มเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน

มเหสีร้อยเล่ห์ของท่านผู้สำเร็จราชการแทน

بواسطة:  เย่ว์เหมี่ยวمكتمل
لغة: Thai
goodnovel4goodnovel
9
63 تقييمات. 63 المراجعات
507فصول
217.0Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

ราชินีทหารรับจ้างยุคปัจจุบันข้ามชาติไปอยู่ในร่างอยู่ของมู่จิ่วซีคุณหนูใหญ่จวนขุนพล ถูกใส่ร้ายว่าคบชู้จนกำลังจะถูกขังกรงหมูจับถ่วงน้ำ จากนั้นก็ถูกผู้สำเร็จราชการแทนถอนหมั้นทำลายชื่อเสียง ผู้คนคิดว่าคุณหนูใหญ่จะถูกคนหัวเราะเยาะ ไม่คิดเลยว่านางจะไม่เจ็บไม่คันสักนิด ไม่ปราณีพวกแม่พระ กดขี่เหล่าแพศยา ทุบตีสุนัขเจ้าเล่ห์ จับเป็นฆาตกร ลูกไม้ต่างๆ ได้รับทักษะมามากมาย พร้อมงัดมาใช้ได้ตลอดเวลา ผู้สำเร็จราชการแทนเห็นว่านางงดงามน่าหลงใหล วันๆ ถูกเย้าแหย่จนใจจักจี้ “จิ่วซี ให้โอกาสข้าอีกสักครั้งได้ไหม?” “he--tui!”。

عرض المزيد

الفصل الأول

บทที่ 1

十一月の東都は雪化粧を纏っている。飛行機の車輪が滑走路に触れた鈍い衝撃で、依織は浅い眠りから目を覚ます。13時間にも及ぶ長いフライトが、ようやく終わった。

今回の帰国は、本社からの辞令による研修プログラムのためだ。期間は半年。

まさか自分が再びこの街に戻ってくるとは、思ってもみなかった。何しろここは、すべてを断ち切ってでも逃げ出したかった場所なのだから。

40分後、依織は東都国際空港の到着ロビーを出た。

刺すような冷たい空気に、どんよりとした鉛色の空、そして風も強まり始めている。

出口に立ち、コートの襟を立てながら周りを見渡す。まるで別世界に迷い込んだような錯覚に陥る。ここを離れてから10年も経ったのだ。

「いおりん!」

声のする方へ視線を向けると、道路の向こう側で親友の木下優香(きのした ゆうか)が大きく手を振りながら、興奮した様子で名前を呼んでいる。

車の流れが途切れた瞬間、両手を広げて駆け寄ってくる。

優香の分厚いダウンジャケットに顔を埋め、依織はくぐもった声で尋ねる。

「どうして来たの?到着時間は教えてなかったのに」

「そんなの調べればすぐ分かるよ」優香は依織の肩をきつく抱き寄せる。

「さあ、行くよ!依織の大好きなお店、もう予約してあるから」

……

東都の冬は相変わらず凍えるほど寒く、馴染みの老舗の味も、昔のままだ。

「あっという間に10年だね」優香は注文用のタブレットを依織に手渡す。

「あのとき、私がいくら引き止めても無駄だったし」

依織は伏し目になって、ただ微笑むだけで何も答えない。優香は少し迷ったあと、口を開く。

「ねえ、知ってる?御堂司が、婚約したんだって。

依織がいないこの10年間、御堂家は本当に勢いに乗っていた。

御堂さんのお兄さん、あの雅臣が東都の経済界でトップの座に上り詰めたし、御堂さんだって政界の中心人物となっている。今じゃ注目される若手政治家だし、今回の総選挙でさらに上に行くって噂されてるよ。

もしあの時婚約を破棄してなかったら、今頃あなたたちには子供がいたかもしれないね」

依織の手が止まって、一瞬だけ目が点になった。瞳を伏せると、長いまつげが瞼に影を落とす。再び視線を上げるときには、いつもの無頓着な様子に戻っている。

「もう昔のことよ。今さらそんな話を……」注文する気も失せ、タブレットを店員に返す。

優香は仕方なさそうに唇を噛み、それ以上は何も言わなかった。食事の間、御堂家に関する話題が出ることは二度となかった。

その夜、優香はかなり酒を飲み、すっかり酔っていた。酒を飲まなかった依織は彼女を車の後部座席へ乗せ、シートベルトを締める。眠りについたのを確認してから自分のコートをそっと掛ける。

