หัวใจที่กามเทพไม่ควรครอบครอง

บทนำ

บนสวรรค์ ความรักไม่เคยถูกเรียกว่าอารมณ์ มันถูกเรียกว่า หน้าที่

กามเทพไม่ได้ถือกำเนิดมาพร้อมหัวใจที่เต้นแรงเมื่อสบตาใคร พวกเขาถือกำเนิดมาพร้อมปีก คันศร และกฎ กฎที่เขียนไว้ชัดเจนตั้งแต่วันแรกของการมีอยู่

> กามเทพไม่มีสิทธิ์รัก เพราะผู้ชี้นำความรัก ไม่ควรตกอยู่ใต้การชี้นำของมันเอง

ตลอดหลายร้อยปี กามเทพทำหน้าที่ของตนอย่างเงียบงัน ยิงลูกศรศรัทธาให้หัวใจที่ลังเล ประคองความเชื่อให้หัวใจที่ใกล้แตกสลาย และจากไป…ก่อนที่มนุษย์จะเรียกสิ่งนั้นว่าความรัก

พวกเขาไม่เคยอยู่ในตอนจบของเรื่องเล่า ไม่เคยเป็นชื่อที่ถูกจดจำ ไม่เคยได้รับสิทธิ์แม้แต่จะโหยหา

เพราะหัวใจของกามเทพ ถูกสร้างมาเพื่อ มอง ไม่ใช่เพื่อ รู้สึก

จนกระทั่งวันหนึ่ง สวรรค์ตรวจพบหัวใจมนุษย์ที่ผิดปกติ

หัวใจที่ไม่ตอบสนองต่อลูกศร ไม่สั่นไหวต่อคำสัญญา ไม่หวังพึ่งปาฏิหาริย์ใดจากฟ้า

หัวใจที่ศรัทธาต่อความรัก…ต่ำกว่าศูนย์

สวรรค์เรียกมันว่า “ความล้มเหลวของสมดุล” และส่งกามเทพผู้ไม่เคยพลาดภารกิจลงไปแก้ไข

กามเทพผู้นั้นไม่เคยตั้งคำถาม ไม่เคยลังเล ไม่เคยคิดว่าหัวใจของมนุษย์ดวงหนึ่ง จะเปลี่ยนเส้นทางการมีอยู่ของเขาได้

แต่เขาไม่รู้ว่า—

หัวใจที่เขากำลังจะช่วยฟื้นฟู คือหัวใจที่สวรรค์สั่งห้ามไม่ให้กามเทพรัก

และเขาไม่รู้เช่นกันว่า การทำให้มนุษย์คนหนึ่งกลับมาเชื่อในความรัก อาจต้องแลกด้วยการทำให้กามเทพคนหนึ่ง เชื่อในหัวใจของตัวเองเป็นครั้งแรก

นี่คือเรื่องราวของความรักที่ไม่ควรเกิด ของกฎที่ถูกท้าทาย และของหัวใจที่ไม่มีใครอนุญาตให้ครอบครอง

หัวใจดวงนั้น คือหัวใจที่กามเทพไม่ควรครอบครอง...

ผม คิริน เป็นช่างภาพฟรีแลนซ์ ผมไม่เคยเชื่อในความรัก ไม่เคยเชื่อในพรหมลิขิต ผมว่าความรัก มันเป็นเรื่องที่หลอกหลวงและสิ้นเปลือง เป็นเรื่องที่คนเราเอาไว้ปลอบใจตัวเองเวลาต้องการข้ออ้างให้กับความเจ็บปวด ผมเคยเชื่อมาก่อน เชื่อว่าการรอคอยมีความหมาย เชื่อว่าคำสัญญาจะไม่หายไปง่าย ๆ เชื่อว่าถ้าเรารักใครสักคนมากพอ ความรักนั้นจะไม่ทรยศเรา แต่สุดท้ายผมก็ได้รู้ว่าไม่มีความเชื่อแบบไหน ช่วยป้องกันหัวใจจากการแตกสลายได้จริง หลังจากวันนั้นผมเลิกเชื่อในคำว่าตลอดไป เลิกเชื่อว่ามีใครจะอยู่ข้างกันโดยไม่เปลี่ยนใจ และเลิกเชื่อว่าหัวใจของตัวเอง…ยังควรค่าแก่การถูกเรียกว่าหัวใจ

