ตอนที่ 6 หัวหน้าสายแล้วค่ะ!

ตอนที่ 6 หัวหน้าสายแล้วค่ะ!

หลังจากประชุมเริ่มโครงการอย่างเป็นทางการไปเมื่อวาน อรรถพลก็เริ่มทำงานจริงจัง จากประสบการณ์การทำงานของเค้าส่วนตัวอรรถจะมีคติในการทำงานเช่น

ถ้าลุคดีชนะไปแล้วเกินครึ่ง

เริ่มต้นดี 80

นอกนั้นเหลือแค่ปิดงาน

นั่นนะสิ

สัปดาห์แรกนี่เพิ่งเริ่มจริงวันนี้สินะ

“งานนี้หินอยู่เหมือนกันแฮะ”

อรรถเดินออกมาจากห้องตอน6โมงเช้าเตรียมอาบน้ำ เมื่อตื่นและเรื่องงานเริ่มวิ่งในหัวแต่เช้า

จะว่าไปยัยเด็กซื่อบื้อที่สนามบินตื่นตอนไหนกันนะนี่ 6 โมงเช้าเหมือนอาบน้ำไปแล้ว

หลังจากยืดเส้นยืดสายอยู่สักพัก อรรถพลก็ไปอาบน้ำเสร็จมากินน้ำอุ่นรอข้าวเช้า

ติ้ง ต่อง

เสียงข้าวมาส่งแน่

อรรถพลเปิดอาหารเช้าแน่นอนมา2 ชุด   

ปนๆกันมา

เค้าเลยอ๋องั้นวันก่อนยัยเด็กนั่นก็เตรียมเป็นชุดไว้ให้เรานี่เองอรรถพลจัดอาหารเช้าเป็นชุดบ้าง พลางแว๊บๆคิดถึงเจ้าลูกชาย

จริงสิยัยนี่20กว่าๆ 

แก่กว่าลูกชายแกไม่ถึง 10 ปีด้วยซ้ำอรรถ

ก๊อกๆ

อรรถเคาะห้องฟ้า

“อาหารเช้ามาแล้วนะครับ”

ฟ้าเปิดประตูพลางถือกระเป๋ามาวางตรงโต๊ะเตรียมไปทำงาน

อรรถคิดในใจมองๆดูกระฉับกระเฉงแฮะ กางเกงสแลคสีดำ

เสื้อโปโลแขนยาวสีดำ ปากที่ทาลิปหน่อยๆปัดแก้มคิ้วคมๆผมที่หวีเข้ารูปจัดทรงมาอย่างดี ต่างกับตอนนอนลิบลับ

ดูท่าเตรียมเสื้อสุทไปด้วยรู้งานเหมือนกันนะ

อรรถพลคิดในใจ

พอยัยเด็กซื่อบื้อวันก่อนหันมาอรรถพลตกใจหน่อยๆ แต่งหน้าทาปากถอดแว่นหวีผมก็พอไปวัดไปวาได้แฮะ

“มีเวลากินข้าว15นาที” อรรถพลพูดลอยๆ

เด็กฟ้านั่นเหมือนไม่ได้สนใจ 

รีบวางอะไรสักอย่างไว้บนโต๊ะและรีบกินข้าว

“ขอบคุณนะคะที่แกะให้ฟ้า”

“ไม่เป็นไร คุณก็แกะให้ผมนี่” อรรถพลพูด และเอะใจเหมือนโดนด่าเพราะว่าตัวเองไม่เคยจะบอกขอบคุณยัยเด็กนี่เท่าไหร่

“วันนี้มีเข้าโรงงานมั้ยคะ”

“มีช่วงบ่าย”

“เราควรใส่รองเท้าผ้าใบมั้ยคะ”

“ที่โรงงานน่าจะมีเซฟตี้”

“อ้อ หนูไปเปลี่ยนถุงเท้าแปป”

หลังจากพูดคุยกันไม่กี่ประโยคฟ้าก็วิ่งเข้าป้งไป อรรถพลมองตามคนที่วิ่งเข้าไปในห้องไปทำอะไรสักอย่าง พลางเหลือบมองนาฬิกา เหลือ 7 นาที กับข้าวเหลือเยอะเลย

ฟ้าออกมากินต่ออย่างรวดเร็วแต่ไม่หมด 

ต้องออกจากห้อง 7:25

รถจะมา 7:30 เป๊ะ!!