そして運転席に乗り込み、車をゆっくりと発進させる。

しばらくすると、空から雪が舞い落ちてくる。道の途中で突風が吹き荒れ、雪はどんどん激しくなる。前方の視界が次第に白く霞んでいく。

車を路肩に停めようとしたその瞬間。タイヤが突然滑った。ブレーキを踏んだが、ドンッという鈍い音とともに、前方の黒いSUVに追突してしまう。

シートベルトを締めていたものの、強い衝撃で体が前のめりになり、ハンドルの装飾部分で手首を深く擦りむいてしまった。ヒリヒリと焼けるような痛みが走る。

慌てて振り返って後部座席を確認するが、優香は無事だ。まだぐっすりと眠っている。依織はブレーキペダルを強く踏みしめたまま、心臓が早鐘のように打っている。

そのとき、誰かが窓ガラスを叩く。

痛みをこらえながら、気を取り直して重いドアを押し開ける。雪を伴った強風が、頬を打ちつける。

骨まで凍りつくような吹雪のせいで目が開けられず、相手の顔はよく見えない。その人は少し立ち止まって、確かめるように尋ねる。

「林……依織さん、ですか?」

心臓がドクンと跳ねる。この東都で自分の名前を知っている人間なんて、ほんのひと握りしかいない。まさか、そんな偶然があるはずが……

依織が黙り込んでいると、相手はSUVの後部座席へ戻って、中にいる人に何かを報告した。

その隙に、依織は急いで自分の車の後部ドアを開けて、優香の様子を細かく確認する。幸い、何も問題はなかったので、ようやく安堵の息を漏らす。

その時、手首に生温かいものが伝うのを感じて視線を落とすと、白いセーターの袖口には血が滲んでいる。

痛みを噛み殺し、手首をダウンジャケットの袖に隠す。これ以上雪が入り込まないよう、首元のマフラーをしっかりと巻き直す。

顔を上げると、吹雪の向こうから、背が高い男の人がこちらへ歩いてくるのが見える。

黒いロングコートをまとった姿は、どんな嵐にも折れない竹のようにまっすぐ伸びている。

ネオンが瞬き、風は少しばかり弱まったが、雪はまだ降り続いている。ゆっくりと歩み寄る男の、美しくも冷たい顔立ちを、街灯の光が鮮明に照らし出した。

まるで冬の静寂が人の形をとったかのような男だ。際立つ整った顔立ちは、刃物のように鋭く、近づく者を拒む冷気を纏っている。

一歩、また一歩と近づいてくるにつれて、懐かしい気配が、見えない糸のように身体の奥へ入り込んでくる。

10年間、何一つ接点のなかった二人が、まさかこんな形で再会するなんて。

男は昔と変わらず、冷静で、迷いがない。一方で、依織は寒さと動揺に震えながら、逃げ場すら失っている。

依織は立ち尽くしたまま、ただ茫然とその男を見つめている。二人の髪や睫毛には、すでに真っ白な雪が降り積もっている。

御堂司は自分のコートを脱ぎ、依織の肩に掛ける。馴染みのある香りと確かな体温が、彼女を包み込む。

司は何も言わない。ただ、その黒い瞳には、読み取れないほど深い感情が宿っている。

しばらく見つめ合った後、依織がまず目を逸らす。肩に掛けられたコートを脱いで相手に返すと、かじかんだ手で車のドアを開けようとする。その瞬間、腕を力強く掴まれた。

「ッ……」激痛に、依織は思わず息を呑む。

「怪我をしたのか?」

司は眉をひそめて、すぐに手を離した。血で染まったその手首に視線を落とす。

依織は答えない。ただほんのりと赤くなった目で司を睨みつけ、ありありと不満と拒絶の意を示す。

「俺の車に乗れ。病院へ連れていく。ここは部下に任せる」

その声には、逆らうことを許さない厳しさが滲んでいる。

「結構です。責任はこっちにあります。賠償は保険会社を通じて必ず支払います」

