เข้าสู่ระบบเพราะอุบัติเหตุในวัยเยาว์ครั้งนั้นทำให้เธอต้องเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์ของมาเฟียอารมณ์ร้ายเอาแต่ใจคนนี้… “พี่จะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ เราเป็นพี่น้องกันนะ” “เสียใจด้วย ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นน้องสาว แล้วตอนนี้ฉันก็จะเอาเธอทำเมียด้วย”
ดูเพิ่มเติมริมฝีปากหนาของนักรบฉกจูบลงบนเรียวปากสีชมพูระเรื่ออย่างจาบจ้วง ลิ้นสากร้อนส่งเข้าไปทักทายกับลิ้นเรียวเล็กพร้อมกับขบเม้มริมฝีปากล่างของหญิงสาวเบาๆ มือหนาเลื่อนต่ำลงมาโอบรอบเอวคอดกิ่งพลางดึงรั้งหญิงสาวให้แนบชิดกับแผงอกแกร่งเปลือยเปล่า มือบางยกขึ้นมาลูบไล้หน้าอกกำยำอย่างแผ่วเบาด้วยความเสน่หา นิ้วเรียวเ
หนึ่งปีผ่านไปร่างอรชรของจอมใจนั่งอยู่ในห้องโถงใหญ่กำลังพูดคุยกับณิชาไปเรื่อยเปื่อยบนโซฟากลางห้อง ตรงพื้นห้องมีเหล่าบรรดาสาวใช้ประมาณสองคนที่กำลังเก็บข้าวของที่เกลื่อนกลาดตรงพื้นห้องอยู่ ถัดไปก็มีแม่บ้านที่อาวุโสที่สุดในคฤหาสน์กำลังนั่งมองเด็กทารกวัยหนึ่งขวบหลับอยู่ในเปลนอนสีน้ำตาลสุดหรูด้วยสายตาเอ็
สี่เดือนต่อมาเสียงเอ๊ะอ๊ะโวยวายภายในคฤหาสน์ของตระกูลเทวาศิริโชติดังขึ้นมา ร่างกำยำของนักรบกำลังอุ้มจอมใจที่ท้องโตในท่าเจ้าสาวกำลังก้าวตรงมายังลานจอดรถด้วยใบหน้าที่ตื่นตกใจและวิตกกังวล เพราะเมื่อสักครู่นี้จอมใจเดินลงบันไดมาอยู่ดีๆ เธอก็บอกกับเขาว่าเธอเจ็บท้องมากๆ ซึ่งในเวลาต่อมาน้ำคร่ำของเธอก็แตกไหล
สองเดือนผ่านไปหญิงสาวร่างอวบอิ่มหน้าท้องนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อยกำลังนอนอยู่บนเตียงตรวจโดยมีคุณหมอคนสวยสวมเสื้อกาวน์สีขาวยืนอยู่ข้างเตียงกับชายหนุ่มร่างกำยำที่นั่งอยู่ใกล้ชิดกับจอมใจด้วยใบหน้าที่ดูตื่นเต้นเล็กน้อย นักรบกับจอมใจมาที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายของจอมใจและเพื่อตรวจเพศของทารกในครรภ์“ตอนนี้
“มันเรื่องของพวกเรา ไม่ใช่เรื่องของคุณ” เป็นเสียงของณิชาที่ตอบกลับไปอย่างแข็งกร้าว ทำให้ทุกคนภายในห้องหันขวับมองณิชาอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พวกเขาเพิ่งไปยินไปเมื่อครู่“ทำอย่างกับว่าฉันไม่ใช่คนในครอบครัวอย่างนั้นแหละ” น่านฟ้าหน้าเสียเล็กน้อยแต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรเพราะคนในบ้านนี้ก็คือคนกันเองทั้งนั้
หลังจากที่น่านฟ้ากับเมียเด็กของเขาออกจากห้องรับแขกไปเรียบร้อยแล้ว ณิชาถอนหายใจออกยาวอย่างโล่งอก ในวันนี้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอได้ยกภูเขาออกจากอกที่หนักอึ้งมาเป็นสิบๆ ปีออกจากอก“แม่” นักรบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดหัวใจ“แม่ไม่เป็นไรเลยลูก แม่ควรจะทำแ
วันต่อมาร่างอรชรของจอมใจถูกกอดรัดจากทางด้านหลังโดยวงแขนแกร่งของนักรบกอดพาดเอวบางของหญิงสาวเอาไว้อยู่ตลอดทั้งคืน หญิงสาวรู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงเช้าตรู่ของวัน ใบหน้าหวานหันกลับไปมองนักรบที่นอนกอดเธออยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อคมเข้มหลับตาพริ้มอยู่ทำให้จอมใจเผลอตัวมองสำรวจใบหน้าของชายหนุ่ม ทั้งจมูกเ
@แผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาล“จอมใจอยู่ไหน! กูถามว่าจอมใจอยู่ไหน!”นักรบตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่นทันทีที่เขาเข้ามาในแผนกฉุกเฉิน จารวีนั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินพร้อมกับร้องไห้ปล่อยโฮ ส่วนภูผาก็ยืนสีหน้าเป็นกังวลอยู่ใกล้ๆสาวแก่ ซึ่งพวกเขามีสภาพเดียวกันคือเสื้อผ้าของพวกเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดงสด