MasukShare
ตอนที่ 5 ภรรยาของอ๋องปีศาจ
Tanggal publikasi:
2026-07-24 07:53:24ตอนที่ 5 ภรรยาของอ๋องปีศาจ
เช้าวันแรกหลังจากแต่งงาน
เฉินเยว่ตื่นขึ้นในจวนเซียวอ๋องด้วยความเงียบสงบ
ไม่มีเสียงปลุกจากสาวใช้
ไม่มีคนเข้ามาถามว่านางต้องการสิ่งใด
ไม่มีแม้แต่คำทักทายจากผู้คนในจวน
หากเป็นเจ้าสาวจากตระกูลอื่น บางทีนางอาจรู้สึกว่าตนเองถูกละเลย
แต่เฉินเยว่กลับไม่แปลกใจ
เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่ นางก็รู้แล้วว่า จวนแห่งนี้ไม่ได้ต้อนรับนางอย่างแท้จริง
เมื่อคืนไม่มีใครกล้าแตะต้องนาง
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนยอมรับนาง
หลังจากแต่งตัวเสร็จ เฉินเยว่เดินออกจากห้อง
สิ่งแรกที่นางพบคือสาวใช้สองคนยืนอยู่หน้าประตู
พวกนางก้มศีรษะเล็กน้อย
แต่ไม่มีความเคารพอยู่ในท่าทางนั้น
"พระชายา อาหารเช้ามาแล้วเจ้าค่ะ"
สาวใช้กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เฉินเยว่มองอาหารบนโต๊ะ
เพียงแวบเดียวก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
อาหารที่นำมาไม่ได้มีความประณีตสมฐานะพระชายา
บางอย่างเย็นชืด
บางอย่างเป็นของเหลือจากเมื่อวาน
นางไม่ได้ถาม
เพียงนั่งลงและใช้ตะเกียบคีบอาหารขึ้นมาชิม
รสชาติไม่ได้แย่
แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่อาหารที่ควรนำมาให้เจ้านายของจวน
สาวใช้ทั้งสองมองนางอย่างเงียบ ๆ ราวกับกำลังรอดูว่านางจะโกรธหรือไม่
แต่เฉินเยว่เพียงวางตะเกียบลง
"อาหารวันนี้เป็นเช่นนี้ทุกวันหรือ?"
สาวใช้สบตากัน
ก่อนตอบ
"บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ"
คำตอบนั้นชัดเจนว่าไม่ใช่ไม่ทราบ
แต่ไม่คิดตอบ
เฉินเยว่ไม่ได้ตำหนิ
นางเพียงยิ้มบาง
"เข้าใจแล้ว"
หลังจากนั้น นางเดินสำรวจจวน
สิ่งที่พบยิ่งทำให้นางมั่นใจ
เรือนที่จัดให้นางอยู่ ไม่ใช่เรือนหลักของพระชายา
แต่เป็นเรือนเก่าด้านหลังจวน
เครื่องเรือนภายในมีฝุ่นบาง ๆ
ผ้าม่านเก่า
สวนด้านนอกไม่ได้รับการดูแล
แม้แต่สาวใช้ประจำเรือนก็มีเพียงสองคน
เมื่อเฉินเยว่ถามถึงคนดูแลเรือน
คำตอบที่ได้รับคือ
"ไม่มีเจ้าค่ะ"
"ปกติเรือนนี้ไม่มีคนอยู่"
เฉินเยว่ยืนมองรอบ ๆ อย่างสงบ
หากเป็นหญิงสาวทั่วไป คงรู้สึกถูกดูหมิ่น
แต่สำหรับนาง
นี่คือข้อมูล
ทุกการกระทำของคนในจวน
ล้วนบอกบางสิ่ง
พวกเขาไม่ได้เพียงไม่ให้เกียรตินาง
แต่กำลังสังเกตนาง
กำลังรอดูว่านางจะตอบสนองอย่างไร
เฉินเยว่เดินกลับเข้าห้อง
ก่อนเรียกสาวใช้ทั้งสองเข้ามา
"ข้าขอถาม"
"พวกเจ้ารับใช้ในจวนนี้มานานเท่าใด?"
