ฉือถังยิ้มอย่างมั่นใจ "คุณย่า นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ต่อไปหนูจะไปได้ไกลกว่านี้อีกค่ะ" คุณนายใหญ่ฉือยิ้มจนปากแทบปิดไม่ลง เธอรู้สึกว่าหลานสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ จะต้องนำเกียรติยศมาให้ตระกูลฉือแน่นอน ฉือเหว่ยเย่และหนีหงก็ดีใจเช่นกัน ลูกสาวของพวกเขายิ่งเก่งมากเท่าไร อนาคตก็ยิ่งมีโอกาสได้แต่งเข้าตระกูลสูงศักดิ์มากขึ้นเท่านั้น ในตอนนั้นเอง คุณนายใหญ่ฉือก็เหลือบไปเห็นฉือหว่านที่ยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปทันที "ฉือหว่าน ใครให้แกมาที่นี่?" ฉือหว่านก็มาด้วย แต่ครอบครัวนี้มัวแต่ดีใจกัน จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นเธอ ฉือถังเหลือบตามองฉือหว่านเล็กน้อย "คุณย่า หนูให้ฉือหว่านมาเองค่ะ เธออยากมาดูงานด้วย ช่างเถอะ ปล่อยให้เธออยู่ตรงนี้ก็แล้วกัน" คุณนายใหญ่ฉือไม่อยากเห็นหน้าฉือหว่านเลยสักนิด ในสายตาของเธอ ฉือถังและฉือเจียวคือคนที่นำเกียรติยศมาสู่ตระกูลฉือ แต่ฉือหว่านเป็นเพียงแค่ตัวขายหน้า เธอไม่เคยคิดว่าฉือหว่านเป็นหลานสาวของตัวเองเลยสักครั้ง แต่เมื่อฉือถังพูดออกมาแล้ว คุณนายใหญ่ฉือจึงได้แต่พูดอย่างไม่พอใจ "ฉือหว่าน ถ้างั้นก็อยู่เงียบๆ อย่าซน อย่าจับอะไรมั่วซั่ว ถ้าแกทำ
ไม่รู้เลยว่าจะมีคนกี่คนที่เอาเรื่องนี้ไปนินทาลับหลังเธอ ฉือถังหยิ่งทะนงมาโดยตลอด และเธอรับเรื่องแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด "คุณย่า พ่อ แม่ หนูไม่รู้ว่าเรื่องมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง!" ฉือเหว่ยเย่และหนีหงตกใจรีบพูดขึ้น "ถังถัง ลูกไม่ได้ไปทำให้เทพ C โกรธใช่ไหม?" คุณนายใหญ่ฉือตบต้นขาตัวเองดังปั้ก! "แย่แล้วๆ เทพ C มีฝีมือทางการแพทย์เป็นเลิศ นั่นเป็นบุคคลที่พวกเราไม่มีทางไปล่วงเกินได้เลย แล้วตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดี?" ฉือหว่านยืนอยู่ด้านข้าง มองดูครอบครัวนี้ตื่นตระหนกเพราะ เทพ C ด้วยสายตาเย็นชา ดวงตาของฉือถังเริ่มแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเธอก็เริ่มตื่นตระหนกเช่นกัน ในตอนนั้นเอง หนีหงก็พูดขึ้นมา "ถังถัง ลูกคิดว่า เทพ C เป็นผู้ชายหรือผู้หญิง?" ฉือเหว่ยเย่หรี่ตามอง "หมายความว่าไง?" "ถ้า เทพ C เป็นผู้ชาย ถังถังลูกของเรา ทั้งสวยทั้งเก่งขนาดนี้ เทพ C จะต้องตกหลุมรักลูกของเราแน่นอน!" คุณนายใหญ่ฉือเปลี่ยนจากโศกเศร้าเป็นดีใจทันที "จริงด้วย! ถ้าถังถังของเราได้เป็นภรรยาของ เทพ C นะล่ะก็ ตระกูลฉือของเราต้องเจริญรุ่งเรืองแน่! ตอนนั้น เทพ C ก็จะเป็นลูกเขยคนโตของฉัน ส่วน ประธานฮั่ว ก็เป็
