ตอนที่ 5 คนเก่ง

          “ คุณหมอเอเดนฝากทักทายมาค่ะ” คำตอบของเธอทำเอาเขาทั้งแปลกใจและสงสัยในเวลาเดียวกันว่าเธอไปรู้สึกกับน้องชายฝาแฝดเขาได้ยังไงกันแถมเอเดนยังฝากคำทักทายมาด้วยแสดงว่าทั้งสองต้องรู้จักกันเป็นอย่างดีเพราะคนอื่นจะไม่ค่อยรู้ว่าเขามีฝาแฝดนอกเสียจากว่าเป็นคนใกล้ตัวเท่านั้น

           “ เอเดนอย่างนั้นเหรอ คุณไปรู้จักเขาตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วเขาเป็นคนบอกเหรอว่ามีฝาแฝด?” ชายหนุ่มลุกขึ้นยื่นเดินไปหาเธอเพื่อเค้นเอาคำตอบ

           “ คืออย่างนี้ค่ะบอส…” จากนั้นไลลาก็เริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้กับเคย์เดนฟังทั้งหมดโดยไม่ปิดปัง

           “ อ้อ อย่างนี้เองสิครับ อ่าเป็นเรื่องยากนะครับที่เอเดนมันจะเป็นฝ่ายเข้าหาผู้หญิงก่อน แสดงว่ามันต้องชอบคุณมากแน่ ๆ เลย” เอเดนขึ้นชื่อว่าเป็นหนอนหนังสือตัวพ่อ เขาไม่สนใจอะไรเลยนอกจากการเรียนหนังสือ ตั้งแต่เกิดมาชายหนุ่มยังไม่เคยเห็นน้องชายฝาแฝดมีเรื่องผู้หญิงเลยสักครั้งเดียวแต่ถึงขั้นที่เอเดนเป็นฝ่ายเข้ามันเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์มาก

           “ จริงเหรอคะเนี่ย แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะคะ” เธอแอบพูดทิ้งท้ายให้เขาถามต่อ

           “ ดียังไงเหรอครับ?”

           “ ไลลาน่ะก็ชอบคุณหมอเอเดนเหมือนกันค่ะ” เธอบอกว่าชอบเอเดนในขณะที่มองหน้าเคย์เดนไม่หยุด ชายหนุ่มเบิกตากว้างขึ้นมาเล็กก่อนที่จะมองเธอด้วยความประหลาดใจจากนั้นยิ้มให้เธอแล้วก้าวเข้าหญิงสาวจนประชิดตัว

           “ งั้นก็แสดงว่าคุณไลลาเองก็ชอบผมสิครับ”

           “ อะ…เอ๊ะ?” หญิงสาวทำท่าตกใจเขินอายแกล้งทำเป็นเบือนหน้าหนีเป็นการกลบเกลื่อน

           “ ก็เพราะว่าผมน่ะหน้าตาก็เหมือนกับเอเดนยังไงล่า คุณชอบเขาก็เท่ากับว่าชอบผม” เคย์เดนยิ้มเอียงคอมองหญิงสาวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

            “ แต่ไลลาคิดว่าคุณหมอเอเดนหล่อกว่าบอสอีกนะคะ” เธอพูดหยอกล้อพร้อมยิ้มอย่างใสซื่อ อยากจะรู้นักว่าเขาตอบกลับเธอว่าอย่างไร

             “ หน้าของพวกเราก็เหมือนกันขนาดนั้นทำไมคุณไลลาถึงพูดว่าเอเดนหล่อกว่าผมอีกครับ ผมจะให้คุณพูดอีกที” เจ้าของร่างสูงยื่นใบหน้าหล่อเข้าไลลาเพื่อให้เธอพิจารณาดูใหม่ว่าหน้าของเขากับน้องชายฝาแฝดเอาไหนมาไม่เหมือนกัน

             “ อะ” ใบหน้าทั้งสองใกล้กันจนปลายจมูกชนกัน ไลลาร้องด้วยความตกใจที่อยู่เขาก็ยื่นใบหน้ามาใกล้แบบนี้จนตัวเธอถึงกับหันควับไปอีกทาง แม้เธอเตรียมรับมือพวกนี้เป็นอย่างดีมันก็ทำไลลาเสียอาการไม่ใช่น้อยเลย

