Acacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป

Acacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป

last update최신 업데이트 : 2025-12-27
작가:  persiA99완결
언어: Thai
goodnovel12goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
74챕터
1.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

ฉันถูกส่งมาในโรงเรียนที่ขึ้นชื่อว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในเรื่องการใช้งานและควบคุมพลังเวท ไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายฉัน เว้นแต่รูมเมทของฉันที่ยอมคุยด้วย ...ถึงหลายครั้งเธอจะทำมากกว่านั้นก็เถอะ

더 보기

1화

บทที่ 1  : คำสาป 1

世間の認識では、私は見城家の華やかで奔放なお嬢様であり、仲田純也(なかだ じゅんや)は首都K市の政財界で名を馳せる大物で、冷淡かつマナーを厳格に守るストイックな人。

けれど夜になると、彼は私の腰を強く抱きしめ、私の足が立たなくなるまで激しく突き、何度も何度も耳元で「姫」と呼んでくれる。

でも彼は知らない。あと二週間で、私は別の人と結婚することを。

シーツにはまだ湿った温もりが残っていた。私はベッドに横たわり、呼吸を整えた。純也はすでに身支度を整えていた。

私は横向きに寝そべり、彼の長い指がシャツのボタンを留めていく様子を見つめる。

「今夜は泊まらないの?」

「会社で会議がある」と彼は振り返りもせずに言った。「おとなしくしてろ」

またその言葉。

私は体を起こすと、シーツが肩から滑り落ちた。

純也は一瞬動きを止め、すぐにネクタイを締め直した。

「……純也」

「ん?」

「……なんでもない」

彼は振り返り、身をかがめて私の額にそっと口づけた。「行くぞ」

扉が閉まった瞬間、私はスマホを手に取り、慣れ親しんだ番号に電話をかけた。

「お父さん、縁談に同意するわ。二週間後、私はH市の兼藤家の、死にかけている跡取りと結婚する。でも条件が一つある」

受話器の向こうで、見城幹夫(けんじょう みきお)の声が弾んだ。

「よし!言ってみろ!どんな条件でもすぐに飲もう!」

「会って話すわ」

通話を切ると、私はナイトテーブルに目を向けた。そこには純也が置いていった予備のタブレットがある。

画面が明るくなり、新しいメッセージが表示された。

送信者の名前は舞子。

【純也、今日は病院に付き添ってくれてありがとう。先生が、私の回復が早いのはあなたがしっかり看病してくれたおかげだって。明日、一緒に映画を観に行きたいな。昔みたいに】