สาวใช้ทั้งสองชะงัก
พวกนางไม่คิดว่านางจะถามเรื่องนี้
"ห้าปีเจ้าค่ะ"
"แล้วในห้าปีที่ผ่านมา เซียวอ๋องเคยลงโทษคนในจวนหรือไม่?"
สาวใช้เงียบ
คำถามนี้ทำให้สีหน้าของพวกนางเปลี่ยนไป
เฉินเยว่จับสังเกตได้ทันที
คนเหล่านี้ไม่ได้กลัวนาง
แต่กลัวคำตอบ
"ตอบข้า"
หญิงสาวกล่าวเสียงเรียบ
ในที่สุดสาวใช้คนหนึ่งจึงพูดเบา ๆ
"เคยเจ้าค่ะ"
"ท่านอ๋องไม่เคยปล่อยผ่านเรื่องที่ผิด"
เฉินเยว่พยักหน้า
นางเริ่มเข้าใจ
คนในจวนไม่ได้เกลียดนาง
พวกเขากำลังทดสอบนาง
เพราะก่อนหน้านี้ พวกเขาอาจเคยเห็นสตรีหลายคนเข้ามาในจวนแห่งนี้
แต่ไม่มีใครสามารถอยู่ข้างกายเซียวจิ่งเหยียนได้นาน
ทุกคนต่างหวาดกลัวเขา
ทุกคนต่างพยายามเอาใจเขา
แต่ไม่มีใครรู้ว่าจะเข้ากับบุรุษเช่นนี้ได้อย่างไร
ดังนั้น
พวกเขากำลังดูว่า
พระชายาคนใหม่จะเป็นเพียงหญิงสาวที่ร้องไห้ขอความช่วยเหลือ
หรือเป็นคนที่ยืนหยัดได้ด้วยตัวเอง
เฉินเยว่ไม่ได้โกรธ
กลับรู้สึกสนใจ
เพราะนี่หมายความว่า
จวนเซียวอ๋องแห่งนี้
ไม่ได้เต็มไปด้วยศัตรูทั้งหมด
เพียงแต่ทุกคนยังไม่ยอมรับนาง
ช่วงบ่าย
เซียวจิ่งเหยียนกลับมาจากค่ายทหาร
เขาเพิ่งกลับจากประชุมกองทัพเหนือ
ทันทีที่ก้าวเข้าจวน เขาก็สัมผัสได้ถึงบางอย่างผิดปกติ
องครักษ์ที่ติดตามมาด้านหลังสังเกตเห็นสีหน้าของนายเหนือหัว
"ท่านอ๋อง มีสิ่งใดผิดปกติหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
เซียวจิ่งเหยียนไม่ตอบ
เพราะเขาเห็นแล้ว
เรือนที่ควรเป็นของพระชายา
กลับถูกจัดให้อยู่ด้านหลังจวน
เขาเดินเข้าไปด้านใน
เห็นเครื่องเรือนเก่า
เห็นสาวใช้ที่ไม่ได้ทำหน้าที่อย่างเหมาะสม
ดวงตาของเขาเย็นลงทันที
บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไป
เหล่าบ่าวรับใช้ต่างก้มหน้าลง
เพราะทุกคนรู้ดี
นี่คือสัญญาณก่อนพายุจะมา
เซียวจิ่งเหยียนเอ่ยเสียงต่ำ
"ใครเป็นคนจัดเรือนนี้ให้ชายาข้า?"
ไม่มีใครตอบ
ความเงียบยิ่งทำให้อุณหภูมิในห้องลดลง
"ข้าถาม"
เสียงของเขาไม่ได้ดัง
แต่กลับกดดันยิ่งกว่าการตะโกน
สาวใช้คนหนึ่งตัวสั่น
"บ่าว..."
ยังไม่ทันพูดจบ
เซียวจิ่งเหยียนก็กล่าวขึ้น
"ใครอนุญาตให้ชายาข้าได้รับการปฏิบัติเช่นนี้?"
