Acacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป

Acacia Academ : ความลับของเราสองและทำนองต้องสาป

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-27
Oleh:  persiA99Tamat
Bahasa: Thai
goodnovel12goodnovel
Belum ada penilaian
74Bab
1.1KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฉันถูกส่งมาในโรงเรียนที่ขึ้นชื่อว่ายิ่งใหญ่ที่สุดในเรื่องการใช้งานและควบคุมพลังเวท ไม่มีใครกล้าเข้ามาทักทายฉัน เว้นแต่รูมเมทของฉันที่ยอมคุยด้วย ...ถึงหลายครั้งเธอจะทำมากกว่านั้นก็เถอะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1  : คำสาป 1

I can hear them through the wall.

My stepbrother Ethan and his three friends – Jack, Marcus, and Tyler – up late on a Friday night, drinking beers they think our parents don’t know about. The walls in this house are thin. They’ve always been thin. When I was in high school, I could hear every video game explosion, every stupid joke, every late-night conversation about girls and parties and all the things teenage boys obsess over.

But tonight is different.

Tonight, they’re talking about me.

“I’m telling you, she’s gotten so fucking hot.” That’s Jack, the one with the swimmer’s build and the cocky grin. “Did you see her by the pool today? That bikini was like... fuck.”

“Bro, that’s your friend’s sister.” Marcus. He’s always been the cautious one. Football player, big shoulders, gentle eyes.

"Stepsister,” Ethan corrects. “We’re not actually related.”

“Still weird.”

“Is it though?” Tyler now. He’s the quiet one, the one who watches more than he talks. “She’s nineteen. We’re all eighteen. She’s been away at college all year. It’s not like we grew up together.”

“Exactly.” Ethan’s voice is louder now, more confident. More drunk. “And have you seen her ass? Like, actually looked at it? I live with that ass. I see it every day. In those little sleep shorts. In yoga pants. In that fucking bikini she wore today that almost gave me a heart attack.”

My heart is pounding.

I’m lying in my childhood bed, door closed, lights off, supposedly asleep. But I’m wide awake, pressed against the wall, listening to my stepbrother and his friends discuss my body like I’m a piece of meat.

I should be disgusted.

I should storm in there and tell them they’re pigs.

Instead, my hand slides under the waistband of my shorts.

“What would you do?” Jack asks. “If you could. No consequences.”

“Fuck.” Ethan laughs, low and dirty. “Where do I start? That mouth, first. She’s got those full lips, you know? I’ve thought about them wrapped around my cock so many times.”

“Same,” Tyler admits quietly. “When she eats those popsicles by the pool... I have to leave before I embarrass myself.”

My fingers find my clit. I’m already wet. Already throbbing. Listening to four boys describe what they’d do to me while I touch myself in the dark.

“I’d eat that pussy for hours,” Jack says. “Get her so wet she’s begging for it. Then flip her over and take her from behind. Watch that ass bounce while I pound her.”

“You think she’s loud?” Marcus asks. He sounds curious despite himself. “Like, a screamer?”

“God, I hope so.” Ethan again. “I want to hear her beg. Want to hear her say my name while I’m balls deep in that tight little – ”

I cum.

Silent, shaking, biting my pillow to muffle the sounds while my stepbrother and his friends talk about fucking me fifteen feet away. It’s wrong. It’s so wrong. These are boys I’ve known for years, boys who have eaten dinner at our table, boys who are practically family.

And I just came harder than I have in months imagining them doing everything they’re describing.

I lie there in the aftermath, breathing hard, listening to their conversation turn to other topics – video games, college plans, some girl Marcus is trying to date. Normal teenage boy stuff.

Eventually, I fall asleep.

Still wet. Still wanting. Still pretending I’m not imagining four cocks taking turns with my body.

***

A sound wakes me.

My door. Opening slowly. A creak of hinges I’ve heard a thousand times but never in the middle of the night, never when I’m supposed to be alone.

It’s dark. The only light is a sliver of hallway glow that disappears when the door closes again.

