ตอนที่ 7 ฟ้าเก่งกว่าที่คิดเยอะ!

ตอนที่ 7 ฟ้าเก่งกว่าที่คิดเยอะ!

อรรถเริ่มประชุมเกริ่นที่มาที่ไปของโครงการแผนงานต่างๆซึ่งก็ใช้ข้อมูลนำเสนอที่ฟ้าเปิดให้ อรรถพลขอเชิญให้ทีมแมชชินแนะนำตัวและหน้าที่หน่อยจะได้รู้จักกัน  พร้อมกับส่งสัญญาณให้ฟ้าเตรียมเปิดคอมของเค้า

ฟ้าส่งกระดาษมา

ขอระหัสค่ะ!

อรรถพลเขียนชื่อลูกชายและวันเกิดให้ไป

ยัยฟ้าทำอะไรสักอย่างกับคอมพิวเตอร์อรรถพลและเปิดข้อมูลเตรียมนำเสนอ

เป็นจังหวะที่ขอเสนอแนะนำเครื่องจักรและพื้นที่คร่าวๆให้ดู 

อรรถพลเลยได้จังหวะเปลี่ยนคอมเป็นของตัวเอง

พอจะนำเสนอ

อ้าวข้อมูลไฟล์เลื่อนนี่

“ฟ้าจัดและส่งเมล์ไปเมื่อสักครู่ค่ะ”

“ขอบคุณมาก” อรรถพลอึ้งหน่อยๆ

ฟ้ารู้งานและทำงานเร็วมาก 

ใช่ค่อนข้างเร็วเพราะแต่ละทีมมีเวลาแค่1 ชั่วโมงต้องได้ข้อมูลมากที่สุด

อรรถพลไล่ตามลำดับหัวข้อและร้องขอข้อมูลจากทีมงานจนครบ

พร้อมบอกวิธีส่งข้อมูลให้เก็บใส่ลิ้งค์ ฟ้าจะเป็นคนประสานงานทุกอย่างให้

งานดำเนินไปอย่างราบรื่นและหืดขึ้นคอทั้งวัน

ไม่ใช่แค่การประชุมที่ต้องใช้พลังสมองทุกนาที

พลาดไม่ได้เพื่อความน่าเชื่อถือของตัวเอง

หนักหน่อยนะอรรถพล

แต่ยังไม่จบ!!

ซาโจ้ที่จะมาตอน 17:15 เนี่ยคือหมัดเด็ด

เหลือเวลา20นาที

“หัวหน้าวันนี้จบแล้วมั้ยคะ”

“ยังมีสุดท้าย รายงานซาโจ้”

“อ้าวทำไมไม่บอกอ่ะ ฟ้าจะได้ช่วย”

“จะช่วยอะไรได้”

“ฟ้ามีข้อสรุปจากการประชุมนะคะ แต่ว่าไม่คิดว่าจะรายงานซาโจ้ ข้อมูลเลยละเอียดมาก หัวหน้าเอามั้ย”

“ไม่เป็นไร เธอเก็บรายละเอียดดีละ ฉันจะสรุปรายงานภาพให้ ถ้าจะให้ดีช่วยพิมพ์ ชื่อแผนก และจ้อมูลติพต่อตามนามบัตรส่งมาให้หน่อย”

“ฟ้าส่งไปแล้วมะกี้ค่ะ ใส่ตารางวันเวลาในพาวเวอร์พ้อย ฟอร์แมทเดิม ก๊อปแปะได้เลยค่ะ เอ้อ ของหัวหน้าเลื่อนเพราะตัวอักษรนะคะ นี่กดตรงนี้”

ฟ้าสอนอรรถพลแก้เรื่องตัวหนังสือเคลื่อน!!!

อรรถพลได้เห็นหน้าไกล้ๆ

“ดีมาก เธอไปล้างหน้าจัดผมหน่อยปะ หัวฟูมาก“ 

อรรถพลมองฟ้าที่ตอนนี้เสื้อเชิ๊ตสีดำถกแขนขึ้นหน่อยๆและรวบผมที่สั้นแค่ประบ่าไปด้านหลังแบบพร้อมทำงานเต็มที่เสื้อฟูไม่ค่อยเป็นทรงผมที่รวยชี้โด่เด่ นั่งจ้องคอมอยู่ อรรถพลเตือนฟ้ารีบลุกไปทำตาม

ก่อนไป..

