Acacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป

Acacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-12-27
โดย:  persiA99จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel12goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
74บท
1.3Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ฉันถูกส่งมาในโรงเรียนที่ขึ้นชื่อว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในเรื่องการใช้งานและควบคุมพลังเวท ไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายฉัน เว้นแต่รูมเมทของฉันที่ยอมคุยด้วย ...ถึงหลายครั้งเธอจะทำมากกว่านั้นก็เถอะ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1  : คำสาป 1

この5年で、工藤夏美(くどう なつみ)に対する周りの評価は、「優秀な人」から「運のいい人」へとすっかり変わってしまった。

かつての輝かしい功績も、今や「工藤グループの社長夫人」という肩書きにすっかりかき消されてしまった。

彼女の聡明さや努力を褒める人はもういない。みんなただ羨ましそうに、「玉の輿でいいね」と言うだけ。

夫の工藤克哉(くどう かつや)は、一代で会社を築き上げた男だ。わずか数年でIT業界の寵児となり、資産は数兆円とも言われている。まばゆいばかりの成功を収めた人物だった。

そんなすごい人なのに、彼は今でも夏美を宝物のように大切にしていた。

夏美のつわりが酷かったときは、夜通し予定していた会議を全部キャンセルして、彼女の検診に付き添ってくれた。

夏美が食べるものにこだわれば、克哉は農場を丸ごと一つ買い取った。そして、自ら野菜を一つ一つ育て、手料理を振る舞ってくれるほどだった。

息子の工藤翔(くどう しょう)が自閉症だと診断された夜もそうだった。克哉は目を赤くしながら彼女の手を強く握り、決して責めることはなく、「大変だったね。二人で乗り越えよう」と言ってくれたのだ。

彼は全財産を夏美に預け、何事も彼女を優先した。これまで、少しでも嫌な思いをさせたことなんて、一度もなかった。

そう、あの日、夏美が地下室で偶然にも隠し扉を見つけてしまう、その日までは……

……

扉を開けた瞬間、背筋が凍るような寒気がした。

狭い部屋の壁一面に、同じ女の人の写真がびっしりと貼られていた。

少女時代から、今の落ちぶれた姿まで。パソコンのディスプレイまでもが、彼女の寝顔だった。

それは、松田杏奈(まつだ あんな)だった。

大学時代はミスキャンパスに選ばれたほどの美女。でも今は、悪い噂が絶えない落ちぶれた女優だ。

克哉が作ったこの地下室に、こんな狂気じみた想いが隠されていたなんて。

夏美は、必死に平静を装って、奥歯をぐっと噛みしめた。

心臓が自分の意思とは関係なく激しく脈打ち、恐怖が蔦のように体を締め付けてくる。

突然スマホが震えた。セレブ妻のグループラインで、友人の今井静香(いまい しずか)から立て続けに動画が送られてきた。

「夏美、あなたのご主人が岩崎さんの結婚式で……とにかく、これを見て」

岩崎雄太(いわさき ゆうた)、あの有名な芸能プロダクションの社長よね?

なぜ克哉は自分を連れて行ってくれなかったんだろう。そう考える間もなく、夏美は心臓が止まるような思いで動画を再生した。

そこには、結婚式場に乱入する杏奈の姿。手には真っ赤なペンキの入ったバケツを提げている。

招待客が悲鳴をあげる中、彼女は新郎新婦に向かって思い切りペンキをぶちまけた。

「ご結婚おめでとう!岩崎社長!」

雄太は顔にかかった赤いペンキを拭い、狂ったように笑う女を鋭い目つきで睨みつけた。

ボディーガードが駆け寄ってきて、杏奈を乱暴に取り押さえる。彼女はよろめき、地面に膝をつきそうになった。

「やめろ!」

克哉が駆け寄り、ボディーガードを突き飛ばすと、みすぼらしい姿の杏奈を背後にかばった。

そして、自分のスーツの上着を脱いで、震える彼女の肩にかけてやった。

雄太は信じられないという目で見ていたが、相手が相手だけに、強くは出られないようだった。

「工藤社長?一体どういうおつもりですか?」

静まり返った会場で、克哉は端正な顔に迷いの色一つ見せず、はっきりとした声で言った。

「松田さんは、うちが新しく契約したタレントで、俺は彼女の雇い主です」

会場は騒然となった。

杏奈といえば、実家が没落し、雄太に婚約を破棄されてからは素行も悪くなった。悪い噂が絶えず、業界では誰も手を出したがらない厄介者だというのは、周知の事実だったからだ。

