ตอนที่ 6 กฎข้อแรกของจวนเซียว

ตอนที่ 6 กฎข้อแรกของจวนเซียว

หลังจากเหตุการณ์ที่เซียวจิ่งเหยียนออกคำสั่งลงโทษสาวใช้และคนดูแลเรือนที่ละเลยพระชายา จวนเซียวอ๋องทั้งจวนก็ตกอยู่ในความเงียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่มีใครกล้าพูดถึงเรื่องนั้นเสียงดัง ไม่มีใครกล้าวิจารณ์คำสั่งของนายใหญ่ แต่ทุกคนต่างรู้ว่า สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดา เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมาท เซียวจิ่งเหยียนไม่เคยสนใจสตรีคนใด ไม่ว่าหญิงสาวจากตระกูลสูงศักดิ์เพียงใด ไม่ว่านางจะงดงามหรือมีฐานะมากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยแสดงความสนใจ

สำหรับเขา สตรีในเมืองหลวงล้วนเหมือนกัน เป็นเพียงสิ่งที่วังหลวงใช้เพื่อเชื่อมสัมพันธ์ เป็นเพียงหมากบนกระดานการเมือง แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป เขาแต่งตั้งเฉินเยว่เป็นพระชายา และเมื่อเห็นว่านางถูกละเลย เขาก็ลงมือทันที ไม่มีการไต่สวนยืดยาว ไม่มีการผ่อนปรน เพียงคำสั่งเดียวคนที่ไม่เคารพชายาของเขา ไม่จำเป็นต้องอยู่ในจวนต่อไป

ดังนั้น สิ่งที่ทำให้คนในจวนหวาดกลัว ไม่ใช่เฉินเยว่แต่เป็นท่าทีของนายใหญ่ของพวกเขา เพราะมันหมายความว่า พระชายาคนใหม่ อาจมีความสำคัญมากกว่าที่ทุกคนคิด

เช้าวันต่อมา เฉินเยว่เดินผ่านลานกลางจวนตามปกติ นางสังเกตเห็นสายตาของคนรอบข้างทันที เมื่อก่อน สายตาเหล่านั้นเต็มไปด้วยความดูถูก ความไม่เชื่อถือและความคิดว่านางคงอยู่ในจวนนี้ได้ไม่นาน แต่วันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่มีใครกล้าทำเช่นนั้นอีกอย่างไรก็ตาม สิ่งที่มาแทนที่คือความสงสัย

พวกเขามองนางราวกับกำลังพยายามหาคำตอบบางอย่าง เหตุใดเซียวอ๋องจึงปกป้องนาง? เหตุใดบุรุษที่ไม่เคยสนใจผู้ใด จึงยอมออกหน้าเพื่อหญิงสาวที่เพิ่งแต่งเข้ามา? เฉินเยว่เดินผ่านเหล่าสาวใช้โดยไม่พูดอะไร แต่นางเก็บทุกอย่างไว้ในใจ คนเหล่านี้ไม่ได้เกลียดนาง พวกเขาเพียงไม่เข้าใจ และคนที่ไม่เข้าใจ มักเป็นคนที่เฝ้าสังเกตมากที่สุด

หลังจากกลับถึงเรือน เฉินเยว่นั่งอ่านรายงานที่นางให้คนไปสืบเกี่ยวกับจวนเซียวอ๋อง แม้จะเพิ่งเข้ามาอยู่ที่นี่ไม่นาน แต่นางไม่เคยปล่อยให้ตัวเองเป็นฝ่ายรับสถานการณ์นางต้องรู้ว่า คนรอบตัวเป็นใคร ใครเป็นฝ่ายไหนและเหตุใดเซียวจิ่งเหยียนจึงปฏิบัติกับนางแตกต่างจากข่าวลือ

จากข้อมูลที่ได้มา เซียวจิ่งเหยียนเป็นบุรุษที่เข้มงวดอย่างมาก กฎของจวนเซียวมีไม่มากแต่ทุกข้อไม่มีใครกล้าฝ่าฝืน ห้ามทรยศ ห้ามโกหกนายใหญ่ ห้ามนำเรื่องภายในจวนออกไปภายนอกและกฎข้อสำคัญที่สุด ห้ามทำร้ายคนของจวนเซียว

เฉินเยว่หยุดอ่านตรงบรรทัดสุดท้าย คนของจวนเซียวคำนี้ดูธรรมดาแต่เมื่อออกมาจากปากของเซียวจิ่งเหยียน กลับมีความหมายมากกว่านั้น เพราะเมื่อคืน เขาบอกนางว่า นางเป็นคนของเขาเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้านนอก เฉินเยว่เงยหน้าขึ้น เซียวจิ่งเหยียนเดินเข้ามา เขายังคงสวมชุดสีดำเช่นเดิม ใบหน้าเย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่หลังจากอยู่ด้วยกันหลายวัน เฉินเยว่เริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง ชายผู้นี้ไม่ได้เย็นชากับทุกคน เขาเพียงเลือกว่าจะเปิดใจให้ใคร

"ท่านอ๋อง"

เฉินเยว่กล่าวทัก เซียวจิ่งเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย สายตาของเขามองเห็นเอกสารบนโต๊ะ

"กำลังสืบเรื่องจวนหรือ?"

เฉินเยว่ไม่ได้ปฏิเสธ

"ข้าควรรู้สถานที่ที่ข้าอยู่"

"หรือท่านคิดว่าข้าควรนั่งรอให้ผู้อื่นบอกทุกอย่าง?"

