เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย

เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย

last updateLast Updated : 2025-12-07
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
4Chapters
477views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

อลินดาหญิงสาวที่อดทนทุกอย่างเพื่อความรักที่มีให้เปมิกามาโดยตลอดครั้งนี้มันสุดจะทนอีกต่อไปอลินดาต้ดสินใจที่จะบอกเลิกเปมิกาแต่แล้วเธอต้องมาเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตด้วยโชคชะตาจากสวรรค์ทำให้เธอกลับมาใหม่

View More

Chapter 1

บทนำ

"Jenny, dinner's ready!"

My mother, Gloria Chapman, called through the bedroom door, her voice laced with impatience.

I didn't move, not because I didn't want to, but because I couldn't.

My eyes were swollen into narrow slits. My lips had ballooned so much that I couldn't close my mouth, and my throat felt as though someone had stuffed a burning lump of charcoal inside it. Every breath felt like inhaling embers.

"Jenny! Did you hear me? Dinner is ready! Come out now!" Mom yelled again, louder this time.

I could hear the irritation creeping into her voice. She was starting to lose her patience.

"Mom, she's throwing a fit again," my younger brother, Adrian Lupton, chimed in from the living room. "I just put a little peanut butter in her food as a joke." He laughed lightly, as if talking about something completely harmless.

A joke.

He said it so casually, as if putting peanut butter into the food of someone with a severe peanut allergy was just a fun little experiment, like dropping Mentos into Coke.

"Ade, you know your sister is allergic to peanuts. Why would you do that?" Mom's voice carried no anger. It sounded more like a helpless complaint.

"I just wanted to see what an allergic reaction actually looks like," Adrian said without a trace of guilt. "The books make it sound so scary. I think they were exaggerating."

"That's enough," Mom cut him off. "Jenny, come on out and eat. Don't be mad at your brother."

I didn't answer, not because I was sulking. I simply couldn't speak anymore.

My tongue had swelled, and the inside of my mouth felt like it was about to burst. When I forced my lips apart, all that came out was a muffled whimper, like a wounded animal's cry.

"Jenny, stop throwing a tantrum," Mom warned, her voice turning cold. "If you don't eat, you're only starving yourself. Don't expect us to bring food to your room."

Her footsteps faded away from the door.

A moment later, the sound of silverware clinking came from the dining room. The three of them had started dinner, together as a family.

Without me.

I lay on the bed, staring at the ceiling. There was a water stain up there shaped like a butterfly. I had stared at that stain countless times growing up. Whenever I was sad, I'd look at it until I stopped crying.

But this time, the tears kept sliding down my swollen cheeks.

Breathing became harder with every passing second. My heartbeat pounded in my ears, each thump sounding like someone knocking on a door that would never be opened.

My phone slipped from my hand and hit the floor. I closed my eyes.

Whatever. Maybe this was how it ended. Nobody cared anyway.

When my soul began to drift from my body, the first thought that crossed my mind was, "So, this is what dying feels like".

