ตอนที่ 15

 

ไป๋เฟิ่งที่ตื่นนอนขึ้นมาแล้วลุกขึ้นมาอาบน้ำจัดการตัวเองอย่างอารมณ์ดีวันนี้เป็นวันที่นางจะได้ออกไปข้างนอก เมื่อวานที่พี่ชายกลับมืดค่ำจึงทำให้ไม่ได้ออกไป นางก็หาได้แง่งอนไม่ เนื่องจากสีหน้าของทั้งสองดูไม่ค่อยดีนักบรรยากาศตึงเครียดแผ่ปกคลุมไปทั่ว

นางเดินออกจากเรือนพร้อมเสี่ยวจูมุ่งตรงไปหาพี่ชายที่จะออกไปด้วยกัน ระหว่างที่กำลังเดินไปไปหาพี่ชาย นางสัมผัสได้ถึงเหล่าคนที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมในจวน ทำให้นางขมวดคิ้วไม่ชอบใจนัก ไป๋เฟิ่งเป็นคนที่มีประสาทรับสัมผัสเฉียบคมมาตั้งแต่เด็ก เพียงมีคนเข้าใกล้รัศมีไม่เกินครึ่งลี้¹² นางก็สามารถรับรู้ได้ จึงทำให้นางรู้สึกอึดอัดเวลาที่มีคนติดตามมากมายเช่นนี้

“พี่ใหญ่ข้าพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” ไป๋เฟิ่งเอ่ยเมื่อเห็นพี่ชายยืนรอที่หน้าประตูจวน ที่ยังอยู่ในภวังค์ความคิดของตนเอง

“คารวะท่านรองแม่ทัพเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูเอ่ยคารวะคุณชายใหญ่

ไป๋เทียนที่ยืนคิดเรื่องต่างๆ อยู่ก็ชะงักเล็กน้อยก็หันมาตอบน้องสาวตน

“เมื่อเจ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถิด รีบไปรีบกลับ”

“เจ้าค่ะ” ทั้งคู่ขึ้นรถม้าของจวนไปยังตลาดระหว่างที่รถม้ากำลังเคลื่อนตัว ไป๋เฟิ่งลอบมองหน้าพี่ชายตนที่ดูเหมือนมีเรื่องให้ขบคิดตลอดเวลา

“พี่ใหญ่มีเรื่องไม่สบายใจอันใดหรือเจ้าคะ” ไป๋เฟิ่งเอ่ยถามพี่ชายตน

“เจ้ารู้หรือ” ไป๋เทียนมองน้องสาวเขาที่คงมองออกถึงความกังวลที่เขาเป็น

“ข้าเห็นว่าพี่ใหญ่ดูเหมือนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา เกี่ยวกับที่การที่เหล่าเงาเพิ่มขึ้นใช่หรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้ารู้ถึงตัวตนพวกเขาหรือ!!!” เขาถามด้วยความตกใจ เหล่าเงาที่ท่านพ่อส่งมาคุ้มครองท่านแม่กับเฟิ่งเอ๋อร์ถือว่าเป็นผู้มีวรยุทธไม่ต่ำกว่าขั้นหกต้น วิชาพรางตัวล้วนยอดเยี่ยม ขนาดเขาที่มีวรยุทธขั้นหกกลาง แต่มีวิชาพรางตัวที่ว่าดีกว่าคนทั่วไปยังไม่อาจเทียบได้ หากแต่น้องสาวเขากลับสัมผัสถึงการมีตัวตนของเหล่าเงาได้นับว่าประหลาดไม่น้อย เขาคงต้องหาทางคุยกับท่านพ่อเรื่องนี้

“เจ้าค่ะ ข้าอึดอัดยิ่งนัก” การที่รับรู้ว่ามีคนคอยจ้องมองนั้นไม่ใช่ความรู้สึกที่ดีสักเท่าใด

“หากเจ้ารู้แล้ว ถ้าเช่นนั้นข้าจะไม่ปิดบังเจ้า” เขาถอนหายใจ แล้วเล่าเรื่องราวให้น้องสาวฟังทั้งหมดรวมถึงบางอย่างที่อาจจะเกิดขึ้นด้วย

