เพลิงรักของการันต์

"พี่กานต์ค่ะเข้ามาห้องมิวทำไม"

"พี่อยากมาคุยเรื่องของเรา"

"เรื่องของเรา   มิวจำได้ว่ามันไม่เคยมีเรื่องของเรามาก่อน  ที่สำคัญตอนนั้นมิวแค่โง่คิดว่าที่พี่ดีกับมิวเพราะพี่ชอบมิวเหมือนกัน  แต่ตอนนี้มิวตัดใจได้แล้ว  คนที่เขาชอบมิวก็มีทำไมมิวต้องทนรักผู้ชายที่ไม่เคยเห็นค่ามิวด้วย"

"มิวชอบพี่มาก่อนคนอื่นๆ  เพาะฉะนั้นพี่เท่านั้นที่มีสิทธิ์ในตัวมิว  และมิวก็ไม่มีสิทธิ์ไปชอบใครนอกจากพี่"

เมื่อเธอตัดใจยอมปล่อยมือจากเขาแต่กลับเป็นเขาที่ไม่ยอมปล่อยเธอไป

ตึกสูง35ชั้นของบริษัทพิพัฒนวรกิจสกุลไพศาลยานยนต์จำกัดมหาชน  บริษัทนำเข้ารถยนต์และผลิตอะไหล่รวมถึงนำเข้ารายใหญ่ของเมืองไทยรายหนึ่ง   ชั้นล่างของตึกสูง ร่างบางระหงในชุดนักศึกษาฝึกงานกึ่งเดินกึ่งวิ่งมารอหน้าลิฟต์ผู้บริหาร  เมื่อลิฟต์เปิดออกเธอก็เห็นร่างสูงที่คุ้นเคย  เขาคือกานต์หรือการันต์  พี่ชายข้างบ้านของเธอคนที่เธอแอบชอบและพยายามแสดงออกมานานแล้ว  มิวหรือมาริสารีบตรงไปหาเขาทันทีและเอ่ยทักทาย

"พี่กานต์เที่ยงแล้วไปทานข้าวกันไหมคะ"

"ไม่ว่าง  แล้วนี่คือที่ทำงานหัดมีกาลเทศะหน่อยนะอย่าทำสนิทสนมจนคนอื่นเข้าใจผิด"

น้ำเสียงตอบกลับมาออกติดรำคาญคนตรงหน้า   มาริสาหน้าเจื่อนเล็กน้อย   เธอพยายามที่จะเข้าใกล้เข้า  แต่ยิ่งทำเหมือนเขาอยากออกห่างเธอทุกที  คนตัวเล็กไม่ทิ้งความพยายามก่อนจะพยักหน้าว่าเข้าใจ

"ไม่เป็นไรค่ะ  อยู่ที่นี่พี่กานต์คือเจ้านายมิวเข้าใจ"

กานต์หรือการันต์หรี่ตามองคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยอย่างรำคาญ

"มาริสา  ฉันเพิ่งพูดไปว่าอย่าทำตัวสนิทสนมมันไม่เข้าหูเธอเหรอ  อย่าคิดว่าอยู่บ้านใกล้กันและเธอเป็นเพื่อนยายแก้มจะกลายเป็นข้องยกเว้นในการทำงานนะ  อีกอย่างหิวก็ไปหากินเอง  มาเสนอหน้าทำไมตรงนี้"

ร่างสูงเดินจากไปทิ้งให้คนที่ตั้งใจมาหาเพื่อชวนเข้าไปกินข้ายืนร้องไห้เงียบๆ  ทำไมเขาเปลี่ยนไปตอนที่พ่อกับแม่จากไปเขายังดูแลเธออย่างดี  แต่หลังจากเธอขึ้นม.ปลายเขาก็เริ่มเหินห่างขึ้นทุกที   มาริสาพยายามกลั้นน้ำตาแต่เธอยิ่งกลั้นมันยิ่งแน่นอกจนอยากวิ่งไปหาที่ไหนสักที่ตะโกนระบายความเจ็บช้ำนี้ออกมา   6ปีแล้วที่เธอพยายามแสดงออกว่าชอบเขา  พี่กานต์มาตลอด  แต่พอเธออายุ18เข้ามหาลัยปี1เธอเดินไปบอกเขาตรงๆแต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความเย็นชา

6ปีที่แล้ว  มาริสาที่สอบติดมหาลัยที่อยากเรียนก้ดีใจ  เธอรีบมาหาคุณป้ากิ่งแก้วเพื่อจะบอกข่าวดี  ตั่งแต่พ่อกับแม่จากไป  คุณป้ากับคุณลุงและทุกคนในบ้านดีกับเธอมาตลอด  

"คุณป้าคะ  มิวสอบติดมหาลัยและคณะที่อยากเรียนได้แล้วค่ะ   ที่เดียวกับแก้ม"

"เก่งจังเลย  ป้าดีใจด้วยนะ  เอาล่ะเดียวพรุ่งนี้เราไปฉลองพร้อมกัน"

วันต่อมาครอบครัวของแก้มก้ไปฉลองที่ร้านอาหารและอนุญาติให้ดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ครั้งแรก   มาริสาดื่มจนเมาตอนกลับบ้านคุณป้าให้เขามาส่งเธอ  มาริสากอดคอเขาจ้องหน้าและสารภาพออกไป

"พี่กานต์   มิวชอบพี่กานต์เราเป็นแฟนกัรดีไหมคะ"

ตุ๊บ!!  การันต์จับมือที่โอบรอบคอเขาออกก่อนจะดันร่างบางออกไป  มาริสาไม่ได้ตั้งตัวบวกกับความเมาเธอจึงล้มลงก้นกระแทก  ก่อนที่เขาจะเอ่ยเสียงเข้ม

"เพิ่งจะสอบติดยังไม่ทันเรียนก็อยากมีผัวแล้วเหรอ  จะบอกให้พี่ไม่เคยคิดอะไรกับเธอทั้งนั้นนะมิว  เลิกทำตัวเหลวไหลแล้วไปตั้งใจเรียนซะ  อย่าให้สวมบัติพ่อแม่ที่สร้างไว้ให้ล่มจมเพราะเธอดมันไม่เอาถ่าน"

ร่างสูงเดินจากไปทันที  มาริสายกขาขึ้นมาชันเข่า  เธอนั่งกอดเข่ร้องไห้จนเกือบสว่างจึงได้เข้าบ้าน   ตั้งแต่นั้นมาการันต์ก็หลบหน้าเธอ  บางครั้งก็แสดงท่าทีรำคาญจนเห็นได้ชัด

นึกถึงเหตุการณืครั้งนั้นมาริสาก็อดไม่ได้ที่จะระบาย  เธอกำลังจะเดินไปห้องน้ำ  แต่กลับเชนเข้ากับใครบางคน

"อุ๊ย...ขอโทษค่ะ"

"ขอโทษอะไรย่ะ ..นี่ฉันเองแล้วหล่อนเป็นอะไรไปมิว  ถูกพี่ชายจอมหยิ่งของฉันดุมาเหรอ"

"เปล่าหรอกแก้ม   ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะ"

"แก้มเห็นขอบตาเพื่อนมีน้ำตาคลอด  หญิงสาวถอนหายใจคงเป็นพี่ชายเธอพูดทำลายน้ำใจยายนี่อีกแล้วสินะ  ก่อนจะพยักหน้าให้

"ไปห้องน้ำก่อน  เสร็จแล้วค่อยไปกินข้าว  หน้าตาดูได้ที่ไหน  มิวยังมีคนที่ดีพร้อมกว่าพี่กานต์นะแกถอดใจเถอะ"

จากนั้นก็ไปห้องน้ำเพื่อเติมหน้า   เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำ สองสาวก็พากันลงไปที่โรงอาหารของพนักงาน แต่สายตาของคนที่เพิ่งด่าเธอหันมาเห็นพอดีเขายักไหล่  เพิ่งเรียนจบยังฝึกงานไม่ผ่านโปร กลับเอาแต่วิ่งไล่เขา  แบบนี้ถ้าเขาประเมินไม่ผ่านเธอก็ไม่ต้องมาให้เห็นหน้าทำเขารำคาญใจแล้ว  

"หึ  เด็กแก่แดด   อยากหาคนเลี้ยงดูหรือไง  ฉันไม่ใช่ประธานบริษัทแบบในละครที่เธอกับยายแก้มชอบดูนะที่จะมาชอบเด็กฝึกงานแอ๊บใส"

การันต์เดินไปไม่สนใจอีก   เขาไม่ได้ชอบยายเด้กมิวจะร้องไห้ก็ร้องไปสิ  ใครใช้ให้เธอมาชอบฉันเอง หึ