白く透き通った顔に、冷え切った作り笑いを浮かべる。

「こんな些細なことで、御堂さんのお手を煩わせる必要はありません」

司は黙って彼女を見る。

再び風が吹き荒れる。ただでさえ悪条件の道路はさらに渋滞する。ほどなくして警察が現場へ駆けつけ、交通整理を始める。

しばらくすると、一人の警察官がこちらへ歩み寄り、深々と頭を下げる。

「申し訳ありません、御堂さん。到着が遅くなりました。処理はすべて完了していますので、もうお帰りいただけます」

司はただ短く「ああ」とだけ応じた。その声からは何の感情も読み取れない。

何年経っても、この人は相変わらず冷たいままだ。

「そちらの女性も、もう行っても大丈夫です」警察官に声をかけられ、依織は小さく頷いた。

「わかりました。ご迷惑をおかけして申し訳ありませんでした」

そう答えると、振り返って自分の車へ向かう。運転席のドアに手をかけたその瞬間、大きく力強い手が、開きかけたドアを強引に閉めた。

「病院へ連れて行くと言ったはずだ」

依織は振り返って、冷たい視線を向ける。

「『結構』と言ったはずです」

譲る気はない。二人が睨み合うように立ち尽くしている間に、後続車の列は刻一刻と伸び、突き刺さるような視線と圧迫感が増していく。

司の秘書兼運転手・佐藤旭(さとう あきら)が慌てて割って入る。

「林さん、かなり出血しています。この天気と路面状況では運転なんて無理です。ここは御堂さんの言う通りにしてください。お友達は、僕が責任を持ってお送りしますから」

街灯の光が、依織の顔を白く照らしている。長いまつげには、いつの間にか厚い霜がついていて、左手はべっとりと血に染まっている。

その痛々しい姿を目の当たりにして、司は苛立ちにも似た感情が湧き上がる。ゆっくりと近づき、圧を感じさせる視線が、まっすぐ依織を捉える。

「自分で乗るか、俺に抱き抱えられて乗るか」

脅しにも聞こえる言葉だ。意図的に低く落とされた声には、怒りを露わにしていないのに、人を従わせるような威圧感と、わずかな焦りが滲んでいる。

依織は眉をひそめ、言い返そうとするその時、後部座席で眠っていた優香が、無意識に小さなクシャミをした。

そこでようやく思い出した。車内の暖房は、とっくに切れている。このままここで眠り続ければ、優香は確実に風邪を引いてしまう。

依織は少しためらった後、近くに停まっている司のランドローバーへと黙って歩き出した。

すれ違いざまに横目で確認すると、どちらの車も軽く凹んでいる程度だ。頑丈な高級車同士だったのが不幸中の幸いだ。

司は旭にいくつか指示をだして、すぐ依織の後を追うように車へ乗り込む。

エンジンをかけると、すぐに暖房を入れる。どこから取り出したのか、温かいカイロを隣に座る依織へ差し出す。

「暖かいから、ポケットに入れろ。怪我した手は動かすな」

その言葉の端々には、やはり逆らいを許さない響きがある。

カイロを受け取ろうとした瞬間、依織の視線は、司の左手の薬指に落ちる。そこには、見覚えのない指輪がはめられている。

توسيع
الفصل التالي
تحميل

مراجعة كتاب

أحدث فصل

فصول أخرى

التقييمات

10
84%(53)
9
2%(1)
8
2%(1)
7
0%(0)
6
2%(1)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
0%(0)
2
6%(4)
1
5%(3)
9 / 10.0
63 تقييمات · 63 المراجعات
أكتب تعليقا