เซียวจิ่งเหยียนมองนาง ไม่มีความไม่พอใจกลับเหมือนพอใจเล็กน้อย เพราะนางเป็นเช่นนี้ ไม่รอคำตอบจากผู้อื่น ไม่รอให้ใครช่วย นางเลือกค้นหาด้วยตัวเอง

เงียบไปครู่หนึ่ง เฉินเยว่จึงถามสิ่งที่ติดอยู่ในใจ

"ท่านทำเช่นนี้เพื่ออะไร?"

เซียวจิ่งเหยียนมองนาง

"เรื่องใด?"

"เรื่องสาวใช้"

"เรื่องเรือน"

"เรื่องที่ท่านออกหน้าปกป้องข้า"

น้ำเสียงของเฉินเยว่ไม่ได้มีความขอบคุณ แต่มันคือคำถาม เพราะนางไม่ชอบติดหนี้ใครโดยเฉพาะบุรุษที่นางยังไม่เข้าใจ

เซียวจิ่งเหยียนตอบโดยไม่ลังเล

"เพราะเจ้าเป็นชายาของข้า"

คำตอบนั้นเรียบง่ายแต่เฉินเยว่กลับหัวเราะเบา ๆไม่ใช่เพราะขำแต่เพราะไม่เชื่อ

"ข้าเป็นเพียงชายาที่ถูกส่งมาเพื่อรักษาหน้าตระกูล"

"การแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความเต็มใจของข้า หรือของท่าน"

"ท่านไม่จำเป็นต้องปกป้องข้า"

เซียวจิ่งเหยียนนิ่งไป สายตาของเขามองนางลึกขึ้น ราวกับไม่ชอบที่นางพูดถึงตัวเองเช่นนั้น

"ผิดแล้ว"

เฉินเยว่ชะงัก เขาก้าวเข้ามาใกล้เล็กน้อย น้ำเสียงของเขายังคงสงบแต่กลับหนักแน่นจนไม่อาจโต้แย้ง

"เจ้าไม่ใช่ของแลกเปลี่ยน"

"ตั้งแต่ก้าวเข้าจวนนี้"

"เจ้าเป็นคนของข้า"

คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบลง เฉินเยว่ไม่ตอบทันที เพราะคำพูดนั้นแตกต่างจากที่นางเคยได้ยินตั้งแต่เด็ก คนรอบตัวมองนางในฐานะบุตรสาวแม่ทัพ มองนางในฐานะเครื่องมือของตระกูล

เมื่อเกิดปัญหานางกลายเป็นคนที่ต้องรับผิด เมื่อมีผลประโยชน์นางกลายเป็นหมากตัวหนึ่งแต่เซียวจิ่งเหยียนกลับพูดว่า นางไม่ใช่ของแลกเปลี่ยน เป็นคนของเขา เฉินเยว่ไม่เข้าใจ เหตุใดชายผู้นี้ถึงพูดเหมือนรู้จักนางมาก่อน เหมือนเขามั่นใจในตัวนางมากกว่าคนที่อยู่กับนางมาทั้งชีวิตเสียอีก

"ท่านอ๋อง"

นางถามช้า ๆ

"พวกเราเพิ่งพบกันไม่กี่วัน"

"เหตุใดท่านถึงเชื่อใจข้านัก?"

เซียวจิ่งเหยียนนิ่ง คำถามนั้นทำให้เขาเกือบเผลอพูดความจริง เพราะเขาไม่ได้เพิ่งพบเจอนางเขารู้จักนางมานานสิบปี เขาจำได้ทุกอย่าง จำเสียงของนาง จำแววตาของนาง จำมือเล็ก ๆ ที่ยื่นมาช่วยเขาในวันที่ไม่มีใครสนใจ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา เซียวจิ่งเหยียนหลบสายตาเล็กน้อยก่อนตอบ

"เพราะข้ามองคนไม่ผิด"

คำตอบนั้นไม่ได้ทำให้เฉินเยว่หายสงสัย กลับยิ่งเพิ่มความสงสัยมากกว่าเดิม หลังจากเขาออกไป เฉินเยว่นั่งอยู่เพียงลำพัง นางมองประตูที่เขาเพิ่งเดินผ่าน ชายผู้นี้เย็นชา เด็ดขาดและน่ากลัวอย่างที่ข่าวลือกล่าว

แต่ในเวลาเดียวกัน เขากลับปฏิบัติต่อนางแตกต่างจากทุกคน เหมือนเขารู้ว่านางเป็นใคร เหมือนเขารู้ว่าหัวใจของนางคิดอะไร เฉินเยว่ลูบปิ่นหยกเก่าที่เก็บไว้ ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนปรากฏขึ้นในใจอีกครั้ง เด็กชายคนนั้นกับชายผู้นี้ เหตุใดความรู้สึกบางอย่างถึงคล้ายคลึงกัน?

นางยังไม่มีคำตอบแต่เป็นครั้งแรกตั้งแต่แต่งงาน ที่เฉินเยว่เริ่มคิดว่า บางที การแต่งงานกับอ๋องปีศาจอาจไม่ได้เป็นเพียงการเดินเข้าสู่ความตาย แต่อาจเป็นการเดินเข้าสู่ความลับบางอย่าง ที่เซียวจิ่งเหยียนซ่อนไว้มานาน