เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า

ตอนที่ 1 นิยายวาย

‘สวีหย่งเล่อ’ ก้าวออกจากบ้านพักอย่างรีบเร่ง เพราะแม่สามีตามให้ไปพบ เธอค่อนข้างกังวลอยู่พอสมควร เพราะทุกครั้งที่ถูกเรียก มักเป็นเรื่องไม่ดีตลอด แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ชักช้า ยังรีบร้อนไปหาแม่สามีอยู่ดี

บนถนนยังชุ่มด้วยสายฝนที่โปรยลงมาไม่ขาด ทำให้พื้นลื่นกว่าปกติ เมื่อเธอเพิ่มความเร็วมากเกินไป รถจึงเสียการทรงตัวและไถลออกข้างทาง ก่อนจะพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ข้างถนน แรงกระแทกเหวี่ยงร่างเธอไปข้างหน้า ขณะที่ภาพรอบตัวหมุนคว้าง และทุกอย่างก็มืดสนิท

เธอรู้สึกตัวขึ้นอีกทีก็ตอนที่อยู่โรงพยาบาล และเมื่อหมอตรวจดูแล้วก็พบว่าร่างกายไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง แม้ร่างกายจะปลอดภัย ทว่าสมองกลับไม่เป็นเช่นนั้น เพราะมีความทรงจำจำนวนหนึ่งหลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย

ความทรงจำเหล่านั้นบอกเธอว่า โลกใบนี้คือโลกของนิยายเรื่องหนึ่ง และตัวเธอเป็นเพียงนางร้ายตัวประกอบใน ‘นิยายวาย’ ส่วนสามีของเธอคือพระเอกของเรื่อง ซึ่งหมายความว่า การแต่งงานครั้งนี้มีไว้เป็นเพียงฉากหน้า อย่างไรพระเอกก็ถูกกำหนดให้ลงเอยกับนายเอก เพราะนี่คือนิยายชายรักชาย

“ฉันแทบไม่ได้อ่านเนื้อหาในนั้นเลย” หย่งเล่ออยากจะร้องไห้

เธอรู้เพียงบทนำและคำโปรยที่กล่าวถึงตัวละครหลักอย่างคร่าว ๆ เท่านั้น และเหตุผลที่จำชื่อนางร้ายตัวประกอบได้ ก็เพราะชื่อนั้นตรงกับชื่อของเธอเอง

เธอใช้เวลาไม่นานกับการถกเถียงกับตัวเอง ว่าความทรงจำเหล่านั้นเป็นเพียงภาพหลอนจากอุบัติเหตุ หรือเป็นความจริงที่หลุดเข้ามาในชีวิต ทว่าเมื่อค่อย ๆ ทบทวนองค์ประกอบทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นชื่อบุคคล เส้นทางอาชีพ หรือแม้กระทั่งบุคลิกของสามี ทุกอย่างกลับสอดคล้องกับนิยาย

แม้ในเรื่องจะไม่ได้กล่าวถึงครอบครัวของพระเอกมากนัก แต่เพียงแค่ตัวพระเอกเอง ก็ตรงตามที่เธอจำได้แทบทุกประการ

ดังนั้นเมื่อความสงสัยค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความแน่ใจ เธอจึงไม่รีบร้อนออกจากโรงพยาบาล ตรงกันข้าม เธอกลับอ้างกับแพทย์ว่ายังรู้สึกปวดศีรษะและเวียนหัวไม่หาย หมอจึงอนุญาตให้เธอนอนพักดูอาการต่อ

เพราะในเวลานี้เธอต้องการเวลาเพื่อเรียบเรียงความคิด และตั้งสติให้มั่นคงกว่านี้

หย่งเล่อนอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ ม่านสีอ่อนพลิ้วไหวตามลมจากหน้าต่าง และถึงแม้ภายนอกจะเงียบสงบ ทว่าในอกกลับปั่นป่วนไม่หยุด เธอไม่ได้บอกข่าวเรื่องอุบัติเหตุกับใครทั้งนั้น เพราะในเวลานี้เธอต้องการเวลาจัดการความรู้สึกของตัวเองเสียก่อน

เธอทำได้เพียงหลับตา คิดทบทวน และบ่นกับตัวเองไม่หยุด ในนิยายไม่ว่าจะเรื่องไหนนางร้ายก็เหมือนกับถูกคำสาป ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องตกหลุมรักพระเอกเสมอ

และเมื่อหันกลับมามองตัวเอง เธอก็อดหัวเราะอย่างขมขื่นไม่ได้ เพราะเธอรักสามีจริง ๆ ดูแลเขาทุกเรื่อง ตั้งแต่อาหารการกิน เสื้อผ้า ไปจนถึงเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน

ส่วนเขาก็ให้เกียรติเธอเสมอ สุภาพ เรียบร้อย และไม่เคยทำให้เธออับอายต่อหน้าคนอื่น เราอยู่ร่วมกันราวกับคู่ชีวิตที่เหมาะสม แต่มีอยู่เรื่องหนึ่ง เรื่องเดียวที่เธอไม่เคยเข้าใจมาตลอด

ตั้งแต่คืนเข้าหอ เขาก็แยกห้องนอนโดยอ้างว่ามีงานต้องทำดึกดื่น ไม่อยากรบกวนการพักผ่อนของเธอ และเพราะเธอเห็นเขากลับดึกแทบทุกคืน เธอเลยเชื่อโดยไม่เคยสงสัย

ครั้นเมื่อนึกมาถึงตอนนี้ มุมปากของเธอก็กระตุกเยาะเย้ยตัวเอง

“มารดามันเถอะ! ไอ้ลูกหมา! ไอ้ลูกเต่า! ” เธออยากจะขยำหัวและกระชากผมแรง ๆ ให้หายคับข้องใจ

“พูดซะดิบดีว่าทำงานดึก ที่แท้ก็แค่หลีกเลี่ยงไม่อยากเข้าหอกับฉันเท่านั้นเอง” แต่งงานมาหกเดือน เธอไม่เคยได้เข้าหอเลย!

“ทำเป็นมาอ้างสารพัด ฉันก็โง่เชื่ออยู่ได้ตั้งนาน” ยิ่งคิด เธอยิ่งแน่นในอก เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่ต้องรับแรงกดดันไม่ใช่เขา แต่เป็นเธอ

แม่สามีเรียกไปต่อว่า เรียกไปถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเมื่อไรจะมีหลาน สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ราวกับว่าเธอเป็นฝ่ายผิดเพียงคนเดียว ทั้งที่ในความเป็นจริงจะมีลูกได้อย่างไร ในเมื่อพวกเราไม่เคยมีอะไรกันเลยสักครั้ง!

“ทั้งที่คนผิดคือลูกชายของตัวเอง! ” ตาย ๆ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น

“แล้วฉันต้องทนขายขี้หน้าแทนเขาทำไมกัน ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองโง่ขนาดนี้มาก่อนเลย! ” เธอไม่เคยนำเรื่องที่แม่สามีกดดันไปพูดกับเขาเลย เพราะเห็นว่าเขาทำงานหนัก จึงไม่อยากเพิ่มภาระให้ และยังโง่คิดว่าวันหนึ่งเราจะได้เข้าหอกันจริง ๆ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้หัวใจเธอก็เจ็บปวดขึ้นมาทันที ในเมื่อทั้งหมดเป็นเพียงบทบาทในนิยาย เธอก็คงเป็นได้แค่ตัวประกอบที่ถูกกำหนดมาเพื่อเป็นอุปสรรคก่อนที่พวกเขาจะได้ครองคู่กัน