المراجعاتأكثر

AiGame Aigame
AiGame Aigame
507ตอนจบจริงไหม ปลดล็อคบทสุดท้ายไม่ได้ ชื่อตอนก็ไม่บอก
2026-01-27 10:03:41
2
2
Pimpaporn Hosanna
Pimpaporn Hosanna
ไม่จบอีกแล้วหรอ
2025-12-19 19:23:15
0
0
แสง แห่งศรัทธา
แสง แห่งศรัทธา
จะเขียนจนจบไหม? หรือจะค้างไว้แค่นี้
2025-06-17 21:00:22
4
0
Cha C
Cha C
เห็นคอมเมนท์ว่านิยายไม่จบหลายเรื่องมากๆไม่กล้าเสียเงินกดอ่านต่อเลยล่ะ เจอกับตัวก็ 2 เรื่องแล้ว
2025-06-12 12:46:09
7
0
Noomay FreedaSoul
Noomay FreedaSoul
แงๆๆๆ กำลังสนุกเลย มาต่อเถอะนะ
2025-04-24 00:48:58
1
0
507 فصول
บทที่ 1
แคว้นเกาอวิ๋นสมองของมู่จิ่วซีมึนงง รู้สึกเพียงแค่ร่างกายถูกคนกระชากไปมา โยนไปรอบๆ ในหูยังมีเสียงต่างๆ ลอดเข้ามาอีก“รีบเอากรงเข้ามา นังผู้หญิงไร้ยางอายคนนี้ กล้าแอบไปคบชู้สู่ชายภายนอก ต้องถูกขังกรงหมูแล้วถ่วงน้ำเสียให้ตาย”มู่จิ่วซีเบิกสองตาโพลงสิ่งที่สัมผัสกับสายตาคือแสงตะเกียงสลัวกับพื้นหญ้า รอบด้านมีคนยืนเต็มไปหมดบนตัวนางคือชุดกระโปรงยาวที่เปียกโชก มือเท้าถูกคนมัดไว้ นอนตัวงอราวกับกุ้งอยู่บนพื้นหญ้าห่างออกไปหนึ่งเมตรมีศพของผู้ชายคนหนึ่งอยู่ด้วยมุมปากของนางค่อยๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาประชดประชันนางเป็นถึงราชินีราตรีของกองทหารรับจ้างอันดับหนึ่งของโลก มีแต่นางที่คอยจับคนอื่นมัด เมื่อไรกันที่ต้องมาถูกคนพันธนาการไว้เช่นนี้?นั่นก็เพราะนางข้ามมิติมาแล้ว ดวงวิญญาณข้ามมาอยู่บนตัวของมู่จิ่วซีคุณหนูใหญ่ตระกูลมู่แห่งแคว้นเกาอวิ๋น“ท่านผู้สำเร็จราชการแทน โปรดปล่อยคุณหนูใหญ่ของตระกูลพวกเราเถิด คุณหนูใหญ่กับหมอหลวงเวินถูกใส่ร้าย” หญิงสาวคนหนึ่งกำลังโขกหัวลงพื้นร้องห่มร้องไห้อยู่ข้างนางมู่จิ่วซีเงยตาทันที ตั้งใจมองให้ชัดข้างหน้าห่างไปสามเมตรมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่
اقرأ المزيد
บทที่ 2
ไป๋เฟิ่งหว่านหน้าแข็งไปในพริบตา ตระหนักถึงอะไรบางอย่างได้ทันที“พวกเจ้ามองข้าทำไมกัน ข้าไม่ใช่คนที่เห็นเสียหน่อย ชิงตงต่างหากที่เห็น”ชิวตงเป็นหนึ่งในคนใช้ของไป๋เฟิ่งหว่านชิวตงรีบคลานขึ้นหน้าออกมาพูดว่า “ตอนที่ข้าน้อยเห็น หมอหลวงเวินกับคุณหนูใหญ่มู่ก็อยู่ในทะเลสาบแล้ว”มู่จิ่วซีเลิกคิ้ว เหลือบมองโม่จุนแล้วพูดว่า “ท่านผู้สำเร็จราชการแทน ท่านได้ยินแล้วหรือไม่? ตอนที่นางเห็น ข้ากับหมอหลวงเวินก็อยู่ในทะเลสาบนั่นแล้ว นี่จะอธิบายว่าข้ากับเขาฆ่าตัวตายเพราะความรักได้อย่างไร?”