ข้าคือฮูหยินของเสนาบดีผู้เย็นชา

สปอยเนื้อหา

เผยอวี้จวินกำลังเขียนหนังสือราชการอยู่ ในห้องหนังสือ  หลี่จิ้งเดินเข้ามาหาเขาในมือถือหนังสือเล่มหนึ่งก่อนจะเอ่ย

"นายท่านขอรับ..ข้าน้อยมีของมาให้นายท่านขอรับ"

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมา  ก่อนจะวางพู่กันที่แท่นวาง   เอ่ยถามองครักษ์คู่ใจเสียงทุ้ม

"เจ้ามีอะไรจะให้ข้า    ของที่อยู่ในมือนั่นหรือ"

องครักษ์หนุ่มเดินมาหาพร้อมกับเอ่ยก่อนจะยื่นหนังสือให้

"นายท่านอายุสามสิบแล้ว   รังเกียจสตรีมิยอมแต่งงาน  แต่บัดนี้ฝ่าบาทพระราชทานฮูหยินมาให้ท่านแล้ว  ข้าน้อยเกรงว่าท่านจะทำเรื่องสำคัญไม่เป็นจึงไปซื้อตำรามาให้ท่านศึกษาขอรับ  นี่เป็นตำราที่ข้าน้อยจ่ายไปถึงสามสิบตำลึงเพื่อใต้เท้าเชียวนะขอรับ"

หลี่จิ้งยื่นหนังสือให้เขา  เผยอวี้จวินรับมาก่อนจะเปิดดู  เมื่อพลิกหน้าแรกเขาก็หน้าแดง  พลิกหน้าต่อๆไปใบหน้าหล่อเหลาก็แดงจนถึงใบหู  เขารีบปิดหนังสือจนเสียงดังพึ่บ  แสร้งกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มกับลูกน้องคนสนิท

"หลี่จิ้ง..ต่อไปเจ้าทำเรื่องไร้สาระน้อยลงหน่อย  ข้าไม่ถึงกับไร้เดียงสาเพียงนั้น"

หลี่จิ้งเกาหัวแกรกๆ  สองวันก่อนยังได้ยินบ่นว่าจะทำอย่างไรให้ฮูหยินยอมเข้าหอกับเขา  แล้วตนเองจะทำให้นางมีความสุขได้ไหม   เขาได้ยินก็หาตำรามาให้  มาตอนนี้กลับถูกดุ   ไม่รู้คุณคนจริงๆท่านเสนาบดีเนี่ย   หลี่จิ้งจึงยื่นมือไปจะเก็บตำรากลับมาแต่เผยอวี้จวินตีมือเขากลับไป

เพี๊ยะ!!  หลี่จิ้งชักมือกลับทันที  ก่อนที่ใต้เท้าจะเปลี่ยนเรื่องเอ่ยถามเขา

"งานที่สั่งให้ทำเสร็จหรือยัง"

"อ๋า  อะ  อ้อ  กำลังสั่งคนให้เร่งมืออยู่ขอรับ   นายท่านถ้าเช่นนั้นข้าน้อยจะเอาตำรานี่ไปทิ้งนะขอรับ"

"งั้นก็ไปทำงาน"

หลี่จิ้งเกาหัวแกรกๆนายท่านเป็นอะไรไหนบอกไม่อยากอ่านแต่กลับไม่คือน   ก่อนจะได้ยินหลี่หานน้องชายของเขาเรียกหาจึงคำนับลาเผยอวี้จวิน   เมื่อองครักษ์ไปแล้วชายหนุ่มก็หยิบตำรามาดู  พลิกทีละหน้า  ยิ่งพลิกหน้ากระดาษเขาก็ยิ่งหน้าแดง  ก่อนจะมีบางคนวิ่งดุ๊กดิ๊กๆเข้ามาเอ่ยเรียกเขา

"ท่านผู้เฒ่า  ข้ามาขออนุญาตท่านไปข้างนอกได้หรือไม่"

เขาถอนหายใจเอ่ยเสียงเย็นจนคนมาใหม่รู้สึกหนาวๆ

"เสิ่น-หยุน-ซี  คำว่าสามี   เจ้าเรียกยากมากนักหรือ  ทีคำที่ไม่สมควรพูดเจ้าเอ่ยพร่ำเพรื่อนัก"

"อ๋า..ก็บอกเองว่าข้าไม่ใช่เมียแล้วจะให้เรียกสามีทำไม"

นางบ่นอุบอิบ   แต่สายตาซุกซนกลับเห็นหนังสือในมือเขา  เอ๋..ทำไมหน้าปกเหมือนเคยเห็นที่ไหนนะ   เผยอวี้จวินรีบโยนตำราวสันต์ที่หลี่จิ้งให้เข้าลิ้นชักก่อนจะเอ่ยนางเสียงดุ

"ความลับราชการเป็นเด็กเป็นเล็กอย่าสอดรู้"

"อ้อ"ช่างเถอะ ..ว่าแต่ใต้เท้าสามี ท่านให้ไปไหมเจ้าค่ะ

ร่างสูงลุกจากเก้าอี้เดินมาหานาง  

"จะไปไหนข้าจะไปด้วย  บ่อนของเจ้าข้าปิดไปแล้วหากยังคิดเปิดใหม่อีกอย่าหาว่าข้าไม่เตือน"

บทที่1  น้ำเน่าของจริง

เสิ่นหยุนซีรู้สึกว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนเรือ  มันโคลงไปโคลงมาศีรษะของเธอเหมือนกับกำลังกระแทกกับของแข็ง   เธอจึงพยายามลืมตาจำได้ว่าถูกรถชนเพราะช่วยคุณยายท่านหนึ่งที่กำลังข้ามถนน     รถคันนั้นพุ่งตรงมาราวกับว่าตั้งใจชน     ตอนนี้เธอควรอยู่โรงพยาบาลสิ  ทำไมถึงได้ยินเสียงจ้อกแจ้กนะ

"ได้ยินว่าเสนาบดีเกลียดผู้หญิงเข้ากระดูกดำ    อายุสามสิบแล้วกลับไม่แต่งงานจนฝ่าบาทต้องพระราชทานสมรส"

"ที่อยู่ในเกี้ยวนั่นคุณหนูห้าสกุลเสิ่นหรือ  สินสอดเยอะเพียงนั้นเหตุใดกลับไม่ใช่คุณหนูใหญ่บุตรสาวฮูหยินใหญ่กลับเป็นบุตรสาวสายรองแต่งแทน"

"ชู่..ข้าได้ยินมาว่า  บิดากับมารดาคุณหนูห้าเป็นบ้านรอง  พวกเขาทั้งคู่ตายในสนามรบตั้งแต่นางอายุเจ็ดขวบ  ถูกฮูหยินใหญ่เลี้ยงดูมามีชีวิตไม่สู้ดีเท่าไหร่"

"ถ้าข้าเดาไม่ผิดนะ  คงคิดว่าแต่งมาก็ไม่ได้รับความโปรดปรานเรื่องอะไรจะให้ลูกสาวตัวเองแต่งเล่า  บุตรสายรองหากโชคดีเสนาบดีเผยมีเมตตาก็นับว่าโชคดีไป  แต่ถ้าหากเขารังเกียจชาตินี้ทั้งชาติชีวิตคงอนาถกว่าสนมในตำหนักเย็นเสียอีก"

สตรีที่มาดูเกี้ยวเจ้าสาวต่างวิจารณ์สนุกปาก  กระทั่งแม่สื่อส่งเสียงกระแอม

"พูดมากกันเสียจริงๆ  ฮูหยินจวนเสนาบดีให้พวกเจ้าวิจารณ์ได้หรือ"

เสิ่นหยุนซีที่ตื่นขึ้นมาในเกี้ยวเจ้าสาวก็เงี่ยหูฟังก่อนจะรู้สึกเวียนหัว  เธอสะบัดศีรษะไปมาก่อนจะได้รับความทรงจำของอีกคน   ร่างนี้เป็นของเด็กผู้หญิงที่ชื่อเสิ่นหยุนซี  นางอายุสิบห้าปีเพิ่งปักปิ่นได้สามวัน  แม่นมของนางเป็นคนปักให้  วันนี้เป็นวันแต่งงานของนางกับใต้เท้าเผย   คนทั่วเมืองหลวงรู้ดีว่าเสนาบดีคนนี้เกลียดสตรีที่สุด  เพราะมารดาของเขาตรอมใจตายหลังจากที่ท่านย่าของเขาพาหลานสาวจากสกุลตนเองให้มาเป็นอนุบุตรชายหรือก็คือบิดาของเขา    

เผยอวี้จวินในวัยสิบสี่ปีจึงออกจากจวนเสิ่นแต่ท่านตาของเขาอดีตแม่ทัพแดนเหนือจางฮั่นเหลียงคอยอุ้มชูหลานชายอยู่แต่เพราะอยู่ชายแดนตลอดหลานชายจึงน้อยเนื้อต่ำใจจากสกุลเสิ่นจนต้องออกมาเอง    จนวันนี้เขาเติบใหญ่กลายเป็นคนที่เรืองอำนาจ และได้รับความไว้วางพระทัยจากฮ่องเต้    เขาเกลียดผู้หญิงจึงไม่แต่งงาน

ฮ่องเต้เห็นว่าอายุเยอะแล้วจึงถามขุนนางว่าใครอยากยกบุตรสาวให้เขาหรือไม่    หากยินดีทางราชสำนักจะมอบสินสอดหลวงจำนวนสองแสนตำลึง    เจ้ากรมพิธีการเสิ่นหนิงรีบรับปากทันทีว่าเขามีบุตรสาวสามคนยินดีให้บุตรสาวแต่งงานกับเสนาบดีเผย     แต่พอถึงวันแต่งกับให้บุตรสาวกำพร้าของบ้านรองมาแต่งแทน