เหล่าคุณชายทั้งหลายโห่แซวกันขึ้นมาทันที “เพื่อนอะไรล่ะ ผู้ชายหรือผู้หญิง?” “คุณชายลู่ แอบมีความรักหรือเปล่า?” “ยังไง? หรือว่าวันนี้จะใช้โอกาสวันเกิดเปิดตัวแฟนสาวกันแน่? สรุปแล้วเป็นคุณหนูบ้านไหนที่สามารถคว้าหัวใจคุณชายลู่ของพวกเราไปได้?” ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้นด่ากลับ “เดี๋ยวพวกนายเงียบๆ หน่อย อย่าทำให้เธอตกใจหนีไปล่ะ!” ว้าวโคตรไปเลย! คราวนี้ทุกคนยิ่งอดใจไม่ไหวเข้าไปใหญ่ ฮั่วซือหานนั่งอยู่บนโซฟา ฉือเจียวที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มแล้วพูดว่า “ซือหาน คนที่หนานเฉิงรอคงไม่ใช่ฉือหว่านหรอกนะ?” กู้เป่ยเฉินตอบทันที “แน่นอนสิ พี่หนานเฉิงหลงเธอหัวปักหัวปำ” ฮั่วเสวียนมีสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย พวกเขาอยู่ในแวดวงที่คนธรรมดายากจะเข้าถึง แม้แต่ฮั่วซือหานเองยังพาฉือเจียวมาเที่ยวด้วยได้ แต่วันนี้เป็นวันเกิดของลู่หนานเฉิง กลับเชิญฉือหว่านมาด้วย สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญและชอบฉือหว่านมากขนาดไหน ฮั่วซือหานสวมเชิ้ตสีดำและกางเกงสแลคสีเดียวกัน ใบหน้าหล่อเหลาสง่างามของเขาไร้อารมณ์เหมือนไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น ขณะนั้น ประตูห้อง VIP ถูกผลักออก ร่างบางอ่อนช้อยเดินเข้ามา ฉือหว่านมาแล้
ลู่หนานเฉิงแทบไม่ชายตามองของขวัญจากคนอื่นเลย แต่สำหรับของขวัญที่ฉือหว่านมอบให้ เขากลับให้ความสนใจเป็นพิเศษ “ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน” กู้เป่ยเฉินวางถุงของขวัญลงบนโต๊ะน้ำชา ลู่หนานเฉิงหยิบของขวัญออกจากถุง ฉือหว่านคิดว่าของขวัญของเธออาจทำให้ลู่หนานเฉิงผิดหวัง จึงรีบพูดขึ้น “คุณชายลู่ ฉันรีบมาเลยซื้อแค่…” คำว่า "กระเป๋าสตางค์" ต้องหยุดลงกลางคัน เพราะของที่ลู่หนานเฉิงหยิบออกมาจากถุงกลับไม่ใช่กระเป๋าสตางค์ แต่เป็นจดหมายฉบับหนึ่ง ฉือหว่านตะลึงงันไป “คุณชายลู่ นางฟ้าตัวน้อยของเราส่งจดหมายให้คุณเหรอ? อ่านออกมาให้พวกเราฟังเร็วเข้า!” ลู่หนานเฉิงถือจดหมายไว้ในมือ แล้วเริ่มอ่านข้อความในนั้น “คุณชายลู่ วันนี้เป็นวันเกิดของคุณ ฉันอยากมอบของขวัญพิเศษให้คุณ จริงๆ แล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณ ฉันก็ชอบคุณแล้ว ฉันตกลงเป็นแฟนของคุณ เรามาคบกันอย่างเป็นทางการเถอะ” ฉือหว่าน “…” นี่ไม่ใช่จดหมายที่เธอเขียน ของขวัญของเธอถูกสลับ ก่อนหน้านี้ถุงของขวัญของเธอผ่านมือของกู้เป่ยเฉิน ฉือหว่านเงยหน้าขึ้นมองกู้เป่ยเฉิน เห็นเขากำลังยิ้มเจ้าเล่ห์ ราวกับแผนสำเร็จแล้ว แน่นอนว่าเป็นฝีมื