“หัวหน้าก็เหมือนกันค่ะ”

เออว่ะ

การรายงานซาโจ้ผ่านไป

“ขอบคุณมากนะครับ ผมประทับใจมากเลยเพิ่งทำงานวันแรกแท้ๆคืบหน้าได้ดีมาก

คนไทยเก่งมากเลย“ คุณโอมะดะซัง หรือซาโจ้ หรือประธานบริษัทกล่าวหลัวจากอรรถสรุปการประชุมให้รับทราบ

“ยินดีครับผม ขอบคุณท่านประทานที่ให้โอกาสรายงานความคืบหน้าและให้คำแนะนำครับ ถ้าท่านประทานสะดวกอยากขอเชิญมาทุกวันเลยครับ”

อรรถพลยิ้มพลางส่งสัญญาณแบบขอร้องล่ะให้มาเถอะทีมคุณไม่ได้ง่ายเหมือนรายงานที่เล่าเมื่อ15นาทีที่แล้วนะครับ

ทั้งโยกโย้     

ยอกย้อน

ลังเล

ไม่ทำตาม

ถามความเห็น

ขัดแย้ง

เรียกว่าครบ

“ได้ นัดทีมที่ประชุมในวันนั้นๆด้วยนะ”

“ครับผม ผมขอ 10 นาทีพอครับ

ท่านประทาน 5 นาทีรวม 15 นาที”

“ตกลงตามนั้น”

ประทานโอมาดะซังยิ้มและเดินออกไป พลางบ่นอะไรสักอย่างตอนเดินออกไป

“โห โคตรโหดอ่ะ”

ฟ้าพูดพลางมองมาที่อรรถพล

“เออ เรามีเวลาแค่ไม่เกินเดือน

งานไม่ยากหรอก

คนเนี่ย

เราต้องใช้ไม้นี้แหละ พอเข้าใจมั้ย

“พอเข้าใจค่ะ”

“ฟ้าสรุปรายการที่เราจะต้องได้ทั้งมดและรูปแบบว่าต้องได้เอกสารตัวจริง ก๊อปปี้ หรือซอฟไฟล์ ไว้แล้วนะคะ หัวหน้าลองดู เอ้อ ฟ้าสงสัย จะดีมั้ยถ้าอะไรที่สำคัญๆ

เราร้องขอให้มีการเซ็นรับรองข้อมูลก่อนส่งให้เรา”

“มันดีแค่มันจะช้า ฟ้าขอแค่ 1 หน้าตอนท้ายของทุกทีมทุกวัน

นี่ ฟ้าจะสรุปตรงนี้ถ้ามีอะไรพิเศษ”

“ดีมาก แต่ส่งก่อนนำเสนอจริงนะ”

“ได้ค่ะ”

“กลับบ้านกันโคตรเหนื่อยเลย”

“เหนื่อยมากจริงนานๆทีสมองจะได้ทำงานแบบนี้แต่ก็สนุกดีค่ะ”

ฟ้าพูดไม่ได้หันมามองอรรถพลที่จ้องอยู่

ยัยเด็กนี่ไม่ใด้มาเล่นๆเลย มาจากไหนวะเนี่ย!! อรรถมองตอนหยิบกระเป๋าและดินออกมา

“เธอจบอะไรมานะ”

“วิศวะเครื่องกลค่ะ ทำไม?? ฟ้าเก่งกว่าที่หัวหน้าคิดเยอะค่ะ แค่นี้เล็กน้อย”

“แหมทำได้ดีนิดหน่อย อย่าพลาดละกัน”

“ไม่แน่นอน กลัวหัวหน้าเหยียบซ้ำ!!”

สองคนกลับที่พักเดินออกมาจากโรงงานและขึ้นรถกลับที่พักในตอนพลบค่ำ

“เธอไม่คิดถึงบ้านหรอ”

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ ปกติฟ้าก็ใช้ชีวิตคนเดียวแทบจะตลอดเลย แค่นี้สบายๆค่ะ”

ตอนเย็น ฟ้าอาบน้ำ กินไข่ต้มสองฟองกับผักลวกมันบดนิดหน่อย

พลางจัดข้าวให้อรรถพล

“ขอบคุณครับ”

อรรถพลอึกอักนิดหน่อยปกติไม่ค่อยพูดและไม่ได้สนใจคนรอบข้างมากนัก

“ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าอิ่มแล้วขอไปพักนะคะ”

อรรถพลมองตามยัยฟ้าเหมือนไปแปรงฟันและดูทีวีตอนอรรถพลกินข้าวอรรถพลเดินมานั่งที่โซฟา ได้กลิ่นครีมหอมๆที่ยัยฟ้าทิ้งไว้หน่อยๆ และนอนลงทับไปที่ที่ฟ้าเพิ่งลุกออกไปเมื่อสักครู่

“หัวหน้า สี่ทุ่มแล้วค่ะ”

เสียงยัยฟ้าเรียก

“อืม ผมหลับหรอเนี่ย”

