาก กัดฟันมองเงาในกระจกพลางพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ได้เจอกันห้าปีเขาจะจำเราได้ไหมนะ”

พี่เสือพี่ชายของม่านมุก คือผู้ชายคนแรกที่ทำให้หัวใจของ

นับดาวเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่ตอนมัธยม เขาอายุห่างจากนับดาวสี่ปี ตอนนั้นนับดาวก็แค่นักเรียนตัวเล็กๆ ที่ชอบแอบมองเขาตอนมาส่งม่านมุกที่โรงเรียน ทุกครั้งที่เขายิ้ม หรือแม้แต่ตอนที่เขาว่าม่านมุกเสียงเข้ม มันก็ทำให้ใจฉันเต้นแรงแบบไม่เข้าใจตัวเองเลย

นับดาวแอบรักเขา

แอบรักมาตลอด โดยไม่เคยพูดมันออกไปให้ใครฟังแม้แต่กับม่านมุก

กลับมาจากอเมริกา หลังจากไปเรียนแพทย์และทำงานอยู่ที่นั่นนานถึงห้าปีเต็ม

ห้าปีที่เขาหายไปจากชีวิตของนับดาว ราวกับหายไปจากโลกใบนี้

“พี่เสือสอบบอร์ดผ่านแล้วนะเว้ย”

ทุกประโยคเหล่านั้น นับดาวยิ้มรับได้แต่เงียบๆ

เธอแอบรักพี่ชายเพื่อนและไม่เคยลืมเขาเลย

แม้วันเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน แม้นับดาวจะโตขึ้น เป็นพนักงานบริษัทคุณดารินแม่ของณภัทร และกลายเป็นสาวมั่นมากกว่าเมื่อก่อน แต่ในความทรงจำเขายังเป็นผู้ชายคนนั้น

ในห้องและเป็นผู้ชายที่ทำให้เด็กผู้หญิงอายุสิบหกคนหนึ่ง เรียนรู้คำว่า “แอบรัก” ครั้งแรกในชีวิต

ตอนนี้นับดาวยืนอยู่ในบ้านของม่านมุก สวมเสื้อไหมพรมแขนยาวสีครีมกับกางเกงยีนส์พอดีตัว หน้าผมเธอจัดเต็มกว่าปกตินิดหน่อย แต่ก็พยายามไม่ให้ดูจงใจเกินไป

เสียงแตรรถหน้าบ้านดังขึ้นในตอนที่หัวใจนับดาวเต้นแรงจน

น่ากลัว

“มาแล้ว!”

ม่านมุกตะโกนอย่างตื่นเต้น วิ่งผ่านหน้านับดาวลงไปที่ประตูรั้ว

เธอยืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และค่อย ๆ เดินตามลงไปช้า ๆ

เขาจะจำเธอได้ไหมเขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน

ประตูรั้วถูกเปิดออก ร่างสูงในเสื้อโค้ทสีเทาเข้มกับทรงผมที่ตัดเรียบร้อย ก้าวลงจากรถพร้อมกระเป๋าเดินทางใบใหญ่

แค่เห็นเงาแรกเธอก็รู้แล้วว่า

นับดาวยังจำได้ดี วินาทีสุดท้ายก่อนเขาจะขึ้นเครื่อง เธอแค่ยืนอยู่ในมุมเงียบ ๆ ข้าง ๆ ม่านมุก ไม่มีสิทธิ์จะเข้าไปกอดลา ไม่มีแม้แต่โอกาสบอกว่า

“เดินทางปลอดภัยนะคะ พี่เสือ”

นับดาวตื่นจากภวังค์ รีบลงจากบันไดและพบว่า ม่านมุกกำลังวิ่งไปเปิดประตูให้พี่ชายของเธอ ร่างสูงในเสื้อเชิ้ตพับแขนสีอ่อนเดินเข้ามา ดวงตาเข้มของเขายังเหมือนเดิมอบอุ่นแต่เด็ดขาด และเขาก็ยังดูดีเหมือนเดิม ไม่สิอาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

