FAZER LOGIN“ช่วยด้วย!”“จับมันมา อย่าให้หนีได้”หัวหน้าพวกนั้นสั่งการทันที แล้วบิ๊กไบท์คันใหญ่ก็ขับโฉบมาจอดที่หน้าห้อง ร็อบลงมาแล้วจัดการพวกนั้นทีละคนอาลียายืนหลบที่ใต้ต้นไม้ แล้วพนักงานคนที่ดูเหมือนเป็นหัวหน้าก็มาดู และแจ้งทางเจ้าหน้าที่ให้มาจัดการทันที“ขอบคุณมากนะคะร็อบ”ร็อบปาดเหงื่อแล้วถามหญิงสาวด้วยสายตาเป็นกังวล “เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ผมตามมาแต่คลาดกันเลยเสี่ยงเข้ามาดูไม่คิดว่าจะเป็นที่นี่““ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ลียาปลอดภัยดี ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวพูดพร้อมจับมืออีกฝ่ายเบลคตามมาหลังจากนั้น เข้ามาสวมกอดร่างบอบบางด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรหรือเปล่า”“ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ”“บอกแล้วใช่ไหม ไม่ให้ไป ทำไมดื้อแบบนี้นะลียา”“ก็...ไม่ได้เป็นอะไรนี่คะ”เสียงถกเถียงกันดังแว่วหากจากเขาไปทุกที เมื่อทั้งคู่เดินไปหยอกล้อกันไปร็อบยิ้มเซียวๆมองมือของตนที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเดินหลีกออกมาอย่างรู้หน้าที่ เขาทำได้ เขารักและหวังดีต่ออาลียาโดยไม่คาดหวังให้เธอมารักเขาเลย ซ้ำยังมีความสุขด้วยซ้ำที่เห็นเธอและนายของเขามีความสุข ลงเอยกันอย่างดีเช่นนี้ กัญญานุชกำลังขึ้นรถเพื่อไปยังสนามบิน ก็พอดีที
ตอนที่ยี่สิบเอ็ด :: จบปัญหา “ถ้างานเรียบร้อย พวกแก...นายจะได้เพิ่มอีกสองเท่า” กัญญานุชเปลี่ยนคำเรียกให้ดูจิกน้อยลงหน่อยเรียกชายสามคน พร้อมยื่นซองสีน้ำตาลให้ชายหนุ่มร่างกายกำยำ ที่ลานจอดในห้างสรรพสินค้าชานเมืองไกลจากกล้องวงจรปิดและสายตารักษาการณ์ของห้าง ก่อนจะปิดประตูแล้วขับออกไปในทันที ไม่เคยเลยที่เธอหวังอะไรแล้วจะได้ เธอได้มันมาตลอดตั้งแต่เกิด แค่คิดว่าจะทำอะไรก็เห็นภาพตัวเองทำสิ่งนั้นสำเร็จแล้ว จะด้วยวิถีทางไหนเธอก็ยอม มันเป็นแบบนี้มาตลอด เรื่องนี้ก็เหมือนกัน เธอเคยบอกแล้ว ว่าหากเธอไม่ได้เบลค ใครหน้าไหนก็อย่าหวังจะได้เขาไป ด้วยความดื้อรั้นของว่าที่คุณแม่ เบลคถึงกับส่ายหัวให้ด้วยความจนใจ เพราะนับวันดีกรีความรั้นจะทวีมากขึ้นเรื่อยๆ “อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวได้ไหม เดี๋ยวรอร็อบก่อน กำลังจะเข้าไปรับแล้ว” “ไม่ค่ะ ลียาอยากไปเอง” “ทำไมดื้อแบบนี้นะลียา นี่เป็นเพราะลูกแน่ๆเลย อย่าให้พ่อกลับถึงบ้านนะ จะตีแม่ก่อนเลยคนแรกเลย” “ระวังจะได้ตีเถอะค่ะ แค่นี้นะคะ แท็กซี่มาแล้ว” “
