สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด

สลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด

Oleh:  กิตติรวิชญ์Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8.3
28 Peringkat. 28 Ulasan-ulasan
380Bab
73.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ชีวิตลูกนอกสมรสอย่างเจียงชั่นต้องมาแต่งงานกับนักเลงยาจกแทนพี่สาวต่างแม่แต่แล้วเรื่องราวก็กลับตาลปัตร ใครจะไปคิดว่าจู่ ๆ สามีของเธอจะกลายเป็นมหาเศรษฐีที่มีภูมิหลังลึกลับ และมีอำนาจล้นฟ้า!เจียงชั่นตะโกนลั่น “ไม่จริง เป็นไปไม่ได้” ก่อนจะวิ่งกลับไปที่บ้านเช่าเล็กหลังโทรม ๆ แล้วโผเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนสามีตัวเอง“พวกเขาบอกว่าคุณคือคุณชายฮั่ว จริงหรือเปล่าคะ?”เขาลูบผมเธอเบา ๆ “ผู้ชายคนนั้นแค่หน้าเหมือนผมเฉย ๆ”เจียงชั่นพูดด้วยสีหน้าบูดบึ้ง “ผู้ชายคนนั้นอ้างว่าฉันเป็นภรรยาของเขา สามี คุณต้องไปเอาเรื่องเขานะ!"วันรุ่งขึ้น คุณชายฮั่วก็ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน จมูกช้ำผิดรูป ใบหน้าบวมเป่ง แต่ยังคงแสยะยิ้มอย่างสงบ“ลูกพี่สาม ยะ… ยังไม่พออีกเหรอครับ?”คุณชายสามแห่งตระกูลฮั่วเม้มริมฝีปาก “ภรรยาสั่งให้ฉันมาทุบตีเขา ฉะนั้นฉันควรลงมือโหดกว่านี้!”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

高橋優子が胃がんと診断されたその日、佐藤峻介は、初恋の人と一緒に息子の定期検診をしていた。

病院の廊下で、中村悠斗は検査結果を手に真剣な表情で言った。

「優子、結果が出た。悪性腫瘍、ステージ3Aだ。手術が成功すれば、5年生存率は15%から30%になる」

優子は細い指でバッグの肩紐を握りしめ、青白い顔に真剣な表情を浮かべた。

「先輩、手術しなければ、あとどれくらい生きられますか?」

「個人差があるが、半年から1年だろう。君の状態なら、まずは化学療法を2クール受けてから手術を行うほうがいい。そのほうが、浸潤や転移のリスクを抑えられる」

優子は唇を噛みながらつらそうに言った。

「ありがとう、先輩」

「感謝なんて、必要ないよ。すぐに入院の手配をするよ」

「いいえ......治療はしません。耐えられませんので」

悠斗は何か言おうとしたが、優子は深くお辞儀をして言った。

「先輩、お願いです。私のことは秘密にしてください。家族に心配をかけたくないんです」

高橋家は倒産しており、父親の高額な治療費を支えるために、優子はすべての力を注いでいる。家族に自分の病状を告げることは、さらに状況を悪化させるだけだ。

悠斗はため息をついた。

「安心して、誰にも言わない。でも......君、結婚したんだろう?旦那さんの方は......」

「先輩、父のことはよろしくお願いします。私はこれで」

優子はその話を続けたくない様子で、彼が返事をする前に足早にその場を離れた。

悠斗は首を振りながら考えた。彼女は大学を休学して結婚したと聞いた。かつて医科大学の天才だった彼女は、まるで流れ星のように消えていった。再び会ったときには、すでに傷だらけになっていた。

