ทูนหัวของปฐพี

“คุณแม่ขาาา หนูปวดท้องจนจะทนไม่ไหวแล้วค่ะ”

เด็กหญิงวัยเก้าขวบนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่ที่เบาะหลังรถ กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“คุณคะ ลูกจะไม่ไหวแล้วนะคะ เร่งอีกนิดได้มั้ยคะ”

หญิงวัยกลางคนที่นั่งอยู่ข้างๆ คนขับร้องบอกสามีของตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาจวนเจียนจะหยดเต็มที เพราะสงสารลูกสาวที่นอนครวญครางอยู่เบาะหลังรถ ใบหน้าสีขาวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ ท้องน้อย ๆ เดี๋ยวยุบเดี๋ยวพองนั้นยิ่งทำให้เด็กหญิงกรีดร้องเสียงหลง แล้วสลบไปเมื่อทนรับความเจ็บปวดไม่ไหว คนเป็นแม่ที่หันมาดูลูกถึงกับตกใจ จึงละล่ำละลักบอกสามีผ่านม่านน้ำตา

“คุณคะ อีกนานมั้ยคะกว่าจะถึง”

เสียงคนเป็นแม่เอ่ยเร่งเร้าขึ้น เพราะเห็นว่าลูกตัวเองสลบไปแล้ว

“อีกไม่ถึงครึ่งกิโลก็น่าจะถึงแล้วนะคุณ”

คนเป็นแม่เมื่อได้ยินแบบนั้น จึงปีนจากเบาะหน้ามาอุ้มลูกสาวไว้ในอก เขย่าเบา ๆ เพื่อเรียกสติ

“นิลลูก นิล”

ช่วงเวลาประมาณบ่ายสองโมง รถยนต์ที่สามีเป็นผู้ขับจอดนิ่งสนิทอยู่ที่บ้านไม้สองชั้นสีขาว มีประตูรั้วปิดมิดชิด ป้ายหน้าบ้านเขียนว่า สำนักพ่อปู่คำหาญ คำรณจึงรีบวิ่งไปกดกริ่งที่หน้าบ้าน เสียงกดที่ถี่รัวบ่งบอกถึงความรีบร้อน ทำให้คนที่อยู่ในบ้านจำเป็นจะต้องรีบร้อนออกมาดู

“มาแล้วครับ มาแล้ว”

เสียงเด็กหนุ่มที่รีบวิ่งมาจากในตัวบ้าน ส่งเสียงนำหน้ามาก่อนเจ้าตัว หลังจากนั้นไม่นาน มือหยาบกร้านก็มาเปิดประตูรั้วให้แขกได้เข้ามาภายในบ้าน

“สวัสดีครับ ผมชื่อคำสร้อยนะครับ เชิญด้านในเลยครับ พ่อปู่อยู่ด้านในครับ”

คำรณจึงเปิดประตูรถ ช้อนตัวอุ้มญาณินเข้ามาไว้แนบอก ขณะที่ทั้งคู่เร่งเดินตามเด็กหนุ่มเข้าไป เมื่อเดินเข้ามาในบริเวณตัวบ้าน ก็ตกใจกับโต๊ะหมู่บูชาที่มีหัวกะโหลกปักด้วยเทียนวางอยู่ชั้นบนสุด ไล่ระดับลงมาด้วยเศียรพ่อแก่ และพระพุทธรูปตามลำดับ แต่ทั้งคู่ก็ไม่มีเวลาคิดนาน เมื่อญาณินที่หลับอยู่ในอ้อมอกของคนเป็นพ่อเริ่มดิ้นรนด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง

“กรี๊ดดดดดด”

ญาณินที่กรีดร้องออกมาอีกครั้ง เริ่มดิ้นแรงขึ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าชายชรา

“วางนังหนูนั่นลงตรงนี้”

ชายชราที่เด็กหนุ่มนั้นเรียกว่าพ่อปู่ แต่งกายด้วยเสื้อม่อฮ่อมสีเข้ม สวมลูกประคำสีดำ นั่งขัดสมาดแต่ชันเข่าข้างขวาขึ้น อยู่บนอาสนะสีทอง ปลายนิ้วชี้หนาที่เหี่ยวย่นเล็กน้อย ชี้ไปยังบริเวณพื้นที่ ที่อยู่ด้านหน้าของตนเอง 

“ลูกหนูเป็นอะไรเหรอคะ”