"ซือหาน~" ฉือเจียวที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้น "ยังไงคุณก็ไม่ได้ชอบฉือหว่าน พวกคุณสองคนก็ต้องหย่ากันอยู่ดี ตอนนี้ฉือหว่านเจอความสุขของตัวเองแล้ว แถมยังเป็นคุณชายลู่ คนที่แม้แต่บรรดาคุณหนูไฮโซยังเอาชนะไม่ได้ ฉือหว่านสามารถคว้าเขามาได้ พวกเราน่าจะยินดีกับเธอไม่ใช่เหรอ ซือหาน?" ฮั่วซือหานชะงักไปเล็กน้อยในขณะที่แววตาคมกริบของเขาเปล่งความเย็นชาออกมา ตอนนั้นเอง พวกคุณชายที่อยู่ในงานก็ยกเค้กขึ้นมา พร้อมกับจุดเทียน "ตอนนี้ให้เจ้าของวันเกิดเป่าเทียนกันเถอะ" ลู่หนานเฉิงเป่าเทียนลง แล้วเริ่มตัดเค้ก ชิ้นแรกแน่นอนว่าต้องเป็นของเจ้าของวันเกิดก่อน แต่แทนที่เขาจะกินเอง ลู่หนานเฉิงกลับยื่นเค้กให้ฉือหว่าน ฉือหว่านมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะอ้าปากเตรียมจะกิน แต่ลู่หนานเฉิงกลับดึงมือกลับไป แกล้งเธอเล่น เห็นรอยยิ้มขี้เล่นของลู่หนานเฉิง ฉือหว่านก็รู้หน้าที่ของตัวเองดีว่าเธอต้องรับบทเป็นแฟนสาวตัวน้อยให้สมจริง เธอทำหน้าหยอกล้อปนขัดใจ มองเขาแล้วชกหน้าอกของเขาเบาๆ ฮ่าๆลู่หนานเฉิงหัวเราะออกมา เขาโอบไหล่ของฉือหว่าน ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนพร้อมกับหัวเราะอย่างมีความสุข "คุณชายลู่กับเธอฟ้าตัวน้อยกำลังอวดควา
ฮั่วซือหานยกมือขึ้น ดึงแขนตัวเองออกจากมือของฉือเจียว เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ผมเพิ่งดื่มเหล้าไป ขับรถไม่ได้ ผมจะกลับบริษัทก่อน คุณกลับเอง" เลขาจ้าวขับรถโรลส์รอยซ์แฟนธอมมาจอดตรงหน้า ฮั่วซือหานขึ้นรถแล้วจากไป ฉือเจียวที่ยืนอยู่คนเดียวไม่ได้รู้สึกโกรธเลย ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกพึงพอใจ ในตอนนั้น ฮั่วเสวียนเดินเข้ามาพร้อมกับกระทืบเท้าด้วยความหงุดหงิด "พี่สะใภ้เจียวเจียว ฉือหว่านถึงกับเขียนจดหมายรักไปจีบพี่หนานเฉิง นังนั่นหน้าด้านสุดๆ!" แต่จดหมายนั่นไม่ใช่ฉือหว่านที่เขียน เธอให้กู้เป่ยเฉินเป็นคนจัดการเรื่องนี้เอง แต่ไม่ได้บอกฮั่วเสวียน นี่เป็นแผนที่ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เธอทำให้ฉือหว่านกับลู่หนานเฉิงมาคบกัน และในขณะเดียวกันก็ทำให้ฮั่วเสวียนเกลียดฉือหว่านมากขึ้นไปอีก "เสวียนเสวียน ฉือหว่านไม่มีทางคู่ควรกับคุณชายลู่เลย แต่ผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ ยิ่งได้มายากยิ่งอยากได้ เชื่อฉันเถอะ อีกไม่นานคุณชายลู่จะเบื่อฉือหว่านแน่" นี่คือความคิดแท้จริงของฉือเจียว เธอรอวันที่ลู่หนานเฉิงจะทิ้งฉือหว่าน ผู้ชายแบบฮั่วซือหานกับลู่หนานเฉิง อาจจะหลงเสน่ห์ของผู้หญิงสวยๆ ได้ในช่วงแรก แต่มั
