EP 2 : จัดการหมา

ตอนที่ 2 : จัดการหมา

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

ปึก ปึก ปึก

“อ๊ะ อ่า อ๊า” 

เสียงกระแทกหยาบโลนดังกึกก้องประสานกับเสียงร้องครางระงมโหยหวน หญิงสาวร่างสวยร่างกายเปลือยเปล่านอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนอนขนาดมาตรฐานอ้าขาให้ท่อนเอ็นขนาดใหญ่กระแทกเข้าออกรัวๆ ต่อให้ผ่านผู้ชายมาแล้วแต่ยอมรับเลยว่าผู้ชายคนนี้ทั้งเด็ดทั้งใหญ่จนเธอต้านทานไม่อยู่

ความหงุดหงิดและอารมณ์โมโหระบายออกตามแรงกระแทก สายตาคมกริบมองร่างสวยที่เขยื้อนตามแรงกระแทกแต่ไม่ได้รู้สึกพิศวาสแต่อย่างใด แค่อยากระบายความ(เงี่ย ) ก็เท่านั้น 

ร่างกายผู้หญิงคนนี้เป็นไปตามที่เจโฮปคิดตั้งแต่แรก โชกโชนใช่เล่น แต่น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอโดนของใหญ่ขนาดนี้ กลีบกุหลาบสีคล้ำเหมือนกุหลาบเหี่ยวเฉาบ่งบอกถึงการใช้งานมาขนานหนัก ไม่ได้ดึงดูดสายตาเลยแม้แต่นิดเดียว

มือหนาบีบเต้าอวบซิลิโคนเพื่อเป็นพิธี ไม่ได้มันมือหรือมันเขี้ยว แค่ไม่อยากให้มือมันว่างเปล่าก็เท่านั้น 

ปึก ปึก ปึก

“คุณ เจโฮป อ่า พิมพ์เสียวค่ะ” 

ปึก ปึก ปึก

ไร้ซึ่งเสียงครวญครางจากชายหนุ่มมีแต่เพิ่มแรงกระแทกให้หนักขึ้นเรื่อยเมื่อใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง สะโพกสอบเร่งจังหวะถี่ๆ ระรัวสะโพกหนา มือที่เคยบีบหน้าอกอวบอิ่มละออกมารั้งเอวคอดกิ่ว สายตาคมกริบมองท่อนเอ็นขนาดใหญ่สาดใส่ร่องสวาทระรัว แต่ก็ยังไม่มีความรู้สึกเร้าใจอยู่ดี

ปึก ปึก ปึก

“อ่า” เสียงทุ้มต่ำส่งเสียงออกมาเบาๆ เมื่อพาตัวเองมาถึงจุดหมายปลายทางได้สำเร็จ น้ำรักสีขาวขุ่นพวยพุ่งใส่ถุงป้องกันทุกหยาดหยด ไม่มีคำว่าพลาดแน่นอน และคนอย่างเจโฮปไม่เคยสดกับผู้หญิงคนไหน

ในเวลาต่อมาท่อนเอ็นขนาดใหญ่ชักออกจากร่องสวาท จัดการดึงถุงป้องกันออกจากท่อนเอ็นขนาดใหญ่ และโยนทิ้งถังขยะอย่างไม่ไยดีก่อนจะไปนั่งที่โซฟาหนังสีดำตัวเล็กที่ตั้งเด่นเป็นสง่าในห้อง มือหนาจัดการหยิบบุหรี่ราคาแพงออกมาจุดและสูบอีกครั้ง 

เป็นการระบายความเครียดไปประมาณหนึ่งแต่ไม่ทั้งหมด

ฟู่ว...

ริมฝีปากหนาพ่นควันขาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ สายตาคมกริบมองหญิงสาวร่างอรชรลุกออกจากเตียงพร้อมกับก้าวเดินมาหาด้วยท่าทางยั่วยวน ตั้งท่าจะนั่งคร่อมตัก

“ฉันไม่ชอบซ้ำ จัดการตัวเองและออกไปทำงานของเธอ”

“คะ?”

“ถ้าฟังภาษาคนไม่ออกก็ไสหัวออกไปทำงานที่อื่น”

“ขอโทษค่ะ พิมพ์คิดว่าคุณอยากซ้ำ ดูเหมือนคุณจะยังไม่หายหงุดหงิด” 

“อย่าคิดว่าได้กับฉันแล้วจะหยิ่งผยองกับคนที่นี่ ผู้หญิงที่นี่ล้วนแล้วแต่ผ่านการเทรนงานจากฉันทั้งนั้น เธอก็ไม่ต่างกัน”

“ค่ะ พิมพ์เข้าใจแล้วค่ะ แต่ถ้าคุณเจโฮปต้องการเรียกใช้บริการพิมพ์ได้ตลอดนะคะ”

“......” เจโฮปจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่งและกดดันทางสายตาให้เธอจัดการตัวเองและออกไปสักที

หญิงสาวร่างอรชรไม่กล้าที่จะเล้าหลืออะไรต่อ ถึงจะเป็นพนักงานใหม่ของคาสิโนแต่ก่อนทำงานผู้จัดการได้บอกไว้หมดแล้วว่าเจ้านายแต่ละคนน่ากลัวขนาดไหน ถ้าอยากทำงานและได้เงินดีต้องฟังคำสั่ง อย่าคิดแหกกฎ

แต่ไม่แน่เจ้านายหนุ่มอาจติดใจจนให้เป็นผู้หญิงข้างกาย

หญิงสาวปรายตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ที่เดิมและระบายยิ้มมุมปาก รู้สึกชอบในลีลาเอาดุ เอามันของผู้ชายคนนี้เหลือเกิน 

ปัง!

ไม่นานเสียงประตูปิดลงทำให้เจโฮปจ้องมองประตูบานนั้นด้วยแววตาเรียบนิ่ง

ครืด ครืด...

เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูดังท่ามกลางความเงียบ ทำให้สายตาคมกริบตวัดกลับมามองโทรศัพท์เครื่องหรูที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆกับโซฟาที่ตัวเองนั่งอยู่ หน้าจอปรากฏเบอร์ของเพื่อนสนิททำให้นิ้วแกร่งเลื่อนรับสาย

“ว่า”

(มึงจัดการเรื่องเพื่อนของพริกหวานหรือยัง)

“จัดการแล้ว” เจโฮปตอบกลับโรมันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ควันขาวคลุ้งจากบุหรี่ราคาแพงยังพ่นออกจากปากเป็นระยะ 

(จัดการเหี้_ อะไร คนที่โรงพยาบาลโทรมาว่าขนมผิงพยายามไปถามหาพริกหวาน กูพยายามจะฟื้นความทรงจำของพริกหวาน ไม่ต้องการให้ใครมาวุ่นวาย)

“พวกมีเมียน่าเบื่อฉิบหาย ให้กูจัดการมีอะไรให้ตอบแทน กูไม่ชอบเสียแรงฟรีๆ”

(หนึ่งล้าน)

“ดีล” เจโฮปตอบรับทันควันก่อนจะกดตัดสายไปทันที 

“หมาเริ่มคุ้ยขยะ ต้องกำจัดขยะหรือกำจัดหมา เป็นหมาที่บอกแล้วไม่ฟังควรกำจัดหมาสินะ กำจัดก่อนที่จะเห่าบอกเพื่อนตัวผู้” น้ำเสียงเย็นยะเยือกพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ 

แกร่ก

เสียงประตูเปิดออกทำให้สายตาคมกริบหันไปมองคนที่เปิดเข้ามาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย และไม่ได้ตกใจที่เห็นสภาพเปลือยกายของตัวเอง

ไทเลอร์มองสภาพเพื่อนที่นั่งเปลือยกายแบบไม่ได้รู้สึกตกใจแต่อย่างใด และมองเศษซากศึกสงครามเพียงนิดก่อนจะกลับมาจ้องหน้าเพื่อนคนสนิท

“รุ่นพี่ของพริกหวานที่ชื่อนักรบพยายามหาทางติดต่อพริกหวาน จะให้กูจัดการหรือมึงจะจัดการเอง”

“กูจัดการเอง”

ไทเลอร์พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจและจ้องมองหน้าเรียบนิ่งของเจโฮปก่อนจะปิดประตู

——————

เจโฮปเดินออกมาจากห้องรับรอง ร่างกายกำยำกลับมาสวมชุดเดิมและก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยความมั่นใจ สายตาคมที่เรียบนิ่งมองบรรยากาศภายในคาสิโนเพื่อตรวจความเรียบร้อยก่อนออกไปข้างนอกอีกครั้ง

“ไอ้ไทเลอร์กลับไปแล้วใช่ไหม” น้ำเสียงเข้มเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิทของโรมัน

“ครับ”

“ช่วงนี้ทำงานหนักหน่อยนะ ฝากดูคาสิโนด้วย กูต้องไปกำจัดหมา”

“ครับ? ได้ครับ” ธนินแสดงสีหน้าสงสัยในตอนแรกแต่ต้องทำเป็นเข้าใจเมื่อมองหน้าเจโฮป 

เจโฮปก้าวเท้าแกร่งหลังจากบอกลูกน้องเรียบร้อยแล้ว แต่ต้องหยุดชะงักฝีเท้าเมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ 

“มึงมีตารางเรียนของเมียไอ้โรมันใช่ไหม”

“มีครับ ถ้าคุณเจโฮปต้องการเดี๋ยวผมส่งเข้าไลน์ให้ครับ”

“อืม”

ทันทีที่ได้คำตอบที่พอใจร่างแกร่งเดินออกมาจากคาสิโนเพื่อมาขึ้นรถสปอร์ตคันหรู เมื่อเข้ามานั่งในรถเสียงแจ้งเตือนแอปพลิชั่นไลน์ดังขึ้นทำให้มือหนาหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกจากกระเป๋ากางเกงเพื่อมากดดู

สายตาคมกริบมองตารางเรียนอยู่สักพักก่อนจะกดปิดหน้าจอ แผ่นหลังแกร่งพิงเบาะหนังของรถสปอร์ต นิ้วชี้เคาะพวงมาลัยของรถเป็นจังหวะสม่ำเสมอบ่งบอกว่ากำลังใช้ความคิด 

แต่ไม่นานรถสปอร์ตคันหรูได้ขับเคลื่อนออกจากลานจอดรถด้วยความเร็ว บนถนนที่เต็มไปด้วยรถสัญจรที่หนาแน่นแต่รถสปอร์ตคันหรูสีดำเงาวับสามารถสอดแทรกไปได้ในทุกช่องว่าง เท้าแกร่งแทบไม่แตะเบรกเลยแม้แต่น้อย ใครที่ขับช้าแล้วยังแช่เลนขวาถูกบีบแตรเสียงดังลั่นและไม่เกรงกลัวที่จะเกิดปัญหา ขับปาดซ้ายปาดขวาเมื่อรู้สึกไม่พอใจคันที่ขวางทาง สายตาคมที่เรียบนิ่งมองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า บรรยากาศภายในรถไม่มีแม้แต่เสียงเพลง มีแต่เสียงเครื่องยนต์ที่ดังเล็ดลอดเข้ามา 

ปกติแล้วเจโฮปไม่ชอบฟังเพลงในรถ ชอบฟังเสียงเครื่องยนต์คำรามมากกว่า มันเร้าใจกว่าเยอะเวลาเหยียบคันเร่งจนมิดไมล์

เอี๊ยดดด

เสียงล้อเสียดสีกับพื้นผิวถนนดังลั่นเมื่อไฟสัญญาณเป็นสีแดง รู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่ต้องจอดรอสัญญาณไฟแดง แต่แล้วเมื่อเห็นว่ารถฝั่งซ้ายมีช่องว่างให้แทรกทำให้รถสปอร์ตคันหรูขับผ่าไฟแดงไปแบบไม่สนใจกฎจราจร เหมือนกับเมื่อเช้าที่เขาไม่สนใจไฟคนข้ามถนนจนเกือบชนหมา

บรื้นนน

เครื่องยนต์ทำความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เท้าแกร่งเหยียบคันเร่งเต็มแรง เมื่อถนนเบื้องหน้าโล่ง เพราะรถคันอื่นยังจอดติดไฟแดงอยู่ที่เดิม ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มอย่างชอบใจที่แหกกฎจราจร 

“ภาพคงสวยน่าดู” เจโฮปพูดออกมาเบา ๆ เพราะก่อนที่จะฝ่าไฟแดงเห็นกล้องจราจรจับความผิดของรถ 

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงรถสปอร์ตคันหรูมาจอดแถวมหา’ลัยเป้าหมาย เป็นทางออกทางเดียวที่รถของนักศึกษาจะออกทางนี้ เท่าที่พอรู้เพื่อนของพริกหวานคนนี้ค่อนข้างมีฐานะ มีรถขับมาเรียน เพราะเคยเจอเธอที่ลานจอดรถตอนเธอมาเยี่ยมเพื่อนสาวที่โรงพยาบาล ทำให้เจโฮปพอจำรถที่เธอขับได้ 

สายตาคมกริบเหลือบมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ บ่งบอกว่าตอนนี้ใกล้บ่ายสามโมงแล้ว เท่าที่ดูในตารางเรียนวันนี้เธอมีเรียนแค่วิชาเดียว