6

อาลียายิ้มกริ่มเต็มใบหน้า หัวใจพองฟูจนเต็มอก ในที่สุดเธอก็หาเขาเจอจนได้ ขณะเดินตามไปจนเกือบพ้นหัวมุม ตั้งใจทิ้งระยะเอาไว้ไม่อยากให้อีกฝ่ายตกใจเมื่อหันมาเห็นเธอเสียก่อน แต่แล้วใบหน้าที่ยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มพลันชะงักค้างกึกทันที หัวใจหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่มเมื่อแขนกลมกลึงถูกดึงรั้งทางด้านหลังจากใครบางคน คนที่ออกแรงเพียงน้อยนิดก็บดขยี้เธอเป็นผุยผงได้ง่ายดาย

               “มาพักร้อนไกลเลยนะลียา”

               “เบลค นี่คุณตามฉันมาเหรอ” หญิงสาวรนรานถามหน้าตาตื่น แต่ที่ทำให้เธอกังวลมากที่สุดนั่นคือ เบลคเห็นพลหรือไม่

               “อย่าสำคัญตัวไปหน่อยเลย ใครจะตามเธอหืมลียา”

               “ก็ถ้าไม่ตามมา แล้วคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”           

               “ฉันมาทำธุระ” เบลคตอบเสียงเอื่อยยักไหล่คล้ายไม่สนใจ เสหลบตาคนถาม “แล้วเธอล่ะลียา มาพักร้อนไกลถึงนี่เชียว”

               “ใช่ คุณปล่อยแขนฉันได้แล้ว ฉันจะกลับห้องพัก”

               “ถามดีดีทำไมต้องเสียงแข็งด้วยฮึ”เบลคกำรอบต้นแขนกลมกลึงแน่นขึ้นกว่าเก่า หน้าตาเจ้าเล่ห์แบบที่เธอเห็นบ่อยขึ้นในช่วงหลังลอยมาพร้อมคำถามเสียดสี “ที่นี่มีอะไรดีอย่างนั้นเหรอ ถึงได้กล้าทำเสียงแบบนี้ใส่คนที่นอนกกนอนกอดเธออยู่ทุกคืน หืมลียา”

               “ไม่มีอะไรทั้งนั้น แล้วก็ปล่อยฉันได้แล้ว ฉันจะกลับห้อง” อาลียาพยายามกลบเกลื่อนความผิดหวังในน้ำเสียงและท่าทางลงด้วยการดึงดันจนหลุดจากมือของซาตานอย่างเบลค แล้วเดินจ้ำอ้าวไปยังห้องพักของตนเอง โดยไม่สนใจคนด้านหลังว่าจะตามมาหรือไม่ ปรากฏว่าอีกฝ่ายก็ตามมาไม่ห่างเช่นกัน พอเธอเปิดประตู เบลคก็พาร่างสูงใหญ่ตามเข้ามาติดๆ

               “เบลค ออกไปเดี๋ยวนี้นะ”

               “อย่ามาไล่ฉันเหมือนหมูเหมือนหมานะลียา แล้วนี่...เธอมาที่แบบนี้ทำไม” เบลคยืนเท้าสะเอวตำหนิพร้อมถามในประโยคเดียวกัน ตามคมจ้องมองคล้ายอยากเข้าไปตะครุบยัยตัวแสบเต็มแก่

               “ฉันมาพักร้อน แล้วตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลางาน คุณไม่มีสิทธิ์มาออกคำสั่งกับฉัน ออกไปได้แล้วเบลค”

               “ไม่ไป”

               “ไม่ไปใช่ไหม ดี งั้นฉันออกไปเอง”

               อาลียาตัดสินใจอย่างปัจจุบันทันด่วน คว้ากระเป๋าเสื้อผ้าของตนเอง แล้วเดินออกไม่สนใจคนคอยคุกคามเธอ ก่อนตรงไปเช็คเอาท์ ตลอดเวลาก็ยังเห็นคนหน้าหนาเดินตามมาตลอด แต่การอยู่ในสถานที่โล่งแจ้งเช่นนี้แน่นอนว่าย่อมปลอดภัยมากกว่าอยู่ในสถานที่รโหฐานแบบนั้นแน่

