ตอนที่ 14

ไป๋เทียนมองหน้าบิดา เขารับรู้สถานะของตนที่มีอยู่หากแต่ไม่ได้ใส่ใจมันมากนักเพราะเขาอยู่แคว้นจ้าวมิได้ยุ่งเกี่ยวกับทางแคว้นอ้าย

“พ่ะย่ะค่ะ” เยี่ยไป๋เจี้ยนเอ่ยด้วยเสียงเครียด หากองค์รัชทายาทอ้ายหยางหลงสิ้นพระชนม์ กลุ่มขุนนางก็จะกดดันฮ่องเต้อ้ายซานเหอให้แต่งตั้งจวิ้นอ๋องอ้ายหลิ่งอี้บุตรของฮ่องเต้และหวังกุ้ยเฟยเป็นรัชทายาท หากแต่บุตรชายของเขาและอ้ายเหม่ยหลินก็นับเป็นองค์ชายองค์หนึ่งตามธรรมเนียมแคว้นอ้ายที่แม้อ้ายเหม่ยหลินจะแต่งออกมาแล้วก็ตาม ในขณะที่อ้ายหลิ่งอี้เป็นเพียงบุตรบุญธรรมที่ไม่ได้มีสายเลือดของราชวงศ์อ้าย เนื่องจากมารดาผู้ให้กำเนิดอ้ายหลิ่งอี้เป็นเพียงสนมขั้นไฉเหรินที่แอบลักลอบมีความสัมพันธ์กับทหารองครักษ์แล้วเกิดตั้งครรภ์ แต่ฮ่องเต้อ้ายซานเหอไม่ทรงทราบว่าไม่ใช่บุตรตน พอดีกับหวังกุ้ยเฟยโดนวางยาพิษทำให้ร่างกายอ่อนแอไม่สามารถตั้งครรภ์ได้

ฮ่องเต้อ้ายซานเหอที่เห็นนางผู้เป็นที่รักร่ำไห้กับพระองค์เรื่องที่ไม่สามารถให้กำเนิดพระโอรสหรือพระธิดาได้ จึงได้ทำการเอาบุตรที่เกิดจากสนมขั้นไฉเหรินผู้นั้นมอบให้เป็นโอรสบุญธรรมของหวังกุ้ยเฟย แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ทรงทราบเรื่องแต่ไม่อาจบอกกล่าวนางผู้เป็นที่รักได้เนื่องจากกลัวนางใจสลายเพราะ ณ ตอนนั้นบุตรที่เขามอบให้คือทางเดียวที่เยียวยาจิตใจนาง ทำให้พระองค์แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แต่ก็มีขุนนางกลุ่มหนึ่งที่ทราบเรื่อง หากจะมีการแต่งตั้งขึ้นจริงคงมีขุนนางหลายคนคัดค้าน เพื่อการนี้ทางนั้นจึงต้องกำจัดบุตรชายเขาและองค์รัชทายาทอ้ายหยางหลงที่เป็นโอรสของฮองเฮาทั้งคู่เพื่อให้หมดเสี้ยนหนาม

จ้าวเฟยหลงที่ฟังเรื่องราวก็พอจะเดาสถานการณ์ ณ ตอนนี้ออกว่าเหตุใดท่านเสนาบดีเยี่ยถึงต้องป้องกันแน่นหนาถึงเพียงนั้น

“ทางแคว้นอ้ายขอความช่วยเหลืออย่างลับๆ ให้ทางเราช่วยตามหาองค์รัชทายาท” จ้าวหมิงหลงคิดหนัก เนื่องจากเป็นการส่งข่าวอย่างลับๆ การช่วยเหลือจึงเป็นไปอย่างลำบากต้องลักลอบเข้าแคว้นอ้ายโดยที่ไม่ให้ฝ่ายศัตรูของทางโน้นรู้

“เราจะส่งคนเข้าไปตามหารัชทายาทแคว้นอ้ายที่ป่าอู๋เฮย”

“ป่าอู๋เฮยหรือ” จ้าวเฟยหลงขมวดคิ้วถึงป่าอู๋เฮยที่อยู่ระหว่างแคว้นจ้าวและแคว้นอ้าย

“ใช่ ทำไมหรือ”

“เห็นทีว่าจะเป็นเรื่องยาก ตอนนี้ป่าอู๋เฮยมีพยัคฆ์ทมิฬออกอาละวาด” เมื่อจ้าวเฟยหลงกล่าวจบทุกคนต่างมีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก พยัคฆ์ทมิฬนั้นถือว่าเป็นสัตว์ที่อันตรายกว่าพยัคฆ์ปกติทั่วไปหลายเท่า

“ข้าจะส่งคนของข้าเข้าไปที่ป่านั่นเอง คนที่มีวรยุทธต่ำกว่าขั้นหกไม่อาจต่อกรกับพยัคฆ์ทมิฬได้”

จ้าวหมิงหลงพยักหน้าให้น้องชายตนอย่างไม่คัดค้านและเชื่อมั่นในกองกำลังลับที่มีคนที่วรยุทธสูงส่งมากมายของจ้าวเฟยหลง

“ท่านเสนาบดีเยี่ยและรองแม่ทัพต้องระวังกันให้มากหน่อย คาดว่าพวกเขาคงต้องส่งมือสังหารมาที่แคว้นจ้าวเป็นแน่”