雄太は鼻で笑った。

「工藤社長も人がいいですね。あんなガラクタを拾って、工藤グループの看板に傷がつくとは思いませんか?」

克哉はメガネの位置を直すと、少し顔を上げて、傲慢な態度で相手を見た。

「彼女の価値は、俺が決めます。

岩崎社長がご信用なさらないのでしたら、ここで一つ、賭けをしませんか?

一年以内に、松田さんをトップスターにしてみせます。もしできなければ、工藤グループの全株式をお譲りします」

彼はその場で契約書を作らせ、それにサインすると、呆然とする人々を後に、杏奈の肩を抱いて去っていった。

動画はそこで終わっていた。静香から送られてきたボイスメッセージは、からかうような口調だった。

「夏美、ご主人のかばい方は、ちょっとやりすぎじゃない?あの松田って女、気をつけた方がいいわよ!」

夏美はただ、画面の中で克哉が杏奈に向ける眼差しを、じっと見つめていた。

その眼差しには、ひたむきで痛ましいほどの愛情が宿っていた。それは、彼女が今まで見たこともないほど強いものだった。

夏美の心は、ずしりと重くなった。

疑念と絶望が入り混じった感情が胸に込み上げ、息が完全にできなくなった。

夏美は狂ったように目の前のパソコンのロックを解除しようと、震える指で杏奈の誕生日を入力した。

すると、画面が明るくなった。

目に飛び込んできた一文を読んで、夏美の頬を涙が伝った。

【もし卒業式のあの日、俺が行っていたら、俺たちの結末は違っていたんだろうか】

この言葉が、自分に向けられたものではないことくらい、すぐに分かった。

過去の記憶が、痛みと共に一気によみがえってきた。

あの頃、夏美と克哉は、情報科学科で最も注目を集める二人の天才だった。

克哉は才能にあふれ、すらりとしていて、夏美は派手さはないものの、優しく知的で、物静かな雰囲気を持っていた。

二人はいつも図書館で肩を並べて勉強していた。克哉が席を取っておいてくれれば、夏美はプログラミングに夢中な彼の手元に、そっと温かい牛乳を置いた。

クラスのみんなはとっくに二人をカップルだと思っていて、いつも冷やかされていた。

グループ課題ではいつも克哉がリーダーだった。コーディングで行き詰まると、彼はさりげなく身を乗り出して夏美の手に重ねてマウスを握った。そのとき、温かい息が耳元をくすぐった。

「ここは、こうすればもっと良くなる」

ある日の学園祭で、きらびやかな杏奈がステージに登場した。まるで輝く星のようだった。

夏美はステージを見つめながら、ぽつりとつぶやいた。

「家柄も良くて、綺麗で、彼氏は芸能プロダクションの社長だっていうし、卒業を待たずにデビューも決まってるなんて……あんな子、まるで高嶺の花みたい。誰もが手に入れたいって思うよね」

