Novels by นามปากกาจ๊ะจีบ

ไลลาและเรกะรีบหันไปตามเสียงเรียก ก็พบกับเคย์และบรรดาลูกน้องอีกหลายสิบคน หญิงสาวดูตกใจมากที่เขามาอยู่ตรงนี้ “เคย์นายมาได้ยังไง!?” เธอลุกขึ้นยืนบังเรกะทันทีเพราะกลัวว่าเขาจะทำอันตรายหล่อน “มาได้ยังไงอย่างนั้นเหรอไลลา ฉันก็สะกดรอยตามเธอมาไง พวกมึงจับตัวผู้หญิงคนนี้ขึ้นรถ” สิ้นสุดคำพูดเคย์ ลูกน้องนับสิบก็กรูเข้ามาพาตัวเรกะขึ้นรถสีดำทันที “กริ๊ด! คุณไลลา” หล่อนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ “จะทำอะไรเธอปล่อยเธอเดี๋ยวนี้ เธอไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเรา” ไลลาทำท่าจะเข้าไปช่วยเรกะจากชายฉกรรจ์พวกนั้นแต่ก็ถูกเคย์คว้าแขนเอาไว้ “เธอต้องมากับฉันไลลา!” เคย์ลากตัวไลลาขึ้นรถไปอีกคัน “คุณไลลา!” “เรกะ!” สองสาวพยายามเอื้อมมือเพื่อจะแตะกันแต่ก็ถูกแยกออกจากกันด้วยเคย์และลูกน้องของเขาปึก! เคย์ทำการโยนไลลาเข้าไปในรถอย่างไม่ใยดีเพราะตอนนี้เขานั้นรู้สึกโมโหมาก ๆ “เคย์ อย่าทำอะไรเธอนะ! ถ้าจะทำก็มาทำฉันนี่” เธอรู้ว่าเขาโกรธที่หนีเขาไปโดยไม่บอกไม่กล่าวอะไร เธอเข้าใจ

“ไลลา!” เคย์เดนอุทานด้วยความตกใจเมื่อเห็นไลลานอนแน่นิ่งอยู่บนตักของเรกะ “เรกะนี่มันเกิดอะไรขึ้น!?” เฮย์เดนไม่รอช้ารีบตรงเข้าไปถามเรกะทันทีด้วยท่าทีที่ร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด ทั้งร่างหนายังค่อย ๆ ย่อตัวลงและประคองศีษระหญิงสาวขึ้นซึ่งพบว่ามันเลือดออกอยู่ “ระ…เรกะไม่รู้เลยค่ะ เมื่อกี้คุณไลลาก็คุยกันอยู่ดี ๆ จู่ ๆ เธอก็เป็นลมแล้วตกบันไดปะไปค่ะ” เนื่องจากชั้นนี้ไม่มีห้องน้ำจึงได้ขึ้นไปใช้ห้องน้ำข้างล่างแถมลิฟต์ดันมาขัดข้อง สองสาวเลยจำใจต้องเดินลงไปและจังหวะที่เดินขึ้นไปเกือบจะถึงอยู่แล้ว ไลลาก็กลับหน้ามืดเป็นลมและตกบันไดไป “แล้วทำไมไม่ใช้ลิฟต์เล่าเรกะ” เฮย์เดนเริ่มหัวเสีย “ก็ลิฟต์มันเสียไงคะ…เฮย์เดน กริ๊ด! เลือด!” เรกะหล่อนตกใจจนแทบร้องกรีดเมื่อเห็นเลือดไหลออกมาจากหว่างขาของไลลา “เฮ้ย!” มาเฟียหนุ่มไม่รอช้ารีบช้อนตัวหญิงสาวขึ้นแล้วพาไปส่งที่โรงพยาบาลทันทีณ โรงพยาบาล “แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก เกิดอะไรขึ้นกับเธอ” เอเดนรีบวิ่งตรงมาที่โรงพยาบาลในชุดเจ้าบ่าว พิธีแต่งงานยังไม่เสร็จสิ้นแต่หม