“เช่นนั้นเจ้าลงไปอยู่ในน้ำได้อย่างไรกัน?” โม่จุนถามขึ้น“ข้าถูกคนผลักตกน้ำ ตอนที่กำลังมึนงงก็ได้ยินเสียงคนกระโดดน้ำลงมา ดังนั้นข้าเดาว่าหมอหลวงเวินคงจะลงน้ำมาช่วยข้า”“น่าขัน หมอหลวงเวินว่ายน้ำไม่เป็นด้วยซ้ำ แล้วจะลงน้ำไปช่วยเจ้าได้อย่างไร?” ไป๋เฟิ่งหวานยิ้มเย็นชาขึ้นมา“ดูท่าคุณหนูไป๋จะคุ้นเคยกับหมอหลวงเวินเสียเหลือเกิน” ประโยคนี้ของมู่จิ่วซีทำเอาทุกคนหน้าประหลาดกันหมด“เจ้าพูดจาเหลวไหล! มู่จิ่วซี มีคนยังเห็นเจ้ากับหมอหลวงเวินคุยกันกระหนุงกระหนิงที่สวนดอกไม้ด้านหลังก่อนหน้านี้ด้วย เจ้าจะอธิบายอย่างไร?” ไป๋เฟิ่ง
اقرأ المزيد
บทที่ 3
นางเอื้อมสัมผัสไปที่ท้ายทอยหลังศีรษะของหมอหลวงเวินก่อนจะพูดกับโม่จุน "เจ้าเข้ามาดู"โม่จุนเดินเข้าไป พอเขาเห็นใบหน้าของคนตาย ลมหายใจก็เย็นวาบขึ้นมา"หมอหลวงเวินไม่ได้จมน้ำตายและก็ไม่ได้กระโดดลงมาช่วยข้าด้วย ที่ท้ายทอยหลังศีรษะเขามีบาดแผล ใบหน้าก็ไม่ได้บวม เขาถูกคนฆ่าก่อนแล้วถึงถูกผลักลงทะเลสาบไป ถ้ายังไม่เชื่อข้าอีก จะไปเรียนขุนนางฝ่ายชันสูตรมาชันสูตรศพนี้ก็ได้"มู่จิ่วซีพูดเสร็จก็ยืนขึ้นและจ้องมองไปยังใบหน้าของโม่จุนซึ่งหล่อเหลาจนขนาดทวยเทพยังอิจฉาชังน้ำหน้าชายคนนี้ทำไมถึงได้หล่อมากขนาดนั้น ช่างเป็นอาหารตาจริงๆ“อะไรนะ เขาจะถูกทุบตีจนตายและผลักลงทะเลสาบไปได้อย่างไร?” ไป๋เฟิ่งหว่านส่งเสียงอุทานขึ้นมาทันทีมู่จิ่วซีก็รู้สึกน่าขบขัน ทันใดนั้นนางก็ขยับเข้าหาโม่จุนและพูดกระซิบเบาๆ: "ข้าถูกผลักลงไปในน้ำจริงๆ หากเจ้ายังไม่เชื่อข้า ข้ายอมถอดเสื้อผ้าออกให้เจ้าดูแผ่นหลังข้าก็ได้ ตอนนี้ที่หลังข้ายังเจ็บอยู่เลย"โม่จุนแข็งทื่อไปทั้งตัว ดวงตาสีดำเข้มอันลึกล้ำก็ราวกับมีพายุก่อตัวขึ้นในดวงตาของเขา“ไร้ยางอาย!” โม่จุนพอพ่นวาจาออกมาสามคำก็ถอยห่างจากมู่จิ่วซีไปไกลเล็กน้อย“ใครก็ได้ เรียกเย่อู
اقرأ المزيد
บทที่ 4
มู่จิ่วซีมองโม่จุนอย่างดูถูกและถอนหายใจปลงอารมณ์อย่างมาก : "เดิมทีข้าไม่กลัวหรอก แต่ใจคนมันน่ากลัวยิ่งกว่า ข้าแต่ก่อนช่างไร้เดียงสาเลยจริงๆ""ไม่มีความรู้ความสามารถ เอาแต่เที่ยวเล่นไร้ความก้าวหน้า!" โม่จุนพอกล่าวจบก็หันหลังเดินไปทันที "อานเย่ เจ้าอยู่นี่แหละ"อานเย่เผยสีหน้าอันขมขื่นออกมา แต่ก็ทำได้เพียงกล่าวรับคำไป"มู่จิ่วซี เจ้าอย่าคิดว่าท่านผู้สำเร็จราชการแทนช่วยเจ้าแล้วเจ้าจะไม่เป็นอะไร จะหยิ่งผยองก็ให้มันน้อย ๆ หน่อย!" ไป๋เฟิ่งหว่านพอเห็นโม่จุนเดินไปไกลแล้วก็อดไม่ได้ที่จะพูดถึงนาง"ใครบอกว่าข้าไม่เป็นไร?" มู่จิ่วซีเผยรอยยิ้มอันชั่วร้ายออกมาและเดินเข้าไปใกล้ไป๋เฟิ่งหว่านไป๋เฟิ่งหว่านถูกนางทำให้ตกใจจนสะดุ้งพร้อมกับรีบพูดขึ้นมา : "เจ้าจะทำอะไร? วันนี้ถือว่าพวกเจ้าดวงดีก็แล้วกัน พวกเรา กลับ!""คิดจะหนี?" มู่จิ่วซีจู่ๆ ก็หัวเราะเยาะเย้ย "ไป๋เฟิ่งหว่าน เจ้าเข้าใจอะไรข้าผิดไปหรือเปล่า พวกเจ้าอยากให้ข้าตายแล้วคิดจะหนีเนี่ยนะ?"ขณะพูด นางก็คว้าข้อมือของไป๋เฟิ่งหว่านเอาไว้ไป๋เฟิ่งหว่านกรีดร้องขึ้นมา ทันใดนั้นนางพยายามดิ้นรนและกรีดร้องเสียงดัง : "มู่จิ่วซี เจ้าจะทำอะไร ปล่อยข้า"