“นับดาว” เสียงของเขาดังขึ้นทำให้นับดาวชะงักไป

เขาจำเธอได้แค่ได้ยินชื่อจากริมฝีปากเขา หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะรับไม่ไหว

“เออ  สวัสดีค่ะพี่เสือ” เธอยิ้มบาง ๆ พยายามเก็บอาการดีใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด

“โตเป็นสาวแล้วนะเรา” เขาว่า พลางยิ้มให้ นับดาวได้แต่หัวเราะเบา ๆ

แค่เขายิ้ม เธอก็แทบละลายตรงนั้นแล้ว

แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือณภัทรเองก็จดจำภาพของเด็กสาวที่มักจะซ่อนสายตาไว้ในเงามืดได้เช่นกัน

“พี่เสือ!” ม่านมุกร้องเรียกแล้วกระโดดเข้าไปกอดแน่น “ในที่สุดก็กลับมาจนได้!”

เสียงหัวเราะของณภัทรดังขึ้นต่ำ ๆ แผ่วเบาแต่คุ้นเคย

“กลับมาแล้วครับ คุณน้องสาว”

เขาอุ้มม่านมุกหมุนหนึ่งรอบก่อนจะวางลงอย่างง่ายดาย แล้วจึงหันมาหยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่จากท้ายรถ

นับดาวยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปทัก หัวใจเหมือนถูกดึงถอยหลังไปอยู่ตรงบันไดบ้าน ราวกับเป็นเด็กมัธยมคนเดิมที่แอบซ่อนอยู่ในเงามืดหลังต้นไม้ตอนที่เขามาส่งน้องสาวไปโรงเรียน

“พี่เสือ นี่ไง นับดาว” ม่านมุกเรียกชื่อนับดาวขึ้นมาเฉย ๆ

เธอสะดุ้งเล็กน้อย ยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปช้า ๆบอกตัวเองว่าอย่าคาดหวัง อย่าหวั่นไหว อย่า

“นับดาว”

เสียงของเขาเรียกชื่อเธอขึ้นอีกครั้ง ดวงตาเข้มสบตาของนับดาวตรง ๆ อย่างไม่รีรอ

นับดาวพยักหน้า ยิ้มให้ “คะ…พี่เสือ”

ณภัทรหัวเราะเบา ๆ มุมปากยกขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ แต่มันกลับทำให้ใจของนับดาวเต้นผิดจังหวะไปเฉย ๆ

“ดูเปลี่ยนไปเยอะด้วย”

แค่นั้นเองแค่คำว่า “จำได้” กับรอยยิ้มอ่อนโยนที่ส่งมาให้

นับดาวก็แทบลืมหายใจ

“พี่เสือเพิ่งลงเครื่องเลยนะ แก๊ ฉันบอกแกให้มานอนบ้านฉันวันนี้แหละ พี่เสือจะได้เจอแกนานๆไง” ม่านมุกหันมาพูดกับนับดาวด้วยท่าทีร่าเริง

“จริงเหรอ?” นับดาวหันไปมองม่านมุกอย่างตกใจนิด ๆ

“อือ คืนนี้อยู่นี่แหละ พรุ่งนี้ค่อยกลับ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะเล่าเรื่องพี่เสือให้ฟังหมดเลยว่าเขามีแฟนรึยัง”ม่านมุกกระซิบประโยคสุดท้ายเบา ๆ แล้วแอบยักคิ้วใส่

นับดาวหัวเราะ แต่ในใจกลับรู้สึกเหมือนหล่นวูบลงไปในช่องว่างอะไรบางอย่าง‘เขามีแฟนรึยัง’

ขณะที่เดินเข้าไปในบ้านพร้อมกัน นับดาวก็แอบมองเงาร่างสูงที่เดินนำหน้า ใจหนึ่งบอกให้หยุดความรู้สึกไว้ตรงนี้ แต่อีกใจกลับร้องเรียกเขาเงียบ ๆ