ตอนที่ 8 ไม่ต้องใส่ชุดพยาบาล

“ใช่เลยไอ้หลานชาย ลุงก็ว่างั้น สาวไทย สวย ๆ เด็ด ๆ น่ารัก ๆ มีเยอะ”

พูดพลางส่งสายตามองเรือนร่างรุ่งฟ้าแล้วทำตาหวานใส่ พยาบาลสาวถึงกับหูผึ่งทันทีที่ได้ยินว่าวีระพัฒน์ยังโสด

ผู้ชายที่เพียบพร้อมไปซะทุกอย่าง ทั้งรูปร่าง หน้าตา และที่สำคัญเขากำลังจะเป็นเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่อีกด้วย เพอร์เฟคไปซะทุกอย่าง

แต่เปล่าเลย เธอไม่ได้สนใจเรื่องฐานะของเขาสักนิด สิ่งที่เธอต้องการคือใครสักคนที่จะฝากหัวใจดวงน้อย ๆ ไว้ให้ดูแล...และก็อยากให้เป็นเขานี่แหละ

“แต่เรามันก็แค่นางพยาบาลธรรมดา ๆ เขาคงไม่สนหรอก เฮ้อ!”

เธอตัดพ้อกับตัวเองอยู่ในใจ ก่อนที่บทสนทนาระหว่างลุงนพกับหลานชายจะเงียบไป

หลังจากนั่งรถออกมานอกเมืองประมาณหนึ่งชั่วโมงเศษ รถตู้คันใหญ่ก็เลี้ยวผ่านซุ้มประตูเข้ามายังบ้านหลังใหญ่ หรือจะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ได้

รุ่งฟ้ามองไปรอบ ๆ บ้านที่มีต้นไม้ใหญ่ดูร่มรื่นขึ้นเต็มไปหมด และสงบเงียบ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า บ้านของเสี่ยนพดลจะใหญ่โตน่าอยู่ขนาดนี้

“เป็นยังไงบ้างหนูฟ้า พออยู่ได้ไหม”

“แหม...ฟ้าแค่มาดูแลคุณลุงช่วงสั้น ๆ เท่านั้น ไม่ได้จะมาอยู่ยาวสักหน่อย ขอแค่ซอกเล็ก ๆ เอาไว้ซุกนอนก็พอค่ะ”

“ฮ่า ๆ ๆ...อะไรกัน หนูก็เหมือนแขกคนหนึ่งของลุง จะให้อยู่ลำบากได้ยังไง”

พอรถจอดสนิท ก็มีแม่บ้านสองคนมาช่วยกันยกกระเป๋า ก่อนจะพารุ่งฟ้าขึ้นไปพักยังห้องรับรองที่ทำความสะอาดรอไว้แล้ว

“นี่ห้องคุณพยาบาลนะคะ”

สาวใช้เปิดประตู แล้วยกกระเป๋าเสื้อผ้าของรุ่งฟ้าเข้าไปวางไว้ในห้อง ส่งยิ้มบาง ๆ ให้ จากนั้นก็เดินกลับออกไป

รุ่งฟ้าเดินสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง จากนั้นก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงใหญ่ทันที

“ว้าว...ห้องก็สวย บ้านก็ใหญ่ เตียงก็นิ่มนอนสบายดีจัง”

หญิงสาวนอนคิดอะไรไปเพลิน ๆ ก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้วเดินออกไปยังห้องพักของลุงนพดล ซึ่งอยู่ไม่ห่างจากห้องของเธอมากนัก ป่านนี้วีระพัฒน์คงจัดแจงทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

เธอเข้ามาถึงห้องพักของเสี่ยนพ ก็พบว่าทุกอย่างดูเป็นระเบียบดี คนไข้วัยดึกก็กำลังนอนรอเธออยู่บนเตียงใหญ่อย่างสบายอกสบายใจ

พยาบาลสาวจัดเตรียมยาทั้งก่อน และ หลังอาหารของผู้ป่วยเสร็จ ก็เอาไปวางไว้บนโต๊ะตรงหัวเตียง

“เป็นไงคะ ได้กลับบ้านวันแรก ดูคุณลุงมีความสุขมาก ๆ เลยนะคะ…แต่ยังไงคุณลุงต้องลุกขึ้นมาทานยาบำรุงก่อน แล้วค่อยนอนพักต่อนะคะ”

พูดพลางป้อนยาใส่ปากลุงนพ ก่อนจะยกแก้วน้ำที่มีหลอดให้ชายสูงวัยดื่ม

“หนูฟ้าจ๊ะ...อยู่ที่นี่หนูไม่ต้องใส่ชุดพยาบาลก็ได้นะ ลุงว่ามันดูอึดอัด ใส่อะไรที่มันสบาย ๆ ดีกว่า”

“ชุดที่มันสบาย ๆ หนูก็มีแต่ชุดนอนน่ะค่ะ ฟ้ายังไม่มีเวลากลับไปเอาเสื้อผ้าที่บ้นเลยค่ะ”

“ไม่ต้องห่วงนะ ลุงเตรียมไว้ให้แล้ว นั่นไงวางอยู่ตรงนั้น เอาไปเปลี่ยนเลยซิ”

รุ่งฟ้าทำหน้าแปลกใจ ก่อนจะเดินไปหยิบชุดที่พับวางอยู่ แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ไม่นานเธอก็กลับออกมา

“เอ่อ...คือ...ฟ้าว่าชุดมันบางแล้วก็รัดไปหน่อยนะคะ ฟ้ากลัวว่ามันจะดูไม่เหมาะสมน่ะค่ะ”

พยาบาลสาวสวมชุดเดรสสีขาว รัดติ้ว โชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งที่อวบอิ่มจนแทบจะล้นออกมาด้านนอก

“เหมาะซิจ๊ะ เหมาะสมที่สุดเลย ไม่มีใครเห็นหรอก ข้างบนนี้ไม่มีใครขึ้นมาหรอกหนูฟ้า ถ้าลุงไม่ได้เรียก”

“คือฟ้าว่าชุดมันเหมือนกับ...เอ่อ...พวกสาวพริตตี้เลยนะคะ แต่ฟ้าเป็นพยาบาลอาจจะดูไม่ค่อยเข้ากับชุดเท่าไหร่”

“เข้าสิจ๊ะ ดูดีมากเลยล่ะ เป็นไงผ้านุ่ม เบาสาบายดีไหมจ๊ะ”

“อืม…ก็ดีค่ะ บางเบาจนรู้สึกเหมือนไม่ได้ใส่อะไรเลย นี่ลุงนพแกล้งฟ้าหรือเปล่าเนี่ย”

“แหม ลุงก็อยากจะเห็นอะไรที่มันเจริญหูเจริญตาบ้าง จิตใจมันจะได้กระชุ่มกระชวยน่ะ จะได้แข็งแรงขึ้นไว ๆ ไงล่ะจ๊ะ”

รุ่งฟ้ารู้ดีว่าอะไรต่อมิอะไรของเธอ เป็นที่ถูกตาต้องใจลุงนพเสียเหลือเกิน

ในชุดพยาบาลอาจจะเห็นได้ไม่ชัดแต่ถ้าเป็นชุดที่เธอใส่อยู่ในตอนนี้ มันช่างเน้นส่วนเว้าส่วนโค้ง

ความโหนกนูนและความอวบอูมได้อย่างชัดเจน จนสามารถคาดคะเนด้วยสายตาได้เลยว่าขนาดของเธอกี่นิ้วกี่เซ็น

เฒ่าหัวงูจ้องมองเรือนร่างอรชรของรุ่งฟ้าตาไม่กระพริบ ความรู้สึกเดียวที่มีในตอนนี้คือ อยากจะจับเธอกินแทนอาหารเย็นนี้ซะเลย

“โอ๊ยยย...เมื่อยจังเลย หนูฟ้านวดให้ลุงหน่อยซิ”

พยาบาลสาวในชุดเดรสบางพลิ้วเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะบีบนวดนายจ้างสูงวัยตามที่เขาบอก

หญิงสาวเริ่มเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงหลาย ๆ คน ที่ต้องตกเป็นเมียน้อยบรรดาเสี่ยแก่ก็วันนี้เอง บางคนอาจจะรักในเงินทอง บางคนอาจจะทำเพราะความจำเป็น แต่ถ้าเป็นเธอ เธอคงจะทำเพราะเหงา เปล่าเปลี่ยว และอ้างว้าง แม้ลุงนพจะเป็นตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ ชอบเต๊ะอั๋งเป็นบางเวลา

แต่แกก็ยังดูดีและมีรูปร่างที่ดูไม่เหนียงยานตามวัยมากนัก เรียกได้ว่า ตอนหนุ่ม ๆ ก็คงจะหล่อสู้หลานชายได้อย่างสบาย ๆ

อีกทั้งลุงนพก็ยังทำให้รุ่งฟ้ามีรอยยิ้ม จนบางครั้งเธอเกือบจะเผลอใจยอมเป็นเมียเด็กของลุงนพไปเสียแล้ว

Previous