Click.

Someone just locked my door from the inside.

My heart hammers against my ribs. I should scream. Should sit up and demand to know who’s there. Should turn on the light and call for my parents down the hall.

Instead, I stay perfectly still.

Eyes closed. Breathing even. Pretending to be asleep.

Because I know who it is. I can smell them – beer and boys and something darker. Want, maybe. Anticipation.

The mattress dips.

Someone is sitting on my bed.

“She’s out,” a voice whispers. Tyler. “Look at her – completely gone.”

“Told you she sleeps heavy.” Ethan. My stepbrother. Standing somewhere near the foot of the bed, close enough that I can feel the weight of his gaze. “She’s been like this since we moved in. Dad used to joke that a bomb couldn’t wake her.”

“So we just...” Jack trails off. I can hear the hesitation in his voice. “I mean, is this okay? This feels kind of...”

“She’s asleep,” Ethan says. “She won’t know. We’ll be careful. Just... touch her a little. See what she feels like. We’re not gonna do anything.”

Liar. I know he’s lying. I can hear it in his voice – the hunger barely contained. The justification that sounds weak even to him.

And God help me, I want him to keep lying.

A hand touches my thigh.

Over the blanket, tentative, barely there. Testing. Waiting to see if I’ll wake up.

I don’t react.

The hand grows bolder. Slides higher. Finds the edge of the blanket and slips beneath it, seeking bare skin.

My shorts have ridden up in my sleep – I’m wearing the little cotton sleep shorts, the ones Ethan mentioned earlier, the ones that show the bottom curve of my ass when I bend over. The hand finds my bare thigh and I hear a sharp intake of breath.

“Fuck,” someone whispers. “Her skin is so soft.”

“Is she... is she wearing underwear?”

Another hand. A different angle. Sliding up my other thigh, converging in the middle.

“Yeah,” Tyler breathes. “But they’re... holy shit, they’re wet.”

“What?”

“Feel.”

A finger traces over my underwear, right over my pussy. Even through the cotton, I can feel how soaked I am – from earlier, from right now, from the knowledge that four boys are touching me in the dark while they think I’m unconscious.

“Jesus Christ.” Jack sounds reverent. “She’s fucking dripping.”

“She must have been having a dream,” Ethan says. His voice is closer now. He’s moved from the foot of the bed. “A good one.”

“What do we do?”

Whispered debate. Hushed arguments. What if she wakes up. What if she doesn’t. How far do they go. How far can they go.

“We have at least an hour before my parents wake up,” Ethan says finally. “We’re quiet, we’re careful, she never knows. Okay?”

“Okay,” three voices answer.

Okay, I think. Do it. I want you to.

Someone – I think it’s Marcus, judging by the size of the hands – carefully pulls my blanket down. The cool air hits my skin, and I have to concentrate not to shiver, not to break character, not to show any sign that I’m awake and aware and desperately, achingly ready.

“Lift her hips,” Ethan whispers.

Large hands slide under my body, raising me slightly, and I feel my shorts and underwear being worked down together. Slowly. So slowly. Inch by inch, down my thighs, over my knees, off my feet and tossed somewhere on the floor.

I’m naked from the waist down.

In my childhood bed.

With four boys staring at my pussy.

“Oh my god.” Jack’s voice is strained. “Look at her. She’s... she’s perfect.”