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
4 Chapters
บทนำ
บทนำ สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง เสียงเพลงดังอีกทึกกึกก้องไปทั่วบริเวณมีนักท่องราตรีมากหน้าหลายตาออกมาโยกย้ายไปตามเสียงเพลงรวมไปถึง ‘เปมิกา’(ปริม) สาวนักท่องราตรีเธอชอบออกมาดื่มด่ำเสียงเพลงกับเพื่อนทุก ๆ วันศุกร์ เข็มนาฬิกาใกล้แตะเลขสิบสองผู้คนที่มาเที่ยวต่างร้องเพลงกันเสียงดังบ้างก็เมามายจนไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรแปลก ๆ ออกมา “ปริมแกรู้มั้ยว่าฉันรักมันมากแค่ไหน” ‘ญาริน’คร่ำครวญกับความรักครั้งเก่าที่เธอโดนผู้ชายที่เธอทุ่มเททั้งกายและใจให้ หักหลังเธอไปมีผู้หญิงใหม่ แม้เรื่องราวจะผ่านมาเป็นเวลาหลายเดือนแล้วก็ตามเธอยังคงคร่ำครวญทุกครั้งที่ออกมาดื่มแล้วเมาได้ที่ “รู้สิทำไมฉันจะไม่รู้ ช่างมันเถอะผู้ชายควาย ๆ ปล่อยให้มันไปได้กับผู้หญิงควาย ๆ อย่างยัยนั่นดีน่ะแล้ว แกสวยขนาดนี้หาใหม่หล่อกว่ามันได้อีกเป็นโหลเชื่อฉันสิญาริน” เปมิกาที่ตอนนี้ก็เมาไม่ต่างจากญารินแต่เธอพอที่จะมีสติหลงเหลืออยู่บ้างแม้จะน้อยนิดก็ตาม “เฮ้ย! พวกแกฉันว่าเรากลับกันก่อนเถอะพรุ่งนี้ฉันมีนัดทานข้าวกับพ่อแม่กลัวตื่นไม่ทันเดี๋ยวโดนดุอีก” ‘ณิชา’ เพื่อนอีกคนในกลุ่ม สาวสว
last updateLast Updated : 2025-12-07
Read more
01 เกิดเพื่อจาก
01เกิดเพื่อจาก เช้าวันเสาร์ที่แสนสดใสของใครหลายๆ คนแต่คงไม่ใช่สำหรับอลินดา เธอกำลังเตรียมของที่จะออกเดินทางไปเที่ยวกับครอบครัวที่วางแผนกันไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้วด้วยใจที่ขุ่นมัวแม้วันนี้จะเป็นวันสำคัญที่สุดของชีวิตเธอ นั้นก็คือวันคล้ายวันเกิดของอลินดานั่นเอง “พ่อขาแม่ขาเตรียมของกันเสร็จหรือยังคะหนูพร้อมแล้วนะคะ” อลินดาเก็บซ่อนเรื่องราวของเธอไว้ในใจไม่ให้พ่อกับแม่ของเธอต้องเสร้าใจไปกับเธอ เรื่องราวความรักของอลินดากับเปมิกาพ่อแม่ของทั้งสองคนรับรู้มาโดยตลอดและไม่ได้ห้ามอะไรที่ลูกสาวของตนจะมีความรักกับเพศเดียวกันขอแค่ให้ลูกสาวมีความสุขแค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับคนเป็นพ่อแม่ “มาแล้ว ๆ ลูกพ่อแกนั่นสิไม่รู้แต่งองค์ทรงเครื่องอะไรมากมายแค่นี้ก็หล่อจนใจแม่จะละลายอยู่แล้ว” ‘อัมพา’แม่ของอลินดาพูดแซว ‘องอาจ’พ่อของอลินดาพ่อและแม่ของเธอเป็นคนอารมณ์ดี ใจดีกับทุกคน ทั้งสามคนหัวเราะอย่างมีความสุขก่อนที่จะออกเดินทางกันอย่างสนุกสนานครื้นเครงทั้งสามสลับกันขับรถเพราะจุดหมายปลายทางใช้เวลาเดินทางไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น “อันดาอีกไม่กี่
last updateLast Updated : 2025-12-07
Read more
01 เกิดเพื่อจาก(2)            