ทั้งจวนเงียบสนิท
ไม่มีใครกล้าเงยหน้า
เพราะทุกคนไม่เคยคิดว่า
อ๋องปีศาจจะสนใจเรื่องของพระชายา
พวกเขาคิดว่าเซียวอ๋องเพียงแต่งงานตามราชโองการ
ไม่ได้มีความรู้สึกใด
แต่ตอนนี้
ทุกคนได้เห็นแล้ว
บุรุษที่ไม่เคยสนใจสตรี
กำลังโกรธเพราะนางถูกละเลย
เซียวจิ่งเหยียนหันไปหาองครักษ์
"นำรายชื่อคนดูแลเรือนพระชายามา"
ไม่นาน รายชื่อก็ถูกนำมา
เขามองเพียงครู่เดียว
ก่อนกล่าว
"ปลดทั้งหมด"
ทุกคนตกตะลึง
"ท่านอ๋อง?"
"คนที่อยู่ในจวนข้า แต่ไม่รู้จักเคารพพระชายาของข้า"
"ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อ"
คำสั่งนั้นเด็ดขาด
ไม่มีพื้นที่ให้โต้แย้ง
สาวใช้หลายคนหน้าซีด
เพราะนี่เป็นครั้งแรก
ที่พวกเขาเห็นเซียวอ๋องออกหน้าเพื่อสตรีคนหนึ่ง
ข่าวเรื่องนี้แพร่ไปทั่วจวนภายในเวลาไม่นาน
อ๋องปีศาจกำลังปกป้องพระชายา
เรื่องที่ไม่มีใครเชื่อ
กลับกลายเป็นความจริง
ค่ำคืนนั้น
เฉินเยว่นั่งอยู่ในสวนหลังเรือน
เซียวจิ่งเหยียนเดินเข้ามา
ทั้งสองเงียบกันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนเฉินเยว่จะเอ่ยขึ้น
"ท่านไม่กลัวหรือ?"
เซียวจิ่งเหยียนหยุดมองนาง
"กลัวอะไร?"
เฉินเยว่มองเขา
"กลัวว่าข้าจะเป็นหญิงร้ายอย่างที่ทุกคนกล่าว"
"กลัวว่าข้าจะหลอกใช้ท่าน"
"กลัวว่าข้าจะไม่ใช่คนอย่างที่ท่านคิด"
สายลมพัดผ่าน
เซียวจิ่งเหยียนมองหญิงสาวตรงหน้า
ก่อนตอบเสียงเบา
"ข้ารู้ว่าเจ้าคือคนแบบไหน"
เฉินเยว่ชะงัก
เขากล่าวต่อ
"ก่อนที่ทั้งโลกจะรู้เสียอีก"
คำพูดนั้นทำให้นางนิ่งไป
เพราะเป็นครั้งแรก
ที่มีคนพูดเช่นนี้กับนาง
ไม่ใช่เพราะเชื่อข่าวลือ
ไม่ใช่เพราะสงสาร
แต่เพราะเขาเชื่อในตัวนาง
เฉินเยว่ไม่รู้ว่าเหตุใดเซียวจิ่งเหยียนจึงมั่นใจเช่นนั้น
นางไม่รู้ว่าเหตุใดบุรุษผู้เย็นชาคนนี้จึงปกป้องนาง
และนางไม่รู้เลยว่า
ในใจของเขา
หญิงสาวตรงหน้าไม่ใช่หญิงร้ายที่ผู้คนกล่าวหา
แต่เป็นเด็กหญิงคนเดียว
ที่เขาตามหามาตลอดสิบปี
คืนแรกในจวนเซียว
นางคิดว่าตนเองกำลังแต่งงานกับปีศาจ
แต่หลังจากวันนี้
เฉินเยว่เริ่มเข้าใจว่า
บางที
ปีศาจที่ผู้คนหวาดกลัว
อาจเป็นเพียงบุรุษผู้หนึ่ง
ที่ซ่อนหัวใจอ่อนโยนไว้ลึกที่สุด
Bab terbaru
ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา ตอนที่ 101 ตราของพระมารดา
ตอนที่ 101 ตราของพระมารดาก่อนรุ่งสาง เซียวจิ่งเหยียนและเฉินเยว่กลับถึงจวนอ๋องพร้อมตราประทับหยกขาวซึ่งหานฉางเฟิงทิ้งไว้หน้าสุสานลับของพระมารดา ไม่มีผู้ใดกลับไปพัก ทั้งสองตรงเข้าสู่ห้องลับใต้เรือนหนังสือทันที ประตูหินปิดลงด้านหลัง ตะเกียงน้ำมันหลายดวงถูกจุดขึ้น แสงสีส้มส่องโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยแผนที่ สำเนาคำสั่งทหาร สมุดบัญชี