               กว่าจะออกจากด่านได้ก็เป็นเวลาปิดทำการพอดี อาลียามองซ้ายขวา แล้วก็นึกยอมรับในชะตากรรมของตัวเองว่าใจร้อนเกินไปที่ตัดสินกลับออกมาแบบนี้แถมยังเป็นเวลานี้อีกต่างหาก ก่อนมองหาทางที่จะกลับไปยังที่พัก ทันใดนั้นเองรถซีดานขนาดใหญ่สีดำ ก็จอดเทียบที่ด้านหน้าเธอ โทนี่ลงมาเปิดประตูรอ จังหวะนั้นเองคนที่ตามหลังมาอยู่ตลอดก็ใช้แรงเพียงน้อยนิดดันจนร่างบอบบางเข้ามาอยู่ในตอนหลังขนาดโอ่อ่าได้ในที่สุด

               “เบลค ฉันบอกว่าคุณไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้ไง นี่มันเวลาพักของฉันนะ”

               “ฉันมีสิทธิ์ในตัวคุณตลอดเวลาลียา ไม่ว่าจะพักหรือไม่พัก ลืมไปแล้วหรือไง หืม”

               “คุณนี่มัน...เลวบริสุทธิ์จริงๆ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลยนะ”

               เบลคคว้ามือคนที่ร้องเหยงๆในรถให้เข้ามาจนชิด ก่อนจะกดปุ่มปิดกระจกกั้นระหว่างที่นั่งด้านหน้ารถและหลังส่วนที่เขาและลียาอยู่ พร้อมกับเร่งเสียงเพลงให้ดังจนกลบเสียงที่อาจทำให้ลูกน้องของเขาเสียสมาธิ

               “คิดจะหนีไปอยู่กับมันใช่ไหมลียา อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ว่าที่ยื่นใบลานั่นน่ะเธอใช้มันถ่วงเวลาแล้วก็จะหลบหนีจนพ้นฉันได้”

               “ฉันไม่ได้คิดจะหนี” คนตัวเล็กเถียงเสียงแข็ง โกรธที่โดนเขาตามตอแยอยู่ตลอดจนแทบหายใจหายคอไม่ได้

               “โกหก เลวทั้งคู่ คิดว่าจะหลอกฉันได้อีกอย่างนั้นเหรอ ไอ้พลมันเลวระยำ กล้าหักหลังแม้กระทั่งเพื่อน แล้วยังคิดเอาเธอมาบังหน้าฉันอีกอย่างนั้นใช่ไหม”

               “คุณไม่มีหลักฐาน อย่าไปปรักปรำพลแบบนั้นนะ”

               “ทำไมจะไม่มี กลับไปแล้วฉันจะเอาให้เธอดู ว่าแฟนเธอมันเลวระยำ หักหลังคนที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งผู้มีพระคุณยังไงบ้าง”

               “ไหนเราตกลงเรื่องนี้กันแล้วไงล่ะ ว่าถ้าฉันยอม...” อาลียาสงบอารมณ์แล้วท้วงขึ้น กระดากปากที่จะพูดถึงสิ่งที่เขาเอามาเป็นข้อต่อรอง “... แล้วคุณจะเลิกเอาเรื่องกับพล”

               “ใช่ฉันจะไม่เอาเรื่องมัน แต่เธอก็ต้องเลิกติดต่อแล้วก็อยู่ให้ห่างๆมันด้วย”

               “ก็...ฉันก็อยู่ห่างพลแล้วนี่ไง อีกอย่างฉันไม่ได้มาตามหาพลนะ”

               “แน่ใจ” เบลคถามเสียงสูงอย่างที่ต้องการบีบให้คนในอ้อมกอดตอบรับ

               “อือ แน่ใจ”

               “เธอยังรู้จักพลน้อยเกินไปนะลียา รับปากฉันมาก่อนว่าเธอจะไม่ตามหามัน”

               “ทำไมต้องมีเงื่อนไขมากมายแบบนี้ด้วยเบลค ที่ฉันยอมให้ นั่นมันก็มากพอแล้วนะ”