“เย็นนี้ออกไปพร้อมกันนะ” “ไปไหนคะ” “ก็งานเลี้ยงไง พอละ ไม่คุยด้วยแล้ว ชอบทำท่าไม่รู้เรื่องอยู่เรื่อยเลยเราเนี่ย”เอมิลีบอกแล้วจัดแจงเอกสารบนโต๊ะไปด้วย “ถึงกับปิดโรงแรมใหญ่เชียว แหม มีข่าวดีทำเป็นอุบเงียบไม่บอกกันเลยนะลียา” “ข่าวดีเหรอคะ ข่าวดีอะ...” ยังถามไม่ได้ความดี เอมิลีก็เตะแขนเธอ แล้วลุกขึ้นเดินไปรับสาย ได้ยินแต่เสียงตอบรับว่า ค่ะ ค่ะ แล้วคู่สนทนาของเธอก็ยิ้มเดินหายเข้าไปในห้องของเบลค ตกเย็นเอมิลีพาเดินลัดเลาะเข้ามายังสถานที่จัดเลี้ยง ซึ่งเป็นโรงแรมขนาดใหญ่ ในห้องจัดเลี้ยงตกแต่งแบบเรียบง่าย และแล้วสายตาของอาลียาก็สะดุดเข้ากับคนที่เธอฝันถึงเกือบทุกคืน ‘พี่พล’ เธอสาวเท้าเข้าไปหาพลที่ยืนยิ้มอยู่ภายในสถานที่จัดงาน สอดส่ายสายตาไปมา มองว่าจะมีคนของเขาหรือแม้แต่เขาอยู่ในบริเวณนี้ด้วยหรือไม่ พลไม่ใช่ภาพลวงตาของเธอใช่ไหม “พี่พล มาได้ยังไงคะ แล้วนี่...” “ใจเย็นๆลียา” “พี่พลรีบออกไปก่อนเถอะค่ะ ถ้าเกิดมีใครมาเห็นพี่ตอนนี้ พี่ต้องแย่แน่ๆ ไปค่ะ” อาลียาพูดอย่างลน
“ดูแลตัวเองให้ดีดี พี่ต้องไปแล้ว คนดีของพี่” “พี่พลอย่าทิ้งลียาไป ฮือๆ ลียาไม่เหลือใครอีกแล้ว พี่พลอย่าไปค่ะ พี่พล พี่พล” ใบหน้าสวยซีดเซียวสะบัดส่ายไปมา น้ำตาไหลอาบแก้ม จนดูน่าเวทนาเหลือเกิน ลลิลที่นอนตื่นกลางดึก เปิดประตูเข้ามาเพราะได้ยินเสียงตะโกนเสียงดังของอาลียา จึงรู้ว่าอีกฝ่ายคงฝันร้ายไป ได้แต่ช่วยปลุกด้วยการเขย่าเบาๆ “พี่ลียา ตื่นค่ะ พี่ลียา” อาลียาลืมตาตื่น ผวากอดลลิล สะอื้นไห้อีกครั้ง รู้สึกปวดหัวจี้ดขึ้นมาทันที “ลิล พี่ฝันเห็นพี่พล พี่พลพูดจาแปลกๆ พี่ใจหาย พี่อยากเจอพี่พล” “ไม่เป็นไรนะคะ ฝันร้ายจะกลายเป็นดีค่ะ เชื่อลิลนะคะ” ลลิลปลอบขวัญคนนอนฝันร้ายอีกครู่แล้วลุกไปเอาเครื่องดื่มอุ่นๆมาให้ แล้วพาเข้านอนต่อหลังจากนั้น ออกมาแล้วจึงเดินเข้าห้องตัวเอง ร่างเปลือยบนเตียงของเธอผงกหัวขึ้นมาถาม “ไปไหนมาทูนหัว” “พี่ลียาฝันร้ายค่ะ ลิลเลยไปปลอบแกหน่อย” “อื้ม หลับไปแล้วเหรอ” เอ็ดเวิร์ดถามเสียงงัวเงีย ก่อนจะคว้าตัวภรรยามานอนลงข้างๆเมื่อเธอปีนขึ้นมานอนขนาบข้า
