บทที่ 2196

ต่อให้ไม่สามารถถอนพิษให้เขาได้ในทันที ก็ต้องหาวิธีบรรเทาฤทธิ์ของยาพิษ

ซูจิ่งสิงกินยาเข้าไปทันที น่าเสียดายภายในร่างกายเขาเจ็บปวดรุนแรง หลังจากกินยาเข้าไปรู้สึกเพียงความเย็นในลำคอ นอกจากนั้นไม่มีความรู้สึกใดเลย

“ผงยาพิษชนิดนี้ปรุงขึ้นโดยนำสมุนไพรพิษร้อยชนิดมารวมกัน อาศัยแค่ยาเม็ดเล็ก ๆ ของเจ้าก็คิดจะถอนพิษ ไม่ง่ายดายไปหน่อยหรือ”

ชีซู่อียังพูดไม่หยุด “ไม่มีประโยชน์หรอก ขอเพียงไม่มียาถอนพิษ ไม่ว่าเจ้าจะป้อนยาให้เขามากเพียงใด ก็ไม่มีประโยชน์”

“หุบปาก”

ความอดทนของกู้หว่านเยว่หมดสิ้น ทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ จึงเดินเข้าไปตบหน้าชีซู่อีหนึ่งฉาด

“หากยังกล้าปริปากอีก ข้าจะตัดลิ้นของเจ้าโยนให้หมากิน เจ้าลองดูสิว่าข้ากล้าหรือไม่”

ชีซู่อีตกตะลึงกับการกระทำเช่นนี้ของกู้หว่านเยว่ จึงไม่กล้าเอ่ยปากพูดสิ่งใดอีก

เพียงใช้ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังจ้องกู้หว่านเยว่

กู้หว่านเยว่ขี้เกียจสนใจ จึงกลับมาที่ข้างกายซูจิ่งสิงอีกครั้ง อาการของซูจิ่งสิงร่อแร่เต็มที

“ท่านพี่ ร่างกายท่านเป็นอย่างไรบ้าง?”

“ราวกับมีมดเป็นหมื่นเป็นพันตัวกำลังกัดกินอยู่ภายในร่าง” ซูจิ่งสิงสะบัดหัว เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงหมดสติไ