Novels by arunee.c2

อรรถเริ่มประชุมเกริ่นที่มาที่ไปของโครงการแผนงานต่างๆซึ่งก็ใช้ข้อมูลนำเสนอที่ฟ้าเปิดให้ อรรถพลขอเชิญให้ทีมแมชชินแนะนำตัวและหน้าที่หน่อยจะได้รู้จักกัน พร้อมกับส่งสัญญาณให้ฟ้าเตรียมเปิดคอมของเค้าฟ้าส่งกระดาษมาขอระหัสค่ะ!อรรถพลเขียนชื่อลูกชายและวันเกิดให้ไปยัยฟ้าทำอะไรสักอย่างกับคอมพิวเตอร์อรรถพลและเปิดข้อมูลเตรียมนำเสนอเป็นจังหวะที่ขอเสนอแนะนำเครื่องจักรและพื้นที่คร่าวๆให้ดู อรรถพลเลยได้จังหวะเปลี่ยนคอมเป็นของตัวเองพอจะนำเสนออ้าวข้อมูลไฟล์เลื่อนนี่“ฟ้าจัดและส่งเมล์ไปเมื่อสักครู่ค่ะ”“ขอบคุณมาก” อรรถพลอึ้งหน่อยๆฟ้ารู้งานและทำงานเร็วมาก ใช่ค่อนข้างเร็วเพราะแต่ละทีมมีเวลาแค่1 ชั่วโมงต้องได้ข้อมูลมากที่สุดอรรถพลไล่ตามลำดับหัวข้อและร้องขอข้อมูลจากทีมงานจนครบพร้อมบอกวิธีส่งข้อมูลให้เก็บใส่ลิ้งค์ ฟ้าจะเป็นคนประสานงานทุกอย่างให้งานดำเนินไปอย่างราบรื่นและหืดขึ้นคอทั้งวันไม่ใช่แค่การประชุมที่ต้องใช้พลังสมองทุกนาทีพลาดไม่ได้เพื่อความน่าเชื่อถือของตัวเองหนักหน่อยนะอรรถพลแต่ยังไม่จบ!!ซาโจ้ที่จะมาตอน 17:15 เนี่ยคือหมัดเด็ดเหลือเวลา20นาที“หัวหน้าวันนี้จบแล้วมั้ยคะ”“ยังมีสุดท้าย ร

หลังจากประชุมเริ่มโครงการอย่างเป็นทางการไปเมื่อวาน อรรถพลก็เริ่มทำงานจริงจัง จากประสบการณ์การทำงานของเค้าส่วนตัวอรรถจะมีคติในการทำงานเช่นถ้าลุคดีชนะไปแล้วเกินครึ่งเริ่มต้นดี 80นอกนั้นเหลือแค่ปิดงานนั่นนะสิสัปดาห์แรกนี่เพิ่งเริ่มจริงวันนี้สินะ“งานนี้หินอยู่เหมือนกันแฮะ”อรรถเดินออกมาจากห้องตอน6โมงเช้าเตรียมอาบน้ำ เมื่อตื่นและเรื่องงานเริ่มวิ่งในหัวแต่เช้าจะว่าไปยัยเด็กซื่อบื้อที่สนามบินตื่นตอนไหนกันนะนี่ 6 โมงเช้าเหมือนอาบน้ำไปแล้วหลังจากยืดเส้นยืดสายอยู่สักพัก อรรถพลก็ไปอาบน้ำเสร็จมากินน้ำอุ่นรอข้าวเช้าติ้ง ต่องเสียงข้าวมาส่งแน่อรรถพลเปิดอาหารเช้าแน่นอนมา2 ชุด ปนๆกันมาเค้าเลยอ๋องั้นวันก่อนยัยเด็กนั่นก็เตรียมเป็นชุดไว้ให้เรานี่เองอรรถพลจัดอาหารเช้าเป็นชุดบ้าง พลางแว๊บๆคิดถึงเจ้าลูกชายจริงสิยัยนี่20กว่าๆ แก่กว่าลูกชายแกไม่ถึง 10 ปีด้วยซ้ำอรรถก๊อกๆอรรถเคาะห้องฟ้า“อาหารเช้ามาแล้วนะครับ”ฟ้าเปิดประตูพลางถือกระเป๋ามาวางตรงโต๊ะเตรียมไปทำงานอรรถคิดในใจมองๆดูกระฉับกระเฉงแฮะ กางเกงสแลคสีดำเสื้อโปโลแขนยาวสีดำ ปากที่ทาลิปหน่อยๆปัดแก้มคิ้วคมๆผมที่หวีเข้ารูปจัดทรงมาอย่างดี ต่า