“Spread her legs.”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
74 Bab
บทที่ 1  : คำสาป 1
บทที่ 1 : คำสาปฉันชื่อบลู ความหมายของชื่อมิได้แปลว่าสีน้ำเงินที่สื่อถึงความสงบหรือความมั่นคงตามที่พ่อกับแม่หวังไว้แต่ประการใด หากแต่ในความคิดของฉัน ...ความหมายของมันคือความเศร้า ...หม่นหมองชีวิตของฉันจมอยู่กับความทรมานและโดดเดี่ยวดั่งชื่อเล่นนั้น แม้ทางบ้านจะมีฐานะร่ำรวยและมากด้วยชื่อเสียงบารมีเงินเพียงใด ทั้งพ่อและแม่รักต่างตามใจฉันในหลายๆ เรื่อง แต่เพราะเวทมนตร์ซึ่งยากจะประเมินพลังและมันดันเป็นเวทสายมืด เวท ...ที่ไม่ได้เน้นใช้ป้องกันหรือโจมตีเพื่อขัดขวางอีกฝ่าย มันมีเพื่อปลิดชีพผู้คนหรือสิ่งมีชีวิตที่เป็นศัตรู เป้าหมาย ใครก็ตาม...พลังอันใหญ่ยิ่ง ทว่าไม่มีใครคิดว่ามันยิ่งใหญ่ ผู้คนรวมถึงฉันกลับมองมันเป็นเพียง ....คำสาปฟูววววเสียงของสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างเข้ามายังห้องนอนบนชั้นที่สี่ของบ้านหลังใหญ่........เฮ้อเสียงถอนหายใจที่เกิดขึ้นในทุกวันที่ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาแสดงถึงความรู้สึกของการมีชีวิต ...ฉันรับรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ห้องนอนอันกว้างใหญ่ในบ้านอันกว้างขวางบนโลกที่เวทมนตร์อยู่เหนือทุกสิ่ง อยู่ในทุกการกระทำของชีวิต ตระกูลของฉันเมื่อครั้งอดีตกาลคือหนึ่งในตระกูล ...เป็นเพ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 : คำสาป 2
ต๊อก ต๊อก“ขออนุญาตอีกครั้งค่ะนายหญิง”หญิงสาวคนเดิมเดินกลับมายังห้องทานอาหารระหว่างที่พวกเรากำลังทานข้าวเช้ากันอยู่ ในมือของเธอถือซองจดหมายเล็กๆ ไว้หนึ่งฉบับ รอบนี้เธอเดินตรงไปหาแม่ของบลูพร้อมกับยื่นจดหมายฉบับนั้นให้อย่างทะนุถนอม...ครั่งสีแดงที่ประทับอยู่บริเวณกลางซองจดหมายปิดผนึกมีอักษร” AC” ประทับไว้ เมื่อเฮร่าได้เห็น สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย ไม่ใช่ในทางไม่ดี หญิงแก่อมยิ้มบางๆ อย่างอบอุ่นจนบลูที่เห็นเอียงคอสงสัยเล็กน้อย“อะไรหรอคะ?”กึบ!เธอแกะซองจดหมายออกอย่างช้าๆ พร้อมกับหยิบกระดาษที่มีเนื้อหาภายในออกมาอ่านอย่างตั้งใจ“บัตรเชิญจากเพื่อนเก่าแม่น่ะลูก”“...?”หญิงแก่อ่านเนื้อหาภายในอย่างจดจ่อก่อนจะยิ้มให้เนื้อหาตรงหน้า แต่ต่อมาพอสายตาของเธอเลื่อนต่ำลง รอยยิ้มที่เคยกรุ้มกริ่มก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความหนักใจอ่อนๆ“คุณแม่...?”“มีอะไรหรอที่รัก?”ทุกสายตารวมถึงเมดสาวที่ยังไม่ได้เดินออกจากห้องเองก็อยากรู้ว่าเนื้อหานั้นมีอะไรกันแน่“บลู ...ลองอ่านดูสิ”......ฉันหยิบกระดาษแผ่นเล็กที่ถูกยื่นให้เข้ามาอ่านอย่างช้าๆ“ถึงเฮร่าเพื่อนเก่า เราไม่ค่อยได้ส่งจดหมายหากันเลยนะช่วงนี้ น่าจะหนึ่งปีแ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 : คำสาป 3