優子は、父親の治療のためにこの2年間、ひとりで忙しく動き回り、彼女自身が体調を崩したときも通行人に助けられ、旦那は一度も現れなかった。

優子は昔を思い出した。

結婚したばかりの頃、峻介は本当に優子を大切にしていた。しかし、松本里美が妊娠して帰国した時から、すべてが変わった。

妊娠していた彼女と里美が同時に海に落ちた時、峻介は必死に里美の方へ向かって泳ぎ助けに行った。

結果、里美も彼女も早産した。しかし、彼女は助けられるたのが遅かったせいで、最適な治療を受けることができなかった。子どもは死産となった。

子どもが亡くなった7日目、峻介は離婚を切り出した。

しかし優子は何も答えなかった。

今、病気を知った優子は、もう耐えることができなかった。

震える手で電話をかけ、3回目の呼び出し音の後、彼の冷たく響く声が聞こえた。

「離婚以外、会うつもりはない」

優子は鼻がつんとした感覚を覚え、目に涙が溜まった。彼女はその言葉を呑み込み、里美の声が突然電話の向こうで響いた。

「峻介、赤ちゃんの検診の時間だよ」

優子は、長い間抑えてきた涙がその瞬間に落ちた。彼女の子どもはいなくなって、家族も崩壊し、そして夫は他の人と家族を作った。すべてが終わったのだ。

以前のようにお願いはせず、彼女はか細い声で言った。

「峻介、離婚しよう」

電話の向こうで、男はしばらく沈黙し、そして冷笑した。

「優子、また何か仕掛けてる?」

優子は目を閉じ、はっきりと口にした。

「家で待ってるよ」

電話を切るのに、彼女は全身の力を使い果たし、体がそのまま壁から滑り落ちた。

廊下の外から降り注いだ雨が彼女の体を濡らした。

彼女は電話を握りしめ、袖を噛みながら静かに泣き続けた。

峻介は、突然切れた電話を見つめ、しばらく呆然とした。

一年間の喧嘩の間、彼女は離婚を拒んでいたが、どうして今日急に態度を変えたのだろう。

彼女の声が震えていた。ふと外を見ると、雨が降っていた。

峻介は傘を持っていなかったが、病院から急いで飛び出した。

「峻介、どこに行くの?」

里美は赤ちゃんを抱えながら追いかけたが、峻介が速足で去る背中を見て、やさしい顔が突然険しく変わった。

「あのくそ女、まだ諦めてないのか」

峻介はもう長い間この部屋に足を踏み入れなかった。

優子が彼の好きな料理を用意して待っていると思っていたが、別荘に着いたとき、そこは灯りもついていなく、静けさに包まれていた。

冬の夜はいつも早く訪れる。まだ6時を過ぎたばかりだが、外はすでに暗くなっていた。

峻介はテーブルの上に枯れた花を一瞥した。

優子の性格なら、花が枯れたまま放っておくはずがない。おそらく、ここ何日も家には帰ってきておらず、病院にいるのだろう。

優子がドアを開けて入ってきたとき、テーブルのそばに立っていたスーツ姿の長身の男性が見えた。彼の顔は冷徹で、黒い瞳の中には激しい憎しみが漂っていた。

大雨の中傘もささず、車から降りてきた優子は全身が濡れていた。彼の冷たい視線を浴びると余計に背中が冷たく感じた。

「どこに行ってた?」峻介の冷徹な声が響いた。

優子は光を失った瞳で彼を見て、淡々と答えた。

「私のこと、まだ気にするの?」

峻介は冷笑した。

「お前が死んだら、離婚届にサインできないからな」

その一言が、彼女の傷だらけの心を深く刺した。

優子は、濡れた体を引きずるように部屋に入り、泣きも騒ぎもしなかった。

感情は異常に冷静で、ファイル袋の中の離婚協議書を取り出した。

「心配しないで、もうサインしたから」

白黒はっきりした協議書がテーブルの上に置かれ、峻介は離婚という二文字がこんなに目障りだと感じたことはなかった。

彼女はひとつだけ要求があった。2億円の慰謝料だ。

「急に離婚だなんて、やっぱりお金のためなんだな」

彼の嘲笑が彼女の目に映った。以前なら反論しただろうが、今日はただただ疲れていた。

だから優子は静かに立って、答えた。

「佐藤さんの半分の財産をもらえることもできるけど、2億円だけお願いするわ。これでもまだ優しい方よ」

峻介は一歩踏み出し、高い身長で優子を覆い隠すように立った。長い指で彼女の顎を掴んだ。その声は冷たく、重く響いた。

「俺のことをなんて呼んだ?」

「佐藤さんがこの呼び方を嫌うなら、元夫でも構わない。サインが終わったら、早く出て行って」

彼女の傲慢な表情が峻介の不満を引き起こした。

「ここは俺の家だ。お前に指図される資格がないぞ」

優子は冷笑しながら言った。

「確かにね。安心して、離婚届を受け取ったら、私がここから出て行くわ」

そう言うと、優子は峻介の手を振りほどき、黒い瞳で彼をじっと見つめ、冷たく言った。

「佐藤さん、明日の午前9時、私は役所で待ってるから。離婚届を持って来るのよ」
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Ulasan buku

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
79%(22)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
4%(1)
4
0%(0)
3
4%(1)
2
11%(3)
1
4%(1)
8.3 / 10.0
28 Peringkat · 28 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

