บทที่ 548

เหยาซินปั๋วมองเห็นแล้วเช่นกัน

เพียงแต่ พวกเขาเห็นแค่ด้านหลัง มองเห็นใบหน้าไม่ชัด

แม้จะมองเห็นใบหน้าไม่ชัด เหรินจี่เฟิงกลับสรุปด้วยจิตใต้สำนึกว่าคนคนนั้นคือหลินอู๋

ถึงอย่างไร ความสัมพันธ์ระหว่างหลินอู๋กับลูกสาวของเฟิงถิงเซินนั้นดีมากจริง ๆ

หลังจากที่เหรินจี่เฟิงมองอีกนิดหน่อย เห็นว่าเฟิงจิ่งซินโผเข้าใส่อ้อมแขนของเงาร่างนั้นอย่างมีความสุข เขาไม่มองอีก พูดกับเหยาซินปั๋วว่า “ไปเถอะ”

จิตใต้สำนึกของเหยาซินปั๋วก็คิดว่าอีกฝ่ายเป็นหลินอู๋เช่นกัน ได้ยินเหรินจี่เฟิงพูดแบบนั้น เขาค่อนข้างประหลาดใจ พูดว่า “นายมาเข้าไปทักทายเขาหน่อยเหรอ”

เหรินจี่เฟิงไม่ได้พูดอะไรมาก กลับพูดเสียงเรียบว่า “ไปเถอะ”

พวกเขาก็หันหลังเดินจากไปแล้ว

หรงฉือที่อยู่อีกด้านหนึ่งไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขา

ในขณะเดียวกัน

บ้านตระกูลหลิน

ตอนนี้เป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว

หลินอู๋ถือโทรศัพท์ แล้วโทรศัพท์ไปหาเฟิงถิงเซิน อยากชวนเขาไปทานอาหารด้วยกัน

โทรติดแล้ว แต่ไม่มีคนรับ

ยี่สิบกว่านาทีผ่านไป ทางเฟิงถิงเซินก็ยังไม่มีสัญญาณตอบรับแต่อย่างใด

เธอถือโทรศัพท์ไว้ นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้โทรศัพท์ไปหาเฟิงถิงเซินต่อ

หลังจากนั้นไม