Se connecter‘เปิดตำหนักลับฉบับวายป่วง’ สำนักข่าวเถียนเถียนรายงานสดจากตำหนักจินหลวน นักข่าวนิรนาม : “มีคนบ่นว่าพระเอกเรื่องนี้ไม่เหมือนพระเอกจริงหรือไม่ขอรับ” สวีจิ้งเฟิ่ง : “ผู้ใดบอกให้นักเขียนผู้นั้นให้บทเด่นกับท่านพ่อมากเกินไปเล่า” สวีจิ้งเฟิ่งแบมืออย่างช่วยไม่ได้ นักเขียน : “C £ C
"หยางหยาง! เจ้าไปไหน..." ไป่ชิงถงยังไม่ทันซักไซ้ไล่เลียง สวีจิ้งเฟิ่งก็ตรงดิ่งเข้าหาภรรยาด้วยความยินดี "ชีชี เจ้าอยู่นี่เอง ข้าตามหาเจ้าเสียทั่ว มากับข้าเร็วเข้า" สวีจิ้งเฟิ่งอุ้มสวีชิงเทียนให้ท่านย่า จูงมือภรรยาออกไปท่ามกลางเสียงโวยวายอย่างไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของไป่ชิงถง "หยางหยางเจ้า
"เจ้าชอบแบบนี้เองหรอกหรือ" สวีจิ้งเฟิ่งขยับกายเข้าออกเนิบช้า บดคว้านโพรงรักจนถ้วนทั่วสลับกับตอกตรึงหนักเน้นลึกจนถึงแก่น "เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อ...ย อ่ะ" ไป่ชิงถงส่ายหน้าไม่อยากจะยอมรับเลยว่าสวีจิ้งเฟิ่งทำแบบนี้เขายิ่งเสียวซ่านมากกว่าเดิมขึ้นไปอีก "งั้นหรือ แล้วแบบนี้เล่า" สวีจิ
"อย่าว่าลูก! จ้ำม่ำแบบนี้สิดี กอดแล้วนุ่มนิ่มจะตาย แล้วที่ว่าไม่เหมือนเจ้า ไม่เหมือนตรงไหน ดูผมนี่สิ หน้าก็เหมือนกันแทบจะถอดเค้ามาจากเจ้า มีแค่ตาสีมรกตคู่นี้ที่เหมือนข้า" ไป่ชิงถงประท้วง มองสามีตาเขียว ลูกเหมือนสวีจิ้งเฟิ่งขนาดนี้ เขาไม่เห็นจะว่าอะไรเลย แค่ชอบกินเหมือนเขานิดหน่อยทำมาเป็นโวยวาย
ด้วยความเพียรพยายามมุมานะอุตสาหะกกไข่แทนภรรยาของสองพ่อลูกแซ่สวี ในที่สุดไข่ใบน้อยก็เริ่มกะเทาะเปลือกออกมาแล้ว "อีกนิด ลูกทำได้ เจาะเปลือกบนหัวออกก่อนแบบนั้นแหละ" เสียงพ่อลูกแซ่สวีให้กำลังใจลูกน้อยดังขึ้นเป็นระยะ ไม่นานหงส์ทองตัวน้อยกับมังกรเหมันต์ก็โผล่ศีรษะเล็กๆ ออกมา ดวงตาใสแจ๋วสองคู่มองคนน
"ไม่ค่อยดี" สวีเฟยหลงมีสีหน้าวิตกอย่างเห็นได้ชัด "ข้าจะเข้าไปดูหน่อย" "หยางเอ๋อร์..." สวีเฟยหลงห้ามไม่ทัน ร่างสูงของบุตรชายหายเข้าไปในห้องเสียแล้ว "ท่านตาเสร็จหรือยัง ชีชีจะคลอดแล้วเหมือนกันนะ" "รอก่อน ข้าทำคลอดมารดาเจ้าอยู่ อย่ามาวุ่นวาย" หลินไท่หน้าซีด ถ่ายพลังให้หลินเส
“อาเสวี่ยเทพเกินไปแล้ว บอกมาว่าเจ้าเป็นเทพเซียนใช่หรือไม่ ถึงได้ชนะไปซะทุกอย่างแบบนี้” “เปล่านะ ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำได้อย่างไร งั้นเอาเป็นว่าข้ายกให้เจ้าเป็นผู้ชนะดีหรือไม่ ให้เจ้าสั่งทุกคนได้หนึ่งวัน” “จริงเหรอ” “จริงสิ” “ยะฮู้ววว สำเร็จ! อาเสวี่ยของข้าดีที่สุ
“ว้ากกกก” “มานั่งกับข้านี่” จ้าวลี่จิ่นเกี่ยวเอวสามีด้วยมือเดียวยกขึ้นมานั่งเคียงกันบนหลังเสี่ยวเฮยอาชาศึกคู่กาย “เอาล่ะ ไปกันเถอะ” เมื่อเฉินซือหยางเห็นว่าหมดเรื่องแล้วจึงชักม้านำขบวนเข้าไปในป่าที่อยู่ในภูเขาหลังตำหนัก โดยไม่รู้เลยว่าป่าที่เขาคิดว่าปลอดภัยกลับมีภัยร้ายแฝงอยู่ บร
ภาพเงาร่างสูงสง่าของเฉินเทียนอี้ยืนเคียงข้างหลินเสวี่ยเฟิ่งตกอยู่ภายใต้สายตาคมลึกคู่หนึ่ง เฝิงไห่เหม่อมองเงาร่างที่กำลังโอบประคองกันของทั้งสองด้วยสายตาหม่นมัว คลื่นอารมณ์มากมายกระเพื่อมไหวในดวงตาคู่คม ทั้งความสับสน ยินดี ผิดหวัง ทดท้อ โศกศัลย์ แต่ที่มากกว่านั้นคือความเจ็บปวดซึ่งบีบคั้นอยู่ภายในอก จน
“ตามใจเจ้าแล้วกัน” เฉินเทียนอี้พยักหน้าให้หวังกงกง “เอาไปเก็บให้ดี” “ขอบคุณนายท่านมากขอรับ ขอบคุณ” จิตรกรผู้โชคร้ายโขกศีรษะน้ำตาไหลพราก หลังรอดพ้นจากการไปเยือนประตูผีมาแล้วรอบหนึ่ง ทั้งสองโบกมือว่อนปฏิเสธไม่รับสินน้ำใจจากนายท่านผู้ยิ่งใหญ่ หวังกงกงคร้านจะเกลี้ยกล่อมจึงโยนโครมให้ทั้งถุง ขู่กำช







![ไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)