ตอนเช้าอรรถนั่งกินข้าวอยู่ที่โต๊ะบรรยากาศเหมือนอุ่นขึ้นนิดนึงในตอนกลางวัน ท้องฟ้าเปิดน่าเดินเที่ยว“โห นี่หัวหน้าเผื่อฟ้าด้วยใช่ไหมคะ” ฟ้าเดินออกมาเห็นอรรถพลนั่งทานข้าวอยู่“ใช่สิ กินหมดนี่คนเดียวก็ไม่ใช่คนละ” อรรถยังกัดหน่อยๆ จะว่าไปเมื่อคืนปากกับตัวนุ่มๆก็ดีอยู่หรอก แต่ยังติดภาพจำความงงและไม่เข้าท่าของยัยฟ้าตอนขึ้นเครื่องได้ดี“ขอบคุณนะคะ”ฟ้านั่งกินข้าวอยู่ตรงหน้าอรรถพลทั้งที่ผมยังไม่แห้ง ชุดขาวทั้งตัว เหมือนจะออกไปข้างนอก“เธอจะไปข้างนอกหรอ”“ใช่ค่ะ”“ไปไหนอ่ะ”“ที่นี่ หนูจะไปซื้อเสื้อผ้าหน่อย หนาวเกิ๊น”“ไปถูกหรอ”“น่าจะได้นะคะ”ฟ้ายกกูเกิลแมพให้ดูเป็นการบอกว่า นี่ไงไปตามนี้อรรถพลพลางคิด นี่โดนด่าอยู่ป่าววะ“หัวหน้าคะ งานเราต้องทำอะไรบ้างคะ”“วางแผนงานย้ายเครื่องไปที่ไทยไง”“แล่วมันต้องทำยังไง ฟ้าต้องทำอะไรคะ”อรรถพลมองพลางคิดตามวันนี้มาแปลกมะวานซื่อบื้ออยู่เลย“ก็เดี๋ยวเข้าไปดู เรียกหน่วยงานๆมาคุย แล้วเราจะรู้เองทำไรก่อนหลัง”“แล้วเราจะรู้ได้ไงคะว่าย้ายหรือทำอะไรก่อนหลัง”“ก็ฟังทีมงาน เรามีคนเก่งเฉพาะทางเยอะมาก เราทำตัวเป็นคนกลาง ทำในสิ่งที่คนอื่นไม่รู้”“เช่น” ฟ้าถามทันที“ก็เ

“ฟ้า”อรรถมุดมาจูบแก้มและซอกคอของฟ้าเขารับรู้ได้ถึงลมหายในร้อนๆ และเสียวขั้นสุด เสียงหอบเส่าของยัยฟ้าที่หายใจรดหน้าคนตัวโตอยู่แค่ปลายจมูก ฟ้ายกหน้าขึ้นมาจูบเขาเบาๆ และนอนราบลงไปมองออรถพลในเงาสลัวๆ“ไม่ค่ะ” ยังไม่ทันสิ้นเสียงปากเล็กนั้นโดนบดบี้อีกครั้ง เสื้อยืดสีขาวเข้ารูปถูกเปิดขึ้น เผยให้เห็นหน้าอกที่ตอนนี้ตั้งชูเม็ดเล็กบนสองเนินขาวๆอูมๆในบรรยากาศไฟสลัวๆยั่วยวนอรรถเหลือเกิน เขาดึงสองแขนลุกขึ้นและถอดเสื้อออก ไหล่บางที่หิ้วหน้าอกซ่อนรูปพองโตอยู่ข้างหน้าเขาค่อยๆดึงฟ้าลุกขึ้นและถอดเสื้อยืดฟ้าออกและประคองตัวฟ้านอนลงบนหมอนเบาๆ ตอนนี้ตรงหน้าอรรถคือเด็กสาวๆหน้าตาคมคาย คิ้วคมจมูกโด่ง แก้มสีชมพูระเรื่อง ปากแดงสดไร้การแต่งแต้มที่อ้าหอบหายใจ นอนหลับตา เขาเอามือจัดผมออกจากหน้าฟ้า เบาๆอรรถค่อยๆไล้แขนฟ้าจับกางออกสองข้าง มือหนาที่จับข้อมือเล็กๆให้กางออก เขามุดหน้าลงไปจูบที่ซอกคอ คนตัวเล็กด้านล่างอ้าปากหอบเพราะความเสียว จมูกอรรถค่อยๆไล้วนอยู่ตรงคอ เขาจูบไปที่ไหล่ขาวๆด้านซ้ายของฟ้าเบาๆ คนด้านล่างสะท้านเฮือก หลับตาปี๋อ้าปากกว้าง อรรถวนไปจูบที่ปากอีกครั้ง คนตัวโตยังไม่เตะสองเต้าอวบที่ตอนนี้สองเม็ด

