เป็นห่วงในฐานะหมอเจ้าของไข้

ค่ำวันพุธ หลังเลิกงาน

นับดาวกำลังนั่งอยู่ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ข้างออฟฟิศ

เธอสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว พับแขนขึ้นถึงศอก หน้าผากมีเหงื่อบาง ๆ จากอากาศอับชื้นหลังฝนตก

มือกำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากะจะเลื่อนดูโซเชียลแบบไร้จุดหมาย

แต่ชื่อที่โผล่ขึ้นบนหน้าจอทำให้มือเธอชะงัก

“Dr. Naphat K.”

ข้อความสั้น ๆ เด้งขึ้นมาจากไลน์ที่เธอเคยใช้คุยกับเขาครั้งสุดท้ายเมื่อหลายปีก่อน

ตอนที่เธอส่งรูปงานวันรับปริญญาให้เขาดู แล้วเขาตอบกลับมาว่า “ยินดีด้วยนะครับ คนเก่งของพี่เสือ”

วันนี้เขาทักมาอีกครั้ง

"นับ สะดวกมาตรวจติดตามผลอีกทีวันไหนครับ?"

เธอจ้องข้อความอยู่นานราวกับมันคือรหัสลับ

พิมพ์ลบพิมพ์ลบอยู่หลายรอบก่อนจะตอบกลับไปอย่างพยายามรักษาระยะห่าง

"สัปดาห์หน้าคงว่างช่วงวันพุธค่ะ"

ข้อความอ่านแล้ว แต่เงียบไปหลายนาทีจนเธอเริ่มคิดว่าเขาคงไม่ว่างแต่แล้วก็มีข้อความใหม่เด้งขึ้นมา

"งั้นจองคิวไว้วันพุธบ่ายนะครับเดี๋ยวพี่....หมอจะดูให้เอง"

เธออ่านคำว่า “พี่... หมอ” อยู่หลายรอบ

เหมือนเขาเองก็ยังลังเลระหว่างบทบาทหมอกับบทบาทบางอย่างที่เคยเป็นมาก่อน

เธอพิมพ์กลับไปสั้น ๆ

"ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณหมอ"

และคิดว่าเรื่องควรจะจบแค่นั้นแต่ไม่กี่นาทีต่อมา

"จริง ๆ ฮอร์โมนก็อาจจะดีขึ้นโดยไม่ต้องมาตรวจเร็วขนาดนั้นก็ได้แต่ถ้านับมีเวลา พี่ก็อยากเจอ"

มือเธอหยุดอยู่เหนือจอ ลมหายใจติดขัดเหมือนคำในข้อความมันรัดแน่นที่อก

เขากำลัง "สารภาพ" อย่างเงียบ ๆ

เธอไม่ได้ตอบทันทีแต่ยิ้มบาง ๆ ให้กับหน้าจอ

ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงแล้วหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบ

หัวใจที่เคยบอบช้ำมันกำลังเต้นช้าลงเหมือนกำลังฟื้นตัวทีละนิด

จากเสียงของข้อความที่ไม่มีเสียงวันนัดห้องตรวจหมายเลข 3 ยังเหมือนเดิม

แสงไฟสีอุ่นอ่อน ๆ ละมุนไปทั่วบริเวณ พอให้รู้สึกสบาย ไม่อึดอัด

นับดาวนั่งรออยู่บนเก้าอี้ฝั่งคนไข้ มือประสานกันไว้บนตัก

เรียบร้อยจนน่าขำเธอพยายามไม่มองนาฬิกาบ่อยนัก

แม้ในใจจะอยากรู้ว่า "เมื่อไหร่เขาจะเดินเข้ามา"

ประตูถูกเคาะเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจะเปิดออก

และเขาก็เดินเข้ามาในเสื้อกาวน์สีขาว ผมเซ็ตเรียบตามสไตล์เดิม

แต่สิ่งที่ต่างไปคือดวงตาเขาที่เหมือนจะอ่อนลงกว่าครั้งก่อน

“สวัสดีครับนับดาว”

เสียงเขานุ่มและทุ้มกำลังดีไม่ใช่แบบที่ใช้พูดกับคนไข้ทั่ว ๆ ไป

เธอลุกขึ้นยืนอัตโนมัติ พลางยิ้มบาง ๆ

“สวัสดีค่ะคุณหมอ”

เขาผายมือเชิญให้นั่ง แล้วหยิบแฟ้มผลเก่าขึ้นมาเปิด

นิ้วเรียวยาวไล่ดูตัวเลขด้วยความตั้งใจเหมือนทุกครั้ง

แต่นับดาวรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างในบรรยากาศมันเปลี่ยนไป

“จากข้อมูลครั้งก่อน ฮอร์โมนเอสโตรเจนกับโปรเจสเตอโรนยังแกว่งอยู่บ้างแต่อาจเป็นเรื่องของภาวะเครียดสะสมหรือการนอนหลับไม่เพียงพอ”

เธอพยักหน้า

“ช่วงนี้นอนดึกจริง ๆ ค่ะ ทำงานถึงเกือบเที่ยงคืนเกือบทุกวัน”

เขาเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาแสดงความห่วงชัดเจน

“แบบนั้นไม่ดีเลยนะครับมันมีผลต่อสมดุลร่างกายมาก

และ”

เขาหยุด

ลังเลชั่วครู่ก่อนจะพูดช้า ๆ

“อารมณ์ด้วย”

นับดาวหลบตา ยิ้มนิด ๆ แบบคนที่ถูกจับได้ว่าใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“แล้วช่วงนี้ยังมีอาการปวดท้องบ้างไหมครับ?”