Orawin
Orawin
นักเขียนคนนี้ขอบายค่ะ สุดไขว่คว้าภรรยาคืนใจ ก็เทคนอ่านค่ะ
2025-01-30 14:24:21
3
0
กรรณิการ์ จันทะบุตร
กรรณิการ์ จันทะบุตร
มีหลายเรื่องที่อ่านแล้วไม่อัพเดตต่อไม่จบักเรื่องเลยค่ะเสียดาย
2024-10-12 10:36:50
1
0
กมลเพชร
กมลเพชร
ไม่กล้าอ่านกลัวเรื่องค้าง ขอสอยถามว่าสรุปเรื่องนี้จบ จริงๆมั้ยค่ะ
2024-08-06 08:19:05
0
1
Airapa Chatchanyaz
Airapa Chatchanyaz
เรื่องสนุกนะ แต่คนเอามาลง ล้อเล่นกับความรู้สึกคนอื่น ถ้าไม่เอามา อัพเดท จะเอามาลงให้อ่าน หลอกลวงเพื่อ????
2024-06-14 18:45:17
3
1
Airapa Chatchanyaz
Airapa Chatchanyaz
ไม่มีอัพเดทตอนเพิ่มเลย เรื่องราวเป็นยังไงต่อค่ะ
2024-05-28 12:10:13
2
0
380 Bab
บทที่ 1
“ดึกมากแล้ว ไปนอนเถอะ”เสียงดุจแม่เหล็กเย็นเยียบทุ้มลึกของชายคนนั้น ทำให้เจียงชั่นดึงสติกลับมาจากห้วงความคิดของตัวเองในทันใด เธอเงยหน้าขึ้น สบตากับนัยน์ตาลึกล้ำราวกับหมึกของเขา ซึ่งเต็มไปด้วยอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้เจียงชั่นยกชายกระโปรงตัวเองขึ้นด้วยความประหม่า หัวใจพลันเต้นรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ตั้งแต่เธอเข้ามาในห้องนี้ เธอก็เอาแต่นั่งอยู่บนขอบเตียง นั่งนิ่งอยู่ในท่านี้มานานจนกระดูกสันหลังแข็งทื่อไปหมด ไม่ยอมลุกไปเปลี่ยนชุดแต่งงานสักที จนกระทั่งชายคนนั้นเดินออกจากห้องน้ำ หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จ เธอถึงตระหนักว่าคืนนี้ตนจะต้องร่วมคืนวิวาห์กับชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างไรก็ตาม เธอไม่รู้ว่าจะปรับตัวเข้าหาสามีป้ายแดงคนนี้อย่างไร เพราะเธอแค่มาแต่งงานกับเขาแทนใครอีกคนในฐานะลูกสาวนอกสมรสของตระกูลร่ำรวย เธอกลับต้องแต่งงานกับผู้ชายยากจนคนนี้แทนผู้เป็นพี่สาว เพียงเพื่อปฏิบัติตามสัญญาการแต่งงานที่กำหนดโดยคนรุ่นก่อน ๆ แลกกับเงินสินสอดจำนวนมากเงินตัวเดียว สามารถรักษาอาการเจ็บป่วยของแม่ให้หายได้ สามารถส่งน้องชายให้ได้เรียนต่อ สามารถทำให้ครอบครัวมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นเจียงชั่นสูดลมหายใจเข
Baca selengkapnya
บทที่ 2
จิตใจของเจียงชั่นว่างเปล่าขาวโพลนเธอรู้สึกว่าแผงอกแกร่งและอุ่นร้อนนั้นกดทับแผ่นหลังของตัวเอง จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ความเป็นชายในร่างกายของเขาค่อย ๆ เลื่อนมาโอบกอดเธอไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ถึงอย่างนั้นแขนขาก็ยังแข็งเกินกว่าจะโอนอ่อนให้อีกฝ่ายมือของชายคนนั้นหยุดชะงักกะทันหัน“คุณรู้หรือเปล่าว่าผมเป็นใคร?”เจียงชั่นถึงกับสะดุ้งสิ่งที่เขาต้องการจะพูด คือเขาเป็นสามีโดยชอบธรรมของเธอ และนี่คือคืนวิวาห์ของพวกเขา เรื่องแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติระหว่างสามีภรรยาเจียงชั่นกลับตอบคำถามของเขาซื่อ ๆ ด้วยท่าทางเขินอาย “รู้ค่ะ... คุณคือกู้หม่าง”ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากก็ยกขึ้นราวกับจะแสยะยิ้มกู้หม่าง… เฮ้อ ที่แท้เธอก็รู้ชื่อนี้น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่กู้หม่างคนนั้นส่วนเธอก็ไม่ใช่เจียงเหยาเช่นเดียวกันความจริงแล้ว เขาสามารถป่าวประกาศได้ทันทีตั้งแต่เห็นเธอเดินเข้ามา ว่าเธอไม่ใช่เจ้าสาวตัวจริง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ทราบเหตุผล แต่ก็เป็นไปไม่ได้เลยที่ลูกสาวคนโตของตระกูลเจียงจะยอมแต่งงานกับชายบ้านนอกที่มีอารมณ์ฉุนเฉียวแต่มันไม่สำคัญหรอก เธอมาแต่งงานแทนคนอื่น เขาเองก็แต่งงา
Baca selengkapnya
บทที่ 3
เธอสวมเสื้อผ้าแล้วออกไปที่สนามหญ้า เห็นกู้หม่างออกกำลังกายในยามเช้าเช่นกันเขาเปลือยอกและถือดัมเบลด้วยมือทั้งสองข้างยกขึ้นสลับกัน กล้ามเนื้อเล็ก ๆ แข็งแกร่งทั่วร่างเป็นประกายภายใต้แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา เขาดูเหมือนเทพแห่งดวงอาทิตย์ที่จุติลงมาจากท้องฟ้า ใบหน้าเจียงชั่นรู้สึกถึงความอบอุ่นเล็กน้อย เธอทักทายเขาว่า “ตื่นแต่เช้าเลยนะคะ!”กู้หม่างหันกลับมาและมองหน้าเธอเจียงชั่นมองไปรอบ ๆ สนามหญ้าขนาดเล็กและรกเล็กน้อย มีกระสอบทราย ถุงมือชกมวย ไม้เบสบอล ดัมเบล และสิ่งที่คล้ายกันกระจัดกระจายไปทั่ว เธอรู้สึกกังวลและไม่กล้าบอกว่าข่าวลือนั้นเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่กู้หม่างอาจจะเป็นพวกใช้ความรุนแรงก็เป็นได้เธอสงสัยว่าผู้ชายคนนี้มีอารมณ์หรือท่าทีอย่างไร?เพราะได้ยินมาว่าผู้คนที่นี่เป็นคนเจ้าอารมณ์มาก เป็นเรื่องปกติที่จะทุบตีภรรยาเมื่อพวกเขามึนเมาเจียงชั่นกัดริมฝีปากตัวเอง เดินไปข้างหน้าทีละก้าวพลางถามเขาอย่างกระวนกระวาย “เอิ่ม... คุณกินข้าวเช้าหรือยัง?”“ยังเลย" ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาสองสามคำ "งั้นก็ไปทำมื้อเช้าเลยสิ”เจียงชั่นพยักหน้า หันหลังกลับแล้ววิ่งเข้าไปในห้องครัวเธอท
