ตอนที่ 7 แอบหวิว

“หนูฟ้า นี่เจ้าวี หรือ วีระพัฒน์ หลานชายของลุงเอง เพิ่งจบโทด้านบริหารจากเมืองนอก กลับมาถึงเมื่อวานนี้เอง”

“อะ...อะ...อ๋อ...เหรอคะ”

หญิงสาววูบวาบ หายใจหายคอไม่สะดวก

“ทำไม…หนูฟ้าทำหน้าอย่างกับรู้จักเจ้าวีมันแหนะ”

“ปะ...ปะ...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไรค่ะ”

“เจ้าวี...นี่หนูฟ้า พยาบาลคนที่จะให้ไปช่วยดูแลลุงที่บ้านไง”

“สวัสดีครับ คุณฟ้า”

เสียงนุ่มนวล ฟังดูอบอุ่น กับนัยน์ตาคมเข้ม โปรยยิ้มให้กับเธอ

“สะ...สะ....สวัสดีคะ คุณวีระพัฒน์”

พยาบาลสาวหน้าใบแดงก่ำ มือไม้ชาไปหมด สองขาหนีบแน่น ความรู้สึกเสียวสยิวยังคงคุกรุ่นอยู่ไม่หาย ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนรุ่ม

รุ่งฟ้าพยายามตั้งสติให้ได้เร็วที่สุด เธอจึงทำหน้านิ่ง ส่งยิ้มอ่อน ๆ ให้ชายหนุ่ม ก่อนจะรีบสาวเท้าออกจากห้องไป หัวใจยังเต้นตุ๊บ ๆ วูบวาบไม่หาย

“โอ๊ย...อะไรมันจะบังเอิญอย่างนี้เนี่ย”

รุ่งฟ้าพึมพำกับตัวเอง เธอไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ชายที่ทำให้เราเสียวซ่านในจินตนาการ เขาจะมีตัวตนจริง ๆ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า…พยาบาลสาวตกหลุมรักหลานชายสุดหล่อของลุงนพดลไปเรียบร้อยแล้ว

วีระพัฒน์เดินเข็นรถวีลแชร์ที่ลุงนพนั่งตามหลังมา ขณะที่บุรุษพยาบาลอีกสองคนก็ช่วยกันหิ้วกระเป๋าและข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ เดินลงไปส่งถึงรถ

“เฮ้อ...ได้กลับบ้านซะที อยู่ที่นี่มาเป็นเดือนแล้ว เบื่อจะตาย”

ชายสูงวัยถอนหายใจยาว ก่อนจะยิ้มแย้มดูมีความสุข หลายชายสุดหล่อเอื้อมมือไปเปิดประตูรถตู้สีดำหลังจากกดรีโมทคอนโทรลเสร็จ ก่อนจะค่อย ๆ อุ้มลุงนพขึ้นไปนั่งลงเบาะ หลังคนขับอย่างนุ่มนวล

“หือ...ยกขึ้นได้ยังไงเนี่ย ลุงนพแกตัวหนักขนาดนั้น นี่ถ้าไม่แข็งแรงจริง ๆ คงยกไม่ไหวแน่ ๆ หืม…ทั้งหนุ่มทั้งอึด”

พยาบาลสาวแอบคิดในใจ และเผลออมยิ้มขึ้นมาอย่างลืมตัว

“เชิญครับคุณฟ้า นั่งข้าง ๆ ลุงนพเนี่ยแหละ”

วีระพัฒน์หันมาบอก พลางสบตา

“คะ...คะ...อะไรนะคะ”

รุ่งฟ้ากำลังเหม่อ เธอเผลอนึกไปว่าถ้าถูกหลานชายสุดหล่อของเสี่ยนพดลจับยกแบบนี้ คงจะรู้สึกเหมือนลอยล่องอยู่บนปุยเมฆและมองเห็นสวรรค์อยู่รำไรแน่ ๆ

“ผมบอกว่า ให้คุณฟ้านั่งตรงนี้ครับ หรือว่าจะต้องให้ผมอุ้มขึ้นรถอีกคนล่ะ”

เขาพูดพลางกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่ ขณะแกล้งทำท่าเหมือนจะเข้ามาอุ้มเธอจริง ๆ

“มะ...มะ...ไม่เป็นไรค่ะ ฟ้าขึ้นรถเองได้ค่ะ”

เธอเขินจนแก้มแดงระเรื่อ บอกพลาง รีบเดินขึ้นไปนั่งข้างลุงนพทันที แต่ในใจก็อย่างโดนเขาอุ้มอยู่เหมือนกันนะ