และหลักฐานซึ่งรวบรวมมาหลายวัน เฉินเยว่วางตราหยกลงบนผ้าสีดำอย่างระมัดระวัง ก่อนนำสำเนารอยประทับจากคำสั่งเคลื่อนกำลังเมื่อสิบปีก่อนมาวางเคียงกัน ส่วนเซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่อีกด้านของโต๊ะ สายตาจับจ้องตราของมารดาโดยไม่กล่าวสิ่งใด ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางตลอดคืนไม่ได้ปรากฏบนใบหน้าเขามากนัก ทว่าความหนักอึ้งในดวงตากลับชัดเจนกว่าทุกครั้ง ตราประทับชิ้นนี้เป็นสิ่งที่เขาเคยเห็นตั้งแต่วัยเด็ก พระมารดาใช้มันประทับจดหมายลับ ใช้สั่งคนในเครือข่ายของตน และใช้ส่งข้อความที่ไม่อาจผ่านมือขันทีหรือขุนนางทั่วไปได้ หลังพระนางสิ้นพระชนม์ ตรานั้นหายไปพร้อมกับเอกสาร
ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา ตอนที่ 100 สุสานของพระมารดา
ตอนที่ 100 สุสานของพระมารดารถม้าสีดำแล่นผ่านประตูเมืองด้านตะวันตกท่ามกลางความมืดสนิท ถนนสู่สุสานหลวงทอดผ่านแนวป่าสนและไหล่เขาที่มีหมอกต่ำปกคลุม ล้อรถบดผ่านก้อนกรวดจนเกิดเสียงสม่ำเสมอ ภายในรถม้าไม่มีผู้ใดพูด เซียวจิ่งเหยียนนั่งนิ่ง มือข้างหนึ่งวางอยู่บนด้ามกระบี่ ดวงตาหลุบต่ำราวกับกำลังขุดค้นความทรงจำที่ถูกฝังมานาน ส่วนเฉินเยว่นั่งฝั่งตรงข้าม นางไม่ได้ถามซ้ำถึงพระมารดาของเขา เพราะรู้ว่าเพียงการกล่าวว่าสตรีผู้นั้นถูกฝังอย่างลับ ๆ ก็เพียงพอจะบอกแล้วว่าเรื่องราวในอดีตเต็มไปด้วยอันตรายเพียงใด ลมกลางคืนพัดกระแทกตัวรถเป็นระยะ กลิ่นดินชื้นและใบสนเล็ดลอดผ่านม่านเข้ามา บรรยากาศภายในหนักอึ้งจนแม้แต่เสียงหายใจก็ชัดเจนเกินไป กระทั่งรถม้าหยุดที่เชิงเขา เซียวจิ่งเหยียนจึงลืมตาขึ้น เขาไม่ได้กล่าวให้นางอยู่รอ เพียงลงจากรถก่อนแล้วหันกลับมายื่นมือให้ เฉินเยว่ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นมือนั้น นางยังจำได้ว่าหลายวันก่อนตนเคยถอยหนีจากมือเดียวกัน แต่ครั้งนี้เส้นทางด้านหน้ามืดและลาดชัน อี
ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา ตอนที่ 99 ดาบที่ถูกสร้างขึ้น
ตอนที่ 99 ดาบที่ถูกสร้างขึ้นหลังเฉาอิงถูกนำตัวไปขังในห้องใต้ดิน เรือนเหมยกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง แต่ความเงียบนั้นมิได้สงบ หากเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ยังคงก้องอยู่ในใจคนทั้งสอง เซียวจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างโต๊ะไม้นานกว่าหนึ่งเค่อ ดวงตาจับจ้องชิ้นส่วนป้ายทหารของหน่วยเงาดำโดยไม่ขยับ เงาตะเกียงทอดผ่านสันกรามคมชัด ทำให้ใบหน้าของเขาดูเย็นชาเช่นเคย ทว่าภายในกลับมีบางสิ่งกำลังแตกสลายอย่างช้า ๆ ประโยคของเฉาอิงมิใช่คำกล่าวใหม่ทั้งหมด เขาเคยสงสัยในเจตนาของหานฉางเฟิงมาหลายปี