ในห้องที่เงียบสงัด อรรถพลนอนมองเพดาน มองโน่นมองนี่ มองไปเรื่อย ไม่ได้ยอนแค่เสียงนาฬิกา ติก ติก ติก ติก เป็นจังหวะ วนๆไปหน้าใสๆละอ่อนๆที่มุดอยู่ที่หน้าอก แขนนุ่มๆที่โอบไปที่ลำตัว อกสองอวบอิ่มที่เบียดเสียดผ่านเสื้อผ้ามาแนบมาชนตัวของอรรถพลหน่อยๆในตอนนี้ ซอกขาอุ่นพาดยกมาทับแก่นกายที่ก่อนหน้านี้นอนสงบนิ่งเพราะเพิ่งถูกปลดปล่อยไป ตอนนี้แข็งโป๊กเพราะถูกรบกวนถ้าไม่กอดตอบจะบาปมั้ยวะอรรถพลคิดถามตัวเองยังไม่ได้ตอบแต่ร่างกายกอดไปแล้ว ไม่ใช่แค่แขนแต่เป็นการขยับร่างกายทุกส่วนให้ลงล็อกพอดีๆยัยเด็กแสบนี่เหมือนจะหลับสบายเหลือเกินแต่เกือบๆตีสองเข้าไปแล้วอรรถพลยังไม่หลับสักงีบ!!อรรถควบคุมตัวเองไม่ได้จินตนาการสำคัญกว่าความรู้ มันบ้ามากที่หยุดความคิดว่าจูบปากเล็กนั่น อกที่ฟูอยากจะมุดเข้าไป หรือตัวและหน้าท้องบางๆ ถ้าได้มิดด้ามขยับเข้าออกจะฟินตะเหลิดเปิดเปิงขนาดไหนกันนะ อรรถ!! แกเนี่ยคิดอะไรไปได้วะ พลันหงุดหงิดตัวเอง“นี่ผมไม่ไหวแล้วนะ” อรรถพลนอนตัวแข็งพูดออกมาจนได้แต่คนตัวเล็กกอดแน่นกว่าเดิม!!อรรถพลห้ามร่างกายตัวเองไม่ได้แล้ว...มีถุงยางมั้ยวะอดคิดไม่ได้จริงๆโอ้ยไม่ไหวแล้ว“นี่ผมไม่ไหวแล้ว” อรรถ

อรรถและฟ้ายืนรอรถอยู่ตรงประตูทางออกสนามบินและรอรถอยู่ อรรถเริ่มสงสัยว่าฟ้าเตรียมตัวอะไรมาบ้าง “เธอรู้อะไรมั้ย เดินทางยังไงพักที่ไหน เราไปที่ไหน HR บอกอะไรเธอบ้าง”“มีข้อมูลตามนี้ค่ะ”“แล้วรู้มั้ยไปยังไง”“เด่วโทรให้รถมารับ”“ไงต่อ”“เค้าจะไปส่งเราที่พัก”“ไงต่อ”“ก็พัก”“ไงต่อ”“พัก1วัน ทำงานวันจันทร์”“ไงต่อ”“มีรถมารับไปโรงงานวันจันทร์ค่ะ” “อืม เอาเหอะอย่างน้อยก็ถึงที่ทำงาน”“เธอมีเบอร์โทรติดต่อทุกอย่างครบ”“มีค่ะ รถมาแล้วค่ะ”ฟ้าชี้ให้ดูรถและยื่นโทรศัพท์ให้อรรถพลดูว่ารถคันนี้อรรถพลกับฟ้านั่งรถเงียบๆราวๆชั่วโมงครึ่งถึงที่พักเป็นอพาร์ทเม้น 2 ห้องนอน ห้องน้ำ ห้องครัว ห้องโถง สองคนแยกย้ายเข้าห้อง ฟ้าอยู่ห้องเล็ก อรรถพลพักห้องใหญ่ที่มีเครื่องนอนครบและถูกปูไว้อย่างดี มีโต๊ะทำงานตู้เสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้จำเป็น เขานอนหงายลงบนที่นอน “เหนื่อยจัง” เวลาล่วงเลยจนเย็นแล้วสิ เจ้าก้อนลูกชายอยู่กับแม่เป็นยังไงบ้างนะจะคิดถึงพ่อมั้ยนะก๊อกๆ“หัวหน้าจะทานข้าวเลยมั้ยคะ”เสียงฟ้าทักมาจากประตูนอกห้อง“อืมม สั่งเผื่อผมที”“หมู ไก่ หรือเนื้อคะ”“ไก่ ครับ”“เมนูอะไรคะ”“ง่ายๆ”และแล้วสลัดอ