01เกิดเพื่อจาก(2) อลินดานั่งร้องไห้เสียใจแต่เมื่อเธอได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็รู้ทันทีว่าเป็นเปมิกาคนรักของเธอนั่นเอง จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่อยากจะเปิดประตูสักเท่าไหร่แต่เธอเกรงใจเพื่อนห้องข้าง ๆ เพราะตอนนั้นเธอยังอยู่หอพักและหลังจากเหตุการณ์นั้นเธอก็ย้ายมาอยู่บ้านกับพ่อและแม่ของเธอทันทีที่อลินดาเปิดประตูเปมิกาก็พูดขึ้นมาทันที “อันดาฟังปริมก่อนนะ” อลินดาเดินหันหลังเข้าห้องโดยไม่สนใจคำพูดของเปมิกา“มันต้องมีอะไรมาอธิบายอีกปริมทุกอย่างมันก็ฟ้องอยู่แล้วไม่เห็นจะต้องอธิบาย”อลินดาพูดออกมาทั้งน้ำตาเธอไม่เคยคิดว่าคนที่เธอรักจะทำอย่างนี้กับเธอได้ลงคอ“อันมันยังไม่มีอะไรเกินเลยนะ ปริมแค่เผลอไปกับคำอ้อนของน้องเขาก็เท่านั้น ปริมน้อยใจอันที่อันบอกเลิกปริม ปริมขอโทษอันทุกเรื่องเลยนะ ต่อจากนี้ปริมจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ”เปมิกาพล่ามขอโทษอลินดาไม่หยุดปาก“ปริมไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าวันนี้คือวันอะไร” อลินดาถามย้ำเพื่อความมั่นใจว่าปริมห่วงเพื่อนมากกว่าความรักของเธอ“ปริมไม่รู้หรอกอัน ปริมจำไม่ได้ยังไงซะปริมก็ขอโทษอันนะ” เปมิกาเอ่ยขอโทษอลินดาซ้ำ ๆ แต่เธอก็ยังจำมันไม่ได้อยู่ดีว่าวันนี้มันสำคัญอย่
last updateLast Updated : 2025-12-07
Read more
02 อุบัติเหตุ
02อุบัติเหตุญาณิสา ‘ใยไหม’ เด็กสาววัย 19 ปี เธอกำลังเรียนอยู่มหาวิทยาลัยชั้นปีที่ 1 คณะบริหารธุรกิจ เธอเป็นลูกสาวของนักธุรกิจ บ้านของเธออยู่ข้าง ๆ บ้านของเปมิกานั่นเอง ญาณิสาเป็นลูกสาวคนเดียว เธอเป็นเด็กที่ค่อนข้างแก่นแก้วเป็นเพราะเธอถูกเลี้ยงแบบตามใจมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าญาณิสาจะมีความแก่นแก้วแต่เธอมีความน่ารักอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว“ใยไหม ลูกเก็บของเสร็จหรือยังเราต้องไปแล้วนะคะ” ‘ญาณี’ แม่ของเธอร้องบอกให้รีบ ๆ เพราะวันนี้พ่อของเธอมีประชุมตอนบ่ายแต่ตอนนี้ญาณิสาก็ยังไม่มีท่าทีจะลงมาสักที“เสร็จแล้วค่ะ” สาวน้อยหน้าตาน่ารักวิ่งถือของพะรุงพะรังลงมาจากชั้นบนของบ้าน“มัวทำอะไรอยู่ใยไหมแม่รอหนูเป็นชั่วโมงแล้วเนี่ยเดี๋ยวพ่อของลูกก็ไปประชุมไม่ทันเสียการเสียงานหมด” ญาณีบ่นให้ลูกสาวที่โตแค่ไหนก็ยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ ไม่เลิกเสียที“หนูก็มาแล้วนี่ไงคะ บ่นเป็นคนแก่อยู่ได้แม่นะแม่” ญาณิสาเดินไปพูดใกล้ ๆ แม่ของเธอเพื่อยั่วโมโห“เด็กคนนี้เถียงคำไม่ตกฟากจริง ๆ เลย” ญาณีบ่นพึมพำให้ลูกสาวไม่รู้จักโตของเธอญาณิสาออกเดินทางไปประชุมกับ ‘อภิชาติ’ พ่อของเธอไม่ใช่ว่าเธอเป็นการเป็นงานหรอกนะเพียงเธออยากไปเที่ยวทะเล
last updateLast Updated : 2025-12-07
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status