คุณหมอณภัทร

“นับรีบลงมาเร็ว เดี๋ยวพี่เสือก็กลับมาจากสนามบินแล้ว!”เสียงของม่านมุก เพื่อนสนิทของนับดาวตะโกนมาจากชั้นล่างนับดาวรีบหยิบลิปกลอสในกระเป๋าแล้วแต้มเบา ๆ บนริมฝีปาก กัดฟันมองเงาในกระจกพลางพึมพำกับตัวเอง“ไม่ได้เจอกันห้าปีเขาจะจำเราได้ไหมนะ”พี่เสือพี่ชายของม่านมุก คือผู้ชายคนแรกที่ทำให้หัวใจของนับดาวเต้นไม่เป็นจังหวะตั้งแต่ตอนมัธยม เขาอายุห่างจากนับดาวสี่ปี ตอนนั้นนับดาวก็แค่นักเรียนตัวเล็กๆ ที่ชอบแอบมองเขาตอนมาส่งม่านมุกที่โรงเรียน ทุกครั้งที่เขายิ้ม หรือแม้แต่ตอนที่เขาว่าม่านมุกเสียงเข้ม มันก็ทำให้ใจฉันเต้นแรงแบบไม่เข้าใจตัวเองเลยนับดาวแอบรักเขาแอบรักมาตลอด โดยไม่เคยพูดมันออกไปให้ใครฟังแม้แต่กับม่านมุกกลับมาจากอเมริกา หลังจากไปเรียนแพทย์และทำงานอยู่ที่นั่นนานถึงห้าปีเต็มห้าปีที่เขาหายไปจากชีวิตของนับดาว ราวกับหายไปจากโลกใบนี้ไม่มีภาพ ไม่มีเสียง ไม่มีแม้แต่ข่าวคราวนอกจากคำบอกเล่าผ่านม่านมุกเพื่อนสนิทของเธอและน้องสาวของเขา“พี่เสือสอบบอร์ดผ่านแล้วนะเว้ย”“ปีหน้าอาจได้เป็น นักเรียนแพทย์อยู่ที่บอสตันเลยนะ แม่ปลื้มมาก”“เฮ้ย นับ! ถ้าพี่ฉันแต่งงานกับหมอสาวอเมริกันล่ะ ฉันจะทำยังไงดีว่ะแ

เช้าวันถัดมา แสงแดดสีทองอ่อน ๆ สาดเข้ามาทางหน้าต่างนับดาวลืมตาขึ้นช้า ๆ ดวงตาหนักอึ้งจากการร้องไห้เมื่อคืนไม่มีเสียงใดในหัว นอกจากความเงียบที่คอยย้ำว่า..แค่น้องสาวคนหนึ่งนับดาวลุกขึ้นมาเงียบ ๆ อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก่อนใครในบ้านเธอหยิบเสื้อยืดเรียบ ๆ กับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆไม่แต่งหน้าเหมือนทุกครั้ง ไม่แม้แต่จะแตะลิปบาล์มที่พกติดกระเป๋าเสมอเมื่อเดินลงมาถึงโต๊ะอาหาร กลิ่นข้าวต้มหมูหอมกรุ่นยังคงลอยอยู่ในอากาศณภัทรนั่งอยู่ที่เดิมมุมขวาของโต๊ะ ท่าทางเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเขาหันมามองเธอทันทีที่เห็นเธอเดินเข้ามา"ตื่นเช้าเลยนะ" เขาทัก รอยยิ้มบาง ๆ ยังประดับอยู่บนใบหน้านับดาวเพียงพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลงอย่างสงบ“ค่ะ พอดีตื่นเอง เลยนอนไม่หลับต่อ”บทสนทนาถูกปล่อยให้สั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เธอพยายามไม่สบตาเขาพยายามไม่สนใจเวลาที่เขาขยับตัวพยายามไม่รับรู้เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขากับม่านมุกที่นั่งตรงข้ามมือตักข้าวต้มไปอย่างไม่มีรส ไม่มีแม้แต่ความหิวหลังอาหารเช้า เธอลุกขึ้นเก็บจานของตัวเอง เงียบ ๆปฏิเสธคำชวนของม่านมุกที่จะนั่งเล่นต่อและบอกว่าเธอจะกลับก่อนเที

ค่ำวันพุธ หลังเลิกงานนับดาวกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ข้างออฟฟิศเธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว พับแขนขึ้นถึงศอก หน้าผากมีเหงื่อบาง ๆ จากอากาศอับชื้นหลังฝนตกมือกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะจะเลื่อนดูโซเชียลแบบไร้จุดหมายแต่ชื่อที่โผล่ขึ้นบนหน้าจอทำให้มือเธอชะงัก“Dr. Naphat K.”ข้อความสั้น ๆ เด้งขึ้นมาจากไลน์ที่เธอเคยใช้คุยกับเขาครั้งสุดท้ายเมื่อหลายปีก่อนตอนที่เธอส่งรูปงานวันรับปริญญาให้เขาดู แล้วเขาตอบกลับมาว่า “ยินดีด้วยนะครับ คนเก่งของพี่เสือ”วันนี้เขาทักมาอีกครั้ง"นับ สะดวกมาตรวจติดตามผลอีกทีวันไหนครับ?"เธอจ้องข้อความอยู่นานราวกับมันคือรหัสลับพิมพ์ลบพิมพ์ลบอยู่หลายรอบก่อนจะตอบกลับไปอย่างพยายามรักษาระยะห่าง"สัปดาห์หน้าคงว่างช่วงวันพุธค่ะ"ข้อความอ่านแล้ว แต่เงียบไปหลายนาทีจนเธอเริ่มคิดว่าเขาคงไม่ว่างแต่แล้วก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา"งั้นจองคิวไว้วันพุธบ่ายนะครับเดี๋ยวพี่....หมอจะดูให้เอง"เธออ่านคำว่า “พี่... หมอ” อยู่หลายรอบเหมือนเขาเองก็ยังลังเลระหว่างบทบาทหมอกับบทบาทบางอย่างที่เคยเป็นมาก่อนเธอพิมพ์กลับไปสั้น ๆ"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ"และคิดว่าเรื่องควรจะจบแค่นั้นแต่ไม่กี่นาทีต่อ