اقرأ المزيد
บทที่ 5
"คุณหนูใหญ่ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?" ชายที่เข้ามาสวมชุดเสื้อผ้ากางเกงสีดำ พอเขาเห็นมู่จิ่วซีก็คุกเข่าลงทันทีมู่จิ่วซีให้เขาลุกขึ้นและเอ่ยกล่าว : "ข้าไม่เป็นไร เย่ฮาน ท่านพ่อทราบเรื่องในวันนี้หรือเปล่า?""คุณท่านเพิ่งทราบขอรับ เขาโกรธจนทุบโต๊ะจนหัก เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่ามีคนต้องการทำร้ายฆ่าคุณหนูใหญ่"เย่ฮานคือหนึ่งในผู้พิทักษ์เงาข้างกายคนหนึ่งของแม่ทัพใหญ่มู่"ท่านพ่อคาดเดาว่าเป็นใครที่ต้องการทำร้ายฆ่าข้า?" มู่จิ่วซีถามเย่ฮานครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย : "คุณท่านบอกว่ามีสองคนที่น่าสงสัยมาก หนึ่งคือสนมเอกสามเซียวหลิงเย่ว์ สองคือคุณหนูใหญ่ไป๋ชิงขอรับ"มู่จิ่วซีเงียบไม่พูดอะไร นางเองก็สงสัยสนมเอกสามเหมือนกันแคว้นเกาอวิ๋นค่อนข้างพิเศษ จักรพรรดิเป็นเพียงเด็กอายุแค่สิบขวบ โม่จุนคือเสด็จลุงห้าของจักรพรรดิองค์น้อยนี้จักรพรรดิองค์ก่อนได้ทรงนำทัพเป็นการส่วนพระองค์และสิ้นพระชนม์ลง ฮองเฮาที่มีพระชันษาเพียง 25 พรรษาก็กลายเป็นพระพันปีหลวง มกุฎราชกุมารที่อายุ 8 พรรษาก็ต้องสืบทอดราชบัลลังก์ แต่ก็ต้องมาประสบจากแรงกดดันของหลายฝ่ายโม่จุนได้ใช้เวลาสามปีในการช่วยพระพันปีหลวงและจักรพรรดิองค์น้อ
اقرأ المزيد
บทที่ 6
ลู่เอ๋อร์เมื่อได้ยินคำพูดของคุณหนูใหญ่ของนาง ใบหน้าของนางก็ราวกับอึดอัดใจพร้อมกับรีบพูดเสียงเบา : "คุณหนู นี่ มันคงไม่ดีหรือเปล่าเจ้าคะ"มู่จิ่วซีหันมองเย่อู่เหิงพร้อมกับใบหน้าอันงดงามและเย็นชา : "ใต้เท้าเย่ สีหน้าของพวกเจ้าแบบนี้คืออะไร อยากจะบอกว่าคุณหนูอย่างข้าไม่รู้จักยางอายใช่ไหม?""เจ้าเคยคิดไหม นี่มันเรื่องสำคัญเกี่ยวกับชีวิตคน ถ้าข้าไม่พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง หลังจากนี้ก็คงไม่รู้ว่าถูกคนเอาไปพูดต่อกันอย่างไร""ถ้าเจ้าเป็นท่านผู้สำเร็จราชการแทน แน่นอนว่าข้าต้องเขินอาย แต่ว่าเจ้าคือขุนนางผู้บัญชาการศาลต้าหลี่ผู้ทรงเกียรติ เป็นข้าราชการที่ซื่อตรงของพสกนิกร เมื่อเจ้าเผชิญหน้ากับหลักฐานพยาน เจ้ายังคงสำเหนียกอายอยู่อีกหรือ?""ก็เหมือนกับผู้หญิงป่วยที่ไม่อาจให้หมอผู้ชายได้ตรวจ จากที่จะมีชีวิตรอดก็ต้องมาตายถึงจะถูกอย่างงั้นหรือ?"แววตาดูถูกของมู่จิ่วซีทำให้ใบหน้าของเย่อู่เหิงร้อนฉ่าขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้เขาถูกคำพูดของนางแทงใจดำเข้าจริงๆ"ท่านผู้สำเร็จราชการแทน!" จู่ๆ เจ้าหน้าที่ชั้นผู้น้อยนอกห้องคนหนึ่งก็ส่งเสียงตกใจมู่จิ่วซีและเย่อู่เหิงก็หันไปเห็นบุคลิกท่าทางเย็นชาของเขา
اقرأ المزيد
บทที่ 7
"ท่านหมายความว่าอย่างไร หวังให้ข้าตาย จะได้ไม่ต้องแต่งงานกับข้าหรือ? โม่จุน ที่บอกว่าท่านไร้ซึ่งศีลธรรมนี่พูดไว้ไม่ผิดเลย ท่านทำไมจึงต่ำทรามเช่นนี้? ไม่แต่งก็ไม่แต่งสิ ต้องมาแช่งข้าแบบนี้ด้วยหรือ?"สีหน้าบนใบหน้าหล่อเหลาของเย่อู๋เหิงมากมายเต็มไปหมด รู้สึกว่าตนเองตอนนี้เป็นส่วนเกินหรือเปล่านะ?แต่ว่าสำหรับความพูดมากกับความกำเริบเสิบสานของมู่จิ่วซีอันที่จริงก็รู้มาบ้างแล้ว ขนาดท่านผู้สำเร็จราชการแทนที่โหดร้ายเย็นชาในสายตาคนนอก นางก็ยังด่ากราดพ่วงสกุลไปด้วยได้เลย"มู่จิ่วซี!" โม่จุนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ข้าก็แค่กำลังวิเคราะห์ตามปกติ!"มู่จิ่วซีมองบนใส่เขายกใหญ่"เรื่องจริงก็คือข้ายังมีชีวิต ดังนั้นคนร้ายคนนี้พวกท่านต้องหาออกมาให้ได้ ฝ่ามือสันดอนสินะ รอให้หาเจอก่อนเถอะ คุณหนูอย่างข้าจะให้เขาได้ลิ้มรสฝ่ามือยูไลดูบ้าง!" มู่จิ่วซี่ขบฟัน"ฝ่ามือยูไล?" เย่อู๋เหิงดวงตาเป็นประกาย ท่าทีอยากรู้อยากเห็น "คุณหนูใหญ่เป็นวรยุทธ์ด้วยหรือ?""ท่านเย่ บิดาข้าคือแม่ทัพใหญ่นะ ที่ข้ารอบรู้บู๊บุ๋นมันก็เรื่องปกติไม่ใช่หรือ?" มู่จิ่วซีเอ่ยขึ้นอย่างเคืองๆ "มาดูถูกใครกันล่ะนั่น?""รอบรู้บู๊บุ๋น? เจ้าน่ะหรือ?" โม่จุนจ
اقرأ المزيد
บทที่ 8
"คุณหนู" ลู่เอ๋อร์ข้างๆ เองก็มองต่อไปไม่ไหวแล้วเย่อู๋เหิงขมวดคิ้วเอ่ยขึ้น "คุณหนูใหญ่ไม่กลัวคนร้ายจะเข้ามาสังหารท่านหรือ?""ให้เขาเข้ามา! คุณหนูอย่างข้าก็อยากจะเห็นว่าใครกันที่สายตาไม่กว้างไกลจนคิดจะเข้ามาสังหารข้า?"มู่จิ่วซีสองตาหรี่ลง กำหมัดแน่น ทั้งตัวแผ่ความเย็นเยียบ กระหายเลือดออกมาในพริบตา กลิ่นอายที่ดุดัน ราวกับราชาแห่งรัตติกาลกำลังจ้องมองใต้หล้าโม่จุนกับเย่อู๋เหิงก็หน้าเปลี่ยนสีไปทันที ทั้งสองคนล้วนสีหน้าตกตะลึง เพราะกลิ่นอายที่มู่จิ่วซีแผ่ออกมาเวลานี้แข็งแกร่งอย่างมากนี่ไม่ใช่พลังที่คุณหนูใหญ่ราวกับผ้าพับไว้มี แต่กลับเหมือนเป็นเพชรฆาตที่จมดิ่งอยู่ในการฆ่าฟันคนหนึ่งจะเป็นไปได้อย่างไร? พวกเขาตาฝาดไปกระมังหลังจากมู่จิ่วซีหัวเราะเย็นชา ก็เก็บกลิ่นอายลง มองไปทางชายทั้งสองคน จู่ๆ ก็กระแอมไอออกมาเสียงหนึ่ง "ครั้งนี้ข้าประมาทไปหน่อย ถ้าหากนักฆ่ากลับมาอีกครั้ง ข้ารับรองว่าจะทำให้เขาไม่ได้กลับไปเลย!""มู่จิ่วซี นี่ไม่ใช่การเล่นขายของนะ คนร้ายเป็นวิชาฝ่ามือสันดอน พลังไม่ธรรมดา เจ้าที่มีวรยุทธ์แค่หางอึ่งคิดจะหนียังยากเลย!"โม่จุนประชดประชันขึ้นทันทีมู่จิ่วซีเหลือบตามองเขา
اقرأ المزيد
