[2] ขิงก็ราข่าก็แรง

"ฟังนะคะคุณลูกเขมขา เงินค่าขนมแม่ฝากไว้กับคุณอาทั้งหมดเลยค่ะ"

ฉันอ้าปากพะงาบๆ แล้วแบบนี้ฉันจะไปหิ้วแบรนเนมมาได้ยังไงเนี่ยยย

"เพราะฉะนั้น ทำตัวน่ารักๆ เชื่อฟังคุณอา อย่าทำให้คุณอาต้องปวดหัวเพราะหนูนะคะ"

ฉันได้แต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด บ้าจริงๆเลย บ้าที่สุด!

แอ๊ด!

ฉันเดินลงรถ และยกกระเป๋ารวมๆไว้เพียงคนเดียว พอยกเสร็จก็ได้แต่ยืนมองด้วยความสงสัย ว่าทำไมพ่อและแม่สุดที่รัก ถึงไม่ลงมาช่วยฉัน

"ลูกเขม พ่อกับแม่ต้องรีบไปแล้ว เดี๋ยวไม่ทันขึ้นเครื่อง พ่อรักลูกนะ"

"แม่รักลูกนะคะ ม้วฟฟฟ!!!" 

กระจกเลื่อนปิดในพริบตาเดียว และรถคันหรูก็วิ่งออกไป จนฉันตั้งตัวแทบไม่ทัน

"คุณพ่อ! คุณแม่!"

ฉันได้แต่กระทืบเท้าเร่าๆด้วยความปวดประสาทและหงุดหงิด ก่อนจะหันหลังกลับไปดูบ้านแบบสไตล์ฝรั่งหลังใหญ่ ที่ไม่ต่างจากบ้านของฉันสักเท่าไหร่นัก

ออดๆ

ฉันกดออด ก่อนจะแบกสัมภาระที่หนักแสนหนักขึ้นบนหลัง และเต็มสองมือ ประตูค่อยๆเลื่อนเปิดออก

"ไม่เลวๆ"

สวนหย่อมและน้ำพุหน้าบ้าน ทำให้ฉันพอใจไม่น้อย รอบๆตัวบ้านถูกตกแต่งไปด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด แถมสะอาดทุกตารางนิ้วเลยทีเดียว

"ที่นี่ไม่มีคนใช้รึไงกันเนี่ย"

ฉันเดินตึงตังๆเข้าไปด้านใน ก่อนจะหยุดกึก เมื่อมีสาวใช้ที่หน้าประตูยืนรออยู่

"สวัสดีค่ะ คุณหนูเขมมณีใช่ไหมคะ"

สาวใช้ทั้งหลายยิ้มต้อนรับ แต่กลับไม่มีใครยื่นมือมาช่วยฉันถือสักคน!

"ไม่ใช่มั้งคะ! นี่ มาช่วยฉันถือทีสิ"

ทุกคนทำหน้าเหรอหรา ฉันก็พอรู้ตัวนะ ว่านิสัยแย่ เอ่อ..... หมายถึงค่อนๆไปทางแย่มาก ก็โดนตามใจ และประเคนทุกอย่างให้ตั้งแต่เด็กนี่นา

"เฮ้อ.....ขอโทษค่ะ"

ฉันถอนหายใจอย่างรู้สึกผิด และยกมือไหว้ขอโทษ ก่อนทุกคนจะยิ้ม คนที่นี่ก็โอเคดีนี่นาาา

"ขอโทษนะคะคุณหนู คุณผู้ชายสั่งไว้ว่า ของของใครคนนั้นต้องขนน่ะค่ะ เดี๋ยวป้าพาไปที่ห้องนะคะ"

ฉันเป่าลมเบาๆด้วยความโกรธ สงสัยคุณอาคนนี้คงรู้จักเขมมณีน้อยไปสะแล้ว

ระหว่างทางที่เดินขึ้นห้อง ป้าฉายก็เล่านู้นเล่านี่เกี่ยวกับเด็กๆ และกฎระเบียบในบ้านหลายอย่าง พอขนเสร็จป้าแกก็พาฉันไปหน้าห้องทำงานของไอ้คุณอาบ้า