             “ โอ้ว ขอโทษครับ ผมเสียมารยาทกับคุณเข้าแล้ว” ชายหนุ่มที่รู้ตัวว่ากำลังทำบางอย่างที่ล่วงเกินแก่เธอจึงถอยออกมาทันที เขาไม่อยากจะเชื่อในตัวเองเลยว่าจะทำเรื่องแบบนี้ปกติเขาจะสุภาพเรียบร้อย แต่ไหนกลับกลั่นแกล้งคนตัวเล็กทั้งที่เจอกันแค่สองครั้งเอง

              “ ไม่เป็นไรค่ะบอส” ไลลาทำเหมือนตัวเองไม่ถือสาอะไรเขาทั้งที่ในใจก็แอบเคืองอยู่เล็กน้อย

               “ อ่า วันนี้คงไม่มีอะไรแล้วคุณไลลากลับไปพักผ่อนเถอะครับ” เคย์เดนกลับมาทำทีนิ่งสุขุมเหมือนดั่งเดิม

               “ ขอบคุณค่ะบอส” หญิงสาวลุกขึ้นด้วยท่าทีที่สงบเรียบร้อยจากนั้นก็พยักหน้ายิ้ม

              “ อ้อ คุณไลลาไม่ต้องแต่งตัวเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้นะครับ แต่งได้ตามสบายเลย” เห็นเธอใส่ชุดสูทเต็มตัวมาแบบนี้คงดูอึดอัดน่าดู เลยอยากให้เธอแต่งกายให้สบายตัวกว่านี้จะแต่งยังไงมาก็ได้ขอแค่ถูกกาลเทศะและให้เกียรติสถานที่ก็พอ

             “ ขอบคุณค่ะบอสเจอกันพรุ่งนี้นะคะ” เธอพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องทำเคย์เดน ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มตามหลังเธอ

1 สัปดาห์ต่อมา

              วันนี้ไลลาก็มาทำงานที่บริษัทของเคย์เดนตามปกติ ก่อนมาเธอจะแวะร้านกาแฟทุกเช้าเพื่อรอเจอเอเดนในตอนเช้า สถานะเธอกับเอเดนตอนนี้อยู่ในระหว่างคนคุย ไลลาจำต้องเล่นไปตามน้ำเพื่อเข้าหาเป้าหมาย

              “ บอสคะนี่เอกสารทั้งหมดที่ต้องเซ็นอนุมัติค่ะ” เจ้าของร่างเล็กยกเอกสารกองใหญ่มาวางบนโต๊ะของชายหนุ่มที่นั่งอ่านโครงการที่ทางด้านกรรมการเสนอมาให้เขาพิจารณา

              “ ขอบคุณครับคุณไลลา” เขากล่าวคำขอบคุณในขณะที่มือและตายังคงจดจ่ออยู่กับกองเอกสารตรงหน้า

               “ บอสคะ?”

               “ ครับ?”

               “ ไลลาจะทวนตารางงานให้นะคะกลัวว่าบอสจะลืม” เธอเห็นเขาเอาแต่นั่งทำงานหนักแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เธอไม่รู้ว่าเขาจะได้พักบ้างไหมถึงได้ทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำเช่นนี้เพราะกลัวว่าเขาจะลืมตารางงานนัดพบนัดประชุมจึงขอทวนเพื่อกันลืมอีกครั้ง

              “ โอ้ ขอบคุณมากครับ” เคย์เดนเงียบหูฟังเธอ

               “ มีประชุมตอนบ่ายโมงเรื่องการยื่นสร้างโครงการส่วนตอนเย็นมีนัดทานข้าวกับลูกค้าค่ะบอส” เธอพูดด้วยน้ำเสียงฉาดฉาน

               “ ครับผม”

               “ หากไม่มีอะไรแล้วไลลาขอโทรไปเช็คลูกค้านะคะบอส” ในเมื่อทำหน้าเลขาส่วนตัวเธอก็ต้องทำมันได้อย่างดีและแนบเนียนที่สุด

                “ คุณไลลาตอนเย็นคุณต้องไปกับผมด้วยนะครับ” เขารีบบอกก่อนที่เธอจะออกจากห้องไป ความจริงแล้วเขามีความตั้งใจจะชวนเธอไปเดินเล่นผ่อนคลายหลังจากนัดคุยกับลูกค้าสักหน่อย ตลอดทั้งอาทิตย์นี้มีงานเยอะจนเขาทำแทบไม่ทันจนต้องหอบงานกลับไปทำที่บ้านบ้าง เขารู้สึกสงสารเห็นใจเธอทั้งที่เป็นอาทิตย์ของการทำงานแท้ ๆ แทนที่จะได้ทำงานอย่างสบาย ๆ กลับต้องทำงานอย่างหนักหน่วง แม้จะมาทำงานได้แค่อาทิตย์เดียวเธอก็ทำมันได้อย่างยอดเยี่ยมโดยไม่มีข้อผิดพลาดเลย เขาแอบทึ้งในความสามารถของเธอนัก เขารู้สึกดีใจที่เลือกไลลาเข้ามาทำงานด้วย