“พ่ะย่ะค่ะ” ไป๋เจี้ยนและไป๋เทียนขานรับคำเตือนจากนายเหนือหัว

อีกด้านหนึ่งของแคว้นอ้าย

คนกลุ่มหนึ่งกำลังไล่ล่าบุรุษผู้หนึ่งและเหล่าผู้ติดตามอย่างไม่ลดละ ร่างกายบุรุษผู้อยู่ใจกลางกลุ่มเหล่าผู้ติดตามเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จากรอยของคมดาบที่เกิดจากการต่อสู้มากมาย แต่กระนั้นก็ยังคงประคองตนให้หนีจากการไล่ล่าได้ สุดท้ายทั้งหมดถูกไล่ต้อนมายังที่หน้าผาสูงชันของป่าอู๋เฮย เหล่านักฆ่าที่เห็นฝ่ายที่ตนถูกว่าจ้างมาไล่ล่าจนมุมก็ยิ้มอย่างพอใจ

“ท่านหนีไม่รอดหรอกองค์รัชทายาท ยอมให้พวกข้าสังหารเสียดีๆ เถอะ” หัวหน้านักฆ่าเอ่ยอย่างเยาะเย้ย พวกมันถูกว่าจ้างมาด้วยเงินหลายหมื่นตำลึงทอง แต่นั่นก็เป็นเพียงเงินครึ่งหนึ่งของการว่าจ้าง หากทำงานสำเร็จและมีหลักฐานนำไปมอบให้แก่ผู้ว่าจ้างพวกมันจะได้รับเพิ่มอีกหมื่นตำลึงเลยทีเดียว

อ้ายหยางหลงที่ถูกไล่ล่าอยู่หลายวันมองหน้าเหล่านักฆ่าอย่างเหนื่อยอ่อน เขาประมาทอีกฝ่ายนำองครักษ์ติดตามมาเพียงน้อยนิดจึงพลาดท่าเสียทีให้เหล่านักฆ่าที่ถูกส่งมา ร่างกายเขามีบาดแผลที่เกิดจากการต่อสู้ เขากัดฟันระงับความเจ็บปวด ร่างกายคงใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว

“เอาอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ” หานซื่อเอ่ยถามองค์รัชทายาท สถานการณ์เบื้องหน้านับว่าหมดทางแล้วจริงๆ

อ้ายหยางหลงมองไปยังด้านหลังที่เป็นหน้าผาสูงชันที่ด้านล่างมีน้ำตกไหลเชี่ยวกราก หากปล่อยไว้แบบนี้คงต้องถูกสังหารเป็นแน่ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจส่งสายตาให้เหล่าองครักษ์ทันที

“ท่านคงหนีไม่ได้แล้ว สังหารองค์รัชทายาทซะ!!” เสียงหัวหน้านักฆ่าดังขึ้นพร้อมกับดาบที่พุ่งตรงเข้ามาที่อ้ายหยางหลง

ย๊ากกกก!!!!

“กระโดด!!” อ้ายหยางหลงสั่งให้เหล่าองครักษ์กระโดดลงจากหน้าผาอย่างรวดเร็วทำให้ดาบของนักฆ่าที่หมายจะฟาดฟันที่ตัวเขาเฉียดโดนสีข้างเอวไปอย่างหวุดหวิด

ตู้มมมมม!!!!! ซ่า!!!!!!!

เหล่านักฆ่าต่างพากันวิ่งมาดูที่ตรงริมหน้าผา มองลงไปด้านล่างไม่พบบุรุษที่พวกเขาถูกว่าจ้างมาสังหาร เห็นเพียงกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากไหลรุนแรง

“เอาอย่างไรดีท่านหัวหน้า” สมาชิกที่เหลือต่างมองไปยังหัวหน้าของพวกมันเพื่อขอให้ตัดสินใจ มันมองไปยังเศษผ้าและหยกประจำตัวขององค์รัชทายาทแล้วที่ตกอยู่แล้วเก็บขึ้นมากำไว้แน่น

“กลับไปรายงานว่างานสำเร็จแล้ว” หัวหน้านักฆ่ามองหน้าแล้วสมาชิกที่เหลือแล้วพากันกลับ มันถือว่างานสำเร็จลุล่วงแล้ว บาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นตกลงไปในน้ำเชี่ยวกรากอย่างไรเสียก็คงมิรอด หากรอดก็คงไม่แคล้วโดนสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในป่าชั้นในสุดอย่างพยัคฆ์ทมิฬฆ่าตาย

ตรอกซอกซอยแห่งหนึ่งในเมืองหลวงมีกลุ่มคนสองกลุ่มยืนประจันหน้ากันอยู่ โดยไม่รู้ว่ามีสายตาของคนอีกกลุ่มหนึ่งเฝ้ามองอยู่เช่นกัน

“ข้ามาขอรับค่าว่าจ้างที่เหลือ” ชายที่เป็นหัวหน้ากลุ่มนักฆ่าเอ่ยขึ้น

“หลักฐานล่ะ” เมื่ออีกฝ่ายพูดจบหัวหน้านักฆ่าก็ยื่นป้ายหยกประจำตัวรัชทายาทให้แก่คนตรงหน้า ฝ่ายที่ได้รับหยกประจำตัวรัชทายาทมายิ้มอย่างยินดีเท่านี้ก็เหลือเสี้ยนหนามอีกแค่คนเดียว