“อิ่มมั้ยน่ะ” อรรถพลถาม

“อืมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ” ฟ้าตอบแต่ตายังจ้องอุปกรณ์อะไรสักอย่างตรงหน้าและปากกา

“หัวหน้า วันนี้เช้าเรามีประชุม 3 ทีม แมชชิน โปรแกรม1 โปรแกรม2 บ่าย3

ทีม เลเอาท์ 1 2 และไปข้าวเที่ยงกินในโรงงานเลยดีมั้ยคะ”

“ได้”

อรรถพลแปลกใจ

ยัยนี่ทำงานหรอจริงๆข้อมูลที่ยัยเด็กนี่พูดมาเค้าก็ดูมาหมดแล้ว

“หัวหน้าให้ฟ้าทำอะไรมั้ยคะ”

ฟังและรวบรวมเอกสารที่เกี่ยวข้องที่เค้าพูดถึงมาให้หมด

“ก๊อบปี้ หรือไฟล์คะ”

“ทั้งสอง”

เป็นคำถามที่แสดงว่าเข้าใจงานด้วยสิ

ยัยนี่ไม่ธรรมดา

“เมื่อก่อนทำเรื่องคุณภาพทำอะไรอ่ะ” อรรถถามทำลายความเงียบเมื่อเห็นฟ้าเอาแต่จ้องไอแพด

“อ่อคุณภาพทั้งสายเลย คุมระบบว่าทุกคนทำงานได้ตามระบบที่วางไว้

ขาย วางแผน ผลิต รวมทั้งงานซัพพอร์ตทั้งหมดค่ะ“

“อ่อ ดูเยอะจังเลยเนอะ อีกหน่อยนี่ผู้จัดการโรงงาน”

อรรถพลคิดคงรู้แค่ผิวเผินแหละ

จัดเอกสารเข้าตู้อัพเดทเอกสารต่างๆ

“อ่อ ฟ้ากะจะเป็น CEO ไม่ใช่ดูแค่ส่วนโรงงานค่ะ”

อรรถพลมองคนพูดที่ตอบพลางคิด เพ้อเจ้อไปโน่น พลางสังเกตเห็นยัยนี่รวบผมหรอ

“เธออายุเท่าไหร่นะ”

“25ค่ะ”

“อืม ถ้าเรียนรู้แบบไม่หยุดทำได้แน่นอน”

ฟ้านั่งรถแต่ยังคงง่วนกับเจ้าไอแพดและปากกาตรงหน้าทำอะไรสักอย่าง อรรถพลมองไม่เห็นมันมืดๆ

“หัวหน้าเก็บเอกสารทั้งหมดไว้ไหนคะ ฟ้าหาในแชร์โฟลเดอร์ไม่เจอค่ะ”

อ่อ หาเอกสารนี่เองสินะ

อรรถพลเหลือบมอง

แต่มองไม่เห็นยัยนี่ติดฟิล์มดำ

“เดี๋ยวผมเอาที่คุณควรรู้ไปไว้ให้ แต่ว่าส่วนใหญ่เรายังไม่ได้มา”

…ถึงโรงงานพอดี

“ห้องประชุม1 นะคะ เดี๋ยวฟ้าไปดูว่าพร้อมยังเรามีเวลาประมาณ 20 นาที

ถ้าหัวหน้าจะให้ฟ้าทำอะไรบอกนะคะ”