เพียงแต่ไม่เคยยอมปล่อยให้ความสงสัยนั้นงอกลึก เพราะอีกฝ่ายคือผู้ที่ยื่นมือมาช่วยในวันที่เขาไม่เหลือผู้ใด เป็นคนพาเขาออกจากความตาย เป็นอาจารย์ที่สอนให้จับดาบ และเป็นผู้มอบเส้นทางสู่อำนาจ ทว่าเมื่อหลักฐานทีละชิ้นถูกเปิดออก ความเมตตาในอดีตกลับเริ่มมีเงาอีกด้านหนึ่ง เงาที่ทำให้เขาต้องย้อนถามว่า ชีวิตที่ตนคิดว่าเลือกเองนั้น แท้จริงเคยเป็นเพียงเส้นทางที่ใครบางคนวางไว้หรือไม่ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนผุดขึ้นทีละภาพ หลังเขาถูกพาตัวออกจากป่าและส่งไปยังค่ายทหารเหนือ หานฉางเฟิงไม่ได้ปล่อยให้เขาพักฟื้นนานนัก บาดแผลยังไม่หายดี เขาก็ถูกปลุกก่อน
ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา ตอนที่ 98 กับดักของหานฉางเฟิง
ตอนที่ 98 กับดักของหานฉางเฟิงรุ่งเช้าหลังเหตุลอบเข้าเรือนเหมย ข่าวลือหนึ่งแพร่กระจายออกจากจวนเซียวอ๋องอย่างรวดเร็วราวกับมีผู้จงใจปล่อยลมส่งต่อกันไปตามตรอกซอกซอย ข่าวนั้นกล่าวว่า ผ้าเช็ดหน้าของมารดาเฉินเยว่ไม่ได้เป็นเพียงของเก่าที่เปื้อนเลือด หากซ่อนรหัสลับซึ่งสามารถถอดออกมาเป็นแผนที่บัญชีขนส่งอาวุธและเสบียงเมื่อสิบปีก่อน ผู้คนในเมืองหลวงต่างพูดกันว่าเส้นด้ายบนลายดอกเหมยถูกปักด้วยจำนวนกลีบไม่เท่ากัน แต่ละกลีบแทนตัวเลข แต่ละกิ่งแทนเส้นทาง และรอยเลือดบนผืนผ้าคือจุดที่ใช้ระบุตำแหน่งคลังลับ บ้างก็กล่าวว่ามารดาเฉินเยว่รู้ตัวว่ากำลังถูกตามฆ่า จึงซ่อนความจริงทั้งหมดไว้ในของที่ไม่มีผู้ใดสงสัย ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน ข่าวลือดังกล่าวก็เดินทางจากร้านน้ำชาหน้าตลาดไปถึงเรือนขุนนาง จากเรือนขุนนางไปยังตรอกขันทีเก่า และจากตรอกขันทีเก่าไปถึงคนที่กำลังเฝ้ามองจวนเซียวอ๋องอยู่ในความมืด ไม่มีผู้ใดรู้ว่าต้นทางของข่าวมาจากสาวใช้คนหนึ่งที่จงใจทำผ้าเช็ดหน้าหล่นขณะไปซื้อด้าย และไม่มีผู้ใดรู้ว่าสาวใช้ผู้นั้นเป็นคนของเฉินเยว่โดยตรงภายในเรือนเหมย เฉินเยว่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเตี้ย ผ้าเช็ดหน้าผืนจริงถูกเก็บไว้ในกล่องเห
ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา ตอนที่ 97 ชายาผู้ย้ายออกจากเรือนหลัก
ตอนที่ 97 ชายาผู้ย้ายออกจากเรือนหลักเช้าวันถัดมา เรือนหลักของจวนเซียวอ๋องเงียบผิดปกติ ประตูห้องด้านในยังคงเปิดอยู่ ผ้าม่านสีเข้มถูกมัดเก็บอย่างเรียบร้อย เครื่องเรือนทุกชิ้นอยู่ในตำแหน่งเดิม มีเพียงหีบเสื้อผ้าของเฉินเยว่ที่หายไปจากมุมห้อง และโต๊ะเครื่องแป้งที่เหลือเพียงปิ่นธรรมดาสองสามชิ้นซึ่งนางไม่ได้ใช้ คนรับใช้ที่ยืนเฝ้าหน้าประตูต่างก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้าสบตากัน