ต๊อก ต๊อก ...ผู้เป็นพ่อเดินไปหยิบสมุดปกหนามาหนึ่งเล่มพร้อมกับแผนที่ประเทศที่วางอยู่อีกฝั่งก่อนจะนำของทั้งสองชิ้นมาวางไว้ตรงโต๊ะกลางห้องฟึบ!ชายแก่เริ่มต้นด้วยการกางแผนที่ออกอย่างบรรจงก่อนจะใช้หนังสือที่วางอยู่แต่เดิมบนโต๊ะมาทับกระดาษแผนที่ตรึงไว้กับโต๊ะ“ตรงนี้คือบ้านของเรา ส่วนตรงนี้คือโรงเรียนอคาเดม แล้วตรงนี้ก็เป็นเมืองหลวง”ผู้เป็นพ่อเริ่มอธิบายสถานที่ตั้งของโรงเรียนให้บลูเข้าใจอย่างละเอียดโดยชี้นิ้วไปตามจุดสำคัญต่างๆทางเหนือสุดของประเทศ สถานที่ซึ่งเป็นพิกัดที่ตั้งของบ้านฉัน ถัดลงมาตามนิ้วที่ชี้ลากเป็นเส้นตรง ทางซ้ายมือคือเมืองเฮลเก้ ส่วนทางขวาคือไนมูเอล ถัดลงมาอีกทอดคือเมืองมาร์ตินและเมืองฟาร์ฮาน โดยใต้ของเมืองทั้งสองจะมีเมืองมิชก้ากับเมืองซิมรีกั้นเมืองเซอร์เมีย เมืองหลวงของประเทศเอาไว้ รอบๆ ประเทศแห่งนี้จะมีประเทศไอชาทางตะวันตกเฉียงเหนือ ประเทศทาฮีร์ทางตะวันออกเฉียงเหนือและอคาคิออส ประเทศที่อยู่ทางใต้ของเราซึ่งจะติดกับเมืองหลวง“ถ้าลูกจะไปที่นั่น ระยะทางจะห่างจากที่นี่สี่เมืองเลยนะ เราจะไม่ได้เจอกันบ่อยๆ แล้ว เข้าใจที่พ่อพูดรึเปล่า?”น้ำเสียงที่ถูกเอ่ยถามอย่างกระอ้อมกระแอ้มจ
Baca selengkapnya
บทที่ 1 : คำสาป 4
______________“บลู ชื่อของเธอนี่แปลกจัง”“...ชื่อ****เองก็แปลกเหมือนกันนั่นแหละ”“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ ชื่อนี้แม่อุตส่าห์คิดให้เราตั้งนานเลยนะ”“....”“เงียบอีกแล้ว เราคุยคนเดียวเยอะๆ ก็เหนื่อยนะ”“...ก็ เธอพูดไม่หยุดเลยนี่”“... ฮ่า ฮ่า ฮ่า เธอนั่นแหละที่พูดน้อย ระวังโตไปจะไม่มีคนมาจีบนะ”“...........เรื่องของฉัน”______________...อึ อืม......ฝันหรอเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีตอันเลือนราง ฉันกำลังต่อล้อต่อเถียงกับเด็กสาวช่างจ้ออีกคน ชื่อของเธอน่าจะนามว่า “แกรด” ใบหน้าของเธอนั้นฉันจำไม่ได้เป็นที่เรียบร้อยไปแล้ว ที่พอจำได้อยู่บ้างคือเธอพูดไม่หยุดจนฉันหงุดหงิดอยู่บ่อยครั้ง...ฉันไปรู้จักคนแบบนั้นตั้งแต่ตอนไหนกันนะ คงเป็นหลายครั้งที่ฉันเข้าเมืองพร้อมกับพ่อแม่รึเปล่าถึงอย่างนั้นฉันกลับรู้สึกแปลกตรงกลางอก มันอบอุ่นและเจ็บปวดพร้อมๆ กันอย่างบอกไม่ถูก ถึงจะไม่เข้าใจว่ามันหมายความว่าอะไร ...