วีระพัฒน์ปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปยังที่นั่งคนขับ จากนั้นก็สตาร์ทเครื่องขับออกไปช้า ๆ

ระหว่างทาง รุ่งฟ้ารู้สึกว่ามีใครกำลังจ้องมองเธออยู่แทบจะตลอดเวลา

แต่เมื่อมองขึ้นไปที่หน้าตรงกระจกมองหลัง ก็เห็นเพียงใบหน้าหล่อ ๆ ของวีระพัฒน์ที่มีแว่นกันแดดสีดำสวมปกปิดอยู่ จนทำให้ไม่แน่ใจนัก ว่าเธอรู้สึกไปเองหรือเปล่า

เธอสังเกตความหล่อของเขาอยู่สักพัก จึงหลบสายตาไปมองวิวข้างทางดูบ้าง เพราะยิ่งแอบมองเขามาก ๆ ก็ยิ่งจะทำให้เธอรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาอีก

“เฮ้อ...เกือบไปแล้ว”

ชายหนุ่มถึงกับโล่งอกเพราะกลัวรุ่งฟ้าจะจับได้ ว่าเขาไม่เพียงแต่แอบมองใบหน้าสวยใสของเธอเพียงแค่นั้น แต่สายตาคมยังสำรวจเรือนร่างอรชรของเธอแทบทุกส่วนอีกด้วย

แม้รุ่งฟ้าจะไม่ได้สวมชุดรัดรูป แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความอวบอิ่มของทรวงอกไซส์ใหญ่ของเธอ

เวลาที่มันเด้งกระเพื่อมตอนเธอเดิน แถมบั้นท้ายผายใหญ่บิดสะบัดไปมาเรียกอารมณ์ซู่ซ่าให้เขาได้ไม่น้อย

“เจ้าวี ตกลงนี่แกกลับมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เลยใช่ไหม ลุงว่าไม่ต้องกลับไปแล้วล่ะ เมืองนงเมืองนอกน่ะ”

“ใช่ครับลุง”

“ก็ดี ฉันจะได้จัดการโอนหุ้นของบริษัททั้งหมดให้แกไปเลย ส่วนเรื่องตำแหน่งประธานกรรมการ แกก็นั่งไปก่อน ไม่ต้องห่วงนะ ผู้บริหารหลาย ๆ คน เคยเป็นลูกน้องเก่าของฉันเอง และเขาก็พร้อมที่จะสนับสนุนแกเต็มที่”

แม้ว่าจะวางมือจากธุรกิจแล้ว แต่เสี่ยนพดลก็ยังมีเพาเวอร์อยู่ไม่น้อย ธุรกิจที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ ถ้าไม่ยกให้หลานชายสุดที่รักแล้วจะไปยกให้ใครล่ะ

เพราะถึงลุงนพจะมีลูกสาวอยู่อีกสองคน แต่ตอนนี้พวกหล่อนต่างก็แต่งงานมีครอบครัวกับสามีชาวต่างชาติกันไปเรียบร้อยแล้ว และใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่ต่างประเทศ ครั้นจะยกธุรกิจให้ดูแลก็คงลำบาก เพราะนอกจากจะอยู่ไกลแล้วยังบริหารงานกันไม่เป็นอีก

พ่อม่ายเมียตายวัยเกือบชราอย่างนพดล ก็คงจะมีแต่วีระพัฒน์หลานชายสุดที่รักคนนี้นี่แหละ ที่เป็นความหวังในการสานต่อกิจการทั้งหมดต่อไปได้

“แล้วนี่...แกจะแต่งงานเมื่อไหร่ล่ะ ฉันอยากจะอุ้มเหลนเต็มทีแล้ว”

“จะให้ไปแต่งกับใครที่ไหนล่ะครับลุง ผมยังหาเมียดี ๆ สักคนไม่ได้เลย”

“โถ่! แกอย่ามาโม้ แต่ฉันได้ข่าวว่า สาวๆ ฝรั่งที่โน่นรุมตอมแก อย่างกับแมลงวันตอมขี้เลยไม่ใช่เหรอ ฮ่า ๆ”

ลุงนพพูดกระเซ้าเย้าแหย่หลานชายอย่างอารมณ์ดี

“แหม…นี่ลุงแอบสืบเรื่องของผมเหรอ…อืม…แต่ผมว่าสาว ๆ พวกนั้นน่ะเลี่ยน ๆ ชอบกล ไม่เด็ดครบรสแบบสาวบ้านเราหรอกครับ ผมชอบแบบไทย ๆ มากกว่าเยอะ”