               “ก็เพราะมันยังไม่พอไงล่ะ เธอควรรู้เอาไว้อีกเรื่องนะ ว่าไอ้สารเลวพลมันระยำตำบอนแค่ไหน”

               “ไม่มีทาง พลไม่ทำแบบนั้นแน่ คุณคนเดียวเท่านั้นแหล่ะเบลค ที่คิดอะไรชั่วๆ”

               “จะเลวยังไงก็เป็นผัวเธอแล้วล่ะลียา แล้วอย่าคิดจะกลับไปหาไอ้สารเลวพลอีกนะ”

               “ฉันจะไป มีหนทางไหนไปได้ สาบานว่าฉันจะหนีไปกับเขา” พูดจบปากบางของเธอถูกบดจูบอย่างรุนแรงจากเบลค เขาช้อนตัวเธอให้ขึ้นนั่งคร่อมบนตัวเขา มือหนาดันท้ายทอยให้เธอรองรับลิ้นอุ่นหนาจากตนเอง มืออีกข้างไต่ไล้ไปจนทั่วแผ่นหลัง ก่อนจะสอดมันเข้าไปในเสื้อยืดสีขาวสัมผัสเนื้อแท้แสนนุ่มนวลละมุนมือ ก่อนปลดตะขอออกอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้สึกได้อย่างช่ำชอง

               “อื้ม ปล่อยฉันเถอะ เบลค”

               คนที่นั่งทาบทับบนตัวเขาร้องบอก พร้อมเบือนหน้าหนีริมฝีปากร้อนผ่าว จนต้องสะดุ้งวาบเมื่อลิ้นร้อนแตะลงบนแอ่งชีพจร ตวัดไล้ทั่วลำคอระหง พร้อมฝากร่องรอยซ้ำปลุกเร้าไปในที แต่เธอยังออกแรงดิ้นรน แม้จะรู้ว่าตนเองอับสิ้นหนทางเอาตัวรอด แต่ยังฮึดสู้ อาลียาหันมาฝากรอยเขี้ยวกัดปลายจมูกโด่งของคนที่พยายามล่วงเกินเธอ

               “ยัยตัวแสบ จำเอาไว้ว่าฉันห้ามอะไรเธอก็ต้องฟัง”

               เบลคครางเสียงต่ำด้วยความเจ็บ แต่มือแข็งราวครีมเหล็กยังคงกดรัดรอบ เบลคใช้มือข้างเดียวของตนเองจับข้อมือทั้งสองของจอมกัดเอาไว้แน่น ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อยืดจนขาดวิ่น เรียกเสียงร้องวี้ดจากร่างบอบบาง แล้วใช้พวกนั้นรัดรอบข้อมือของเธอแทน จัดการไพล่ไว้ด้านหลัง

               “เธอเลือกเองนะลียา อยากให้ฉันทำแบบนี้ใช่ไหม”

               เบลคจัดการกับกางเกงยีนส์สีซีดของร่างแน่งน้อย ดึงรั้งออกอยากทุลักทุเล แล้วจัดการกับตัวเอง ปลดปล่อยตัวตนของเขาออกมาเช่นกัน เขาจับเธอคร่อมทับอีกครั้ง ถูไถตัวตนของตัวเองกับแก่นกลางของเธอไปมา ปากอุ่นครอบครองเม็ดสีแดงกล่ำที่หดรัดตัวจนเป็นไต พร้อมทั้งดันตัวตนของเธอยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะปล่อยให้เธอลงมาครอบครองเขาทั้งหมด

               เสียงห้าวครางกระหึ่มทั่วตอนหลังของตัวรถ แม้จะเปิดแอร์จนฉ่ำแต่หน้าหวานก็ปรากฏเหงื่อขึ้นแล้วที่ไรผมรอบกรอบใบหน้า เขาเองก็เช่นกัน เบลคยกสะโพกงอนงามของเธอขึ้นเล็กน้อยแล้วปล่อยให้เธอลงมาครอบครองเขาตามแรงกำหนัดที่ธรรมชาติเสกสรร

               “ดีมากลียา”

               “เบลค เบลค”