แต่ฉันเกลียดมัน เกลียดความรู้สึกที่อธิบายด้วยหลักการไม่ได้นี้“กลับเข้าบ้านดีกว่า”นึกได้ดังนั้นเด็กสาวก็เอื้อมมือไปเก็บกล่องข้าวเปล่าใส่กระเป๋า ส่วนคทายาวก็ถูกเช็ดและทำความสะอาดอย่างผ่านๆ ก่อนจะวางใส่ลงบนกร
Baca selengkapnya
บทที่ 2 : คำทักทาย 5
บทที่ 2 : คำทักทายฟูวววกลิ่นของสถานที่โดยรอบซึ่งเปลี่ยนไปตามความแออัดของผู้คนที่อยู่อาศัย เรือไม้ลำเล็กได้เดินทางมาจนถึงสถานีปลายทางเป็นที่เรียบร้อยณ เมืองหลวงเซอร์เมียพื้นที่โล่งกว้างราบเรียบถูกสร้างไว้เพื่อใช้เป็นท่าสำหรับลงจอดเรือโดยเฉพาะ ทั้งเรือโดยสารลำใหญ่ที่บรรทุกผู้คนมากมายหรือเรือขนส่งสินค้าข้ามประเทศ บ้างก็เป็นเรือส่วนตัวคล้ายกับเรือของฉัน“ “ยินดีต้อนรับครับ” ”ทันทีที่เราทั้งสามลงจากเรือ พนักงานสองสามคนก็เดินมาต้อนรับเราพลางถามถึงสถานที่ปลายทางที่ต้องการเดินทางไปต่อและพร้อมเตรียมรถม้าให้หากพวกเราต้องการ“พวกเราจะเดินทางไปอคาเดมค่ะ รบกวนจัดหายานพาหนะให้ด้วย” ผู้เป็นแม่กล่าวทักทายพนักงานชายกลุ่มนั้นพร้อมกับร้องขอสิ่งที่ต้องการทันที“รับทราบครับ อยากได้เป็นรถม้าแบบไหนหรอครับ?”“อา ...ขอแบบดีที่สุดค่ะ รบกวนด้วย”“รับทราบครับ ซักครู่นะครับ”บนโลกที่มีเพียงภาพวาดเพื่อระบุตัวบุคคล สำหรับประชาชนทั่วๆ ไป หากเราไม่ได้เอ่ยชื่อที่แท้จริงออกมาก็ยากที่คนเหล่านั้นจะรู้ถึงตัวตนที่แท้จร
Baca selengkapnya
บทที่ 2 : คำทักทาย 6
อาคารนั้นกว้างใหญ่มากพอจนแต่ละห้องมีระเบียงส่วนตัวไว้ใช้อย่างสะดวกสบาย ไม่ใช่แค่ระเบียงเล็กๆ แต่มันใหญ่พอจะใช้วางโต๊ะเก้าอี้ชุดใหญ่แถมยังกว้างพอจะใช้เป็นพื้นที่นั่งคุยของคนหลายสิบคนได้อีกด้วย แต่ถึงอย่างไรมันก็คงไม่กว้างและวิจิตรเท่าที่ตรงนี้...สำหรับดาดฟ้าของที่นี่ ซึ่งพื้นที่ของมันกินไปทั้งตัวตึก แต่เรื่องนั้นไม่น่าประหลาดใจเท่ากับบ้านทั้งหลังที่ตั้งอยู่บนชั้นนี้ยอดดาดฟ้า ที่ซึ่งเต็มไปด้วยผืนหญ้าและต้นอคาเซียดอกหนา แต่อีกหนึ่งส่วนสี่ของพื้นที่ ที่เหลือยังถูกสร้างทับด้วยบ้านหนึ่งชั้นที่มีรูปทรงตะวันตกกลมกลืนกับตัวอาคาร....อย่าบอกนะว่า“บลู นี่คือห้องพักของเธอนะ”“........ค่ะ”....ใหญ่ไป! แอ๊ดดดดดในชั่วแวบหนึ่งที่ฉันหวังให้ไม่มีใครอยู่ในห้อง และก็โชคดีที่เป็นแบบนั้น ภายในห้องนั้นว่างเปล่าไร้คนอยู่อาศัย ห้องนอนถูกแบ่งออกเป็นสองห้องโดยมีห้องนั่งเล่นเป็นห้องแรกเมื่อเปิดประตูเข้ามา ส่วนหลังของบ้านคือห้องครัวพร้อมข้าวของซึ่งถูกเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ...“ลูกสาวฉันน่าจะออกไปข้
