ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวร้ายแห่งจวนโหว

คำสาปก่อนตาย

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขณะที่โรซี่ หวัง ก้าวผ่านโถงสำนักงานของบริษัทที่ปรึกษาทางการเงินชื่อดังใจกลางเมือง หญิงสาววัยยี่สิบห้าปีอยู่ในชุดสูทสีเข้มเรียบหรู เส้นผมยาวถูกรวบไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าสวยสะดุดตาแทบไม่มีรอยยิ้ม นอกจากโทรศัพท์มือถือหนึ่งเครื่องกับแฟ้มเอกสารบาง ๆ ในมือแล้ว เธอไม่เคยถืออะไรที่ไม่จำเป็น

พนักงานหลายคนหยุดพูดเมื่อเห็นเธอเดินผ่าน ไม่ใช่เพราะโรซี่มีตำแหน่งสูงที่สุดในบริษัท แต่เพราะทุกคนรู้ว่าหญิงสาวคนนี้เป็นหนึ่งในนักวางแผนการเงินที่ทำรายได้ให้บริษัทมากที่สุด

โรซี่ฉลาด แพรวพราว และอ่านเกมคนเก่งจนน่ากลัว

ลูกค้าคนไหนมีเงิน ลูกค้าคนไหนกำลังเดือดร้อน หรือลูกค้าคนไหนยอมรับเงื่อนไขได้มากเพียงใด เธอมองออกแทบทั้งหมดตั้งแต่การสนทนาไม่กี่ประโยคแรก

“คุณโรซี่คะ ลูกค้ารายใหม่มารอแล้วค่ะ”

เลขาสาวรีบเดินตามมารายงาน โรซี่เหลือบดูนาฬิกาข้อมือก่อนถาม

“นัดกี่โมง”

“เก้าโมงครึ่งค่ะ”

“ตอนนี้เก้าโมงยี่สิบเจ็ด ให้เขารออีกสามนาที”

เลขาสาวชะงักเล็กน้อย “แต่ลูกค้ามาถึงตั้งแต่เก้าโมงค่ะ”

“นั่นเป็นเรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

โรซี่ตอบโดยไม่หยุดเดิน ก่อนเปิดประตูห้องทำงานแล้วเข้าไปนั่งหลังโต๊ะ เธอวางแฟ้มลง เปิดคอมพิวเตอร์ และตรวจตัวเลขในรายงานอย่างรวดเร็ว

สำหรับโรซี่ ทุกอย่างในโลกมีต้นทุนและผลตอบแทน แม้กระทั่งเวลา

เธอไม่เคยเชื่อว่าความสงสารจะทำให้ธุรกิจเติบโตได้ และยิ่งไม่เชื่อว่าคนทำงานควรต้องรับผิดชอบความผิดพลาดของลูกค้า

ไม่กี่นาทีต่อมา ลูกค้าชายวัยกลางคนถูกเชิญเข้ามา การเจรจาที่ควรใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงจบลงภายในสี่สิบนาที โรซี่ชี้ให้เห็นผลตอบแทน ความเสี่ยง และเงื่อนไขสำคัญทั้งหมดอย่างคล่องแคล่ว จนอีกฝ่ายยอมลงนามในสัญญา

เมื่อประตูปิดลง เลขาสาวจึงเดินเข้ามาพร้อมกาแฟ

“คุณเก่งจริง ๆ ค่ะ ลูกค้าคนนี้ฝ่ายขายคุยมาสามครั้งยังปิดไม่ได้เลย”

โรซี่รับกาแฟมาอย่างไม่ใส่ใจ

“เพราะพวกเขาพูดในสิ่งที่ตัวเองอยากขาย แต่ฉันพูดในสิ่งที่ลูกค้าอยากได้ยิน”

“ต่างกันมากหรือคะ”

โรซี่เงยหน้าขึ้นมอง

“ต่างสิ คนส่วนใหญ่ไม่ได้ซื้อสิ่งที่ดีที่สุด เขาซื้อสิ่งที่คิดว่าดีที่สุดสำหรับตัวเอง หน้าที่เราคือทำให้เขาเชื่อว่าสิ่งที่เราเสนอคือสิ่งนั้น”

เลขาสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนนึกบางอย่างขึ้นได้

“จริงสิคะ เมื่อเช้ามีผู้หญิงคนหนึ่งโทรมาอีกแล้วค่ะ เรื่องสัญญากองทุนของบริษัทเล็ก ๆ ที่คุณดูแลเมื่อหลายเดือนก่อน”

มือของโรซี่หยุดอยู่บนเมาส์ชั่วขณะ

“คนไหน”

“คุณหลินค่ะ คนที่เคยขอเจรจาใหม่เพราะบอกว่าครอบครัวกำลังมีปัญหา”

โรซี่จำได้ทันที

หญิงคนนั้นนำเงินเก็บของครอบครัวมาลงทุนผ่านบริษัทโดยทำสัญญาที่มีเงื่อนไขหลายประการ ต่อมากิจการของครอบครัวประสบปัญหาและต้องการถอนเงินก่อนกำหนด แต่ตามเงื่อนไขในสัญญา หากถอนก่อนเวลาจะต้องเสียค่าธรรมเนียมและผลประโยชน์จำนวนมาก

“ฉันเคยตอบไปแล้ว”

“เธอบอกว่าตอนเซ็นสัญญาไม่มีใครอธิบายเรื่องค่าธรรมเนียมให้ชัดเจนค่ะ”

โรซี่เอนหลังพิงเก้าอี้

“อยู่ในสัญญาหรือเปล่า”

“อยู่ค่ะ แต่มันเป็นตัวหนังสือค่อนข้างเล็ก แล้วรายละเอียดก็หลายหน้า”

“ถ้าอยู่ในสัญญาก็จบ”

“แต่เธอบอกว่าเงินก้อนนั้นเป็นเงินทั้งหมดของครอบครัว ตอนนี้สามีป่วยและต้องใช้เงินรักษา เธออยากขอให้บริษัทลดค่าธรรมเนียมบางส่วน”

โรซี่วางแก้วกาแฟลง

“บริษัทไม่ใช่มูลนิธิ”

เลขาสาวเงียบ

“ถ้าลูกค้าทุกคนอ้างว่ามีปัญหาแล้วเรายกเว้นเงื่อนไขให้ สัญญาจะมีไว้ทำไม” โรซี่พูดต่อ “ส่งเรื่องให้ฝ่ายกฎหมาย ถ้าเธอโทรมาอีกให้แจ้งว่าบริษัทจะดำเนินการตามสัญญาเท่านั้น”

“ค่ะ”

เลขาสาวรับคำก่อนออกจากห้องไป

โรซี่ไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นอีก

สำหรับเธอ มันเป็นเพียงหนึ่งในสัญญาหลายร้อยฉบับที่ผ่านมือในแต่ละปี คนที่เซ็นชื่อควรรู้ว่าตนกำลังยอมรับอะไร หากไม่อ่านให้ละเอียดก่อนลงนาม นั่นก็เป็นความผิดพลาดของตัวเอง

ช่วงบ่ายโรซี่เข้าประชุมกับผู้บริหาร บริษัทกำลังเตรียมเปิดผลิตภัณฑ์ทางการเงินตัวใหม่ และเธอเสนอวิธีปรับโครงสร้างค่าธรรมเนียมเพื่อเพิ่มกำไร

“ถ้าใช้วิธีนี้ รายได้จากค่าบริหารจะเพิ่มอย่างน้อยสิบห้าเปอร์เซ็นต์”

ผู้บริหารคนหนึ่งมองเอกสารแล้วถาม “แต่เงื่อนไขถอนก่อนกำหนดค่อนข้างหนักนะ”

“ลูกค้าที่วางแผนดีจะไม่ถอนก่อนกำหนดค่ะ”

“แล้วคนที่จำเป็นต้องถอนล่ะ”

โรซี่ยิ้มบาง ๆ