“ก็นิดหน่อยค่ะ ช่วงก่อนรอบเดือน”

เธอตอบเบา ๆ ก่อนจะหยิบขอบกระโปรงน้อย ๆ

เหมือนจะหาที่วางมือให้ตัวเอง

ณภัทรพยักหน้า แล้วหยิบถุงมือและเครื่องตรวจขึ้นมา

ขณะขยับเก้าอี้เข้าใกล้เล็กน้อย เขาพูดอย่างเบาเสียง

“ขออนุญาตจับมือหน่อยนะครับ”

เธอยื่นมือให้เขาตามมารยาท

แต่พอปลายนิ้วของเขาสัมผัสหลังมือเธอเบา ๆ

เพื่อวัดชีพจรหัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่มีคำเตือน

และเหมือนเขาจะรู้เพราะเขาชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ออกมาโดยไม่พูดอะไร

“ชีพจรยังเต้นดีครับ”

เขากล่าวเรียบ ๆ

“แต่น่าจะเร็วไปนิด”

“เพราะกาแฟค่ะ!”

นับดาวรีบตอบเสียงสูงหน้าแดงจัดจนต้องก้มมองพื้น แววตาสับสนปั่นป่วนเขาหัวเราะในลำคอ เสียงนุ่ม ๆ นั่นทำให้เธอยิ่งอยากวิ่งหนี

เมื่อทุกอย่างตรวจเสร็จ เขาถอดถุงมือแล้วลุกกลับไปที่โต๊ะ

ขณะกำลังเขียนบันทึกในแฟ้ม เขาถามขึ้นเสียงเบา

“นับยังทำข้าวกล่องกินเองอยู่ไหม?”

นับดาวเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาลุกโชนทอประกายกับคำถามของเขา

นั่นเป็นคำถามที่ไม่ควรจะรู้ ถ้าเขาคือหมอทั่วไป

“จำได้ด้วยเหรอคะ?”

เธอถามเสียงเบา ยิ้มไม่ออกแต่ใจอุ่น

หัวใจพองโตจนแทบจะล้นออกมานอกอก

เขาเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มของเขาทำให้โลกทั้งใบของเธอกลับมาเป็นสีชมพู

“บางอย่างมันลืมไม่ลงหรอกครับ”

ทั้งห้องเงียบอีกครั้งแต่เงียบแบบที่ไม่อึดอัด

กลับเป็นเงียบที่เต็มไปด้วยบางอย่างที่ยังไม่ได้พูด

ณภัทรยื่นใบนัดครั้งถัดไปให้เธอนิ้วเขาแตะหลังมือเธอเบา ๆ ตอนส่ง

“พี่ขอนัดดูอาการอีกครั้งนะครับ”

เธอพยักหน้าเก็บใบนัดลงกระเป๋าเงียบ ๆ แล้วลุกขึ้นยืน

“ขอบคุณนะคะ…คุณหมอ”

เธอกำลังจะหมุนตัวเดินออกแต่เสียงเขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เบากว่าเดิม แต่หนักแน่น

“พักผ่อนเยอะนะครับ”

นับดาวนิ่งไปแล้วค่อย ๆ หันกลับมายิ้มเล็กน้อย

“ค่ะ..ขอบคุณค่ะ”

เธอเดินออกไปโดยไม่หันกลับมาอีก

แต่ใบหน้าที่แดงเรื่อ และหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

มันบอกว่าเธอกำลังคิดจริง ๆ ว่า อยากไปหาคนที่เคยเธอเคยพยายามลืม

"วันเสาร์นี้ว่างมั้ย?"

เสียงของม่านมุกดังขึ้นทันทีที่นับดาวเดินเข้าออฟฟิศในเช้าวันพฤหัสนับดาวชะงักก้าว ยกคิ้วขึ้นอย่างงง ๆ

"ว่างนะ...ทำไมเหรอ?"

"ฉันอยากชวนแกไปกินข้าวเย็นที่บ้าน"

ม่านมุกยิ้มแบบคนมีลับลมคมใน ดวงตาวิบวับเกินจะไว้ใจได้

"บ้านแก?"

นับดาวเริ่มระแวงม่านมุกยื่นหน้าเข้ามากระซิบเบา ๆ

"ก็บ้านฉันนะสิ"

เสียงหัวใจของนับดาวดังขึ้นแบบไม่มีเหตุผล

“มันจะดีเหรอยะ?”

“ก็ดีสิ ทำยังกับแกไม่เคยไปกินข้าวบ้านฉันงั้นแหละ”

นับดาวเม้มปากแน่น พยายามกลั้นรอยยิ้มไม่ให้หลุด

"เออ...งั้นก็ไปก็ได้"