บทที่ 9
มู่จิ่วซีเวลานี้พอมองไปก็ไม่เหมือนสาวน้อยอ้อนแอ้นเลย แต่ดูคล้ายกับขุนพลที่กำลังจะออกสังหารศัตรูในค่ายเสียมากกว่า"คุณหนูใหญ่มู่ ข้าน้อยใช้กำลังภายในขั้นสามแล้ว ท่านระวังด้วย""ดี ถ้าไม่ไหว ก็สุดแล้วแต่เจ้าจะสำแดงเลย" มู่จิ่วซีพูดจบ ก็พุ่งตัวเข้าหาเย่อู๋เหิงนางถนัดการต่อสู้ระยะประชิดที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นจะดีที่สุดถ้ามีอาวุธในมือ ถึงอย่างไรเป้าหมายที่ฝึกฝนตอนแรกก็มีเพียงข้อเดียว นั่นคือการสังหารคนความเร็วคือสิ่งที่แกร่งที่สุดของนาง ดังนั้นเย่อู๋เหิงจึงไม่เชื่อเลยว่ามู่จิ่วซีที่เร็วขนาดนี้จะไม่ใช้กำลังภายใน แต่ความจริงมันก็เป็นเช่นนั้นกำลังภายในระเบิดออก ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นทันที ทั้งสองคนปะทะกันไปสิบกว่ากระบวนท่าในพริบตา มู่จิ่วซีร่างกายคล่องแคล่วมาก แทบจะวนตีเย่อู๋เหิงเลยทีเดียวแต่เย่อู๋เหิงก็พบว่าพลังของมู่จิ่วซีเองก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน แต่มันไม่ใช่กำลังภายใน ความเร็วเองก็เพิ่มขึ้นสิ่งนี้อธิบายว่าการประมือก่อนหน้า นางแค่หยั่งเชิงเท่านั้น สิ่งนี้ทำให้ใจเขาตกตะลึงใบหน้างามของโม่จุนก็เคร่งขรึมลงมาจนคนตกใจ สายตาจ้องเขม็งไปที่มู่จิ่วซี ในใจเองก็เกิดคลื่นถาโถมมู่จิ่วซีต่อสู้จ
اقرأ المزيد
บทที่ 10
"เช่นนั้นก็ดี กำหนดไว้สามวัน ถ้าไม่เอาคนร้ายตัวจริงมาให้ข้า ข้าหมายถึงคนร้ายหลัก ไม่ใช่นักฆ่าที่ถูกจ้างวานมา ท่านก็ถ่ายทอดวิถีจิตกำลังภายในให้ข้า เป็นอย่างไร?"มู่จิ่วซีเลิกคิ้วมองโม่จุน"ทำไม ไม่มั่นใจตัวเองหรือ? สามวันหาคนร้ายตัวจริงไม่ได้? ให้ท่านเย่ช่วยท่านด้วยก็ได้ ข้าใจกว้างมากเลยใช่ไหม? คนฉลาดผู้ยิ่งใหญ๋แห่งแคว้นเกาอวิ๋นสองคนรวมอยู่ด้วยกัน คงไม่ใช่ว่าทำไม่ได้หรอกกระมัง?"สายตาที่ทั้งหยามหมิ่นและคมกริบของมู่จิ่วซีทำให้ชายหนุ่มทั้งสองคนเจ็บปวดร้อนวาบกันเลยทีเดียวเย่อู๋เหิงมองโม่จุนด้วยสีหน้าจำใจ"มู่จิ่วซี เจ้าไม่จำเป็นต้องใช้วิธียั่วยุ ข้ารับปากก็จบ แต่เจ้าทางทีดีพูดอะไรก็ต้องทำให้ได้ด้วย" หลังจากโม่จุนครุ่นคิด ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างเย็นชา"สุภาพบุรุษพูดแล้วไม่คืนคำ!" มู่จิ่วซีหัวเราะร่า ลุกขึ้นยืนยื่นฝ่ามือไปทางโม่จุน "แตะมือเพื่อสาบาน"โม่จุนมุมปากกระตุก ยื่นมือออกมาแตะกับมือของนางมู่จิ่วซียิ้มเจิดจ้าให้กับเขา จนเกือบจะจ้าจนตาของโม่จุนบอดเพียงแต่กลิ่นอายทั้งตัวของโม่จุนกลับยิ่งเย็นลงไปอีกชายทั้งสองคนจากไปอย่างรวดเร็ว ลู่เอ๋อร์ถามขึ้นอย่างตกตะลึง "คุณหนูใหญ่ ท่านทำไมถึง
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status