              “ ได้ค่ะบอส แค่นี้ใช่ไหมคะ?” หญิงสาวบอก มันยิ่งดีเลยเพราะเธอจะได้เก็บรวบรวมข้อมูลของลูกค้าไปด้วยและส่งมันให้กับเคย์

              “ ครับ เชิญครับ” เขายิ้มพยักหน้าให้กับเธอก่อนที่จะก้มลงทำงานของตัวเองต่อไป

ณ โรงแรมแห่งหนึ่ง

               ไลลาและเคย์เดนเดินทางมาที่โรงแรหรูแห่งหนึ่งเพื่อนัดคุยกับลูกค้า ทั้งสองมาก่อนลูกค้าถึงสิบนาที รอได้สักพักลูกค้าก็มาทั้งสองทักทายพูดคุยกันก่อนที่เริ่มคุยธุรกิจกัน ท่าทางที่ดูจริงจังในการพูดคุยเจรจาของเคย์เดนทำไลลาทึ้ง เธอรู้ว่าเขาเก่งแต่ก็ไม่นึกว่าจะเก่งขนาดนี้ เขาสามารถทำให้ลูกค้าตอบตกลงได้ไม่ถึงยี่สิบนาทีเลยด้วยซ้ำ

              “ ขอบคุณมากครับ ไว้เรามานัดทานข้าวกันอีกนะครับ” เขากล่าวคำขอบคุณก่อนที่เดินไปส่งลูกค้าคนนั้นจะเดินขึ้นรถหรูไป

               “ บอสนี่เก่งจังเลยนะคะ” ไลลาเอ่ยชมคนตรงหน้าตามความเป็นจริงที่เขาเก่งในเรื่องการทำธุรกิจขนาดนี้

               “ งั้นเหรอครับ คุณไลลาเองก็เก่งเหมือนกัน” หากเธอชมที่ตนเก่งตนก็จะชมตอบว่าเธอเก่งเหมือนกัน

               “ ไม่เลยค่ะ เทียบกันแล้วบอสเก่งกว่าไลลาเยอะเลยค่ะ”

                “ อย่างนั้นเหรอครับ คงเป็นเพราะผมมีประสบการณ์มั้งครับ แต่กว่าจะได้ขนาดนี้ผมก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน” เขาต้องเรียนรู้ ค่อยพัฒนาตัวเองให้ทันต่อโลกอยู่เสมอ ทุกอย่างที่มีมาจนถึงทุกวันนี้มันไม่ง่ายเลยบางส่วนก็ต้องขอบใจพี่ชายฝาแฝดของเขาด้วยที่ช่วยเหลือเขามาตลอด

               “ นั้นสินะคะ เอ่อ…งานก็เสร็จแล้วไลลาขอตัวกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวก้มลงมองนาฬิกาตรงข้อมือพบว่าใกล้ถึงเวลานัดทานข้าวมื้อค่ำหมอเอเดนเต็มทีเลยจะขอตัวก่อน

               “ จริง ๆ แล้วผมตั้งใจจะพาคุณเดินเป็นเพื่อนสักหน่อยแต่ไม่เป็นไรครับ” เคย์เดนพูดป่นเสียดายเล็กน้อยเพราะเขาจะได้อยู่กับเธอเพียงลำพังแท้ ๆ แต่ถ้าหากว่าเธอเรื่องสำคัญที่จะต้องไปทำก็ไม่เป็นไรวันหลังก็ได้เขาพูดในใจ

               “ ต้องขอโทษด้วยนะคะพอดีว่าไลลามีนัดแล้วน่ะค่ะ” เธอกล่าวจะให้เธอผิดนัดกับเอเดนก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีอีกเพราะกว่าเอเดนจะหาเวลาว่างมาเจอก็ไม่ใช่ง่าย ๆ

                “ นัดที่ว่าคงไปเจอเอเดนสินะครับ?”

                 “ เอ๊ะ!?”