บุปผาพันธนาการ

เสียงพิณพลิ้วไหวคลอเคลียไปกับสำเนียงขลุ่ยอันอ่อนหวาน กลิ่นหอมของดอกเหมยที่ประดับทั่วท้องพระโรงลอยปะปนกับควันธูปอันเงียบงัน แสงโคมแดงประดับเรียงรายทอดเงาอาบพื้นหยกให้วาววับราวกับประกายระยับของหิมะกลางราตรี

ค่ำคืนนี้เป็นงานเลี้ยงใหญ่เฉลิมพระชนมพรรษาของฮ่องเต้ผู้เป็นจักรพรรดิแห่งแคว้น ทั้งขุนนางผู้ใหญ่และตระกูลผู้ทรงอำนาจต่างมารวมตัวกันเพื่อถวายเครื่องบรรณาการและแสดงความจงรักภักดี เสียงหัวเราะและรอยยิ้มเจืออยู่บนริมฝีปากของทุกคน หรืออย่างน้อยก็เฉพาะผู้ที่รู้จักซ่อนคมมีดไว้ในน้ำเสียงและสายตา

ซูฮวาอิ๋น สตรีในอาภรณ์แพรไหมสีชมพูอ่อนปักลายดอกเหมยสีเงิน ใบหน้าสะท้อนแสงโคมราวเกล็ดน้ำแข็งที่กักเก็บประกายตะวัน นางนั่งเรียบร้อยอยู่ข้างผู้เป็นบิดา ท่านอัครเสนาบดีผู้ทรงอิทธิพลแห่งราชสำนัก แววตาของซูฮวาอิ๋นสงบเยือกเย็นดังบึงน้ำในฤดูหนาว ทว่าภายในกลับซ่อนพายุที่พร้อมจะซัดสาดได้ทุกเมื่อ

“ลำดับต่อไปจะเป็นการร่วมดื่มสุราเพื่ออวยพรแด่ฝ่าบาท”

เสียงของขันทีรับใช้ฝ่าบาทดังขึ้นพลางยกถ้วยสุราประดับทองคำขึ้นสูง แล้วจึงส่งให้ขันทีอีกคนเวียนยกส่งไปยังโต๊ะของขุนนางระดับสูง

สุราหยกขาวในถ้วยแก้วงดงามยิ่ง ทว่ากลิ่นหอมอ่อนนั้นกลับทำให้สัญชาตญาณบางอย่างของซูฮวาอิ๋นเต้นแรง นางเพียงมองถ้วยสุราแวบเดียว ก่อนจะยกขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสร้งจิบ

ทันใดนั้น ...

เพล้ง!

เสียงถ้วยสุราของฮ่องเต้ร่วงลงแตกกระจายบนพื้น ใบหน้าของพระองค์ซีดเผือด ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านก่อนจะทรุดฮวบลง เหล่าขุนนางและขันทีตื่นตระหนกกันโกลาหล

“หมอหลวง! เรียกหมอหลวงมาเดี๋ยวนี้!” เสียงขันทีใหญ่ตะโกนลั่น

เพียงอึดใจเดียว กลิ่นฉุนคล้ายสมุนไพรผสมโลหิตก็แผ่กระจายออกมา แววตาของผู้คนเปลี่ยนไปทันที จากความตระหนกเป็นความหวาดระแวง และในวินาทีนั้นเอง สายตาหลายคู่ก็หันขวับมาที่ซูฮวาอิ๋น

“ซูฮวาอิ๋น! เจ้าวางยาพิษในสุราฝ่าบาทใช่หรือไม่!”

เสียงของพระสนมเฉินกุ้ยเฟยแหลมสูงดังขึ้นราวกับคมมีดกรีดกลางอากาศ นางยกมือชี้ตรงมาที่ซูฮวาอิ๋นด้วยท่าทีมั่นใจ

หัวใจของซูฮวาอิ๋นกระตุกวูบ แต่นางเพียงยกคิ้วเล็กน้อย

“พระสนมกำลังกล่าวหาหม่อมฉันว่าเป็นกบฏหรือเพคะ”

ยังไม่ทันมีผู้ใดเอ่ยตอบ เสียงฝีเท้าของทหารองครักษ์ก็ดังก้องเข้ามา

“กระหม่อมพร้อมน้อมรับพระบัญชา! จับกุมซูฮวาอิ๋น บุตรีอัครเสนาบดีซู ในข้อหาวางยาพิษลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาท!”