Baca selengkapnya
บทที่ 4
“แต่ฉันซักให้แล้วนะคะ!” เจียงชั่นรีบตอบกลับ “ฉันรับประกันว่าซักมาอย่างดีและสะอาดมากค่ะ ไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน!”“นี่ซักแล้วเหรอ?” พนักงานยิ้มเยาะ “คุณลูกค้าคะ คุณเช่าแค่วันเดียวทำไมต้องเอาไปซักด้วย นี่คุณเช่าไว้แต่งงาน ไม่ใช่เช่าไปทำนาใช่ไหม?”เจียงชั่นมีผิวที่บางมาก สีหน้าเธอกลายเป็นสีแดงก่ำราวกับเลือดคั่งหลังจากอีกฝ่ายตอบกลับสถานการณ์ในวันแต่งงานของเธอไม่ได้ดีไปกว่าตอนไปลุยนาเลย เธอเดินไปตามถนนในชนบทที่เต็มไปด้วยโคลนท่ามกลางพายุฝน ชุดแต่งงานสีขาวและรองเท้าของเธอสกปรกและเสียหาย แต่มันเลี่ยงไม่ได้จริง ๆพนักงานมองชุดแต่งงานสลับจ้องเขม็งเธออย่างรังเกียจสลับเป็นครั้งคราว“คุณคะ ถึงยังไงชุดแต่งงานชุดนี้ก็ต้องซักแห้งเท่านั้นค่ะ!”“คุณคงรู้ใช่ไหมว่าซักแห้งหมายถึงอะไร?”เมื่อเห็นความใสซื่อไร้เดียงสาของอีกฝ่าย พนักงานจึงจงใจพูดจาเยาะเย้ยเธอต่อว่า “ตั้งแต่เราเปิดร้านนี้มา ชุดแต่งงานก็ขายหมดไปทีละชุด นี่เป็นครั้งแรกที่เราให้เช่าชุด... หึ ถ้าไม่มีเงินซื้อ หรือไม่มีปัญญาดูแล จะเช่าชุดไปแต่งให้เสียเวลาทำไม!”“จะแต่งงานโดยไม่ซื้อชุดแต่งงานไม่ได้เหรอ? กฎหมายไหนกำหนดไว้?!”ทันใดนั้นก็มีเสียง
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ในร้านเกิดความเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง สามารถได้ยินแม้แต่เสียงเข็มหล่นลงพื้นได้อย่างชัดเจนคนอื่น ๆ มีสีหน้าเห็นใจพนักงานคนหนึ่งซึ่งทำสีหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดไปทุกที อย่างไรก็ตามในตอนนี้ผู้จัดการก็เข้ามาขยิบตาให้เธอ และขอให้เธอทำตามความปรารถนาของลูกค้า ท้ายที่สุดแล้วราคาชุดแต่งงานชุดนั้นไม่น้อยเลยกู้หม่างดูสงบนิ่ง รอยยิ้มเยาะเย้ยเผยออกมาท่ามกลางสีหน้าเย็นชาของเขาเจียงชั่นอดไม่ได้ที่จะบีบมือเขา“ช่างมันเถอะอย่าซื้อให้เปลืองเลย” เธอกระซิบกับเขา “ชุดแต่งงานนี้แพงมากและไม่มีประโยชน์…”“รูดบัตรผมได้เลย” กู้หม่างพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ของผมไม่ต้องใช้รหัสผ่าน”จากนั้นผู้จัดการและพนักงานต่างรวมตัวกันเพื่อให้บริการพวกเขากู้หม่างไปสูบบุหรี่อยู่ที่ประตู ระหว่างเจียงชั่นกำลังวัดขนาดตัวอยู่ข้างใน คราวนี้ไม่มีใครกล้าเยาะเย้ยเธอเลย พนักงานคนก่อนถูกผู้จัดการดุและยืนข้าง ๆ ไม่กล้าทำอะไรเกินเลย นักออกแบบที่เข้ามาช่วยยังคงชื่นชมเธอในสัดส่วนรูปร่างที่ดี แม้แต่ผู้จัดการก็ปฏิบัติต่อเธอในฐานะแขกผู้มีเกียรติ โดยเสิร์ฟชาและของว่างให้เธออย่างสุภาพหลังเดินออกจากร้านขายชุดแต่งงาน เจียงชั่นรู้สึกหดหู่ใจตล
Baca selengkapnya
บทที่ 6
กู้หม่างขมวดคิ้ว สีหน้าดูเคร่งขรึมมากขึ้น หายใจเข้าลึกและวางสายโทรศัพท์เขาเองก็ต้องการกลับไปที่หยางเฉิง แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้การกลับไปตอนนี้จะเป็นการแจ้งเตือนให้ใครบางคนรู้ โดยเฉพาะผู้ที่คิดว่าเครื่องบินส่วนตัวของเขาตกและหายสาบสูญ เพื่อก่อปัญหาอีกครั้ง และคิดหาวิธีทำร้ายเขาด้วยวิธีที่เลวร้ายมากขึ้น!“ไข่มุกหรือมุกบุก คุณชอบอันไหน?”กู้หม่างสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหันกลับมาเผชิญหน้ากับดวงตากลมโตสดใสคู่หนึ่ง เธอยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มหวานแหววเหมือนกับชานมในมือ“คุณเป็นอะไรไป?" เจียงชั่นมองเขาด้วยความสงสัย "สีหน้าคุณดูไม่ดีเลย…”“ผมสบายดี” ความรู้สึกเมื่อถูกมองผ่านดวงตาคู่นี้ ทำให้รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อยเสียงของกู้หม่างรุนแรงและเย็นชา เขามองเธออย่างเฉยเมยแล้วตอบกลับ “ดื่มเองสิ ผมไม่ชอบของหวานแบบนี้”เจียงชั่นตัวแข็งค้างอยู่อย่างนั้น ขณะถือชานมสองแก้ว หลังจากนั้นไม่นานเธอกัดริมฝีปากแล้ววิ่งตามเขาไปเธอเดินตามเขาแต่ไม่กล้าเข้าใกล้มากเกินไป แผ่นหลังอันกว้างใหญ่ราวกับกำแพงภูเขาน้ำแข็ง อีกฝั่งของกำแพงคือโลกที่เป็นของเขาแค่คนเดียว เธออยู่ใกล้ภูเขาลูกนี้มาก แต่ไม่สามารถข้ามมันไปได้…
Baca selengkapnya
บทที่ 7
กู้หม่างคาดเดาแล้วพูดต่ออย่างใจเย็น “ไปที่ห้องแล้วเปิดลิ้นชักในตู้ ข้างในมีกล่องอยู่… เอาไปเถอะ”เจียงชั่นพึมพำ “หืม” เธอทำตามคำแนะนำของเขา และพบกล่องไม้แกะสลักอยู่ในส่วนที่ลึกที่สุดของลิ้นชัก ลวดลายบนกล่องได้รับการแกะสลักอย่างวิจิตรและสวยงาม อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ อีกด้วยกู้หม่างรับมาแล้วเปิดออก ข้างในมีเครื่องประดับทองคำหลายชิ้น มีทั้งสร้อยคอ ต่างหู แหวน โดยเฉพาะสร้อยข้อมือทองและหยก ซึ่งมีลักษณะพิเศษเฉพาะตัว หยกฝังด้วยทองคำให้ความรู้สึกอบอุ่นโปร่งใส เต็มไปด้วยสีสัน ทั้งยังอลังการอย่างยิ่งเจียงชั่นเบิกตากว้างและมองเขาอย่างไม่มั่นใจ“นี่มัน…”“ก่อนเราสองคนแต่งงานกัน ผมยังไม่ได้ให้ของขวัญหมั้นหมายที่ดีแก่คุณเลยนี่” กู้หม่างจับมือเธอแล้วมองด้วยสายตาเรียบเฉย “ผมตั้งใจชดเชยสิ่งเหล่านี้ให้กับคุณ ลองดูสิว่ามีอะไรอีกบ้าง หรือคุณไม่พอใจกับมันเหรอ?”