でも、杏奈が甘いラブソング『ソフトスウィート』を歌い、会場中が彼女に熱狂している、まさにその時だった。

隣にいた克哉が、そっと夏美の手を握ったのだ。

彼の目つきは澄んでいて、確かな意志を宿していた。

「高嶺の花なんて、手が届かないよ。

だから、俺は花が欲しいなんて思わない。俺が欲しいのは、お前だけだ」

その瞬間、夏美の心は完全に克哉に奪われた。

それから二人は、大学で誰もが羨むカップルになった。

二人揃って特待生に選ばれ、数々のコンテストでは息の合ったコンビネーションで、たくさんのトロフィーを手にした。

誰もが、二人は知性も感性もぴったりで、未来が明るいと言っていた。

卒業式では、優秀な学生の代表として二人並んでスピーチをし、希望に満ち溢れていた。

幸せで胸がいっぱいだった夏美は、式の後、克哉を実家に連れて行って両親に紹介するつもりでいた。

しかし、式が終わり、人々が会場を後にしていく中で、彼のスマホの画面が光った。

なんと、杏奈からのメッセージだった。彼女が開くプライベートな卒業パーティーへの招待状だ。

それを見た夏美は、一瞬きょとんとしたが、すぐににっこり笑ってみせた。

「まさか、松田さんからお誘いが来るなんて!せっかくだから、うちの大学の有名人に会いに行ってきたら?」

克哉は画面を見つめたまま、一瞬、指先の動きが止まった。

ほんの2秒にも満たない間。でも、幸せの絶頂にいた当時の夏美にとって、それは気にも留まらないようなことだった。

結局、克哉は画面を消すと、彼女に優しく微笑んだ。

「バカなこと言うなよ。俺と彼女に接点なんてないんだから、きっと間違いだよ。

それより、今はお前のお母さんに会うことの方が大事だ」

その時は、彼が迷いなく自分を選んでくれたのだと信じていた。

二人はすぐに結婚し、愛情に満ちた、幸せなものだった。

夏美は、自分が克哉の唯一の、そして最愛の人なのだと、心の底から信じていた。

この薄暗い地下室を見つけるまでは。動画の中で、彼が杏奈に向けていた、あの熱い眼差しを見るまでは。

夏美は、痛みと共に、はっと現実に引き戻された。

卒業式のあの日、克哉が行かなかったパーティー。それは、彼が口にしたように、決して軽い気持ちで断ったものではなかったのだ。

あれは、心の奥底に深くしまい込まれた、未練と執着だったのだ。

じゃあ、自分は一体何だったの?

本命が手に入らなかったから、代わりに選んだ妥協の産物?

克哉が本当に愛する人と結ばれるのを阻む存在、邪魔者なの?