นารีถามขึ้น พ่อปู่ไม่ได้ตอบอะไรกลับมา แต่ยกไม้เท้าที่หัวเป็นพญานาคสีดำ เอาส่วนปลายมาวางบนท้องของญาณิน แล้วเริ่มบริกรรมคาถา

ท้องที่พองก็เริ่มยุบลง คำสร้อยจึงเอากระโถนส่งให้นารีถือไว้

“อดทนหน่อยนะนิล”

“คุณแม่ขา หนูอยากจะอ้วก แต่อ้วกไม่ออกค่ะ”

เสียงของเด็กหญิงเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อพ่อปู่ได้ยินแบบนั้น ก็เอื้อมมือไปหยิบขันน้ำมนต์ที่อยู่ข้างกายส่งให้นารีเพื่อป้อนให้ญาณิน

“กินน้ำก่อนนะลูก จะได้หายนะคะ”

มือเรียวบางเทน้ำมนต์ใส่ฝ่ามือตัวเองแล้วนำมาลูบยังบริเวณใบหน้าของลูกสาวเพื่อปลอบประโลม จากนั้นก็ประคองญาณินให้กินน้ำมนต์ ขณะที่น้ำเย็นเฉียบกำลังไหลลงสู่ลำคอของเด็กหญิง ส่งผลให้บางสิ่งที่ค้างอยู่ในลำคอนั้นพุ่งพรวดออกมาราวเปิดก๊อก ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ญาณินถึงได้สงบลง ใบหน้าที่ดำคล้ำของญาณินเริ่มกลับมาเป็นปกติ แก้มเริ่มมีเลือดฝาดตามประสาเด็ก มีเพียงริมฝีปากกระจิ๋วหลิวที่ยังคงซีดเซียวอยู่เล็กน้อยเท่านั้น

“ลูกมึงรอดแล้ว หายแล้ว”

“ลูกของหนูเป็นอะไรเหรอคะ”

“ลูกมึงมันโดนของแรง เล่นถึงชีวิต”

“ใครที่เป็นคนทำครอบครัวผมเหรอครับ”

“พวกมึงเป็นนักธุรกิจ มันก็ต้องมีคนไม่ชอบเป็นเรื่องธรรมดา กูจะส่งกลับของที่มันทำใส่พวกมึงให้”

พ่อปู่พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ

“แล้วลูกของหนูจะโดนอะไรอีกมั้ยคะ มีวิธีทางแก้แบบไหนบ้างคะ”

เสียงของนารีเอ่ยถามด้วยความกังวล กลัวลูกของตัวเองจะต้องเจ็บตัวอีก

“ทางแก้มันก็มี แต่พวกมึงจะรับมั้ยล่ะ”

“ทางไหนพวกผมก็รับครับ ถ้าทำให้ลูกปลอดภัย”

คำรณเอ่ยก่อนที่จะยกมือขึ้นมาลูบหัวลูกสาวคนเดียวของตัวเอง ที่นอนขดตัวอยู่ในอกของผู้เป็นแม่ด้วยความเหนื่อยล้า

“พวกมึงต้องรับขันธ์ครูของสำนักกูไปบูชา จะทำให้พวกมึงมีครูบาอาจารย์คุ้มครอง คุณไสยที่ไหนก็ไม่สามารถมาทำอะไรได้ และยังจะช่วยเรื่องธุรกิจของมึงเจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นไปอีก”

พ่อปู่พูดด้วยสีหน้ายิ้ม ๆ พร้อมให้ทางเลือกอีกทาง

“แต่ถ้าพวกมึงไม่สะดวกจะรับขันธ์ ก็รับตะกรุดของกูไปบูชาก็ได้นะ กันผีได้อย่างเดียว”

สองสามีภรรยาที่นั่งปรึกษากันอยู่ ก่อนที่ผู้เป็นสามีจะเอ่ยถามขึ้น

“มีข้อห้ามอะไรหรือข้อปฏิบัติอะไรมั้ยครับ”

“ห้ามผิดศีลข้อที่สาม มาบูชาครูทุกสามเดือนหลังจากที่รับไปแล้ว”

“แล้วตอนที่มาบูชาครูต้องมากันครบทุกคนมั้ยคะ”

“ไม่ต้องมาทุกคนก็ได้ แต่ขอให้มาตรงตามเวลา”

“งั้นพวกเรารับค่ะ”