มือเล็ก ๆ ของเจียงชั่นกำแน่นและคลายลง รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอแอบมองใบหน้าอันเคร่งขรึมของกู้หม่าง แต่เหมือนสัมผัสได้ถึงความหวานเล็กน้อยในใจเขาเครื่องประดับทั้งหมดนี้สวยงามมาก จนไม่พบข้อบกพร่องใด ๆแต่เขามีของพวกนี้ได้อย่างไร?กู้หม่
Baca selengkapnya
บทที่ 8
รอยยิ้มบนหน้าเจียงชั่นแข็งทื่อ ความโศกเศร้าพัดผ่านเข้ามาในหัวใจหลินอวี่ฉิงพูดถูก การแต่งงานเป็นเรื่องของคนสองคนที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต เธอเพิ่งแต่งงานโดยไม่ได้คิดไตร่ตรองเลย ไม่มีแม้แต่สร้างความสัมพันธ์ที่จริงจังก่อนด้วยซ้ำ เธอไม่ได้แค่ทำลายความสุขในชีวิตตัวเองไปหรอกเหรอ?แต่...เจียงชั่นเม้มริมฝีปากและหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดว่า “ทำไมมันช่างน่าสังเพชจริง ๆ เลยนะ แต่ความจริงฉันเองก็ต้องขอบคุณกู้หม่าง ถ้าเขาไม่แต่งงานกับฉัน ก็คงไม่ได้สินสอดตั้งล้านกว่าบาทหรอก!”ตราบใดที่อาการป่วยของแม่เธอดีขึ้น น้องชายสามารถเข้าเรียนและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข นี่ถือเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่สำหรับเธอแล้ว“เอาล่ะ ฉันคงไม่ติดต่อกับใครไปสักพัก!” เจียงชั่นพูดต่อก่อนวางสายโทรศัพท์อย่างเร่งรีบ “วันนี้ฉันกลับบ้านเพื่อเอาเงินส่วนของตัวเอง ไว้ฉันจะแจ้งข่าวดีให้เธอรู้อีกทีหลังได้เงินมานะ!”เจียงชั่นเก็บโทรศัพท์ในกระเป๋าเป้สะพายหลังอย่างระมัดระวัง หลังจากเดินได้ไม่นาน เธอมาถึงถนนย่านการค้าพลุกพล่านที่สุดในเจียงโจว เธอยืนอยู่ริมถนนและมองดูการจราจรแสนวุ่นวาย ระหว่างนี้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในอีกโลกหนึ่ง…“เฮ้ น้องสาว
Baca selengkapnya
บทที่ 9