どうやって重い足を引きずって、克哉のあの「秘密基地」から出てきたのか、覚えていない。

頭が混乱していたが、玄関のドアが開く音で、はっと我に返った。

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
74
บทที่ 1  : คำสาป 1
บทที่ 1 : คำสาปฉันชื่อบลู ความหมายของชื่อมิได้แปลว่าสีน้ำเงินที่สื่อถึงความสงบหรือความมั่นคงตามที่พ่อกับแม่หวังไว้แต่ประการใด หากแต่ในความคิดของฉัน ...ความหมายของมันคือความเศร้า ...หม่นหมองชีวิตของฉันจมอยู่กับความทรมานและโดดเดี่ยวดั่งชื่อเล่นนั้น แม้ทางบ้านจะมีฐานะร่ำรวยและมากด้วยชื่อเสียงบารมีเงินเพียงใด ทั้งพ่อและแม่รักต่างตามใจฉันในหลายๆ เรื่อง แต่เพราะเวทมนตร์ซึ่งยากจะประเมินพลังและมันดันเป็นเวทสายมืด เวท ...ที่ไม่ได้เน้นใช้ป้องกันหรือโจมตีเพื่อขัดขวางอีกฝ่าย มันมีเพื่อปลิดชีพผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรู เป้าหมาย ใครก็ตาม...พลังอันใหญ่ยิ่ง ทว่าไม่มีใครคิดว่ามันยิ่งใหญ่ ผู้คนรวมถึงฉันกลับมองมันเป็นเพียง ....คำสาปฟูววววเสียงของสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามายังห้องนอนบนชั้นที่สี่ของบ้านหลังใหญ่........เฮ้อเสียงถอนหายใจที่เกิดขึ้นในทุกวันที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาแสดงถึงความรู้สึกของการมีชีวิต ...ฉันรับรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ห้องนอนอันกว้างใหญ่ในบ้านอันกว้างขวางบนโลกที่เวทมนตร์อยู่เหนือทุกสิ่ง อยู่ในทุกการกระทำของชีวิต ตระกูลของฉันเมื่อครั้งอดีตกาลคือหนึ่งในตระกูล ...เป็นเพ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1 : คำสาป 2
ต๊อก ต๊อก“ขออนุญาตอีกครั้งค่ะนายหญิง”หญิงสาวคนเดิมเดินกลับมายังห้องทานอาหารระหว่างที่พวกเรากำลังทานข้าวเช้ากันอยู่ ในมือของเธอถือซองจดหมายเล็กๆ ไว้หนึ่งฉบับ รอบนี้เธอเดินตรงไปหาแม่ของบลูพร้อมกับยื่นจดหมายฉบับนั้นให้อย่างทะนุถนอม...ครั่งสีแดงที่ประทับอยู่บริเวณกลางซองจดหมายปิดผนึกมีอักษร” AC” ประทับไว้ เมื่อเฮร่าได้เห็น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ใช่ในทางไม่ดี หญิงแก่อมยิ้มบางๆ อย่างอบอุ่นจนบลูที่เห็นเอียงคอสงสัยเล็กน้อย“อะไรหรอคะ?”กึบ!เธอแกะซองจดหมายออกอย่างช้าๆ พร้อมกับหยิบกระดาษที่มีเนื้อหาภายในออกมาอ่านอย่างตั้งใจ“บัตรเชิญจากเพื่อนเก่าแม่น่ะลูก”“...?”หญิงแก่อ่านเนื้อหาภายในอย่างจดจ่อก่อนจะยิ้มให้เนื้อหาตรงหน้า แต่ต่อมาพอสายตาของเธอเลื่อนต่ำลง รอยยิ้มที่เคยกรุ้มกริ่มก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักใจอ่อนๆ“คุณแม่...?”“มีอะไรหรอที่รัก?”ทุกสายตารวมถึงเมดสาวที่ยังไม่ได้เดินออกจากห้องเองก็อยากรู้ว่าเนื้อหานั้นมีอะไรกันแน่“บลู ...ลองอ่านดูสิ”......ฉันหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่ถูกยื่นให้เข้ามาอ่านอย่างช้าๆ“ถึงเฮร่าเพื่อนเก่า เราไม่ค่อยได้ส่งจดหมายหากันเลยนะช่วงนี้ น่าจะหนึ่งปีแ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1 : คำสาป 3