その下にはキスのスタンプ。

私はそのメッセージを見つめ、指先がかすかに震えた。

純也は一度も私の病院への付き添いをしたことがない。たとえ、私がこの前の乗馬訓練で肋骨を折ったときでさえも。

私は服を身にまとい、そっと彼の車の後をつけた。

高級ミシュランレストランの前で、彼は車を降りた。

その先に現れたのは、白いワンピースを着た少女、倉下舞子(くらした まいこ)。

彼女は写真よりもさらに痩せている。純也は風に乱れた彼女の髪を直す。その仕草は、まるで壊れやすい陶器に触れるかのように優しい。

ベッドの中を除けば、私は彼があんなに優しい表情を見せるのを一度も見たことがなかった。

三年前、父が私を純也のもとへ送り出したとき、彼の冷ややかで端正な顔を見た瞬間、私は情けなくも足が震えた。

「見城茜(けんじょう あかね)を躾けてやってくれ」父は純也にそう言った。「あの子は奔放すぎる。お前しか手綱を握れない」

当時十九歳で、ボーディングスクールから戻ったばかりの私は反抗的で、誰にも従わなかった。

私を手懐けようとする男は多かったし、純也もその一人だと思っていた。

だから、むしろ私が先に彼を手懐けてやろうと考えた。

初めて会った日、私はわざと超ミニのスカートを履いて彼のオフィスへ向かった。

純也は机の向こうに座り、目も上げずに言った。

「脚を閉じろ、茜」

「どうして?」

「その座り方では、見城家には家風がないと思われる」

私はスカートの裾をさらにたくし上げて見せた。「じゃあ、今はどう?」

純也は顔を上げ、金縁メガネの奥から冷ややかな眼差しを向けた。「出ていけ」

それから数か月の間、私はあらゆる手で彼を挑発した。

彼の資料にメモを忍ばせたり、彼が仕組んだビジネスを台無しにしたり、さらにはウイスキーに下剤を混ぜたりもした。

けれど純也はいつも冷静に後始末をし、まるで子どもに説教するかのような口調で話すのだった。

「茜、お前は賢い。しかし、その賢さは正しい方向に使うべきだ」

そして、あの夜。

私は彼の酒に薬を盛り、彼が理性を失う様子を見てみようと思った。

けれど薬が効き始めた時、私自身もその部屋にいた。

純也は私の手首を押さえ、荒い息を吐きながら低い声で問いかけた。「酒に何か入れた?」

「もうわかってるでしょ?」私は彼の目をじっと見つめて言った。「私と試してみる?」

その夜が、すべてを変えた。

翌朝、目を覚ました時、純也はすでに服を着ていた。

私はてっきり彼が怒り狂って私を父のもとに突き返すと思い、慌てて口を開いた。「純也、私――」

「姫」彼は私の頬を撫でた。「これは俺たちだけの秘密だ」

姫。

その呼び名に、私は完全に心を奪われた。

その後の二年間、私たちは奇妙な関係を続けた。

昼間は冷徹な仲田社長が、夜になると私の耳元で「姫」と囁き、足が立たなくなるまで抱いてくれる男。

私は彼が私を愛していると信じていた。

だが、私の誕生日の日――

一日かけて準備を整え、最も美しいドレスを身にまとい、私たちが初めて出会ったレストランを予約した。

その場で「愛している」と告げるつもりだった。どんな代償を払ってでも、一緒になろうと。

しかし、彼は現れなかった。

私は三時間も一人で待ち続け、店員から哀れむような視線を向けられた。

翌日、純也が空港で別の女を華やかに出迎える写真がネット上に拡散された。

その女は――舞子。彼女は純也の腕に寄り添い、本物の恋人のように親密だった。

私の誕生日をすっかり忘れたのは、彼女を迎えに行くためだったのだ。

私は苦笑いを浮かべ、酔いつぶれるまで酒をあおった。本当は彼に問いかけたかった――私は一体何なの?ただの都合のいい女?それともセフレ?

しかし、口に出す勇気はなかった。

私はあまりにも孤独で、彼がくれる温もりにすがりつきすぎていた。

もし真実を突きつけたら、彼は私を切り捨ててしまうだろう――それが怖かった。

純也の書斎で舞子の写真を見つけた夜、私はそれをすべて叩き割った。

けれど純也が帰宅し、家の中が荒れているのを見ても眉一つ動かさず、使用人に家の片付けと私の世話を命じただけで、私のそばを素通りした。

その瞬間、私は悟った。

純也は仲田家の跡取りであり、雲の上の存在で、冷静でストイックな人だ。

彼が私を許してきたのは、単に取るに足らない存在であり、相手にする価値もないからだ。

それでも彼は夜になると「姫」と呼び、以前と変わらず振る舞った。

けれど、私の心はすでに絶望に沈んでいた。

レストランの外で、純也が舞子のために車のドアを開け、楽しそうに言葉を交わす様子を見届けると、私は視線を逸らし、車を走らせて見城家の屋敷へ戻った。

リビングで、幹夫と継母の高橋美穂(たかはし みほ)がテレビを見ている。

私が入ると、幹夫はリモコンを手に取り、テレビの電源を消した。

「言え。政略結婚の条件は何だ」

私はソファに腰を下ろし、告げた。「あなたと親子の縁を切る」

父の顔がこわばった。「……なんだと?」

横にいた美穂は、私の言葉に目を輝かせた。

「兼藤家の死にかけている跡取りと結婚するのは構わない。でもその代わり、私たちは親子の関係を断つ。私はもう見城家の娘じゃない。あなたは愛人と愛人の娘を堂々と迎え入れればいい。交通事故を仕組んで母を殺したあの日以来、私はもうあなたを父とは思っていない!」

父の顔色は一瞬で真っ青になった。「何度も言っているだろう!あの事故はただの偶然だ!」

私は冷ややかに彼の目を見つめ返し、嗤った。「偶然だろうと何だろうと、母はあんたと美穂が密会している現場を見に行く途中で亡くなったのよ。父娘の情なんて演じなくていいわ。五か月も私を兼藤家に売り飛ばそうとしてきたのは、結局その女を正妻にするためでしょ?その女の娘に見城の苗字を与えるためでしょ?」

幹夫は立ち上がり、怒鳴った。「茜!お前は縁を切りたいんだな!?いいだろう!明日からお前はもう俺の娘じゃない!」

「取引成立ね」私は階段を上りかけて、ふと振り返った。「ああ、それから忘れないで。兼藤家に知らせておいて。縁談相手はもう見城家の令嬢じゃない。父も母もいない孤児よ。それでも同じ条件で買ってくれるかどうか、確かめなさい」

部屋に戻り、扉を閉めた瞬間、私はようやく仮面を外した。

涙が溢れ、ベッドの上で小さく丸まる。まるで傷ついた小動物のようだ。

――純也、あなたは知ってる?

あなたから完全に逃れるために、私は最後の拠り所さえも捨てたのよ。

翌朝早く、階下から家具を運ぶ音が響いてきた。

私は起きて階段を降り、踊り場に立った。

そして、階段の下に立っていたのは――

舞子。

一瞬で、私は血の気が引いた。

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
74 챕터
บทที่ 1  : คำสาป 1
บทที่ 1 : คำสาปฉันชื่อบลู ความหมายของชื่อมิได้แปลว่าสีน้ำเงินที่สื่อถึงความสงบหรือความมั่นคงตามที่พ่อกับแม่หวังไว้แต่ประการใด หากแต่ในความคิดของฉัน ...ความหมายของมันคือความเศร้า ...หม่นหมองชีวิตของฉันจมอยู่กับความทรมานและโดดเดี่ยวดั่งชื่อเล่นนั้น แม้ทางบ้านจะมีฐานะร่ำรวยและมากด้วยชื่อเสียงบารมีเงินเพียงใด ทั้งพ่อและแม่รักต่างตามใจฉันในหลายๆ เรื่อง แต่เพราะเวทมนตร์ซึ่งยากจะประเมินพลังและมันดันเป็นเวทสายมืด เวท ...ที่ไม่ได้เน้นใช้ป้องกันหรือโจมตีเพื่อขัดขวางอีกฝ่าย มันมีเพื่อปลิดชีพผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรู เป้าหมาย ใครก็ตาม...พลังอันใหญ่ยิ่ง ทว่าไม่มีใครคิดว่ามันยิ่งใหญ่ ผู้คนรวมถึงฉันกลับมองมันเป็นเพียง ....คำสาปฟูววววเสียงของสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามายังห้องนอนบนชั้นที่สี่ของบ้านหลังใหญ่........เฮ้อเสียงถอนหายใจที่เกิดขึ้นในทุกวันที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาแสดงถึงความรู้สึกของการมีชีวิต ...ฉันรับรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ห้องนอนอันกว้างใหญ่ในบ้านอันกว้างขวางบนโลกที่เวทมนตร์อยู่เหนือทุกสิ่ง อยู่ในทุกการกระทำของชีวิต ตระกูลของฉันเมื่อครั้งอดีตกาลคือหนึ่งในตระกูล ...เป็นเพ
더 보기
บทที่ 1 : คำสาป 2
ต๊อก ต๊อก“ขออนุญาตอีกครั้งค่ะนายหญิง”หญิงสาวคนเดิมเดินกลับมายังห้องทานอาหารระหว่างที่พวกเรากำลังทานข้าวเช้ากันอยู่ ในมือของเธอถือซองจดหมายเล็กๆ ไว้หนึ่งฉบับ รอบนี้เธอเดินตรงไปหาแม่ของบลูพร้อมกับยื่นจดหมายฉบับนั้นให้อย่างทะนุถนอม...ครั่งสีแดงที่ประทับอยู่บริเวณกลางซองจดหมายปิดผนึกมีอักษร” AC” ประทับไว้ เมื่อเฮร่าได้เห็น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ใช่ในทางไม่ดี หญิงแก่อมยิ้มบางๆ อย่างอบอุ่นจนบลูที่เห็นเอียงคอสงสัยเล็กน้อย“อะไรหรอคะ?”กึบ!เธอแกะซองจดหมายออกอย่างช้าๆ พร้อมกับหยิบกระดาษที่มีเนื้อหาภายในออกมาอ่านอย่างตั้งใจ“บัตรเชิญจากเพื่อนเก่าแม่น่ะลูก”“...?”หญิงแก่อ่านเนื้อหาภายในอย่างจดจ่อก่อนจะยิ้มให้เนื้อหาตรงหน้า แต่ต่อมาพอสายตาของเธอเลื่อนต่ำลง รอยยิ้มที่เคยกรุ้มกริ่มก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักใจอ่อนๆ“คุณแม่...?”“มีอะไรหรอที่รัก?”ทุกสายตารวมถึงเมดสาวที่ยังไม่ได้เดินออกจากห้องเองก็อยากรู้ว่าเนื้อหานั้นมีอะไรกันแน่“บลู ...ลองอ่านดูสิ”......ฉันหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่ถูกยื่นให้เข้ามาอ่านอย่างช้าๆ“ถึงเฮร่าเพื่อนเก่า เราไม่ค่อยได้ส่งจดหมายหากันเลยนะช่วงนี้ น่าจะหนึ่งปีแ
더 보기
บทที่ 1 : คำสาป 3
ต๊อก ต๊อก ...ผู้เป็นพ่อเดินไปหยิบสมุดปกหนามาหนึ่งเล่มพร้อมกับแผนที่ประเทศที่วางอยู่อีกฝั่งก่อนจะนำของทั้งสองชิ้นมาวางไว้ตรงโต๊ะกลางห้องฟึบ!ชายแก่เริ่มต้นด้วยการกางแผนที่ออกอย่างบรรจงก่อนจะใช้หนังสือที่วางอยู่แต่เดิมบนโต๊ะมาทับกระดาษแผนที่ตรึงไว้กับโต๊ะ“ตรงนี้คือบ้านของเรา ส่วนตรงนี้คือโรงเรียนอคาเดม แล้วตรงนี้ก็เป็นเมืองหลวง”ผู้เป็นพ่อเริ่มอธิบายสถานที่ตั้งของโรงเรียนให้บลูเข้าใจอย่างละเอียดโดยชี้นิ้วไปตามจุดสำคัญต่างๆทางเหนือสุดของประเทศ สถานที่ซึ่งเป็นพิกัดที่ตั้งของบ้านฉัน ถัดลงมาตามนิ้วที่ชี้ลากเป็นเส้นตรง ทางซ้ายมือคือเมืองเฮลเก้ ส่วนทางขวาคือไนมูเอล ถัดลงมาอีกทอดคือเมืองมาร์ตินและเมืองฟาร์ฮาน โดยใต้ของเมืองทั้งสองจะมีเมืองมิชก้ากับเมืองซิมรีกั้นเมืองเซอร์เมีย เมืองหลวงของประเทศเอาไว้ รอบๆ ประเทศแห่งนี้จะมีประเทศไอชาทางตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศทาฮีร์ทางตะวันออกเฉียงเหนือและอคาคิออส ประเทศที่อยู่ทางใต้ของเราซึ่งจะติดกับเมืองหลวง“ถ้าลูกจะไปที่นั่น ระยะทางจะห่างจากที่นี่สี่เมืองเลยนะ เราจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ แล้ว เข้าใจที่พ่อพูดรึเปล่า?”น้ำเสียงที่ถูกเอ่ยถามอย่างกระอ้อมกระแอ้มจ
더 보기
บทที่ 1 : คำสาป 4
______________“บลู ชื่อของเธอนี่แปลกจัง”“...ชื่อ****เองก็แปลกเหมือนกันนั่นแหละ”“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ชื่อนี้แม่อุตส่าห์คิดให้เราตั้งนานเลยนะ”“....”“เงียบอีกแล้ว เราคุยคนเดียวเยอะๆ ก็เหนื่อยนะ”“...ก็ เธอพูดไม่หยุดเลยนี่”“... ฮ่า ฮ่า ฮ่า เธอนั่นแหละที่พูดน้อย ระวังโตไปจะไม่มีคนมาจีบนะ”“...........เรื่องของฉัน”______________...อึ อืม......ฝันหรอเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตอันเลือนราง ฉันกำลังต่อล้อต่อเถียงกับเด็กสาวช่างจ้ออีกคน ชื่อของเธอน่าจะนามว่า “แกรด” ใบหน้าของเธอนั้นฉันจำไม่ได้เป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว ที่พอจำได้อยู่บ้างคือเธอพูดไม่หยุดจนฉันหงุดหงิดอยู่บ่อยครั้ง...ฉันไปรู้จักคนแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหนกันนะ คงเป็นหลายครั้งที่ฉันเข้าเมืองพร้อมกับพ่อแม่รึเปล่าถึงอย่างนั้นฉันกลับรู้สึกแปลกตรงกลางอก มันอบอุ่นและเจ็บปวดพร้อมๆ กันอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร ...แต่ฉันเกลียดมัน เกลียดความรู้สึกที่อธิบายด้วยหลักการไม่ได้นี้“กลับเข้าบ้านดีกว่า”นึกได้ดังนั้นเด็กสาวก็เอื้อมมือไปเก็บกล่องข้าวเปล่าใส่กระเป๋า ส่วนคทายาวก็ถูกเช็ดและทำความสะอาดอย่างผ่านๆ ก่อนจะวางใส่ลงบนกร
더 보기
บทที่ 2 : คำทักทาย 5
บทที่ 2 : คำทักทายฟูวววกลิ่นของสถานที่โดยรอบซึ่งเปลี่ยนไปตามความแออัดของผู้คนที่อยู่อาศัย เรือไม้ลำเล็กได้เดินทางมาจนถึงสถานีปลายทางเป็นที่เรียบร้อยณ เมืองหลวงเซอร์เมียพื้นที่โล่งกว้างราบเรียบถูกสร้างไว้เพื่อใช้เป็นท่าสำหรับลงจอดเรือโดยเฉพาะ ทั้งเรือโดยสารลำใหญ่ที่บรรทุกผู้คนมากมายหรือเรือขนส่งสินค้าข้ามประเทศ บ้างก็เป็นเรือส่วนตัวคล้ายกับเรือของฉัน“ “ยินดีต้อนรับครับ” ”ทันทีที่เราทั้งสามลงจากเรือ พนักงานสองสามคนก็เดินมาต้อนรับเราพลางถามถึงสถานที่ปลายทางที่ต้องการเดินทางไปต่อและพร้อมเตรียมรถม้าให้หากพวกเราต้องการ“พวกเราจะเดินทางไปอคาเดมค่ะ รบกวนจัดหายานพาหนะให้ด้วย” ผู้เป็นแม่กล่าวทักทายพนักงานชายกลุ่มนั้นพร้อมกับร้องขอสิ่งที่ต้องการทันที“รับทราบครับ อยากได้เป็นรถม้าแบบไหนหรอครับ?”“อา ...ขอแบบดีที่สุดค่ะ รบกวนด้วย”“รับทราบครับ ซักครู่นะครับ”บนโลกที่มีเพียงภาพวาดเพื่อระบุตัวบุคคล สำหรับประชาชนทั่วๆ ไป หากเราไม่ได้เอ่ยชื่อที่แท้จริงออกมาก็ยากที่คนเหล่านั้นจะรู้ถึงตัวตนที่แท้จร
더 보기
บทที่ 2 : คำทักทาย 6
อาคารนั้นกว้างใหญ่มากพอจนแต่ละห้องมีระเบียงส่วนตัวไว้ใช้อย่างสะดวกสบาย ไม่ใช่แค่ระเบียงเล็กๆ แต่มันใหญ่พอจะใช้วางโต๊ะเก้าอี้ชุดใหญ่แถมยังกว้างพอจะใช้เป็นพื้นที่นั่งคุยของคนหลายสิบคนได้อีกด้วย แต่ถึงอย่างไรมันก็คงไม่กว้างและวิจิตรเท่าที่ตรงนี้...สำหรับดาดฟ้าของที่นี่ ซึ่งพื้นที่ของมันกินไปทั้งตัวตึก แต่เรื่องนั้นไม่น่าประหลาดใจเท่ากับบ้านทั้งหลังที่ตั้งอยู่บนชั้นนี้ยอดดาดฟ้า ที่ซึ่งเต็มไปด้วยผืนหญ้าและต้นอคาเซียดอกหนา แต่อีกหนึ่งส่วนสี่ของพื้นที่ ที่เหลือยังถูกสร้างทับด้วยบ้านหนึ่งชั้นที่มีรูปทรงตะวันตกกลมกลืนกับตัวอาคาร....อย่าบอกนะว่า“บลู นี่คือห้องพักของเธอนะ”“........ค่ะ”....ใหญ่ไป! แอ๊ดดดดดในชั่วแวบหนึ่งที่ฉันหวังให้ไม่มีใครอยู่ในห้อง และก็โชคดีที่เป็นแบบนั้น ภายในห้องนั้นว่างเปล่าไร้คนอยู่อาศัย ห้องนอนถูกแบ่งออกเป็นสองห้องโดยมีห้องนั่งเล่นเป็นห้องแรกเมื่อเปิดประตูเข้ามา ส่วนหลังของบ้านคือห้องครัวพร้อมข้าวของซึ่งถูกเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ...“ลูกสาวฉันน่าจะออกไปข้
더 보기
บทที่ 2 : คำทักทาย 7
....!?ฉันโกรธ ทั้งโกรธและผิดหวัง ฉันถูกคนที่เป็นเหมือนเพื่อนที่เคยคุยกันเมื่อก่อนจูบ ทั้งๆ ที่เราน่าจะคุยกันได้ดี ทั้งๆ ที่ฉันหวังว่าเธอจะเป็นเพื่อนคนแรกในโรงเรียนแท้ๆ....!!...ฮึกสติของฉันเริ่มกลับมา เบื้องหน้าของฉัน เด็กสาวที่ถูกฉันทำร้าย ในตอนนี้เธอกำลังร้องไห้ แก้มของเธอมีรอยแดงจากการถูกตบเมื่อครู่ เลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากพร้อมกับน้ำใสๆ ที่ไหลออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้างทำให้ฉันได้สติ“...ขอโทษนะ เราไม่น่าทำแบบนั้นเลย”แกรดพยายามขอโทษฉันที่เผลอทำอะไรโดยพลการ เสียงที่สั่นคลอนด้วยความเสียใจและแก้มซ้ายที่เป็นรอยช้ำจนแกรดต้องเอามือมาปิดมันไว้ ...มันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก“ข ขอโทษนะ!”ตึกๆๆๆฉันรีบวิ่งออกมาจากจุดเกิดเหตุทันที ถึงตรงนี้ เด็กสาวนั้นรู้ดีว่าตัวเองทำผิดที่เผลอไปตบหน้าแกรด แต่อีกฝ่ายเองก็ผิดเช่นกันที่ทำกับฉันแบบนั้น...ฉันหนีความจริงออกมา ไม่มีเสียงห้ามปรามตามมาจากด้านหลัง สิ่งที่ฉันรับรู้คือเสียงกระซิกด้วยความเจ็บปวดของแกรด....“....ขอโทษนะบลู ...เรารอวันนี้มานานมาก
더 보기
บทที่ 2 : คำทักทาย 8
ท้ายที่สุดฉันก็ยอมกลับเข้าหอตามคำเชิญของแกรด เด็กสาวเดินนำหน้าฉันอย่างช้าๆ หลังจากที่ฉันบอกเธอเรื่องแผลเล็กๆ ที่ขา แกรดไม่ได้ร่าเริงเหมือนตอนแรกที่เราเจอกัน ฉันสังเกตว่าแผ่นหลังของเธอมีเหงื่อออกจนเห็นเป็นรอยชัด...นี่เธอตามหาเรากี่ที่กันนะ? แอ๊ดดดดทันทีที่ประตูขึ้นไปยังดาดฟ้าถูกเปิด ภาพของดวงจันทร์ซึ่งแผ่แสงนวลสว่างทอลงมายังผืนหญ้าที่ฉันกำลังย่ำพร้อมกับเหล่าหมู่ดาวที่ส่องแสงเป็นประกาย มันทำให้ฉันประหลาดใจ...ไม่นึกว่าวิวข้างบนตามกลางคืนจะสวยขนาดนี้แกรดที่เดินนำฉันหยุดลงก่อนจะหันหลังกลับมามองฉัน ร่างของเด็กสาวที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องช่างเพริศพรายเกินบรรยาย ครู่หนึ่งที่ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะที่ได้เห็นใบหน้าอันเหงาหงอยนั้น“เราชอบบลูนะ ...ชอบมาตลอดสิบปีและจะชอบตลอดไป”“....เอ๊ะ?”คำสารภาพรักจากปากของเธอต่างเต็มไปด้วยน้ำเสียงแสนจะเจ็บปวด“...เรารู้อยู่แก่ใจว่าบลูต้องไม่ชอบแน่ ถึงอย่างนั้นเราก็ยังดันทุรังจะเผยความในใจออกไป เราไม่สนอะไรทั้งนั้น หัวของเรามีแต่บลู มีแต่เด็กคนนี้วนเวียนเต็มไปหมด”
더 보기
บทที่ 2 : คำทักทาย (NC) 9
“เรารู้ดี ...ว่าคำที่เธอบอกเราความลึกซึ้งมันไม่เท่ากัน ถึงอย่างนั้นเราก็อุตส่าห์รอวันที่จะได้เจอบลูตลอดเลยนะ ระหว่างนั้นก็คอยตั้งใจเรียน ฝึกทำงานบ้านหลายๆ อย่าง ....และปิดกั้นเรื่องความรัก”“....ทำไมต้องทำขนาดนั้-”แหม๊ะ.......?หยดน้ำใสๆ ไหลออกจากเบ้าตาของเด็กสาวตกลงมากระทบบนแก้มของฉัน“....เพื่อให้เธอเห็นว่าเราพยายามมากแค่ไหน เพื่อให้ครั้งแรกที่เราเจอกันมันสวยงาม ถ...ถึงอย่างนั้นเราก็ทำมันพัง ...ขอโทษนะ”....“.....ธ เธอสวยขึ้นมากเลยนะ”“....!?”ฉันคล้อยตามเรื่องเล่าของเธอจนปากดันเผลอพูดบางอย่างออกมา แน่นอนว่ามันทำให้เด็กสาวที่ยังคงคร่อมร่างของฉันตกใจเฮือกใหญ่“....ขี้โกง”...?หมับ!เด็กสาวเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่เธอจะเริ่มมีท่าทีแปลกๆ แกรดตรึงแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ไม่ให้ขยับไปไหน“จะทำอะไ-”จุ๊บ!เธอโน้มตัวลงจูบฉันอีกครั้งอย่างละเมียดละไม แม้จะพยายามออกแรงดิ้นมากเท่าไรก็ไม่มีท่าทีจะผลักเด็กสาวตรงหน้าออกไปได้เลยแฮ่ก ....แฮ่ก
더 보기
บทที่ 3 : คำขอโทษ 10
บทที่ 3 : คำขอโทษจิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ“...”“...”มันเกิดขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้คิดเตรียมใจมาก่อนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พอลืมตาตื่นก็เข้าใจว่านั่นไม่ใช่ฝันกลางเตียงนอนที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำรักจากเมื่อคืน ผ้าชิ้นเล็กที่ถูกอีกฝ่ายโยนออกไปข้างเตียงอย่างไม่ไยดี และเจ้าของผลงานที่กำลังนั่งคุกเข่าก้มหน้าขอขมาลาโทษฉันอย่างวิงวอนถึงผ้าปูที่นอนและผ้าห่มผืนหนาเหล่านั้นจะถูกแก้ไขทำให้แห้งด้วยเวทมนตร์ แต่เรื่องเมื่อคืน ...มันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้แน่“....อึก”“....”เด็กสาวคุกเข่าสองข้างลงติดพื้น มือทั้งสองวางไว้หน้าเข่าแล้วก้มหัวลงจนหน้าผากชิดติดพื้นเธอนั่งก้มอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ฉันยังไม่ตื่นเสียด้วยซ้ำ“....เราขอโทษ”“....”“....บลู”พรึบ...“...?”บลูลุกออกจากเตียงอย่างระมัดระวัง เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปเก็บชั้นในของตัวเองขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่แยแสแกรดที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อยปึง!เสียงประตูที่ถูกปิดอย่างใส่
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status