2 เดือนผ่าน ไลลาเธอถูก เอเดน เคย์เดนและเฮย์เดน ทรมานทั้งร่างกายและจิตใจ โดยสามแฝดจะบังคับให้มีเซ็กส์ด้วยทุกวันเวลา เช้า กลาง เย็นโดยไม่ได้หยุดพักสักวันเดียว บางครั้งก็ต้องมีอะไรพร้อมกันถึงสามคน บ้างก็สองและหนึ่งตามอารมณ์ของพวกเขา เธอถูกกระทำแบบนี้ซ้ำ ๆ ไปมาเป็นเวลากว่าสองเดือน ทั้งยังถูกสามแฝดพูดทำร้ายจิตใจและหัวใจตลอดเวลาที่อยู่ด้วย ไลลาต้องทุกข์ทรมานทั้งกายและใจ พวกเขาทำกับเธอเหมือนไม่มีหัวจิตหัวใจต้องการทำให้ไลลาอยู่อย่างตายทั้งเป็นราวกับ นรกบนดิน ก็ไม่ปาน “เฮย์เดนพอเถอะ ฉันไม่ไหวแล้วให้ฉันได้พักบ้างเถอะ” หญิงสาวขอร้องมาเฟียหนุ่มให้เขาไม่ทำอะไรเธอ เนื่องจากตอนเช้าและตอนกลางวันก็ถูกเอเดนกับเคย์เดนจัดหนักมา “ทำไม เธอมันร่านนักไม่ใช่เหรอไลลาแค่มีอะไรกับฉันอีกคนมันจะเป็นอะไรไปฮ้ะ!?” ชายหนุ่มบีบข้อมือเธอแน่น แรงบีบมันสามารถทำให้เขาบีบข้อมือของเธอแหลกคามือได้ทีเดียว “โอ๊ย!” ไลลาอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวดเพราะแรงบีบมหาศาลของเขามันแทบจะทำให้ข้อมือของเธอหักคามือเขาอยู่แล้ว “อย่ามาทำเป็นสำออย

ไลลาเดินออกมาจากบ้านเอเดนท่ามกลางฝนที่ตกและเสียงฟ้าร้องด้วย หัวใจที่แตกสลาย นึกแปลกใจที่ครั้งนี้ไม่ได้กลัวเสียงฟ้าร้องเลยแม้แต่นิด อาจเป็นเพราะมันเสียใจเกินกว่าที่จะกลัวสิ่งอื่นใด เขาเปลี่ยนไปมากเขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแม้กระทั่งหัวใจ หญิงสาวมองกลับไปที่บ้านหมอหนุ่มก็พบว่าเขาไม่ได้ตามมา เอเดนคงอยากไล่เธอไปเต็มทีเพื่อจะอยู่กับคนรักของตัวเอง ในเมื่อไม่มีเยื่อใยให้กันขนาดนั้นเธอก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อ “หนูจะไปไหน?” ร่างเล็กตัดสินใจเดินออกไปจากโครงการบ้านและเรียกแท็กซี่เนื่องจากว่าเธอไม่มีรถ “พาหนูไปที่นี่ทีนะคะลุง” เธอบอกไปยังสถานที่ที่ต้องการไปให้กับคนขับแท็กซี่ “ได้เลยแม่หนู” พอลุงแกรับปากรถก็เคลื่อนไปทันที พอแท็กซี่คันนั้นขับออกไปก็ปรากฏร่างของเอเดนที่ถือร่มตามมา เขาตั้งใจจะตามเธอกลับไปทว่ากลับไม่ทันเสียแล้ว1 ชั่วโมงต่อมา “แม่หนูเอาร่มไหม?” ลุงแท็กซี่ยื่นร่มให้กับไลลาที่กำลังลงจากรถ “ไม่เป็นไรค่ะลุงถึงบ้านคนรักหนูแล้ว อ่านี่ค่ะเงินไม่ต้องทอนนะคะ” เธอยื่นเงินให้กับคนขับแท็กซี่พร้อมกับ

1 ปีผ่านไป หนึ่งปีที่หลังจากผ่านเรื่องเลวร้ายในวันนั้น ไลลาเธอยังคงรู้สึกผิดต่อสามแฝดไม่มีวันลืม เธอคิดว่าจะสามารถลืมทั้งสามคนได้หมดใจ แต่ทว่าแท้จริงแล้วเธอกลับคิดถึง โหยหา พวกเขาแทบทุกวันจนเธอต้องทนทุกข์ทรมานเป็นระยะเวลาหนึ่งปี เธอเจ็บปวดจนไม่มีความสุขและไม่เป็นตัวของตัวเองอีกต่อไปจนนำพาให้หญิงสาวเกิดภาวะเป็นโรคซึมเศร้าขึ้นมา เคย์ที่เห็นก็รู้สึกทุกข์ใจไปด้วย เขาหมดหนทางกับการรักษาให้เธอกลับมาเป็นคนเดิม ยายโมน่าแนะนำให้ไลลากลับไปหาคนรักทั้งสามของเธอ มันเป็นทางเดียวที่จะทำให้เธอดีขึ้น แต่ไลลาก็กลับปฏิเสธว่าตนทำแบบนั้นไม่ได้เพราะตนได้ทำร้ายพวกเขาทั้งกายและจิตใจ คงไม่มีหน้าไปขอความรักจากพวกเขาหรอก เธอยืนยันที่จะไม่กลับไป ทว่ากลับต้องตัดสินใจใหม่อีกครั้งเมื่อคิดทบทวนดูว่าแท้จริงแล้วเธออยากจะไปจากที่นี่มากกว่าอยู่เพราะหัวใจของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไป ใช่แล้วหญิงสาวต้องกลับไปหาหัวใจตัวเองอีกครั้ง ไลลาตัดสินใจกลับไปหาคนรักทั้งโดยไม่สนใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับตน เธอจะยอมรับและอดทนไม่ว่าทั้งสามจะทำอะไรกับเธอและรับผลที่ตามเมื่อเจอพวกเขาณ บ้านเอ

สิ่งที่ไลลาคือเอเดน เคย์เดน เฮย์เดน ถูกจับมัดห้อยด้วยโซ่ในสภาพเปลือยจนหมด ทั้งใบหน้าและทั่วร่างกายของพวกเขามีรอยแผลเต็มไปหมดไม่ว่าจะรอยฟกช้ำดำเขียว รอยมีดกรีดตามลำตัวคนที่โดนเยอะมากก็คือเฮย์เดนที่มีร่องรอยจากมีดกรีดไปตั้งแต่หน้าอกจนถึงหน้าท้องมันเป็นแผลฉกรรจ์ ใบหน้าอันหล่อเหลาปูดบวมจนแทบจะจำไม่ได้เลยว่าเขาเป็นใคร “หยุดเดี๋ยวนี้นะเคย์!” หญิงสาวเดินมาบอกกับเคย์ให้ลูกน้องเขาหยุดเอาแซ่ฟาดหนามไปที่สามหนุ่มด้วยท่าทีที่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “โอ้ว ไลลาถูกรู้เข้าจนได้สินะ หึ หึ” เคย์แสยะยิ้มโดยที่เขายังไม่สั่งลูกน้องให้หยุดฟาดไปที่ร่างกายของสามแฝด “สั่งให้ลูกน้องนายหยุดเดี๋ยวนี้เคย์!” ไลลากัดฟันพูดเธอโกรธเขามากที่ทำร้ายคนรักของเธอ โดยที่ตนเคยขอแล้วว่าอย่าได้ทำอะไรพวกเขา “มึงหยุดฟาดดิ้” “กำลังสนุกอยู่เลยครับนาย ขอฟาดอีกสักร้อยทีนะครับ” ชายร่างยักษ์พูดในขณะที่มือก็ใช้แส้หนามฟาดไปตามร่างกายของสามหนุ่มไม่ยัก “อ้ากกก!” ทันใดนั้นเอง ไลลาที่โมโหจนขีดสุดก็ได้ใช้มีดเหวี่ยงไปที่ชายร่างยักษ์จ