ฮั่วซือหานเปิด WeChat ขึ้นมา และเห็นโพสต์ล่าสุดของลู่หนานเฉิงใน Moments เป็นรูปถ่ายหนึ่งใบ ที่สนามกีฬาของมหาวิทยาลัย C ไม่มีคนในภาพ แต่มีเงาสองเงาที่ทอดลงบนพื้น เงาหนึ่งดูอ่อนช้อยและงดงาม อีกเงาหนึ่งสูงสง่าและหล่อเหลา แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นฉือหว่านกับลู่หนานเฉิง ลู่หนานเฉิงยังใส่แคปชันไว้ด้วย...ของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดทันทีที่ลงโพสต์นี้ไป ก็มีเหล่าคุณชายทั้งหลายเข้ามาคอมเมนต์กันอย่างคึกคัก "คุณชายลู่ วันนี้วันเกิดนะ ทำไมคืนนี้ไม่ฉลองกับสาวงามล่ะ ถือศีลเหรอ?" "ไปเดินเล่นทำไมที่มหาวิทยาลัย คุณชายลู่ ห้องสวีทที่โรงแรมเตรียมไว้ให้แล้วนะ" "พวกนายไม่เข้าใจหรอก คืนนี้คุณชายลู่จะไปค้างที่หอพักหญิงต่างหาก" "การคบหากับนักศึกษามันช่างตื่นเต้นดีจริงๆ" ฮั่วซือหานอ่านคอมเมนต์พวกนี้แล้วรู้สึกจุกแน่นที่ลำคอ เขานึกถึงหอพักหญิงของฉือหว่าน เตียงเล็กที่มีผ้าปูเตียงลายหัวใจสีชมพู เมื่อไม่กี่วันก่อน เขาเพิ่งนอนที่นั่นกับเธอ เขาเคยนอนอยู่บนนั้นกับเธอ แล้วคืนนี้ ลู่หนานเฉิงจะเป็นคนที่นอนอยู่บนเตียงนั้นแทนเขาหรือเปล่า? ฮั่วซือหานก้มมองต่ำ นัยน์ตาเย็นชา เขาเองกับลู่หนานเฉิง ต่างก็เป็น
แต่ฟิล์มกรองแสงชั้นเยี่ยมของรถ ทำให้คนข้างในมองออกมาได้ชัดเจน แต่คนข้างนอกกลับมองไม่เห็นภายใน ฉือหว่านมองไม่เห็นฮั่วซือหานที่อยู่ในรถ แต่เธอสามารถรู้สึกได้ถึงสายตาเย็นชาล้ำลึกของเขาที่ทอดมองมาที่เธอกับลู่หนานเฉิง เขามาหาเธอทำไมกัน? ฉือหว่านหันไปหาลู่หนานเฉิง "คุณชายลู่ ดึกแล้ว ฉันอยากกลับหอพัก" ลู่หนานเฉิงยกมุมปากขึ้น "ได้สิ ไว้ครั้งหน้าฉันจะมาหาเธออีก" จากนั้นเขาก็ขึ้นรถเฟอร์รารี่ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ฉือหว่านยืนอยู่ที่เดิม มองลู่หนานเฉิงจากไป ก่อนจะเดินตรงไปที่โรลส์รอยซ์แฟนธอม เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูหลัง แล้วก้าวขึ้นรถ รถหรูแล่นไปอย่างราบรื่น ภายในห้องโดยสารที่หรูหรา ฮั่วซือหานจับพวงมาลัยแน่น แสงนีออนจากข้างทางสะท้อนกับกระจกเงาวับ ตกกระทบลงบนใบหน้าหล่อเหลาสูงศักดิ์ของเขา ราวกับฉากในภาพยนตร์ขาวดำคลาสสิก ฉือหว่านเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน "ประธานฮั่ว คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไร?" ฮั่วซือหานพูดด้วยน้ำเสียงแหบต่ำและเย็นชา "เธอกับลู่หนานเฉิงคบกันจริงๆ เหรอ?" ฉือหว่านพยักหน้า "อืม" "พวกเธอสองคนไม่เหมาะกัน" "ทำไมล่ะ?" "เธอคิดว่าตระกูลลู่จะยอมรับเธอเหรอ? พวกเ
เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกว่าปลายจมูกอุ่นวาบขึ้นมา เธอยกมือแตะดู ก็พบว่าเลือดกำเดาไหลอีกแล้ว“อ๊ะ ฉันเลือดกำเดาไหลอีกแล้ว!”เฉินจิ้นรีบคว้าทิชชู่มายัดใส่จมูกเธอ “เงยหน้าขึ้น”เย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้า “ทำไมพอฉันอยู่กับนายถึงชอบเลือดกำเดาไหลตลอดเลยเนี่ย?”เฉินจิ้นมองเธอแวบหนึ่ง “โอเคแล้ว”เย่ฮวนเอ่อร์มองเขา “นายไม่พูดอะไรหน่อยเหรอ?”เขาจะพูดอะไรได้ล่ะ?