เกิดใหม่อีกครั้งขอเป็นตัวร้าย

บทนำ สถานบันเทิงแห่งหนึ่ง เสียงเพลงดังอีกทึกกึกก้องไปทั่วบริเวณมีนักท่องราตรีมากหน้าหลายตาออกมาโยกย้ายไปตามเสียงเพลงรวมไปถึง ‘เปมิกา’(ปริม) สาวนักท่องราตรีเธอชอบออกมาดื่มด่ำเสียงเพลงกับเพื่อนทุก ๆ วันศุกร์ เข็มนาฬิกาใกล้แตะเลขสิบสองผู้คนที่มาเที่ยวต่างร้องเพลงกันเสียงดังบ้างก็เมามายจนไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรแปลก ๆ ออกมา “ปริมแกรู้มั้ยว่าฉันรักมันมากแค่ไหน” ‘ญาริน’คร่ำครวญกับความรักครั้งเก่าที่เธอโดนผู้ชายที่เธอทุ่มเททั้งกายและใจให้ หักหลังเธอไปมีผู้หญิงใหม่ แม้เรื่องราวจะผ่านมาเป็นเวลาหลายเดือนแล้วก็ตามเธอยังคงคร่ำครวญทุกครั้งที่ออกมาดื่มแล้วเมาได้ที่ “รู้สิทำไมฉันจะไม่รู้ ช่างมันเถอะผู้ชายควาย ๆ ปล่อยให้มันไปได้กับผู้หญิงควาย ๆ อย่างยัยนั่นดีน่ะแล้ว แกสวยขนาดนี้หาใหม่หล่อกว่ามันได้อีกเป็นโหลเชื่อฉันสิญาริน” เปมิกาที่ตอนนี้ก็เมาไม่ต่างจากญารินแต่เธอพอที่จะมีสติหลงเหลืออยู่บ้างแม้จะน้อยนิดก็ตาม “เฮ้ย! พวกแกฉันว่าเรากลับกันก่อนเถอะพรุ่งนี้ฉันมีนัดทานข้าวกับพ่อแม่กลัวตื่นไม่ทันเดี๋ยวโดนดุอีก” ‘ณิชา’ เพื่อนอีกคนในกลุ่ม สาวสว

01เกิดเพื่อจาก(2) อลินดานั่งร้องไห้เสียใจแต่เมื่อเธอได้ยินเสียงเคาะประตู เธอก็รู้ทันทีว่าเป็นเปมิกาคนรักของเธอนั่นเอง จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่อยากจะเปิดประตูสักเท่าไหร่แต่เธอเกรงใจเพื่อนห้องข้าง ๆ เพราะตอนนั้นเธอยังอยู่หอพักและหลังจากเหตุการณ์นั้นเธอก็ย้ายมาอยู่บ้านกับพ่อและแม่ของเธอทันทีที่อลินดาเปิดประตูเปมิกาก็พูดขึ้นมาทันที “อันดาฟังปริมก่อนนะ” อลินดาเดินหันหลังเข้าห้องโดยไม่สนใจคำพูดของเปมิกา“มันต้องมีอะไรมาอธิบายอีกปริมทุกอย่างมันก็ฟ้องอยู่แล้วไม่เห็นจะต้องอธิบาย”อลินดาพูดออกมาทั้งน้ำตาเธอไม่เคยคิดว่าคนที่เธอรักจะทำอย่างนี้กับเธอได้ลงคอ“อันมันยังไม่มีอะไรเกินเลยนะ ปริมแค่เผลอไปกับคำอ้อนของน้องเขาก็เท่านั้น ปริมน้อยใจอันที่อันบอกเลิกปริม ปริมขอโทษอันทุกเรื่องเลยนะ ต่อจากนี้ปริมจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีกแล้วนะ”เปมิกาพล่ามขอโทษอลินดาไม่หยุดปาก“ปริมไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าวันนี้คือวันอะไร” อลินดาถามย้ำเพื่อความมั่นใจว่าปริมห่วงเพื่อนมากกว่าความรักของเธอ“ปริมไม่รู้หรอกอัน ปริมจำไม่ได้ยังไงซะปริมก็ขอโทษอันนะ” เปมิกาเอ่ยขอโทษอลินดาซ้ำ ๆ แต่เธอก็ยังจำมันไม่ได้อยู่ดีว่าวันนี้มันสำคัญอย่