ลมหายใจรอบกายเหมือนถูกดูดหายไปพร้อมกันในชั่วพริบตา เสียงเกราะเหล็กกระทบกันดังเป็นจังหวะ ฝีเท้าทหารองครักษ์หนักหน่วงราวโซ่ตรวนที่ลากหัวใจลงเหวลึก

ซูฮวาอิ๋นถูกพันธนาการด้วยกุญแจเหล็กเย็นเฉียบ ข้อมือบางถูกดึงไปข้างหน้าอย่างไร้ความปรานี แม้นางจะก้าวอย่างสง่าดังเดิม แต่ความเย็นจากเหล็กกลับไหลซึมเข้าสู่กระดูก

ขุนนางทั้งหลายต่างลุกฮือ เสียงซุบซิบดังคล้ายฝูงผึ้งโหมบิน

“นางกล้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ เป็นบุตรีอัครเสนาบดีแท้ ๆ เป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แต่กลับทำเรื่องต่ำช้าเช่นนี้ได้”

“แบบนี้มิใช่ว่าตระกูลซูจะคิดก่อการกบฏหรือ”

บิดาของนาง ท่านอัครเสนาบดีซู ซูเจิ้นหาน นั่งแข็งค้างราวกับรูปสลัก เขามองบุตรีของตนเพียงครู่ ก่อนจะเบือนหน้าหนีโดยไม่เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมาแม้แต่น้อย

ซูฮวาอิ๋นหัวเราะเย้ยหยันในลำคอแผ่วเบา เสียงนั้นมีเพียงนางเท่านั้นที่ได้ยินในยามที่ทุกคนชี้ดาบใส่นาง กลับมิอาจเห็นแม้แต่เงาของผู้ที่จะยืนเคียงข้างสักคน

“นำตัวไปที่เรือนจำเงาหยก!” คำสั่งจากขันทีใหญ่ดังขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

เรือนจำเงาหยก สถานที่ลับที่ผู้ต้องหาสำคัญของทางราชสำนักถูกกักขัง ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตกลับออกมาเล่าเรื่องราวในนั้นได้สักคน แม้จะอยู่ในเมืองเดียวกัน แต่สำหรับผู้คนทั้งหลายแล้ว ที่แห่งนั้นมันคือขุมนรกซึ่งลบตัวตนผู้คนให้หายวับไปจากโลก

ค่ำคืนนั้น รถคุมขังที่มีซูฮวาอิ๋นนั่งในกรงเหล็กแล่นไปบนถนนปูหินกลางเงามืด แสงโคมสองข้างทางสั่นไหวจากลมหนาวที่พัดต้อง ราวกับคบไฟกำลังร่ำไห้ให้กับสตรีที่ถูกพรากสู่ความอับจน

ภายในรถคุมขังแคบคับ กลิ่นอับชื้นและสนิมเกาะแน่นอยู่บนกรงเหล็กที่กักขังนาง ซูฮวาอิ๋นหลับตาลงชั่วครู่เพื่อกักเก็บความสงบ

แม้จะถูกกล่าวหาว่าเป็นกบฏ ข้าก็ไม่อาจสูญเสียสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ คือศักดิ์ศรีของข้า!