ท่าจะเหนื่อย ฟ้าเทน้ำใส่แก้วพลางพูดและหันมามอง

“ฝากหัวหน้าปิดไฟนะคะ”

แล้วเข้าห้องไป

อรรถพลกำลังจะลุก

“หัวหน้า”

ฟ้าเรียก

“เอ้ย ตกใจหมด”

“หัวหน้ายังไม่เอาๆไฟล์ที่ฟ้าควรรู้ทั้งหมดไว้ในโฟลเดอร์กลางเลย จะดีมากถ้าหัวหน้าแปะก่อนประชุมพรุ่งนี้”

“โอเคๆ”

นี่คิดเรื่องงานหรอ

เด็กรุ่นใหม่ไฟแรงหรอ

อาจจะเพราะเพิ่งเคยมาทำงานต่างประเทศ

“อ้าวไอ่ลูกชายโทรมา”

“ฮาโหลลูก พ่อเผลอหลับน่ะ ครับ เหนื่อยนิดหน่อย”

อรรถพลข่มตาหลับอยู่นานอาจจะด้วยต่างถิ่น บรรยากาศความเงียบที่สงัด แอบคิดถึงยัยฟ้า ไม่หนาวแล้วหรอ ไม่มานอนนี่หรอ พลางคิดถึงปากนุ่มๆ

หลายปีมานี้อรรถไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะกลับมานอนกอดใคร หรือว่าจูบเด็กสาวอย่างดูดดื่มได้อีกครั้งเหมือนคืนก่อน อะไรดลใจไม่รู้ แต่ความไร้เดียงสา ทำอะไรก็ไม่เป็นต่างกับคนอื่นๆที่เค้าผ่านมา แค่ยัดๆจบ

อรรถนึกย้อนกลับไปก็ผ่านมาเยอะนะ ทั้งผู้บริหารที่ต้องดูแลบ้าง ทั้งคนที่มาเสนอเอง หรือจ้างมา ก็ไม่ได้อะไร ปลดและปล่อยๆ ปากไม่เคยใช้สัมผัสใครด้วยซ้ำ

จะว่าไปยัยเด็กนี่แตกต่างออดอ้อน ขอให้จับขอให้จูบไม่รู้ดูซีรี่ย์เยอะไปรึเปล่า! แต่อดใจไม่ไหวอ่ะ นุ่มแทบละลายติดมือไปทุกส่วน

….ยาวๆไป ต้องไปห้องน้ำเปล่าวะ จะมาเคาะประตูถามเป็นอะไรอีกเปล่าวะ

อรรถพบขำหน่อยๆอยู่ในห้องนอนคนเดียว

สักพักเค้าก็หุบยิ้มเพราะงงตัวเองว่ายิ้มเพราะคิดถึงยัยเด็กนั่นอะนะ!!

ก๊อกๆ

“อะไรอีก พรุ่งนี้ค่อยทำ ผมปิดคอมแล้ว” อรรถเปิดประตูและบอกฟ้ายาวๆ

“เปล่า ฟ้าจะมานอนนี่ค่ะ นอนโซฟาปวดหลัง”

ฟ้าพูดและมุดใต้แขนเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว!

“นอนนี่?!”

“ค่ะ”

“จะมานอนเฉยๆหรอ”

“ใช่ค่ะ ถ้าทนไม่ไหวค่อยทำอย่างอื่น”

“ฟ้า”

อรรถพลเรียกและยกมือเกาท้ายทอยหัวเสียหน่อยๆ

“อนุญาตมั้ยคะ”

ฟ้าถามตอนที่เข้าไปมุดอยู่ในผ้าห่มแล้ว

“เอา เอาจะทำอะไรก็ทำ”

อรรถพลเดินไปปิดไฟและเหลือไว้แค่ดวงเดียวตรงหัวเตียงข้างตัวเอง

“ปิดไฟมั้ยอ่ะ”

“แล้วแต่เลยค่ะ หนูนอนได้”

ฟ้าลุกขึ้นขยับหมอนและทิ้งตัวลงนอนหันหน้ามาหาอรรถ

อรรถมองฟ้าที่นอนหันหน้ามาทางตัวเองแบบไม่ไว้ใจ ยัยฟ้านี่แสบใช่ย่อย

มีถุงยางป่าววะ อรรถอดคิดไม่ได้จริงๆ

อรรถนอนลงข้างๆฟ้าจับแขนใหญ่ยกขึ้นและมุดเข้าไปนอนในอ้อมแขนทันที

ฟ้ายิ้มหน่อยๆแต่ไม่ได้หันมามองคนตัวโต

“นี่ ฉันจะไม่นอนอดทนอดกลั้นจนตี 2 เหมือนวันก่อนนะบอกไว้ก่อน”

“วันนั้นหัวหน้าอดทนขนาดนั้นเลยหรอ”

ฟ้าเงยหร้าขึ้นมามอง

อรรถเอานิ้วชี้จิ้มหน้าผากเบาๆ

“หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยหรอฟ้า”

“ใช่ค่ะ หลับสบายมากจนมีคนปลุก”

“ใครปลุกใครก่อนเถอะ”

อรรถพูดและกอดคนตัวเล็กกระชับขึ้น ตัวหอมๆคุ้นขึ้นมาหน่อยหนังจากกอดไปเมื่อวันก่อน

ฟ้าเงียบ

อรรถคลายกอดออกและมองหน้าฟ้าที่ยังลืมตาอยู่

“ยังไง”

ฟ้าลุกขึ้นใช้ศอกด้านซ้ายยันที่นอน ตัวนอนทับอรรถพลอยู่และมองหน้าหนุ่มใหญ่ตรงหน้าชัดๆ

“หัวหน้าหล่อมากเลยรู้มั้ย”

“รู้”

“อ๊ะ ตอบว่ารู้หรอคะ”

“ใช่ มีคนบอกบ่อยๆ”

“โหหห ไม่น่าเลย”

“ทำไมอ่ะ” อรรถยิ้มอยากรู้

“ฟ้าไปเข้าห้องน้ำสาวๆญี่ปุ่นเม้าหัวหน้าใหญ่เลย”

“ผมไม่แปลกใจหรอก”

“โอ้ยย ตอนหลังประชุมเสร็จไปเข้าห้องน้ำฟ้าได้ยิน เค้าบอกว่าอยากกินหัวหน้าด้วยนะ ตกลงคิวกันเรียบร้อย ฮ่าๆๆ

อรรถพลหน้านิ่วหน่อยๆ

“รู้ได้ไง”

ฟ้าเหวอ!

“ฟ้าเลยพูดไทยใส่เค้าไปว่า เสียใจด้วยนะฉันได้กินแล้ว”

“ฮ่าๆๆ” อรรถหัวเราะลั่น

“นี่ แต่งเรื่องเป็นตุเป็นตะ”

อรรถยังพูดไม่จบฟ้าจูบลงที่ริมฝีปากล่างให้คนตัวใหญ่หยุดพูดและเงยขึ้นอีกครั้ง

“วันนี้คุณจะผลักฟ้าออกมั้ยคะ”

ฟ้าเสียงเครือหน่อยๆ แบบไม่มั่นใจ

“ฟ้า....”

อรรถพลกอดประคองฟ้านอนราบลงบนหมอนและตัวเองลุกขึ้นด้านบนแทนเขาจูบหน้าผาก หอมแก้มไล้วนรอบๆหน้าเบาๆ จบที่จูบปากฟ้าหนักหน่วงลิ้นอุ่นๆค่อยๆดันให้ฟ้าเปิดปากออก ยัยฟ้าทำตามแต่โดยดีเนิ่นนานจนหายใจหอบถี่และติดขัดเมื่อความวิบหวิวจากจูบนั้นและร่างกายแข็งแรงที่ทับฟ้าลงบนที่นอนแข็งแรงด้านล่าง

“ลืมมันไปนะฟ้า ได้โปรดล่ะ”

อรรถมองฟ้าที่หลับตาในเงามือสลัวๆ

ฟ้าไม่ได้ตอบอะไร อรรถค่อยๆบรรจงจูบอีกครั้งแต่ครั้งนี้หนักและรุนแรงขึ้น อรรถเหมือนปลอบประโลม ชดเชยและขอโทษไปในตัว เขาดูแลฟ้าอย่างแผ่วเบาและพร้อมที่จะอ่อนโยนไปทุกๆส่วน

“ยังกลัวมั้ยครับ”

อรรถถามหลังจากที่รับรู้ว่าร่างบางสั่นหน่อยๆ

“นิดหน่อยค่ะ”

“ผมจะดูแลคุณเองนะฟ้า”

อรรถพลพูดและเริ่มจูบฟ้าอีกครั้งเบาๆ ตอนนี้ใบหน้าหวานๆด้านล่างเห่อแดงระเรื่อไปถึงใบหู ภายใต้แสงไฟสลัวๆอากาศที่เย็นไม่สิหนาวๆตอนกลางคืนแพ้ให้กับ สองร่างเร่าร้อนตอนนี้นอนแนบแน่นกันอยู่บนเตียงยวบยาบเป็นจังหวะพร้อมกับเสียงรัญจวนที่แข่งกันเก็บไว้และเร็ดรอดออกมาบ้างเป็นครั้งคราจนสองคนหมดแรงกันไป..