ต๊อก ต๊อก ...ผู้เป็นพ่อเดินไปหยิบสมุดปกหนามาหนึ่งเล่มพร้อมกับแผนที่ประเทศที่วางอยู่อีกฝั่งก่อนจะนำของทั้งสองชิ้นมาวางไว้ตรงโต๊ะกลางห้องฟึบ!ชายแก่เริ่มต้นด้วยการกางแผนที่ออกอย่างบรรจงก่อนจะใช้หนังสือที่วางอยู่แต่เดิมบนโต๊ะมาทับกระดาษแผนที่ตรึงไว้กับโต๊ะ“ตรงนี้คือบ้านของเรา ส่วนตรงนี้คือโรงเรียนอคาเดม แล้วตรงนี้ก็เป็นเมืองหลวง”ผู้เป็นพ่อเริ่มอธิบายสถานที่ตั้งของโรงเรียนให้บลูเข้าใจอย่างละเอียดโดยชี้นิ้วไปตามจุดสำคัญต่างๆทางเหนือสุดของประเทศ สถานที่ซึ่งเป็นพิกัดที่ตั้งของบ้านฉัน ถัดลงมาตามนิ้วที่ชี้ลากเป็นเส้นตรง ทางซ้ายมือคือเมืองเฮลเก้ ส่วนทางขวาคือไนมูเอล ถัดลงมาอีกทอดคือเมืองมาร์ตินและเมืองฟาร์ฮาน โดยใต้ของเมืองทั้งสองจะมีเมืองมิชก้ากับเมืองซิมรีกั้นเมืองเซอร์เมีย เมืองหลวงของประเทศเอาไว้ รอบๆ ประเทศแห่งนี้จะมีประเทศไอชาทางตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศทาฮีร์ทางตะวันออกเฉียงเหนือและอคาคิออส ประเทศที่อยู่ทางใต้ของเราซึ่งจะติดกับเมืองหลวง“ถ้าลูกจะไปที่นั่น ระยะทางจะห่างจากที่นี่สี่เมืองเลยนะ เราจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ แล้ว เข้าใจที่พ่อพูดรึเปล่า?”น้ำเสียงที่ถูกเอ่ยถามอย่างกระอ้อมกระแอ้มจ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 1 : คำสาป 4
______________“บลู ชื่อของเธอนี่แปลกจัง”“...ชื่อ****เองก็แปลกเหมือนกันนั่นแหละ”“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ชื่อนี้แม่อุตส่าห์คิดให้เราตั้งนานเลยนะ”“....”“เงียบอีกแล้ว เราคุยคนเดียวเยอะๆ ก็เหนื่อยนะ”“...ก็ เธอพูดไม่หยุดเลยนี่”“... ฮ่า ฮ่า ฮ่า เธอนั่นแหละที่พูดน้อย ระวังโตไปจะไม่มีคนมาจีบนะ”“...........เรื่องของฉัน”______________...อึ อืม......ฝันหรอเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตอันเลือนราง ฉันกำลังต่อล้อต่อเถียงกับเด็กสาวช่างจ้ออีกคน ชื่อของเธอน่าจะนามว่า “แกรด” ใบหน้าของเธอนั้นฉันจำไม่ได้เป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว ที่พอจำได้อยู่บ้างคือเธอพูดไม่หยุดจนฉันหงุดหงิดอยู่บ่อยครั้ง...ฉันไปรู้จักคนแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหนกันนะ คงเป็นหลายครั้งที่ฉันเข้าเมืองพร้อมกับพ่อแม่รึเปล่าถึงอย่างนั้นฉันกลับรู้สึกแปลกตรงกลางอก มันอบอุ่นและเจ็บปวดพร้อมๆ กันอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร ...แต่ฉันเกลียดมัน เกลียดความรู้สึกที่อธิบายด้วยหลักการไม่ได้นี้“กลับเข้าบ้านดีกว่า”นึกได้ดังนั้นเด็กสาวก็เอื้อมมือไปเก็บกล่องข้าวเปล่าใส่กระเป๋า ส่วนคทายาวก็ถูกเช็ดและทำความสะอาดอย่างผ่านๆ ก่อนจะวางใส่ลงบนกร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 : คำทักทาย 5
บทที่ 2 : คำทักทายฟูวววกลิ่นของสถานที่โดยรอบซึ่งเปลี่ยนไปตามความแออัดของผู้คนที่อยู่อาศัย เรือไม้ลำเล็กได้เดินทางมาจนถึงสถานีปลายทางเป็นที่เรียบร้อยณ เมืองหลวงเซอร์เมียพื้นที่โล่งกว้างราบเรียบถูกสร้างไว้เพื่อใช้เป็นท่าสำหรับลงจอดเรือโดยเฉพาะ ทั้งเรือโดยสารลำใหญ่ที่บรรทุกผู้คนมากมายหรือเรือขนส่งสินค้าข้ามประเทศ บ้างก็เป็นเรือส่วนตัวคล้ายกับเรือของฉัน“ “ยินดีต้อนรับครับ” ”ทันทีที่เราทั้งสามลงจากเรือ พนักงานสองสามคนก็เดินมาต้อนรับเราพลางถามถึงสถานที่ปลายทางที่ต้องการเดินทางไปต่อและพร้อมเตรียมรถม้าให้หากพวกเราต้องการ“พวกเราจะเดินทางไปอคาเดมค่ะ รบกวนจัดหายานพาหนะให้ด้วย” ผู้เป็นแม่กล่าวทักทายพนักงานชายกลุ่มนั้นพร้อมกับร้องขอสิ่งที่ต้องการทันที“รับทราบครับ อยากได้เป็นรถม้าแบบไหนหรอครับ?”“อา ...ขอแบบดีที่สุดค่ะ รบกวนด้วย”“รับทราบครับ ซักครู่นะครับ”บนโลกที่มีเพียงภาพวาดเพื่อระบุตัวบุคคล สำหรับประชาชนทั่วๆ ไป หากเราไม่ได้เอ่ยชื่อที่แท้จริงออกมาก็ยากที่คนเหล่านั้นจะรู้ถึงตัวตนที่แท้จร