ไป๋เฟิ่งที่นั่งฟังเรื่องราวทั้งหมดก็มึนงงเล็กน้อยเหตุใดเรื่องราวถึงได้วุ่นวายยิ่งนัก นางอยากอยู่อย่างสงบไม่ได้หรือ ใบหน้างามสีหน้าออกยุ่งเหยิง เช่นนี้นางต้องทนอึดอัดเพื่อความสบายใจของทุกคนไปสักพัก

ด้านไป๋เทียนที่เล่าเรื่องให้น้องสาวฟังก็โล่งอกไปบ้างเมื่อได้ระบายออกมาไม่ต้องเก็บไว้จะได้ช่วยกันระวังตัวมากขึ้น รถม้าของทั้งสองคนมาถึงยังตลาดที่มีผู้คนออกมาจับจ่ายซื้อของกันอย่างเนืองแน่น

ไป๋เฟิ่งมองออกไปยังด้านนอกรถม้าเห็นของกินมากมายก็รู้สึกดียิ่ง พี่ใหญ่พามานาง นางไม่จำเป็นต้องเสียซักตำลึงเดียว

“เจ้าจะแวะที่ใดก่อนหรือไม่เฟิ่งเอ๋อร์” ไป๋เทียนเอ่ยถามน้องสาวที่มองออกไปทางหน้าต่างของรถม้า

“ไม่เจ้าค่ะ ข้าจะไปร้านฟู้หยวนแล้วจะไปหาตำราใหม่ๆ ที่ร้านแถวนั้นสักหน่อย” นางเอ่ยถึงร้านขนมชื่อดังที่เมื่อครั้งก่อนที่ได้กินเพียงนิดเดียวเมื่อคิดถึงหน้าของคนที่เป็นสาเหตุนางก็อดหงุดหงิดไม่ได้ หากพวกท่านไม่มาข้าก็คงไม่ต้องแบ่งขนมกับพวกท่านหรอก

“หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะไปทำธุระแถวนี้สักหน่อย หากเจ้าซื้อของเสร็จแล้วมารอที่รถม้าที่หน้าโรงเตี๊ยมเผิงหยู”

“เจ้าค่ะ”

“เสี่ยวจูดูแลนายเจ้าให้ดี” เขาเอ่ยกำชับสาวใช้ตัวน้อยของน้องสาวก่อนจะเดินจากไปเพราะคิดว่ามีเหล่าเงาคอยคุ้มครองอยู่คงไม่เป็นอันใด

ไป๋เฟิ่งรอเสี่ยวจูไปซื้อขนมมาให้นางเช่นคราวก่อน ส่วนนางก็ไปรอที่เดิม เมื่อได้ขนมมาแล้วใบหน้านิ่งเฉยก็ขยับแย้มยิ้มอย่างสุขใจ

นางและเสี่ยวจูเดินเรื่อยๆ อย่างไม่รีบเร่งไปยังร้านขายตำราที่อยู่ไม่ไกลจากร้านขนมมาก ร้านตำราที่อยู่ละแวกนี้มีเพียงไม่กี่ร้านแต่ก็คงมีหนังสือที่นางต้องการบ้างล่ะนะ ไป๋เฟิ่งเดินมาเรื่อยๆ ก็เจอร้านขายตำราที่อยู่ตรงมุมถนน

“มีร้านตำราอยู่ตรงนี้ด้วยหรือ?” นางพึมพำกับตนเอง เท่าที่นางทราบแถวนี้มีร้านขายตำราเพียงสองสามร้านเท่านั้น ร้านตรงหน้าเป็นร้านที่ดูเก่าซอมซ่อเล็กๆ มีชั้นวางหนังสืออยู่ไม่กี่แถว ไม่พบคนในร้านแม้แต่คนเดียว

“คุณหนูเจ้าคะ ร้านนี้ดูน่ากลัวยิ่งนักไปร้านอื่นเถิดเจ้าค่ะ” เสี่ยวจูบอกคุณหนูของตนพร้อมมองไปบริเวณรอบๆ ร้าน

“คุณหนูผู้นี้ต้องการตำราแบบใดหรือ?” เสียงเย็นเอ่ยขึ้นพร้อมกับเจ้าของเสียงที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