เพราะทุกคนรู้ดีว่าพระชายาไม่ได้ออกจากจวน นางเพียงย้ายกลับไปพักที่เรือนเหมยซึ่งอยู่ห่างจากเรือนหลักไปอีกฟากหนึ่งของสวน การกระทำนี้ไม่ใช่การขอหย่า ไม่ใช่การประกาศแตกหัก และไม่ใช่การท้าทายอำนาจของเซียวอ๋อง ทว่าภายในจวนของสามีภรรยา การแยกเรือนย่อมมีความหมายชัดเจนยิ่งกว่าถ้อยคำใด เฉินเยว่ไม่ยอมอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเซียวจิ่งเหยียนจนกว่านางจะรู้ความจริงทั้งหมดข่าวแพร่ไปทั่วจวนภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม แม้ไม่มีผู้ใดกล้าพูดตรง ๆ แต่สายตาของคนรับใช้ทุกค
ชายาร้ายของท่านอ๋องเย็นชา ตอนที่ 96 ความผิดของเด็กชายวัยสิบห้า
ตอนที่ 96 ความผิดของเด็กชายวัยสิบห้าหลังกลับจากเมืองชิงเหอ ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกเมฆสีเทาปกคลุมตลอดทั้งวัน ลมหนาวพัดผ่านกำแพงจวนเซียวอ๋องจนกิ่งเหมยในลานด้านในสั่นไหว กลีบดอกสีขาวที่เพิ่งผลิบานร่วงหล่นลงบนพื้นหินทีละกลีบ ราวกับหิมะที่กำลังละลาย เฉินเยว่ไม่ได้กลับเรือนนอน นางตรงไปยังห้องลับทันที ในมือยังถือห่อผ้าที่บรรจุชิ้นส่วนป้ายทหารจากป้าหลัว สีหน้าของนางสงบนิ่งเกินไปจนเหล่าองครักษ์ที่เฝ้าประตูไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง เซียวจิ่งเหยียนเดินตามหลังมาโดยเว้นระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่ระยะสั้นนั้นกลับคล้ายมีหุบเหวลึกขวางกั้นอยู่ระหว่างคนทั้งสอง ตั้งแต่ออกจากบ้านไม้ริมแม่น้ำ เฉินเยว่แทบไม่ได้พูดกับเขาอีกเลย นางฟังคำสั่งของเขาเมื่อจำเป็น ตอบเพียงสั้น ๆ เมื่อถูกถาม และไม่แม้แต่จะหันมามองยามเขายื่นมือช่วยลงจากรถม้า ความเงียบของนางไม่ได้รุนแรงเหมือนความโกรธ หากกลับทำให้เซียวจิ่งเหยียนรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าการถูกต่อว่า เพราะเขารู้ดีว่าหลักฐานทุกชิ้นกำลังพานางเข้าใกล้ความจริงที่เขาหวาดกลัวมาตลอดภายในห้องลับ ตะเกียงเจ็ดดวงถูกจุดขึ้นพร้อมกัน แสงสีทองสาดลงบนโต๊ะหินซึ่งเต็มไปด้วยเอกสารเก่า เฉิน
Anda juga akan menyukai
องค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.3K Dibacaข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม32.4K Dibacaแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.8K Dibacaท่านอ๋องอ่านใจกับชายาแพทย์ทะลุมิติ
สกุลหยางมีบุตรสาว409.5K Dibacaหนึ่งคนย้อนเวลาอีกหนึ่งทะลุมิติ ช่วยพลิกชีวิตคนตระกูลหลิว
l3oonm@956 Dibacaลิขิตรักยุค 80
Goldberry88 Dibacaทะลุมิติไปเป็นสาวอ้วนที่สามีรักมากยุค 70's
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา139 Dibacaริษยา
moonlight -mini1.0K Dibaca