เมื่อรถหยุด เสียงประตูเหล็กครืดคราดเปิดออก เบื้องหน้าคือประตูไม้หนาทึบประดับเหล็กดำ ทหารเฝ้าประตูสวมเกราะเต็มยศถือหอกปลายแหลม จ้องนางราวกับมองสัตว์ป่าที่ถูกขังไว้เพื่อรอวันตัดหัว

“เข้ามา!” เสียงนายทหารเอ่ยสั้น ๆ ห้วน ๆ

ซูฮวาอิ๋นก้าวเข้าสู่เรือนจำเงาหยกอากาศภายในเย็นยะเยือกราวน้ำแข็ง หลอดน้ำตาในดวงตาหลายคู่ที่เหล่านักโทษมองนาง เหมือนจะบอกเพียงประโยคเดียวว่าเจ้าจะไม่มีวันได้กลับออกไปอีก

เสียงโซ่เหล็กเสียดสีกับพื้นหินก้องสะท้อนในโถงแคบยาว พนักงานคุมเรือนจำจูงซูฮวาอิ๋นเดินผ่านนักโทษคนแล้วคนเล่า กลิ่นอับและกลิ่นชื้นของเชื้อราจากผนังหินชวนให้คลื่นไส้ เสียงน้ำหยดลงพื้นเป็นจังหวะราวกับนับถอยหลังชะตากรรมของผู้ที่ถูกกักขังไว้

เรือนจำเงาหยกถูกสร้างลึกลงใต้ดิน กำแพงหินหนาและประตูเหล็กทุกบานดูราวกับสามารถกลืนวิญญาณผู้คนให้หายไปได้ในความมืด ด้านบนมีเพียงตะเกียงน้ำมันส่องแสงรำไร ทำให้ทุกเงาดูยาวเหยียดบิดเบี้ยวผิดรูป

“นี่ห้องของเจ้า” เสียงคุมขังพูดอย่างไร้อารมณ์ ก่อนผลักนางเข้าไปด้านใน

ประตูเหล็กปิดลงด้วยเสียงดัง ปัง! ก้องสะท้อนในโสตประสาท ซูฮวาอิ๋นเหลือบมองไปรอบห้อง มันแคบจนแทบจะกางแขนไม่ได้ ผนังชื้นแฉะมีคราบน้ำไหลซึมอยู่ตลอดเวลา มุมห้องมีเพียงฟางเก่า ๆ กองหนึ่งเป็นที่นอน และขันน้ำสนิมเขรอะใบเดียววางอยู่ข้างผนัง

นางก้าวไปหย่อนกายนั่งบนฟาง กลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นอับชื้นทำให้หายใจติดขัด แต่ดวงตากลับยังคงนิ่งเยือก ที่นี่หรือ ที่ซึ่งผู้คนกล่าวขานว่ามิอาจหลุดพ้น?

เสียงฝีเท้าหนักและสม่ำเสมอดังใกล้เข้ามา ซูฮวาอิ๋นหันมองผ่านช่องเหล็กเล็ก ๆ บนประตู บนระเบียงหินด้านนอก ปรากฏร่างสูงในชุดขุนนางสีเข้ม ก้าวเดินด้วยท่วงท่าสง่างามแต่แฝงความกดดัน แม้ใบหน้านั้นจะยังอยู่ใต้เงาตะเกียง แต่แววตาคมกริบที่ทอดมองมานั้นเย็นเยียบจนรู้สึกราวกับคมดาบจ่ออยู่ที่ลำคอ

“เจ้าคือ ซูฮวาอิ๋นหรือ?” เสียงทุ้มเย็นถาม แฝงแววอำนาจที่ไม่ต้องตะโกนก็ทำให้คนต้องเงียบลง

ซูฮวาอิ๋นเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงไม่ไหวเอน

“และท่านคือผู้ที่จะมาตัดสินว่าข้าคือกบฏ หรือเป็นเพียงตัวหมากที่ถูกวางในกระดานใช่หรือไม่?”

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แสงตะเกียงจะเผยให้เห็นใบหน้า คมคาย เยือกเย็น และน่าเกรงขาม นั่นคือ เจิ้งหลินอวี่ ขุนนางกรมสอบสวนแห่งราชสำนัก

ดวงตาของเขาจับจ้องนางอย่างอ่านไม่ออกว่าเป็นการมองเหยียดหยาม หรือเพียงกำลังชั่งน้ำหนักว่าหญิงสาวตรงหน้านี้ คือศัตรู หรือคือผู้ที่เขาไม่อาจทำลายได้ด้วยหัวใจตนเองกันแน่