Baca selengkapnya
บทที่ 2 : คำทักทาย 7
....!?ฉันโกรธ ทั้งโกรธและผิดหวัง ฉันถูกคนที่เป็นเหมือนเพื่อนที่เคยคุยกันเมื่อก่อนจูบ ทั้งๆ ที่เราน่าจะคุยกันได้ดี ทั้งๆ ที่ฉันหวังว่าเธอจะเป็นเพื่อนคนแรกในโรงเรียนแท้ๆ....!!...ฮึกสติของฉันเริ่มกลับมา เบื้องหน้าของฉัน เด็กสาวที่ถูกฉันทำร้าย ในตอนนี้เธอกำลังร้องไห้ แก้มของเธอมีรอยแดงจากการถูกตบเมื่อครู่ เลือดที่ไหลออกมาจากมุมปากพร้อมกับน้ำใสๆ ที่ไหลออกมาจากเบ้าตาทั้งสองข้างทำให้ฉันได้สติ“...ขอโทษนะ เราไม่น่าทำแบบนั้นเลย”แกรดพยายามขอโทษฉันที่เผลอทำอะไรโดยพลการ เสียงที่สั่นคลอนด้วยความเสียใจและแก้มซ้ายที่เป็นรอยช้ำจนแกรดต้องเอามือมาปิดมันไว้ ...มันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูก“ข ขอโทษนะ!”ตึกๆๆๆฉันรีบวิ่งออกมาจากจุดเกิดเหตุทันที ถึงตรงนี้ เด็กสาวนั้นรู้ดีว่าตัวเองทำผิดที่เผลอไปตบหน้าแกรด แต่อีกฝ่ายเองก็ผิดเช่นกันที่ทำกับฉันแบบนั้น...ฉันหนีความจริงออกมา ไม่มีเสียงห้ามปรามตามมาจากด้านหลัง สิ่งที่ฉันรับรู้คือเสียงกระซิกด้วยความเจ็บปวดของแกรด....“....ขอโทษนะบลู ...เรารอวันนี้มานานมาก
Baca selengkapnya
บทที่ 2 : คำทักทาย 8
ท้ายที่สุดฉันก็ยอมกลับเข้าหอตามคำเชิญของแกรด เด็กสาวเดินนำหน้าฉันอย่างช้าๆ หลังจากที่ฉันบอกเธอเรื่องแผลเล็กๆ ที่ขา แกรดไม่ได้ร่าเริงเหมือนตอนแรกที่เราเจอกัน ฉันสังเกตว่าแผ่นหลังของเธอมีเหงื่อออกจนเห็นเป็นรอยชัด...นี่เธอตามหาเรากี่ที่กันนะ? แอ๊ดดดดทันทีที่ประตูขึ้นไปยังดาดฟ้าถูกเปิด ภาพของดวงจันทร์ซึ่งแผ่แสงนวลสว่างทอลงมายังผืนหญ้าที่ฉันกำลังย่ำพร้อมกับเหล่าหมู่ดาวที่ส่องแสงเป็นประกาย มันทำให้ฉันประหลาดใจ...ไม่นึกว่าวิวข้างบนตามกลางคืนจะสวยขนาดนี้แกรดที่เดินนำฉันหยุดลงก่อนจะหันหลังกลับมามองฉัน ร่างของเด็กสาวที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องช่างเพริศพรายเกินบรรยาย ครู่หนึ่งที่ใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะที่ได้เห็นใบหน้าอันเหงาหงอยนั้น“เราชอบบลูนะ ...ชอบมาตลอดสิบปีและจะชอบตลอดไป”“....เอ๊ะ?”คำสารภาพรักจากปากของเธอต่างเต็มไปด้วยน้ำเสียงแสนจะเจ็บปวด“...เรารู้อยู่แก่ใจว่าบลูต้องไม่ชอบแน่ ถึงอย่างนั้นเราก็ยังดันทุรังจะเผยความในใจออกไป เราไม่สนอะไรทั้งนั้น หัวของเรามีแต่บลู มีแต่เด็กคนนี้วนเวียนเต็มไปหมด”