“ก็บอกไปแล้วไงว่าพ่อไม่อยู่บ้าน!” เจียงเหยายิ้มอย่างภาคภูมิใจ “พ่อคงลืมไปแล้วว่าวันนี้ลูกจะกลับบ้าน! แถมเธอแต่งงานกับคนแบบนั้น คิดเหรอว่ากลับมาแล้วพ่อจะอยู่รอต้อนรับเธอ? ฮ่า ๆ ๆ นี่ยังน่าอายไม่พออีกเหรอเนี่ย!”“ฉันไม่ต้องการอะไรแบบนั้นหรอก!”เจียงชั่นเดินและหยุดอยู่ตรงหน้าเจียงเหยา “ฉันแค่ต้องการค่าสินสอด!”“ค่าสินสอด?”เจียงเหยาเลิกคิ้วขึ้นและมองเธอด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้าย “สินสอดอะไรของเธอ? ฉันไม่เห็นเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลยนะ!”เจียงชั่นตกตะลึงมาก หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบหลุดจากร่างขณะนั้นความคับข้องใจ ความโกรธ และความเกลียดชังทั้งหมดถาโถมเข้ามาในหัวใจ เธอรู้ว่าตัวเองมีภูมิหลังต่ำต้อย และถูกตราหน้าว่าเป็นลูกสาวนอกกฎหมายตั้งแต่วินาทีแรกที่เกิดมาในโลกใบนี้ แต่เรื่องของภูมิหลังไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถเลือกเกิดได้ แม้จะอยู่ในความมืดมนมาหลายปี เธอก็ยังพยายามอย่างหนักที่จะก้าวออกจากจุดดำมืดนี้เธอเชื่อว่าไม่มีผู้หญิงธรรมดาคนไหนที่จะเห็นด้วยกับคำขอไร้สาระแบบนี้เพื่อขอแต่งงานแทน!ทั้งหมดนี้เธอแค่อยากจะช่วยแม่ตัวเองเท่านั้นแล้วทำไมเธอถึงต้องมาสูญเสียความหวังเล็ก ๆ แบบนี้ไปด้วย!เจี
Baca selengkapnya
บทที่ 10
เมื่อกู้หม่างเปิดประตู เขาเห็นเจียงชั่นออกมาจากครัวพร้อมกับอาหารสองจานใบหน้าเล็ก ๆ ที่แต่เดิมเศร้าเล็กน้อยเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันทีเมื่อเห็นเขารอยยิ้มเป็นแค่การบังคับฝืนตัวเองเล็กน้อยกู้หม่างล้างมือแล้วนั่งที่โต๊ะ หลังจากฝึกมาทั้งวันก็หิวโซ อาหารตรงหน้านี้ยิ่งดูน่ารับประทานเขาหยิบชามขึ้นมาและเริ่มกิน ขณะที่เจียงชั่นนั่งเงียบโดยไม่ขยับตัวทำอะไร“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอเจียงชั่นชะงักและส่ายหน้า“ถ้าอย่างนั้นรีบกินก่อนเถอะ” กู้หม่างวางชิ้นเนื้อบนชามเธอ “แค่มองก็อิ่มแล้วเหรอ?”เจียงชั่นก้มหน้าลงและเม้มริมฝีปาก ตอนนี้เธอไม่มีความอยากอาหารจริง ๆ เวลานี้โทรศัพท์มีข้อความจากหยิ่นเฉิงน้องชายของเธอ “พี่สาว ค่ารักษาพยาบาลของแม่จะจ่ายเมื่อไรเหรอ? ถ้าไม่รีบจ่ายหมอจะหยุดให้ยา!”ทั้งหัวใจเหมือนถูกบีบรัด เธอมองไปที่ลิ้นชักในตู้โดยไม่รู้ตัวเธอใส่เครื่องประดับทองทั้งหมดที่กู้หม่างมอบให้ครั้งล่าสุดเข้าไป โดยเฉพาะสร้อยข้อมือทองคำและหยก ซึ่งน่าจะคุ้มค่าเงินมากเมื่อเอาไปแลกเปลี่ยน…“ทำไมสีหน้าเป็นงั้นล่ะ?” ทันใดนั้นเสียงทุ้มลึกก็ขัดจังหวะความคิดของเธอเจียงชั่นหันกลับมาได้สติ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status