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 : คำทักทาย 6
อาคารนั้นกว้างใหญ่มากพอจนแต่ละห้องมีระเบียงส่วนตัวไว้ใช้อย่างสะดวกสบาย ไม่ใช่แค่ระเบียงเล็กๆ แต่มันใหญ่พอจะใช้วางโต๊ะเก้าอี้ชุดใหญ่แถมยังกว้างพอจะใช้เป็นพื้นที่นั่งคุยของคนหลายสิบคนได้อีกด้วย แต่ถึงอย่างไรมันก็คงไม่กว้างและวิจิตรเท่าที่ตรงนี้...สำหรับดาดฟ้าของที่นี่ ซึ่งพื้นที่ของมันกินไปทั้งตัวตึก แต่เรื่องนั้นไม่น่าประหลาดใจเท่ากับบ้านทั้งหลังที่ตั้งอยู่บนชั้นนี้ยอดดาดฟ้า ที่ซึ่งเต็มไปด้วยผืนหญ้าและต้นอคาเซียดอกหนา แต่อีกหนึ่งส่วนสี่ของพื้นที่ ที่เหลือยังถูกสร้างทับด้วยบ้านหนึ่งชั้นที่มีรูปทรงตะวันตกกลมกลืนกับตัวอาคาร....อย่าบอกนะว่า“บลู นี่คือห้องพักของเธอนะ”“........ค่ะ”....ใหญ่ไป! แอ๊ดดดดดในชั่วแวบหนึ่งที่ฉันหวังให้ไม่มีใครอยู่ในห้อง และก็โชคดีที่เป็นแบบนั้น ภายในห้องนั้นว่างเปล่าไร้คนอยู่อาศัย ห้องนอนถูกแบ่งออกเป็นสองห้องโดยมีห้องนั่งเล่นเป็นห้องแรกเมื่อเปิดประตูเข้ามา ส่วนหลังของบ้านคือห้องครัวพร้อมข้าวของซึ่งถูกเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ...“ลูกสาวฉันน่าจะออกไปข้
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 : คำทักทาย 7
....!?ฉันโกรธ ทั้งโกรธและผิดหวัง ฉันถูกคนที่เป็นเหมือนเพื่อนที่เคยคุยกันเมื่อก่อนจูบ ทั้งๆ ที่เราน่าจะคุยกันได้ดี ทั้งๆ ที่ฉันหวังว่าเธอจะเป็นเพื่อนคนแรกในโรงเรียนแท้ๆ....!!...ฮึกสติของฉันเริ่มกลับมา เบื้องหน้าของฉัน เด็กสาวที่ถูกฉันทำร้าย ในตอนนี้เธอกำลังร้องไห้ แก้มของเธอมีรอยแดงจากการถูกตบเมื่อครู่ เลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากพร้อมกับน้ำใสๆ ที่ไหลออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้างทำให้ฉันได้สติ“...ขอโทษนะ เราไม่น่าทำแบบนั้นเลย”แกรดพยายามขอโทษฉันที่เผลอทำอะไรโดยพลการ เสียงที่สั่นคลอนด้วยความเสียใจและแก้มซ้ายที่เป็นรอยช้ำจนแกรดต้องเอามือมาปิดมันไว้ ...มันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก“ข ขอโทษนะ!”ตึกๆๆๆฉันรีบวิ่งออกมาจากจุดเกิดเหตุทันที ถึงตรงนี้ เด็กสาวนั้นรู้ดีว่าตัวเองทำผิดที่เผลอไปตบหน้าแกรด แต่อีกฝ่ายเองก็ผิดเช่นกันที่ทำกับฉันแบบนั้น...ฉันหนีความจริงออกมา ไม่มีเสียงห้ามปรามตามมาจากด้านหลัง สิ่งที่ฉันรับรู้คือเสียงกระซิกด้วยความเจ็บปวดของแกรด....“....ขอโทษนะบลู ...เรารอวันนี้มานานมาก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 : คำทักทาย 8
ท้ายที่สุดฉันก็ยอมกลับเข้าหอตามคำเชิญของแกรด เด็กสาวเดินนำหน้าฉันอย่างช้าๆ หลังจากที่ฉันบอกเธอเรื่องแผลเล็กๆ ที่ขา แกรดไม่ได้ร่าเริงเหมือนตอนแรกที่เราเจอกัน ฉันสังเกตว่าแผ่นหลังของเธอมีเหงื่อออกจนเห็นเป็นรอยชัด...นี่เธอตามหาเรากี่ที่กันนะ? แอ๊ดดดดทันทีที่ประตูขึ้นไปยังดาดฟ้าถูกเปิด ภาพของดวงจันทร์ซึ่งแผ่แสงนวลสว่างทอลงมายังผืนหญ้าที่ฉันกำลังย่ำพร้อมกับเหล่าหมู่ดาวที่ส่องแสงเป็นประกาย มันทำให้ฉันประหลาดใจ...ไม่นึกว่าวิวข้างบนตามกลางคืนจะสวยขนาดนี้แกรดที่เดินนำฉันหยุดลงก่อนจะหันหลังกลับมามองฉัน ร่างของเด็กสาวที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องช่างเพริศพรายเกินบรรยาย ครู่หนึ่งที่ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะที่ได้เห็นใบหน้าอันเหงาหงอยนั้น“เราชอบบลูนะ ...ชอบมาตลอดสิบปีและจะชอบตลอดไป”“....เอ๊ะ?”คำสารภาพรักจากปากของเธอต่างเต็มไปด้วยน้ำเสียงแสนจะเจ็บปวด“...เรารู้อยู่แก่ใจว่าบลูต้องไม่ชอบแน่ ถึงอย่างนั้นเราก็ยังดันทุรังจะเผยความในใจออกไป เราไม่สนอะไรทั้งนั้น หัวของเรามีแต่บลู มีแต่เด็กคนนี้วนเวียนเต็มไปหมด”
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2 : คำทักทาย (NC) 9
“เรารู้ดี ...ว่าคำที่เธอบอกเราความลึกซึ้งมันไม่เท่ากัน ถึงอย่างนั้นเราก็อุตส่าห์รอวันที่จะได้เจอบลูตลอดเลยนะ ระหว่างนั้นก็คอยตั้งใจเรียน ฝึกทำงานบ้านหลายๆ อย่าง ....และปิดกั้นเรื่องความรัก”“....ทำไมต้องทำขนาดนั้-”แหม๊ะ.......?หยดน้ำใสๆ ไหลออกจากเบ้าตาของเด็กสาวตกลงมากระทบบนแก้มของฉัน“....เพื่อให้เธอเห็นว่าเราพยายามมากแค่ไหน เพื่อให้ครั้งแรกที่เราเจอกันมันสวยงาม ถ...ถึงอย่างนั้นเราก็ทำมันพัง ...ขอโทษนะ”....“.....ธ เธอสวยขึ้นมากเลยนะ”“....!?”ฉันคล้อยตามเรื่องเล่าของเธอจนปากดันเผลอพูดบางอย่างออกมา แน่นอนว่ามันทำให้เด็กสาวที่ยังคงคร่อมร่างของฉันตกใจเฮือกใหญ่“....ขี้โกง”...?หมับ!เด็กสาวเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่เธอจะเริ่มมีท่าทีแปลกๆ แกรดตรึงแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ไม่ให้ขยับไปไหน“จะทำอะไ-”จุ๊บ!เธอโน้มตัวลงจูบฉันอีกครั้งอย่างละเมียดละไม แม้จะพยายามออกแรงดิ้นมากเท่าไรก็ไม่มีท่าทีจะผลักเด็กสาวตรงหน้าออกไปได้เลยแฮ่ก ....แฮ่ก
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3 : คำขอโทษ 10
บทที่ 3 : คำขอโทษจิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ“...”“...”มันเกิดขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้คิดเตรียมใจมาก่อนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พอลืมตาตื่นก็เข้าใจว่านั่นไม่ใช่ฝันกลางเตียงนอนที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำรักจากเมื่อคืน ผ้าชิ้นเล็กที่ถูกอีกฝ่ายโยนออกไปข้างเตียงอย่างไม่ไยดี และเจ้าของผลงานที่กำลังนั่งคุกเข่าก้มหน้าขอขมาลาโทษฉันอย่างวิงวอนถึงผ้าปูที่นอนและผ้าห่มผืนหนาเหล่านั้นจะถูกแก้ไขทำให้แห้งด้วยเวทมนตร์ แต่เรื่องเมื่อคืน ...มันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้แน่“....อึก”“....”เด็กสาวคุกเข่าสองข้างลงติดพื้น มือทั้งสองวางไว้หน้าเข่าแล้วก้มหัวลงจนหน้าผากชิดติดพื้นเธอนั่งก้มอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ฉันยังไม่ตื่นเสียด้วยซ้ำ“....เราขอโทษ”“....”“....บลู”พรึบ...“...?”บลูลุกออกจากเตียงอย่างระมัดระวัง เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปเก็บชั้นในของตัวเองขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่แยแสแกรดที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อยปึง!เสียงประตูที่ถูกปิดอย่างใส่
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status