"แล้วนี่ป้าจะไปไหนคะ"

"จะเที่ยงแล้วค่ะ เดี๋ยวป้าไปเตรียมอาหารกลางวันไว้ให้คุณหนูกับคุณผู้ชาย"

แล้วป้าฉายก็เดินหนีไปเฉยๆ ปล่อยให้ฉันยืนเอ๋อ มองประตูไม้โง่ๆนี่แบบไม่รู้ว่าจะเคาะ หรือจะเรียก หรือจะทำอะไรดี

ก๊อกๆๆๆ

"ใคร"

เสียงนิ่งๆที่ไม่ได้ยินมา 7 ปี เหมือนจะยังแล่นอยู่ในโสตประสาทฉันทุกวินาที

"เขมเองค่ะอา"

"เข้ามา"

ฉันกรอกตาทำปากมุบๆ มิบๆ ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม มองคุณอาที่ดูมีอายุขึ้น แต่ก็ยังคงความหล่อ ความเข้ม เหมือนตอนหนุ่มๆ อยู่

ฉันปิดประตู ก่อนจะยกมือไหว้คุณอาด้วยรอยยิ้มจริงใจสุดๆ

"สวัสดีค่ะอา ไม่เจอกันนาน ดูแก่ขึ้นเยอะนะคะ"

ฉันโปรยยิ้มร้าย ก่อนจะสังเกตุเห็นคิ้วอากระตุก และเงยหน้าจากเอกสารมามองฉัน

"เธอก็เหมือนกันนะเขมมณี อายุก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว แต่ดูเหมือนความคิดและคำพูดของเธอ จะเหมือนที่เราเจอกันเมื่อล่าสุดนี้นะ"

ฉันเริ่มยิ้มไม่ออก อยากจะกรี้ดกรอกหูให้หูอาบ้านี้แตกไปเลย นี่เค้าหาว่าฉันสมองเหมือนเด็ก 13 แถมยังพูดไม่รู้จักคิดอีกหรอเนี่ย!

"อาก็พูดแรงไปนะคะ"

ฉันฝืนยิ้ม พลางกุมมือตนเองที่มันสั่นอยากจะบีบคออาตัวเองให้ชักกะแด่วๆ

"งั้นหรอ.......บอกไว้ก่อนนะ ว่าฉันไม่ได้มีเวลามาอบรมสั่งสอนเธอเหมือนแต่ก่อนแล้ว เพราะฉะนั้น ทำตัวดีๆ อย่าก่อเรื่อง เข้าใจไหม"

คุณอาจอแดนมองฉันนิ่งๆ ไอ้ฉันนี่อยากจะวิ่งไปผลักให้ตกเก้าอี้สะจริงๆ

"เขมโตแล้วค่ะ อาไม่ต้องมาคอยอบรมสั่งสอนอะไรเขมหรอก อีกอย่างเนี่ย เขมจะไม่ก่อเรื่องให้อาต้องปวดกบาลแน่นอนค่ะ!"

หน้าฉันนี่เหมือนคนร้อยไหม ฝืนยิ้มตอนโกรธนี่เป็นอะไรที่ยากสุดๆ อายืนขึ้น ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันไม่ไกล ฉันได้แต่เงยหน้ามอง

"อะไรคะอา"

หัวใจฉันก็ดันเต้นสะแรง กลัวก็กลัวอยู่หรอก คนอะไรดุก็ดุ ตัวก็สูงใหญ่ หน้าก็นิ่งซะ

"แต่ดูเหมือนฉันคงต้องเจียดเวลาอันมีค่าของฉัน มาอบรมสั่งสอนแทนพ่อแม่เธอสะแล้ว"

ฉันหายใจกระเพื่อมขึ้นเรื่อยๆ จะคุมไม่อยู่แล้ว

"ลงไปกินข้าวกันได้แล้ว"

ว่าจบเจ้าตัวก็เดินลงไปชั้นล่าง ปล่อยให้ฉันต้องทึ้งหัวตัวเองด้วยความโกรธ หงุดหงิดแทบขีดสุด

"เหอะ! มาดูกันไอ้อาบ้า ใครจะชนะ! "