“แล้วพี่ลียาจะทำยังไงต่อไปคะ” “พี่ตัดสินใจว่าจะออกมาใช้ชีวิตของพี่ ข้างนอก ลิลพอจะมีห้องว่างๆให้พี่อยู่ด้วยได้ไหม” ลลิลพยักหน้าทั้งน้ำตา “ได้สิคะ ได้เสมอค่ะสำหรับพี่ลียา” อาลียาที่นั่งร้องไห้มาตลอดโผเข้ากอดลลิลแนบแน่น รู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “ขอบใจนะลิลที่เข้าใจพี่” ลลิลสูดน้ำมูกแล้วสะอื้นไห้ สารภาพผิด “ลิลก็...ขอโทษพี่ลียาเหมือนกันนะคะ” สองสาวพยักหน้าให้กัน จนต่อคำพูด เพราะกิริยาที่แสดงออกชัดเจนในความรู้สึกมากกว่าคำพูดใดใดเสียอีก ชั่ววินาที เสียงใครคนหนึ่งก็ขัดอารมณ์ขึ้น “ผมเข้าไปได้ยังฮะสาวๆ” ทั้งลลิลและอาลียาผละออกจากกันทันทีที่ได้ยินเสียงเอ็ดเวิร์ด ต่างคนต่างปาดน้ำตาทิ้งทั้งคู่ “สรุปผมผิดไหมเนี่ย” “ผิดค่ะ ผิดที่ไม่ยอมบอกความจริงกับลิล” “อ้าว เป็นงั้นไป” อาลียาลุกออกมาจากที่นั่งคุยกับลลิล แล้วเปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกันบ้าง “พี่ไปเก็บของก่อนนะลิล อยู่คุยเป็นเพื่อนพี่ชายพี่ดีดีล่ะ” เอ็ดเว
“พี่เอ็ดเวิร์ด ลียาขอโทษค่ะ”หลังจากเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวานให้เอ็ดเวิร์ดฟัง เขาจึงไล่ให้เธอกลับบ้านไปก่อน เพื่อที่ตัวเองจะไปคุยกับลลิลให้เข้าใจเอง ด้วยความเครียดที่สั่งสมหลายๆเรื่อง รวมทั้งต้องเดินทางไปๆมาๆ ไหนจะพักผ่อนไม่เพียงพอ ทำให้อาลียาเป็นลมอยู่หน้าประตูบ้านขณะเดินฝ่าไอแดดเข้าไปเด็กในบ้านที่เห็นรีบเข้าไปปฐมพยาบาลกันยกใหญ่ ก่อนไปรายงานสมิธ หญิงสาวเลยถูกหามส่งโรงพยาบาลในเวลานั้นทันทีแพทย์ตรวจและออกมาสอบถามญาติของเธอ เมื่อสรุปผลแล้ว “ญาติคุณอาลียาครับ” สมิธเดินเข้าไปหาแพทย์ พร้อมพยักหน้ารับ สายตาสูงวัยฉายแววบางอย่างก่อนบอกเสียงเรียบขึ้น “ผมเอง ผมเป็นปู่ของเธอครับ” แพทย์ก้มลงมองที่ประวัติคนไข้อีกครั้ง เพราะสถานะ ‘โสด’ ที่เตะสายตา แต่อย่างไรก็ต้องแจ้งกับญาติ จึงตัดสินใจถามออกไปอีกคำถาม “สามีของเธอล่ะครับ” สมิธมุ่ยหน้าเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจก่อนตอบ “หลานผมยังโสด ไม่มีสามี” “คือ คนไข้ตั้งครรภ์ได้สองสัปดาห์แล้วครับ” แพขนตาค่อยๆกระพริบขึ้นก่อน แล้วเปลือกตาของคนที่นอนไม่ได้สติ







