ท่านละกิเลสอย่างไร ไฉนจึงได้แต่งข้าเป็นฮูหยิน

บทที่ 1 กลับเมืองหลวงเพื่อแต่งงาน 1/2

รถม้าคันหนึ่งแล่นไปตามถนนสายหลักที่มุ่งหน้าสู่เมืองหลวงอย่างเชื่องช้า

ภายในรถม้า เหวินชิงหวนนั่งพิงหมอนอิง ใบหน้าขาวนวลปราศจากเครื่องประทินโฉมมากนัก ดวงตาคู่งามทอดมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างซึ่งค่อย ๆ เปลี่ยนจากท้องทุ่งกว้างเป็นบ้านเรือนและผู้คนที่หนาแน่นขึ้น

นางอายุสิบแปดปีแล้ว

สิบแปดปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในชนบทห่างไกลเมืองหลวง นับตั้งแต่จำความได้ นางก็อาศัยอยู่กับมารดาในเรือนหลังเล็กซึ่งบิดาจัดเตรียมไว้ให้ แม้จะไม่ได้ขัดสนถึงขั้นอดมื้อกินมื้อ แต่ก็ไม่เคยได้รับความเอาใจใส่จากจวนเสนาบดีฝ่ายขวาอย่างที่บุตรีคนอื่นพึงได้รับ

บางครั้งนางก็อดสงสัยไม่ได้ว่า หากมารดาไม่ได้เป็นอนุภรรยาของเสนาบดีเหวิน ชีวิตของพวกนางสองแม่ลูกจะเป็นเช่นไร

ทว่าความสงสัยก็เป็นเพียงความสงสัยเท่านั้น

คนเราจะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วได้อย่างไร

“คุณหนู ดื่มน้ำชาสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

เสียงของสาวใช้ดังขึ้นจากด้านข้าง เสี่ยวชุ่ยยื่นถ้วยชาที่ห่อด้วยผ้ากันความร้อนมาให้

เหวินชิงหวนรับมา จิบเพียงเล็กน้อยก่อนวางลง

“ใกล้ถึงเมืองหลวงแล้วใช่หรือไม่”

“เจ้าค่ะ อีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็คงถึงประตูเมืองแล้ว” เสี่ยวชุ่ยมองออกไปด้านนอกด้วยความตื่นเต้น “บ่าวได้ยินว่าถนนในเมืองหลวงกว้างขวาง ร้านค้าก็มากมาย แม้แต่ขนมหวานยังมีให้เลือกหลายสิบชนิด ไม่เหมือนบ้านเราที่มีเพียงร้านขายแป้งทอดอยู่หน้าตลาด”

เหวินชิงหวนยิ้มบางให้สาวใช้อย่างเอ็นดู

“หากเจ้าอยากกิน เมื่อไปถึงแล้วข้าจะซื้อให้”

“จริงหรือเจ้าคะ!”

“ข้าเคยพูดล้อเล่นกับเจ้าหรือไร”

เสี่ยวชุ่ยหัวเราะอย่างยินดี ทว่าไม่นานก็คล้ายเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้ รอยยิ้มบนใบหน้าจึงค่อย ๆ จางลง

“คุณหนู...ท่านคิดว่าครั้งนี้นายท่านเรียกพวกเรากลับมา เพราะคิดถึงท่านกับฮูหยินหรือไม่เจ้าคะ”

เหวินชิงหวนไม่ได้ตอบทันที

นางมองม่านหน้าต่างที่ไหวไปตามแรงลม ก่อนยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง

“เจ้าเชื่อหรือ”

เสี่ยวชุ่ยเม้มปาก

นางเองก็ไม่เชื่อ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นายท่านไม่เคยส่งจดหมายมาถามไถ่ความเป็นอยู่ของอนุเยี่ยนกับบุตรสาว ต่อให้ยามเจ็บป่วยหรือเทศกาลสำคัญก็แทบไม่มีข่าวคราวจากเมืองหลวง

คราวนี้กลับส่งคนมารับถึงบ้านนอก ทั้งยังเร่งรัดให้เดินทางโดยเร็ว

หากไม่ใช่เพราะมีเรื่องสำคัญ ย่อมไม่มีเหตุผลอื่น

“คุณหนู อย่างน้อยนายท่านก็ยังจำได้ว่าท่านเป็นบุตรสาวของเขา”

“เสี่ยวชุ่ย”

“เจ้าคะ?”

“อย่าคาดหวังมากเกินไป เมื่อผิดหวังขึ้นมาจะได้ไม่เจ็บปวด”

คำพูดของนางเรียบง่าย ทว่าเสี่ยวชุ่ยกลับรู้สึกจุกอยู่ในอก

นับตั้งแต่ติดตามคุณหนูออกมาอยู่ชนบท นางเห็นทุกอย่างด้วยตาตนเอง ทั้งความอดทนของอนุเยี่ยนและความพยายามของคุณหนูที่ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใดจากจวนเสนาบดี

เหวินชิงหวนไม่ได้มีนิสัยชอบโวยวาย ไม่เคยเขียนจดหมายไปทวงถามความเป็นธรรม และไม่เคยคิดแย่งชิงความรักจากผู้ใด

สิ่งที่นางต้องการมีเพียงชีวิตสงบสุขเล็ก ๆ สักแห่งเท่านั้น

น่าเสียดายที่บางครั้งความต้องการเรียบง่ายเช่นนี้กลับเป็นเรื่องยากเย็นยิ่งนัก

รถม้าแล่นผ่านประตูเมืองหลวงในที่สุด

เสียงล้อบดไปบนพื้นหินดังเป็นจังหวะ ผู้คนเดินสวนกันขวักไขว่ สองข้างทางมีร้านค้าเรียงราย ตั้งแต่ร้านขายผ้าไหม เครื่องประดับ ไปจนถึงโรงน้ำชาที่ตกแต่งอย่างประณีต

เสี่ยวชุ่ยเปิดม่านมองด้วยความตื่นตาตื่นใจ

เหวินชิงหวนกลับนั่งนิ่ง นางเคยได้ยินเรื่องราวของเมืองหลวงมามาก แต่การได้เห็นด้วยตาตนเองเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

ที่นี่คือสถานที่ซึ่งมารดาเคยใช้ชีวิตอยู่ในวัยสาว และเป็นสถานที่เดียวกันกับที่มารดาต้องจากมาอย่างเงียบงัน

“คุณหนู ถึงจวนแล้วขอรับ”

เสียงคนขับรถม้าดังขึ้น

เหวินชิงหวนจัดเสื้อคลุมให้เรียบร้อย ก่อนก้าวลงจากรถม้า

เบื้องหน้าคือประตูจวนขนาดใหญ่ ป้ายไม้สีดำสลักอักษรทองคำว่า ‘จวนเสนาบดีฝ่ายขวา’ แขวนอยู่เหนือประตู บ่าวรับใช้สองแถวยืนเรียงราย ทว่ากลับไม่มีผู้ใดออกมาต้อนรับอย่างที่ควรจะเป็น

มีเพียงพ่อบ้านชราผู้หนึ่งเดินออกมา

“คุณหนูรองกลับมาแล้ว เชิญด้านในขอรับ”

คุณหนูรอง

เหวินชิงหวนได้ยินแล้วก็เพียงพยักหน้า

นางไม่ได้ถือสาเรื่องลำดับการเรียกขาน เพราะตั้งแต่เล็กจนโตนางก็ไม่เคยได้รับการยอมรับในฐานะบุตรีของจวนนี้อย่างแท้จริง

“มารดาของข้าเล่า”

พ่อบ้านชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

“ฮูหยินให้คนจัดเรือนพักไว้แล้วขอรับ ส่วนอนุเยี่ยน...นายท่านให้พักที่เรือนชิงหลานทางทิศตะวันตก”

เหวินชิงหวนพยักหน้า

“ขอบคุณท่านพ่อบ้าน”

พ่อบ้านชราประหลาดใจอยู่บ้าง เขาเคยได้ยินว่าคุณหนูรองเติบโตอยู่บ้านนอก ไม่ได้รับการอบรมจากสำนักศึกษาของตระกูล จึงคิดว่านางคงมีกิริยาหยาบกระด้างอยู่บ้าง

ไม่คาดคิดว่าจะพูดจาสุภาพ ทั้งยังไม่แสดงท่าทีหยิ่งยโส

“คุณหนูเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย เชิญไปพักผ่อนก่อนเถิดขอรับ นายท่านยังติดธุระอยู่ในห้องหนังสือ”

“ข้าเข้าใจแล้ว”

นางไม่ได้ถามว่าบิดาจะกลับมาเมื่อใด

ยิ่งไม่คิดจะให้คนไปตามเขา

เมื่อเดินผ่านลานกลางจวน เหวินชิงหวนสังเกตเห็นสตรีสองสามคนยืนอยู่ใต้ชายคา พวกนางสวมอาภรณ์เนื้อดี ใบหน้าประดับเครื่องประดับงดงาม ท่าทางดูคล้ายกำลังรอชมเรื่องสนุก

หนึ่งในนั้นกระซิบกับอีกคน

“นั่นหรือบุตรีของอนุเยี่ยนที่เติบโตอยู่บ้านนอก”

“คงเป็นนางกระมัง ได้ยินว่ากลับมาเพื่อแต่งงาน”

เสียงกระซิบไม่ได้เบานัก

เสี่ยวชุ่ยหน้าเปลี่ยนสีทันที แต่เหวินชิงหวนกลับเดินผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ

นางรู้ดีว่าการตอบโต้คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ชีวิตดีขึ้นแม้แต่น้อย

อีกทั้งนางก็ไม่ได้คิดจะอยู่ที่นี่นานนัก

ขอเพียงหาสามีที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ชีวิตได้สักคน จากนั้นออกไปตั้งเรือนของตนเอง ไม่ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องภายในจวนอีก

เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว