เมื่อไม่รักก็...ไม่รั้ง

กลิ่นหอมของกาแฟคั่วเข้มผสมนมสดลอยแตะจมูก แพรไหมผลักประตูกระจกออฟฟิศเข้ามาพร้อมแก้วกาแฟสองใบในมือ แก้วหนึ่งคือลาเต้เย็นหวานน้อยของเธอ ส่วนอีกแก้วคืออเมริกาโนเย็นไม่ใส่ไซรัปของธันวา... ผู้ชายที่เธอคบหามาเกือบสองปี

การซื้อกาแฟเผื่อเขาในตอนเช้ากลายเป็นกิจวัตรที่เธอทำด้วยความเต็มใจ เธอจำได้ดีว่าเขาไม่ชอบกาแฟติดเปรี้ยว ชอบน้ำแข็งก้อนใหญ่ และต้องการคาเฟอีนเข้มข้นแค่ไหนเพื่อเริ่มต้นวันทำงานอันวุ่นวาย

ทว่าเช้าวันนี้ เมื่อเดินมาถึงโต๊ะทำงานของเขา เก้าอี้บุนวมสีดำกลับว่างเปล่า บนโต๊ะมีเพียงแฟ้มเอกสารวางเรียงเป็นระเบียบ ไร้เงากระเป๋าเอกสารใบเก่งหรือเสื้อแจ็กเกตสีเข้มที่เขามักพาดไว้บนพนักเก้าอี้

แพรไหมวางแก้วอเมริกาโนลงบนแผ่นรองแก้วมุมโต๊ะ หยดน้ำที่เกาะพราวข้างแก้วพลาสติกเริ่มไหลซึม

หญิงสาวชักมือกลับ กวาดสายตามองหาชายร่างสูงที่มักมาถึงออฟฟิศก่อนเธอเสมอ ปกติแล้วเวลานี้เขาควรนั่งขมวดคิ้วอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ หรือไม่ก็กำลังชงกาแฟอยู่ในแพนทรี

“หาพี่ธันอยู่เหรอพี่แพร” เสียงทักดังขึ้นจากด้านหลัง แพรไหมหันไปเห็นบอยรุ่นน้องในทีมกำลังอุ้มแฟ้มเอกสารปึกใหญ่เดินผ่านมา เธอปรับสีหน้าให้เป็นปกติพร้อมส่งยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท

“ใช่จ้ะ บอยเห็นธันไหม หรือวันนี้มีประชุมเช้าด่วน พี่จำตารางผิดหรือเปล่า”

“ไม่มีประชุมครับพี่ พี่ธันเพิ่งลงไปรับน้องมิลินที่ลานจอดรถเมื่อกี้ เห็นว่าน้องเพิ่งมาทำงานได้ไม่กี่สัปดาห์ ยังงงเรื่องที่จอดรถตึกเรา แถมบัตรจอดรถมีปัญหาด้วย พี่ธันเลยอาสาลงไปเคลียร์ให้ครับ”

แม้คำตอบของบอยจะเป็นเพียงเรื่องปกติของเพื่อนร่วมงานที่ช่วยเหลือกัน ทว่ามันกลับทำให้ปลายนิ้วของแพรไหมเย็นวาบ เธอ พยักหน้ารับและเอ่ยขอบคุณ ก่อนหมุนตัวกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง

ธันวาเป็นคนใจดีและมีความรับผิดชอบสูง ข้อนั้นเธอรู้ดีที่สุด เขาเป็นหัวหน้าทีมที่ดูแลลูกน้องอย่างเท่าเทียม แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจสะดุด คือความกระตือรือร้นที่เขามีต่อพนักงานใหม่คนนี้ มันดูมากกว่าความใส่ใจที่เขามีให้เธอในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาเสียอีก

เขายอมทิ้งงานบนโต๊ะลงไปจัดการเรื่องเล็กน้อยให้พนักงานใหม่ ทั้งที่เมื่อสัปดาห์ก่อน ตอนรถของเธอสตาร์ตไม่ติดในลานจอดรถเดียวกันนี้ เขากลับทำเพียงส่งเบอร์ช่างซ่อมรถมาให้ทางข้อความ พร้อมบอกว่าติดงานสำคัญและลงไปดูไม่ได้

ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เสียงหัวเราะสดใสก็ดังแว่วมาจากโถงทางเดิน แพรไหมละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปยังประตูแผนก ธันวาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มจนตาหยีแบบที่เธอไม่ได้เห็นมา พักใหญ่ เขากำลังคุยเรื่องตลกบางอย่างกับมิลินหญิงสาววัยยี่สิบสามปีที่เดินอยู่ข้างกัน

มิลินมีใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตเป็นประกาย เสื้อเชิ้ตสีพาสเทลกับกระโปรงทรงเอคลุมเข่าทำให้เธอดูเป็นเด็กจบใหม่ที่เปี่ยมไปด้วยไฟในการทำงาน ความสดใสแผ่ออกมาจากตัวเธออย่างเป็นธรรมชาติ

“ขอบคุณพี่ธันวานะคะที่ลงไปช่วยดูให้ ไม่อย่างนั้นมิลินคงโดนยามไล่ไปจอดตึกนู้นแน่เลย แดดก็ร้อน คงต้องเดินเหงื่อตกแต่เช้าแน่ ๆ” มิลินพูดพร้อมยกมือไหว้ด้วยท่าทีน่าเอ็นดู

“ไม่เป็นไรครับ วันหลังถ้ามีปัญหาอะไรก็โทร. หาพี่ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ เราอยู่ทีมเดียวกัน มีอะไรพี่ก็ต้องช่วยดูแลอยู่แล้ว”

ธันวาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาที่ทอดมองพนักงานใหม่เต็มไปด้วยความเอ็นดู

แพรไหมนั่งมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย เธอไม่ได้หึงหวงจนอยากเดินเข้าไปโวยวายหรือแสดงความเป็นเจ้าของ เธออายุยี่สิบแปดแล้ว โตเกินกว่าจะทำตัวไร้เหตุผลแบบเด็กวัยรุ่น ทว่าลึก ๆ ในอกกลับรู้สึกหน่วงหนักขึ้นอย่างเงียบงัน... มันคือความรู้สึกของการถูกลดความสำคัญลงทีละนิด

เธอลุกจากเก้าอี้แล้วเดินเข้าไปหาทั้งคู่ ธันวาชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นเธอ รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าจางลงเหลือเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่ใช้ทักทายกันทั่วไป ท่าทีผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเกร็งอย่างเห็นได้ชัด

“อ้าวแพร มาถึงนานแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถาม แววตาซ่อนความประหม่าเอาไว้

“เพิ่งมาถึงสักพักค่ะ แพรซื้อกาแฟวางไว้ให้ที่โต๊ะนะ รีบดื่มก่อนน้ำแข็งละลาย เดี๋ยวจะเสียรสชาติ” แพรไหมตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด เธอปรายตามองมิลินเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มทักทาย หญิงสาวรุ่นน้องยิ้มตอบพร้อมก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อม

“ขอบคุณมากนะแพร” ธันวาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดูแล้วยิ้ม “รู้ใจเหมือนเดิมเลย”

แพรไหมไม่ได้ตอบรับ เธอมองหน้าเขาชั่วครู่ก่อนหมุนตัวกลับไปทำงานของตัวเอง เธอเลือกที่จะไม่ถามว่าทำไมเขาถึงไม่ส่งข้อความมาบอกสักคำว่าติดธุระอยู่ข้างล่าง เธอเลือกที่จะเงียบ เพราะรู้ดีว่าการตั้งคำถามจุกจิกจะยิ่งทำให้ความสัมพันธ์ที่เริ่มห่างเหินตึงเครียดขึ้นไปอีก การเป็นผู้หญิงมีเหตุผลคือสิ่งที่เขาร้องขอมาตลอด และเธอก็กำลังทำหน้าที่นั้นอย่างดีที่สุด

เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงบ่าย บรรยากาศในออฟฟิศเต็มไปด้วยความวุ่นวาย เสียงรัวคีย์บอร์ดดังแข่งกับเสียงโทรศัพท์ แพรไหมพยายามจดจ่อกับตัวเลขรายงานสรุปยอดขายบนหน้าจอ ทว่าสมาธิกลับถูกรบกวนด้วยรายละเอียดเล็ก ๆ รอบตัว

หน้าต่างแชตบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอนิ่งสนิท ข้อความสุดท้ายยังคงเป็นข้อความที่เธอส่งหาเขาเมื่อตอนเช้า...

‘ตั้งใจทำงานนะคะ’

เขากดอ่านแล้ว แต่ไม่ได้ตอบกลับมา

ทั้งที่เมื่อก่อน ต่อให้ยุ่งแค่ไหนเขาก็จะส่งข้อความสั้น ๆ หรือ อย่างน้อยก็สติกเกอร์รูปหมีชูสองนิ้วกลับมาเสมอ เพื่อบอกให้รู้ว่าเขารับทราบแล้ว

แต่ตอนนี้... นิ้วของเขาคงยุ่งเกินกว่าจะพิมพ์ตอบข้อความแฟนตัวเอง

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยง ตามปกติธันวาจะเดินมาเคาะฉากกั้นโต๊ะเพื่อชวนเธอไปกินข้าว แต่วันนี้เขากลับนั่งอยู่ที่โต๊ะของมิลิน ลากเก้าอี้ไปนั่งเคียงข้าง และชี้อธิบายข้อมูลบนหน้าจอแล็ปท็อปให้พนักงานใหม่อย่างตั้งใจ

“ตรงนี้มิลินต้องดึงข้อมูลจากหลังบ้านมาเทียบกับไตรมาสที่แล้วก่อนครับ ถึงจะเห็นเปอร์เซ็นต์ที่เปลี่ยนไป ถ้าเอาข้อมูลดิบมาใส่เลย ลูกค้าจะมองไม่เห็นความต่าง”

“ยากจังเลยค่ะพี่ธัน มิลินกลัวทำผิด ถ้าข้อมูลพลาดไปต้องโดนผู้บริหารดุแน่ ๆ” มิลินตอบเสียงหวานพร้อมทำหน้างอแงเล็กน้อย

“ไม่ต้องกลัวครับ มีพี่อยู่ทั้งคน พี่ไม่ปล่อยให้มิลินโดนดุหรอก เดี๋ยวเที่ยงนี้เราไปหาอะไรกินง่าย ๆ ใต้ตึกกัน แล้วพี่จะอธิบายโครงสร้างระบบให้ฟังอีกรอบ จะได้เห็นภาพชัดขึ้น”

แพรไหมนั่งฟังบทสนทนานั้นเงียบ ๆ มือที่จับเมาส์นิ่งค้าง เธอรอให้เขาหันมามอง หรืออย่างน้อยก็เอ่ยชวนเธอไปกินข้าวด้วยในฐานะคนที่นั่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่เมตร แต่ธันวากลับลุกขึ้น พามิลินเดินออกจากแผนกไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามองโต๊ะของเธอเลย

ความรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นอากาศธาตุค่อย ๆ กัดกินหัวใจ แพรไหมสูดลมหายใจเข้าลึก บอกตัวเองว่าเขาแค่กำลังทำหน้าที่หัวหน้าทีมที่ดี การสอนงานพนักงานใหม่เป็นเรื่องสำคัญ เธอไม่ควรเก็บมาคิดเล็กคิดน้อย

เธอตัดสินใจไปกินข้าวคนเดียวที่แคนทีนของบริษัท รสชาติข้าวราดแกงมื้อนั้นจืดชืดและฝืดคอจนแทบกลืนไม่ลง เธอได้แต่เขี่ยข้าว ในจานไปมา นั่งมองเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามที่ว่างเปล่า ความโดดเดี่ยวโอบล้อมตัวเธอไว้ท่ามกลางผู้คนมากมายในโรงอาหาร