ตอนที่ 16

ทั้งไป๋เฟิ่งและเสี่ยวจูสะดุ้งเฮือก หันกลับมามองทางด้านหลังตนแล้วพบชายชราผู้หนึ่งที่มีใบหน้าราบเรียบ ท่าทางนิ่งสงบมองมายังไป๋เฟิ่ง นางรู้สึกขนลุกอย่างไม่รู้สาเหตุกับสายตาที่ชายชรามองมายังที่ตน อีกอย่างคือนางไม่สามารถสัมผัสได้ถึงการมีตัวตนของชายชราผู้นี้จนกระทั่งเขาปรากฏตัว

“ข้าเพียงเดินผ่านมาเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าตรงนี้มีร้านขายตำราอยู่”

“ร้านข้านั้นออกจะซอมซ่อไปบ้างจึงไม่ค่อยมีคนอยากเข้ามานักเหมือนร้านใหญ่ๆ ทั่วไป” ชายชราตอบอย่างสบายๆ ไม่มีท่าทีเดือดร้อนกับการที่ไม่มีคนเข้าร้าน

“แล้วท่านต้องการตำราแบบใดหรือ ร้านข้ามีตำราทุกแบบที่ท่านต้องการอย่างแน่นอน” ชายชรากล่าวอย่างโอ้อวด

“ทุกแบบหรือเจ้าคะ” ไม่รู้ว่าเหตุใดไป๋เฟิ่งจึงนึกอยากท้าทายชายชราตรงหน้า

“แน่นอนขอเพียงเจ้าเอ่ยมา”

“ข้าต้องการตำราฝึกลมปราณเจ้าค่ะ” ทันทีที่ไป๋เฟิ่งเอ่ยขึ้นทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ นางคิดว่าชายชราคงไม่มีหนังสือเล่มที่กล่าวอย่างแน่นอนเพราะตำราฝึกลมปราณเป็นของหายากยิ่งมักมีเฉพาะที่ใช้สืบทอดต่อของตระกูลของผู้ฝึกยุทธซึ่งส่วนใหญ่เป็นความลับ หากจะมีหลุดมาขายก็คงราคาสูงมากบางทีถึงกับต้องเปิดประมูลกันเลยทีเดียว

“ย่อมมีตำราอย่างที่เจ้าต้องการ” ชายชราเผยรอยยิ้มออกมามองไปยังสตรีน้อยตรงหน้าที่นิ่งงันไปเมื่อเขากล่าวจบ จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในร้านครู่หนึ่งแล้วกลับมาพร้อมตำราที่ต้องการ

“นี่คือตำราที่เจ้าต้องการ”

ไป๋เฟิ่งเหม่อลอยไปชั่วขณะพร้อมเอื้อมมือไปรับตำราที่อยู่ในมือชายชรามาถือไว้

“เจ้าสามารถเปิดดูได้หากไม่มั่นใจ”

นางมองหน้าชายชราที่ยังคงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะก้มลงมองหนังสือที่มือของตน หนังสือที่มือตนนั้นเผยกลิ่นอายเก่าแก่ลึกลับออกมา เมื่อนางสัมผัสกับปกหนังสือนางรู้สึกเหมือนลมปราณของนางถูกดูดไปเล็กน้อย จู่ๆ หนังสือตรงหน้าก็เปล่งแสงสว่างออกมาแล้วเปิดออกเอง

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตกอยู่ในสายตาของชายชราเขายิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาหาเจอแล้ว!! ถือว่าสวรรค์ยังไม่ทอดทิ้งให้ทุกสิ่งที่เขาสั่งสมมาสูญเปล่า!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดข้าก็มีศิษย์กับเขาเสียที”

“หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ?” ไป๋เฟิ่งที่มีสีหน้างุนงงถามชายชราหัวเราะมิหยุดที่ดูเหมือนจะสติฟั่นเฟือนไปแล้ว

“เจ้ามีนามว่าอันใด” อี้มู่ซุนหยุดหัวเราะแล้วเอ่ยถามสตรีที่มีผ้าคลุมใบหน้าอย่างกระตือรือร้น สีหน้าที่นิ่งอยู่เป็นนิจตั้งแต่แรกหายไปกลายเป็นสีหน้าที่ยิ้มแย้มแววตาระยิบระยับ

“ข้ามีนามว่าเยี่ยไป๋เฟิ่งเจ้าค่ะ” นางตอบในขณะที่ยังมึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าจู่ๆ ชายชราที่เคยมีสายตาที่ชวนขนลุกกลับกลายเป็นแววตาวาววับอย่างคนที่เจอของถูกใจ

“ไป๋เฟิ่ง หงส์ขาวอย่างนั้นหรือ เป็นชื่อที่ดี”

“ตำราเล่มนี้ข้ามอบให้เจ้า”

“ข้าคงมิอาจรับไว้ได้หรอกเจ้าค่ะ ตำราเล่มนี้คงมิเหมาะกับข้า” นางเป็นเพียงผู้มีวรยุทธขั้นสี่ดูจากตำราแล้วคงเป็นตำราสำหรับผู้มีวรยุทธขั้นสูงเป็นแน่ กลิ่นอายอันเก่าแก่รวมถึงพลังบางอย่างที่ตำราแผ่ออกมาคงมิใช่สามัญ หากนำไปฝึกพลังที่สถิตในตำราอาจสะท้อนกลับโจมตีผู้ฝึกก็เป็นได้ ถึงนางจะอยากฝึกลมปราณให้วรยุทธก้าวหน้าแต่ก็ต้องประมาณตนในสิ่งที่ไม่ควรฝืน

“แม้ว่าตำราเป็นผู้เลือกเจ้าอย่างนั้นหรือ?”

“ตำราเป็นผู้เลือกข้าหรือเจ้าคะ”

“ใช่ตำราเล่มนี้มันจะเป็นผู้เลือกผู้ฝึกฝนด้วยตนเอง” อี้มู่ซุนมองสตรีน้อยที่ตำราเป็นผู้เลือกด้วยความสนใจ ตำรานี้เคยถูกคนมาแย่งชิงมากมายนับไม่ถ้วนแต่ก็มิมีใครเคยได้ไป หากผู้อื่นได้ไปก็คงไม่สามารถทำอันใดได้อยู่ดีเพราะตำรามันจะดูดลมปราณของผู้ที่มันเลือกเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ตำราจะสลักชื่อของผู้ครอบครองไว้ มีเพียงผู้ที่เคยถูกตำราเลือกเท่านั้นถึงจะสามารถเปิดอ่านได้ อย่างเช่นตัวเขาที่ตำราเป็นผู้เลือกเมื่อครั้งหลายสิบปีก่อนในครั้งที่เขาเดินทางเข้าไปในป่าที่เป็นแหล่งรวบรวมของวิเศษและล้ำค่ามากมายสำหรับผู้ฝึกยุทธ

ตัวเขานั้นถือเป็นผู้อยู่บนจุดสูงสุดของผู้ฝึกยุทธหลังจากที่ฝึกวรยุทธจากตำราเสร็จก็ออกท่องเที่ยวไปทั่วยุทธภพจนโด่งดัง ก่อนที่ตำราจะแสดงเจตจำนงว่าพบเจอบุคคลที่สืบทอด เขาเดินทางมายังแคว้นจ้าวเนื่องจากพลังบางอย่างในตำราชักจูงมา เขาไปๆ มาๆ แคว้นจ้าวมาเกือบสิบปี จนเริ่มถอดใจค้นหาผู้สืบทอดแต่ไม่คิดไม่ฝันว่าสิ่งที่เขาเฝ้ารอมันจะเป็นจริงสักที

ไป๋เฟิ่งมองชายชราและตำราในมือตนสลับกัน ตำราเป็นผู้เลือกนางหรือ? นางเริ่มสังเกตการเปลี่ยนแปลงที่ไม่รู้ว่าเกิดตั้งแต่ตอนไหน ชื่อของนางถูกสลักไว้ที่มุมล่างสุดของตำราเล่มนี้ หากเป็นลิขิตสวรรค์ที่นางเลี่ยงไม่ได้นางก็คงต้องทำตามแม้ว่าใจนางมิได้ชอบความวุ่นวาย แต่เมื่อ ณ ตอนนี้ชีวิตของครอบครัวนางแขวนอยู่บนเส้นด้ายนางย่อมต้องแข็งแกร่งเพื่อปกป้องครอบครัวของตน

ด้านไป๋เทียนที่กำลังจะตรงไปที่ร้านตีอาวุธเพื่อสั่งตีดาบเล่มใหม่เหตุจากดาบเล่มเก่าที่ใช้บิ่นจากการต่อสู้ในสงครามแต่ยังไม่ทันได้ไปถึงไหนก็มีคนมาขวางทางเสียก่อน

“ขออภัยท่านรองแม่ทัพขอรับ” เสียงบุรุษผู้หนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวที่ด้านหน้าของไป๋เทียน

“เอ้อหลางมีอันใดหรือ” ไป๋เทียนมองหน้าคนตรงหน้าที่เป็นองครักษ์คนสนิทของท่านแม่ทัพใหญ่ที่มาขวางเขาเอาไว้

“ท่านแม่ทัพเชิญท่านไปพบที่ชั้นบนของโรงเตี๊ยมเผิงหยูขอรับ” ท่านแม่ทัพเรียกพบหรือสงสัยมีเรื่องด่วนถึงขั้นส่งคนสนิทมาแบบนี้

“ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”