เฉินจิ้นไม่พูดอะไรเลย หันหลังจะเดินออกไปเขากำลังจะเมินเธออีกแล้วเย่ฮวนเอ่อร์ขวางหน้าเขาไว้ แล้วยื่นยาในมือให้ “อันนี้ให้นาย”“อะไร?”เย่ฮวนเอ่อร์ชี้ไปที่ไหล่ของเขา ตอนนี้ตรงไหล่ของเขาแดงอยู่ “วันนี้นายแบกถุงปูนซีเมนต์ตั้งเยอะ ไหล่นายแดงหมดเลย ใช้ทาวันละสองครั้ง จะได้ไม่ปวดเมื่อย”เฉินจิ้นมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไรเย่ฮวนเอ่อร์ “รับไปสิ”เฉินจิ้นยื่นมือมารับยาจากมือเธอเขากลับจับทั้งยาและมือเธอพร้อมกัน เขาคว้ามือเล็กๆ ของเย่ฮวนเอ่อร์ไว้แล้วดึงแรงๆ ทำให้เธอเซเข้าไปในอ้อมอกของเขาโดยไม่ทันตั้งตัวเย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้ามองเขา ใบหน้าหล่อคมของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ผมเกรียนเปียกชื้น ทำให้ดูเด็กลงและมีเสน่ห์แบบเด็กหนุ่มมากขึ้น
“ดูเหมือนฟ้าจะได้ยินคำอธิษฐานของฉัน แป๊บเดียวก็ผ่านมาแล้วสี่ปี อาจิ้นโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันก็รู้ว่าตัวเองเหลือเวลาไม่มาก ฮวนเอ่อร์ ฉัน...ยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่?”ดวงตากลมโตของเย่ฮวนเอ่อร์ฉ่ำไปด้วยน้ำตา “คุณน้ายังเหลือเวลาประมาณสองเดือนค่ะ”แม่เฉินพึมพำเบาๆ “สองเดือน...ฉันคงไม่ได้เห็นเหมียวเหมี่ยวสอบเข้ามัธยมปลายแล้วล่ะ”เย่ฮวนเอ่อร์รีบกุมมือแม่เฉินแน่น “คุณน้าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ฉันให้หัวหน้าหลิวจัดยาที่ดีที่สุดให้คุณแล้ว พวกเราจะพยายามยืดเวลาออกไปให้ได้มากที่สุดค่ะ”แม่เฉินหันหน้าไปทางเย่ฮวนเอ่อร์ “ฮวนเอ่อร์ คราวนี้ที่ฉันได้เข้าโรงพยาบาลก็เพราะเธอช่วยไว้ พวกเราติดหนี้เธอหนึ่งบุญคุณเลยล่ะ บ้านเราอาจจะจนหน่อย แต่ไม่ชอบเป็นหนี้ใคร ฉันจะออกจากโรงพยาบาลวันนี้ ไม่อยากรบกวนเธออีกแล้ว”“คุณน้า...”เย่ฮวนเอ่อร์รู้ดีว่าเธอไม่มีทางเปลี่ยนใจแม่เฉินได้ แม่เฉินก็เหมือนเฉินจิ้น มีความภูมิใจในตัวเองอยู่ในกระดูกเย่ฮวนเอ่อร์จึงไม่พูดอะไรอีก แต่เธอจะช่วยอย่างลับๆ ยานำเข้าจากต่างประเทศนอกจากจะช่วยลดความเจ็บปวดของแม่เฉิน ยังช่วยให้เธอมีเวลาเพิ่มขึ้นได้อีกเล็กน้อย“ฮวนเอ่อร์ เรื่องสุขภาพของฉัน อย่
น้าหวังหัวเราะก่อนจะใช้นิ้วจิ้มหน้าผากของเฉินเหมียวเหมี่ยว “พี่ชายของหนูรักหนูที่สุดแล้วนะ ส่งหนูเข้าเรียนโรงเรียนมัธยมต้นที่ดีที่สุด เขาจะยอมให้หนูกลายเป็นสาวโสดอยู่เป็นเพื่อนเขาได้ยังไงล่ะ”เฉินเหมียวเหมี่ยวหัวเราะคิกคักขณะนั้นเย่ฮวนเอ่อร์ก็เดินเข้ามาเฉินเหมียวเหมี่ยวทักด้วยความดีใจ “พี่ฮวนเอ่อร์!”น้าหวังลุกขึ้นยืน “หนูฮวนเอ่อร์ ได้ผลตรวจแล้วใช่ไหม?”ขอบตาของเย่ฮวนเอ่อร์ที่ขาวใสแดงเรื่อ เธอพยักหน้า “ได้มาแล้วค่ะ”เฉินเหมียวเหมี่ยวถามอย่างร้อนใจ “พี่ฮวนเอ่อร์ แม่หนูเป็นอะไร แม่ป่วยเหรอ?”