Baca selengkapnya
บทที่ 2 : คำทักทาย (NC) 9
“เรารู้ดี ...ว่าคำที่เธอบอกเราความลึกซึ้งมันไม่เท่ากัน ถึงอย่างนั้นเราก็อุตส่าห์รอวันที่จะได้เจอบลูตลอดเลยนะ ระหว่างนั้นก็คอยตั้งใจเรียน ฝึกทำงานบ้านหลายๆ อย่าง ....และปิดกั้นเรื่องความรัก”“....ทำไมต้องทำขนาดนั้-”แหม๊ะ.......?หยดน้ำใสๆ ไหลออกจากเบ้าตาของเด็กสาวตกลงมากระทบบนแก้มของฉัน“....เพื่อให้เธอเห็นว่าเราพยายามมากแค่ไหน เพื่อให้ครั้งแรกที่เราเจอกันมันสวยงาม ถ...ถึงอย่างนั้นเราก็ทำมันพัง ...ขอโทษนะ”....“.....ธ เธอสวยขึ้นมากเลยนะ”“....!?”ฉันคล้อยตามเรื่องเล่าของเธอจนปากดันเผลอพูดบางอย่างออกมา แน่นอนว่ามันทำให้เด็กสาวที่ยังคงคร่อมร่างของฉันตกใจเฮือกใหญ่“....ขี้โกง”...?หมับ!เด็กสาวเงียบไปพักหนึ่งก่อนที่เธอจะเริ่มมีท่าทีแปลกๆ แกรดตรึงแขนทั้งสองข้างของฉันไว้ไม่ให้ขยับไปไหน“จะทำอะไ-”จุ๊บ!เธอโน้มตัวลงจูบฉันอีกครั้งอย่างละเมียดละไม แม้จะพยายามออกแรงดิ้นมากเท่าไรก็ไม่มีท่าทีจะผลักเด็กสาวตรงหน้าออกไปได้เลยแฮ่ก ....แฮ่ก
Baca selengkapnya
บทที่ 3 : คำขอโทษ 10
บทที่ 3 : คำขอโทษจิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ“...”“...”มันเกิดขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้คิดเตรียมใจมาก่อนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน พอลืมตาตื่นก็เข้าใจว่านั่นไม่ใช่ฝันกลางเตียงนอนที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำรักจากเมื่อคืน ผ้าชิ้นเล็กที่ถูกอีกฝ่ายโยนออกไปข้างเตียงอย่างไม่ไยดี และเจ้าของผลงานที่กำลังนั่งคุกเข่าก้มหน้าขอขมาลาโทษฉันอย่างวิงวอนถึงผ้าปูที่นอนและผ้าห่มผืนหนาเหล่านั้นจะถูกแก้ไขทำให้แห้งด้วยเวทมนตร์ แต่เรื่องเมื่อคืน ...มันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้แน่“....อึก”“....”เด็กสาวคุกเข่าสองข้างลงติดพื้น มือทั้งสองวางไว้หน้าเข่าแล้วก้มหัวลงจนหน้าผากชิดติดพื้นเธอนั่งก้มอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ฉันยังไม่ตื่นเสียด้วยซ้ำ“....เราขอโทษ”“....”“....บลู”พรึบ...“...?”บลูลุกออกจากเตียงอย่างระมัดระวัง เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปเก็บชั้นในของตัวเองขึ้นมาก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่แยแสแกรดที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าแม้แต่น้อยปึง!เสียงประตูที่ถูกปิดอย่างใส่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status