สองคนมาถึงห้องประชุม บรรยากาศห้องประชุมแบบญี่ปุ่น มีจอทีวี ไว้เสียบสายแสดงข้อมูลบางอย่าง มีกระดาน โต๊ะประชุมออกสีเทาๆครีมๆ เก้าอี้สีฟ้า ห้องขาวสะอาด ที่ผนังแขวนรูปวิวที่เหมือนภาพวาด น่าจะเก่าพอสมควร ฟ้าวางกระเป๋าในตำแหน่งต้อนรับไม่ใช่แขก

อรรถพลเดินไปทักทายโอมาดะซังประทานบริษัท

**(การพูดคุยต่างๆผ่านล่ามและแปละจากภาษาญี่ปุ่นมาเป็นไทยแล้วนะคะ^^)

“สวัสดีตอนเช้าครับอรรถพลซัง”

“สวัสดีครับโอมาดะซัง”

“มาแต่เช้าเลยนะครับ”

“ครับผม วันนี้มีประชุม เช้า3ทีม บ่าย3ทีม”

….

อรรถพลตงิดๆนิดหน่อยตอนรายงานโอมาดะซัง

ทำไมมันคุ้นๆกับที่ยัยฟ้าพูดวะ

“ผมฝากด้วยนะครับ พอดีติดงานอาจจะไม่สะดวกเข้าด้วย” โอมาดะซังยิ้มๆ

“ครับผม ตอนเย็นโอมาดะซังพอมีเวลาสัก 15 นาทีมั้ยครับ”

“ได้สิ โหอย่าบอกนะจะรายงาน”

“อย่าเรียกรายงายเลยครับ ขออัพเดทข้อมูลสั้นๆครับ เผื่อโอมาดะซังมีคำแนะนะนะครับ”

“ได้เลยๆ 17:15 ได้มั้ย เลิกงาน17:30

“ได้ครับผม ขอบคุณที่กรุณาครับ”

“ยินดีครับ แล้วพบกัน สู้ๆนะครับ”

แล้วโอมาดะซังก็จากไป

อรรถพลแวะไปเข้าห้องน้ำหน่อย

ร่างรูปแบบรายงานมาแล้วให้ยัยฟ้าช่วยอัพเดทจะได้เรื่องมั้ยนะ

ทำเองดีกว่า

จบแล้วสรุปเลยๆน่าจะพอทัน

อรรถพลเข้าห้องน้ำเสร็จเหลือบมองนาฬิกา

อ่อ..เหลือแค่5 นาทีเอง

อรรถพลจ้ำอ้าวจะไปที่ห้องประชุม

ผ่านคนนั้นคนนี้ โก้งโค้งทักทาย

จะบ้าตาย ไม่ทันละ

8:28:30

8:29:00

8:29:30

9:00:00

9:00:30

9:01:00

เปิดประตู…

“โอฮาโยโกซะอิมัส” “สวัสดีครับๆ”

อรรถพลโค้งคำนับทีมงานที่มาประชุมและนั่งประจำที่ด้านหัวโต๊ะ

ถัดไปเป็นฟ้า และคนอื่นๆนั่งฝั่งตรงข้ามเรียงตามลำดับเป๊ะมาก

ห้องประชุมน้ำดื่ม คอมพิวเตอร์ของยัยฟ้าถูกต่อเข้ากับจอโปรเจคเตอร์ 

เปิดฉายวาระการประชุมทีมที่1 ซึ่งเป็นหน้าสไลด์ของเมื่อวาน

ถูกเปลี่ยนวันที่ใส่ชื่อโครงการ และกำหนดการคร่าวๆ ดูก็รู้ว่ายัยฟ้าแก้ปัญหาเฉพาะหน้า อรรถพลนั่งและแนะนำตัว แลกนามบัตรกัน พร้อมทั้งแนะนำฟ้าว่าเป็นผู้ช่วยไม่ใช่ลูกสาวนะ ทุกคนหัวเราะ

แต่ตอนที่อรรถพลสบตาตอนเล่นมุขนี้ก็เสียวสันหลังวาบมาหน่อยๆแว๊บๆ