การถ่ายภาพกลายเป็นสิ่งเดียวที่ผมยังทำต่อไปไม่ใช่เพราะรักมันแต่เพราะมันเป็นวิธีเดียวที่ทำให้ผมไม่ต้องมองย้อนกลับไปในสิ่งที่สูญเสีย เลนส์กล้องไม่เคยโกหก มันบันทึกทุกอย่างอย่างซื่อตรง ต่างจากมนุษย์ที่พูดว่ารัก แต่ไม่เคยรับผิดชอบกับคำพูดนั้น ผมชอบถ่ายภาพในวันที่ฝนตก เพราะในวันที่ท้องฟ้ามืดมน ไม่มีใครสังเกตว่าคนหนึ่งคนกำลังรู้สึกยังไง ผมชอบถ่ายภาพผู้คนที่ยิ้มให้กัน ไม่ใช่เพราะผมเชื่อในรอยยิ้มนั้น แต่เพราะผมอยากเก็บช่วงเวลาที่อย่างน้อย…มันดูเหมือนจริง

จนกระทั่งวันหนึ่ง ในร้านกาแฟเล็ก ๆ มุมถนนที่ผมแวะเข้าไปเพราะฝนตกหนักเกินกว่าจะเดินต่อ ผมเจอผู้ชายคนหนึ่ง เขานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามหน้าต่างมองฝนเหมือนกำลังรอฟังคำตอบจากท้องฟ้า ดวงตาของเขาสงบเกินกว่าที่คนทั่วไปจะเป็นและแววตานั้น…ว่างเปล่าเกินกว่าที่คนมีความหวังจะมี ผมไม่รู้จักชื่อเขา ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาในชีวิตผมเพื่ออะไร แต่ในวินาทีนั้น ผมรู้เพียงอย่างเดียวว่า หัวใจที่ไม่เชื่อในความรักอย่างผม กำลังถูกบางสิ่งที่มองไม่เห็น แตะต้องเข้าอย่างแผ่วเบาและผมไม่รู้เลยว่าการสบตากันเพียงครั้งเดียวในวันฝนตก จะเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนเส้นทางชีวิตทั้งชีวิต ผมไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนั้น…ไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อรักผมแต่ถูกส่งมาเพื่อทำให้ผม “เชื่อ” ในความรักอีกครั้งและผมไม่รู้เลยว่าการเชื่อในความรักครั้งนี้ จะต้องแลกด้วยการทำลายกฎของสวรรค์

ผมยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเขาไว้ เขามองมาที่เลนส์กล้อง เหมือนรู้ว่าผมกำลังแอบถ่ายเขาโดยไม่รับคำขออนุญาต ใบหน้าที่เรียบนิ่ง แววตาที่เย็นชา เขาไม่พูดอะไรแต่ผมรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุผ่านเลนส์ วินาทีนั้น มือที่จับกล้องของผมสั่นเล็กน้อย ทั้งที่ปกติผมไม่เคยลังเลกับการถ่ายภาพคนแปลกหน้า ผมกำลังจะลดกล้องลงแล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เสียงของเขาดังขึ้นมาก่อน

”คุณแอบถ่ายผมหรอครับ”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ตำหนิ แต่มันฟังดูเหมือนคนที่รู้อยู่แล้วว่ากำลังถูกมองและในวินาทีนั้น ผมไม่รู้เลยว่าการถูกจับได้ครั้งนี้

คือจุดเริ่มต้นของการที่หัวใจผม…จะไม่มีวันปลอดภัยอีกต่อไป