เย่ฮวนเอ่อร์มองไปที่แม่เฉินซึ่งนอนอยู่บนเตียง แต่ไม่พูดอะไรน้าหวังเห็นว่าบรรยากาศไม่ปกติ จึงรีบพูดขึ้น “เหมียวเหมี่ยว ไปกับป้าแป๊บนึง ป้ามีเรื่องอยากจะคุยกับหนู”เฉินเหมียวเหมี่ยวไม่สงสัยอะไร “ได้ค่ะ”น้าหวังพาเฉินเหมียวเหมี่ยวออกไปตอนนี้ในห้องผู้ป่วยเหลือเพียงเย่ฮวนเอ่อร์กับแม่เฉิน เย่ฮวนเอ่อร์นั่งลงข้างเตียง มองดูแม่เฉินแม่เฉินสวมเสื้อผ้าที่สะอาด เสื้อผ้าดูเก่าและซีดจากการซักมานานหลายปี แต่ก็ยังสะอาดเรียบร้อย ผมสีดอกเลาครึ่งหัวถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย ใบหน้าแม่เฉินดูอ่อนโยนและสงบนิ
เย่ฮวนเอ่อร์ยิ้มมุมปาก “หนูเกรงว่าจะรบกวนคุณน้า ก็เลยไปหาเฉินจิ้นที่โรงเรียนค่ะ”แม่เฉินยิ้มอย่างมีความสุขขณะนั้นหัวหน้าหลิวก็เดินเข้ามา เย่ฮวนเอ่อร์จึงเดินออกไปในห้องทำงานของหัวหน้า หัวหน้าหลิวยื่นผลตรวจให้เย่ฮวนเอ่อร์ “คุณหนูหลิน ผลการตรวจของคนไข้ออกแล้วครับ”เย่ฮวนเอ่อร์ถาม “ผลเป็นยังไงบ้างคะ?”หัวหน้าหลิวส่ายหน้า “เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้วครับ”อะไรนะ?เย่ฮวนเอ่อร์อึ้ง “มะเร็งระยะสุดท้าย? คุณหมอคงไม่ได้เช็คพลาดใช่ไหมคะ สุขภาพของแม่เฉินแข็งแรงมาโดยตลอดเลยนะ”“ไม่ผิดแน่นอนครับ คนไข้น่าจะเป็นมะเร็งมาตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว เธอรู้อยู่แก่ใจแต่ไม่ได้รับการรักษาและไม่ได้บอกใคร ตอนนี้เซลล์มะเร็งแพร่กระจายไปถึงหัวใจและสมองแล้ว คนไข้คงเหลือเวลาอีกประมาณสองเดือนครับ”เย่ฮวนเอ่อร์ทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ทันที เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าแม่เฉินจะเหลือเวลาอีกเพียงสองเดือนทำไมถึงไม่บอก ทำไมถึงไม่ยอมรักษา?เฉินจิ้นกับเฉินเหมียวเหมี่ยวยังไม่รู้เรื่องนี้เลย…………ในห้องพักคนไข้ เพื่อนบ้านน้าหวังกับเฉินเหมียวเหมี่ยวอยู่เป็นเพื่อนแม่เฉิน เฉินเหมียวเหมี่ยวเทน้ำอุ่นใส่แก้ว “แม่ ดื่มน้ำค่ะ”
เย่ฮวนเอ่อร์กำลังจะวิ่งตามเฉินจิ้นไปแต่จ้าวอี้คว้าข้อมือเธอไว้ทันที “เธอจะวิ่งตามเขาไปทำไม ห้ามไป!”เย่ฮวนเอ่อร์สะบัดมือเขาออกอย่างแรง “ทะเลยังไม่กว้างเท่าความสาระแนของนายเลย!”เธอรีบวิ่งตามเฉินจิ้นไปจ้าวอี้กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ…………เย่ฮวนเอ่อร์ตามเฉินจิ้นมาถึงโรงพยาบาลเล็กแห่งหนึ่ง แม่เฉินนอนอยู่บนเตียงคนไข้สีขาว ยังไม่ฟื้นเฉินเหมียวเหมี่ยวยืนร้องไห้ไม่หยุด ใบหน้าซีดขาวด้วยความตกใจ ข้างกายมีคุณป้าข้างบ้านคอยปลอบเฉินจิ้นรีบเดินเข้าไป “เหมียวเหมี่ยว!”“พี่!” เฉินเหมียวเหมี่ยวตัวผอมบาง โผเข้ากอดเฉินจิ้นทันที น้ำตาไหลไม่หยุด “พี่ รีบไปดูแม่หน่อย แม่ไม่ตื่นเลย ฮือๆ”เฉินจิ้นปลอบน้องสาวอยู่สองสามคำ จากนั้นมองไปยังแม่บนเตียง “แม่!”แม่เฉินไม่มีปฏิกิริยาคุณป้าข้างบ้านพูดขึ้น “เฉินจิ้น พวกเธอรีบพาแม่ไปโรงพยาบาลใหญ่นะ หมอที่นี่เพิ่งมาตรวจ บอกว่าต้องรีบไปตรวจที่โรงพยาบาลใหญ่ ห้ามช้า แต่ตอนนี้เตียงในโรงพยาบาลใหญ่ก็หายาก แถมยังไม่รู้ว่าคุณหมอคนไหนเก่งด้วย แบบนี้จะทำยังไงดีละลูก”คุณป้าถอนหายใจ เธอรู้ว่าพ่อเฉินจิ้นเสียไปนานแล้ว ตอนนี้เฉินจิ้นต้องดูแลทั้งแม่และน้องสาวเคราะห์ซ้ำกร
เย่ฮวนเอ่อร์เดินมาอยู่ข้างๆ เฉินจิ้น พยายามจะหยุดเกมบ้าๆ นี้ “เฉินจิ้น นายไม่ต้องเล่นเกมของจ้าวอี้นะ มันอันตรายต่อร่างกายมาก ถ้านายต้องการเงินจริงๆ ฉันสามารถ…”เฉินจิ้นหันมามองเย่ฮวนเอ่อร์แวบนึง เย่ฮวนเอ่อร์ก็รีบเงียบลงทันทีเธอไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น เธอแค่ไม่อยากให้เขาทำร้ายร่างกายตัวเองเฉินจิ้นหันไปพูดกับหัวหน้าคุมงาน “เริ่มได้เลยครับ”หัวหน้าคุมงานยกถุงปูนทีละถุงขึ้นวางบนไหล่ของเฉินจิ้น ไม่นานก็ครบแปดถุงหัวหน้าคุมงานเพิ่มถุงที่เก้า กับถุงที่สิบขึ้นมาอีกจ้าวอี้ดูอย่างเมามัน เขาตบมือแล้วร้อง “โอ้โฮ เฉินจิ้น นึกไม่ถึงว่านายจะทุ่มขนาดนี้เพื่อเงิน หนึ่งพัน สองพัน”จ้าวอี้โยนเงินสองพันบาทลงพื้นหัวหน้าคุมงานวางถุงที่สิบเอ็ด และถุงที่สิบสอง“สามพัน สี่พัน”จ้าวอี้ยังคงโยนเงินลงบนพื้นถุงปูนสิบสองถุงเพิ่มขึ้นบนไหล่ของเฉินจิ้น ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ แต่เหงื่อที่หน้าผากหยดลง “แปะ แปะ” เปียกไปทั่วชุดทำงานเย่ฮวนเอ่อร์อยากจะห้าม แต่ไม่ว่าจะพูดยังไงก็ดูจะผิดไปหมด ได้แต่ยืนดูด้วยสายตากังวลหัวหน้าคุมงานทนไม่ไหว “เฉินจิ้น ถ้านายไม่ไหวแล้วก็บอกนะ”เฉินจิ้นไม่พูดอะไรหัวหน้าคุมง
จ้าวอี้กำหมัดแน่น “เย่ฮวนเอ่อร์ เธอโดนเฉินจิ้นเล่นของใส่รึเปล่า?”“งั้นก็ไม่เกี่ยวกับนาย!”จ้าวอี้เท้าเอว หัวเราะอย่างโมโห “ได้ งั้นเรื่องของฉันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ ตอนนี้ฉันจะไปหาเฉินจิ้น”จ้าวอี้หมุนตัวแล้วเดินไปทางเฉินจิ้นทันทีเย่ฮวนเอ่อร์สีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบยื่นมือไปดึงจ้าวอี้ “จ้าวอี้ นายจะทำอะไร? ที่นี่คือสถานที่ทำงานของคนอื่น นายมีสิทธิ์อะไรไปก่อกวนเขา?”ขณะนั้นหัวหน้าคุมงานของไซต์รีบวิ่งมาหอบหายใจ พยักหน้าคำนับต่อหน้าจ้าวอี้ “คุณชายจ้าว ท่านมาที่นี่ได้ยังไงครับ ที่นี่สกปรกมาก เดี๋ยวจะเปื้อนเสื้อผ้าท่าน วันนี้คุณชายมาสำรวจงานเหรอครับ?”เย่ฮวนเอ่อร์ตกใจจ้าวอี้หันมามองเย่ฮวนเอ่อร์ ยิ้มมุมปาก “จริงสิ ลืมบอกเธอไป ตึกตรงนี้เป็นโครงการของบ้านฉัน เป็นไซต์งานของบ้านฉัน ฉันมาดูงานมันผิดตรงไหนล่ะ”เย่ฮวนเอ่อร์เกือบลืมไปว่าตระกูลจ้าวทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ ที่นี่เป็นโครงการหนึ่งของพวกเขาเฉินจิ้นดันบังเอิญมาทำงานที่พื้นที่ของตระกูลจ้าวพอดีจ้าวอี้หันไปพูดกับหัวหน้าคุมงาน “ได้ยินว่าที่นี่มีคนชื่อเฉินจิ้นเหรอ?”หัวหน้าคุมงาน “ใช่ครับ”“เรียกเขามาหน่อยสิ”หัวหน้าคุมงานตะโกนเสียง
ได้ยินคำพูดนั้น เย่ฮวนเอ่อร์ก็หยุดดิ้น เธอขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับของรถเฟอร์รารีแต่โดยดีจ้าวอี้กลับมานั่งที่เบาะคนขับ สีหน้าเย็นชา “เย่ฮวนเอ่อร์ เธอสนใจเฉินจิ้นขนาดนั้นเลยเหรอ?”ตอนแรกไม่ยอมขึ้นรถเขา แต่พอเพื่อเฉินจิ้นกลับยอมขึ้นทันทีเย่ฮวนเอ่อร์เงยหน้ามองจ้าวอี้ “จ้าวอี้ นายรู้ไหมว่านายตอนนี้มันแปลกมาก?”จ้าวอี้อึ้ง“ฉันก็ยกฮั่วเสวียนให้นายไปแล้ว ตอนนี้แฟนนายคือฮั่วเสวียนเธอหน้าอกใหญ่ เอวเล็ก เป็นนักเต้นบัลเล่ต์ นายก็ชอบผู้หญิงสไตล์นั้นไม่ใช่เหรอ นายควรจะติดอยู่กับเธอสิทำไมนายยังต้องตามวุ่นวายกับฉันอีก?”จ้าวอี้กำพวงมาลัยแน่น “ฉัน……”“จ้าวอี้ อย่าบอกฉันนะว่านายหลงรักฉันเข้าแล้ว”เห็นสายตาเย่ฮวนเอ่อร์ที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยันและดูถูก จ้าวอี้ก็โกรธจนพูดไม่ออก เขาหัวเราะเยาะ “หลินเสี่ยวเยา อย่ามโนไปเองนักเลยฉันจะไปหลงรักเธอได้ยังไง?”“งั้นก็ดี”เย่ฮวนเอ่อร์ไม่ต้องการความรักของเขาเลย ความรักที่มาช้า มันไร้ค่าเสียยิ่งกว่าหญ้า!จ้าวอี้รู้สึกว่าตัวเองแค่มีความรู้สึกอยากครอบครอง เพราะตอนแรกเย่ฮวนเอ่อร์วิ่งตามเขาแต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจไปชอบเฉินจิ้นแทน ยิ่งเฉินจิ้นเป็นศัตรูของเขาด้
เย่ฮวนเอ่อร์หันหลังเดินจากไปทันทีฮั่วเสวียน “……”ตอนนั้นเอง จ้าวอี้ก็เดินก้าวเข้ามาขวางทางเย่ฮวนเอ่อร์ “เย่ฮวนเอ่อร์ เธอชอบเฉินจิ้นจริงๆ เหรอ?”เย่ฮวนเอ่อร์พยักหน้า “ใช่แล้ว”จ้าวอี้ยังไม่เชื่อ “เป็นไปไม่ได้ เธอจะไปชอบเฉินจิ้นคนนั้นได้ยังไง? เธอต้องแกล้งทำเพื่อยั่วฉันใช่ไหม เย่ฮวนเอ่อร์ ฉันไม่คิดเลยว่าเธอก็ใช้มารยาหญิงเพื่อดึงความสนใจฉันเหมือนกัน!”เย่ฮวนเอ่อร์รู้สึกหมดคำจะพูด “จ้าวอี้ ฟังให้ดีนะ ฉันกับนายจบกันไปนานแล้ว ตอนนั้นพวกเรายังเด็กฉันยอมรับว่านายใช้ฉันแล้วไปมีคนอื่นแต่เอาเข้าจริง ฉันก็ไม่ได้รักนายแบบชายหญิงเลยด้วยซ้ำตอนนี้คนที่ฉันชอบคือเฉินจิ้น!”จ้าวอี้ไม่อยากเชื่อ เขาไม่เชื่อเลยว่าเสี่ยวเยาที่เคยวิ่งตามเขาจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่น“เย่ฮวนเอ่อร์ เธอรู้ไหมว่าเฉินจิ้นเป็นคนยังไง? เขาเกิดมาต่ำต้อย คบกับเธอ เขาจะเลี้ยงเธอไหวเหรอ?หรือว่าเธอจะต้องเลี้ยงเขาเอง?”เย่ฮวนเอ่อร์ขมวดคิ้ว “จ้าวอี้ ฉันไม่เข้าใจเลยว่าพวกนายเอาความเหนือกว่ามาจากไหน ก็แค่นายเกิดมาดีกว่าเฉินจิ้น บอกให้นะฉันก็แค่ชอบเขา ฉันอยากทำอะไรก็เรื่องของฉัน!”“เย่ฮวนเอ่อร์ เธอ!” จ้าวอี้หน้าเขียวด้วยความโกรธ“จ้าวอ