บทที่ 4: เปลวไฟในรอยร้าว

เช้าวันต่อมา... ความตื่นกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามาแทนที่ความซาบซ่านจากค่ำคืนที่ผ่านมา รินรดาลืมตาขึ้นบนเตียงนอนของตนเองด้วยความรู้สึกระบมไปทั้งร่าง ร่องรอยสีแดงช้ำตามผิวกายตอกย้ำว่าเรื่องราวอีโรติกระหว่างเธอกับภัทรที่เคาน์เตอร์ครัวฝรั่งนั้นเป็นความจริง หญิงสาวรีบจัดการอาบน้ำแต่งตัวในชุดมิดชิดเพื่อปกปิดความลับ ก่อนจะเดินลงมาด้านล่างเพื่อเตรียมมื้อเช้าตามหน้าที่

ทว่า ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องอาหาร หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็น อนันต์ นั่งอยู่ก่อนแล้ว ชายวัยกลางคนสวมชุดสูทกึ่งทางการ ใบหน้าบึ้งตึงและดูอิดโรยจากอาการแฮงก์เหล้า ข้างๆ กันนั้นมี ภัทร นั่งจิบกาแฟอยู่ด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อ้าว... ลงมาแล้วเหรอรินรดา" อนันต์ปรายตาคมดุมามองภรรยาสาว เสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าทรงพลัง "เมื่อคืนฉันกลับมาช่วงตีสาม เห็นไฟครัวเปิดทิ้งไว้... เธอลงมาทำอะไรล่ะ"

คำถามสั้นๆ นั้นทำเอารินรดาหน้าซีดเผือด มือเรียวที่กำลังจะเลื่อนเก้าอี้นั่งสั่นเทาจนเกือบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ เธอลอบสบตากับภัทรแวบหนึ่ง ชายหนุ่มหนุ่มรุ่นหลานทำเพียงแค่ยกแก้วกาแฟขึ้นบังมุมปากที่จุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อย่างไม่สะทกสะท้าน

"เอ่อ... พอดีรินลงมาหาน้ำดื่มค่ะคุณอนันต์ แล้ว... น่าจะลืมปิดไฟ" รินรดาโกหกคำโต หัวใจเต้นโครมครามด้วยความกลัวว่าสามีจะจับพิรุธได้

"งั้นเหรอ... ช่วงนี้หัดหันมาสนใจบ้านช่องบ้างก็ดี" อนันต์ตัดบทเสียงเย็นชา ก่อนจะหันไปหาหลานชาย "ภัทร ช่วงบ่ายนี้แกเข้าไปดูหน้างานที่ไซต์ก่อสร้างแทนฉันที ฉันมีนัดคุยกับคุณพงษ์เรื่องโปรเจกต์ใหม่... อ้อ แล้วก็อาจจะพา 'หนูเอมี่' ไปทานข้าวด้วย คงยาวถึงมืดๆ"

คำว่า 'หนูเอมี่' ซึ่งเป็นนางแบบสาวชื่อดังที่เป็นข่าวกิ๊กกั๊กกับอนันต์อยู่ ทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่กลางโต๊ะอาหาร อนันต์ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย เขาพูดเรื่องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าภรรยาแต่งอย่างหน้าตาเฉย

"ได้ครับน้าอนันต์... เดี๋ยวผมจัดการให้" ภัทรรับคำเสียงทุ้ม ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับเลื่อนมาจับจ้องที่ดวงตาคู่สวยของอาริน นัยน์ตาคู่นั้นสื่อความหมายอย่างโจ่งแจ้ง... เมื่อน้าอนันต์ไม่อยู่ นั่นแปลว่าเป็นเวลาของพวกเขาอีกครั้ง

หลังมื้อเช้าอันน่าอึดอัด อนันต์ก็ก้าวออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกับคนขับรถ รินรดายืนพิงกรอบประตูห้องโถงใหญ่พลางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้พักหายใจ ร่างสูงกำยำของภัทรก็ขยับเข้ามาประชิดจากทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว

"อ๊ะ! ภัทร... อย่าค่ะ เดี๋ยวคนใช้มาเห็น" รินรดาร้องอุทานเบาๆ เมื่อมือหนาของเขาเอื้อมมารวบเอวเธอไว้แน่น

"น้าอนันต์ไปแล้ว... ไม่มีใครเห็นหรอกครับอาริน" ภัทรซุกไซ้จมูกโด่งเข้ากับซอกคอหอมกรุ่น บดเบียดกายหนุ่มแน่นเข้าหาบั้นท้ายกลมกลึงของอาสะใภ้จนเธอสัมผัสได้ถึงความแข็งขืนบางอย่างที่เริ่มตื่นตัวใต้กางเกงของเขา "เมื่อกี้ตอนที่น้าอนันต์ถาม... คุณกลัวมากเลยเหรอครับ หืม?"

"กลัวสิคะ... รินกลัวจนใจจะขาดอยู่แล้ว ถ้าคุณอนันต์จับได้ เราสองคนตายแน่ๆ" รินรดาเอ่ยเสียงสั่นเครือ ความผิดชอบชั่วดีในอกกำลังตีรวนกับความต้องการอันเร่าร้อน

"ช่างหัวมันสิครับ... ในเมื่อเขาเองก็ไม่เคยเห็นหัวคุณเลย เขากล้าพูดเรื่องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าคุณขนาดนั้น แล้วทำไมคุณต้องแคร์เขาด้วยล่ะ"

คำพูดของภัทรเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดจากสามีและความโหยหาจากหลานชาย ภัทรไม่ปล่อยให้เธอคิดนาน ชายหนุ่มรวบตัวเธอขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังห้องเก็บของใต้บันไดซึ่งเป็นมุมอับสายตาและปลอดคนที่สุดในเวลานี้

แกรก... พรึบ!

ภัทรใช้เท้าดันประตูห้องเก็บของปิดลงอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสว่างรำไรเล็ดลอดผ่านช่องระบายอากาศ ชายหนุ่มวางร่างบางลงบนลังไม้ขนาดใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าเนื้อหนา

"ภัทร... ตรงนี้มัน..."

"ชู่ส์... อย่าเสียงดังไปครับอาริน เดี๋ยวใครได้ยินเข้าจะแย่นะ" ภัทรกระซิบเย้าแหย่ ทว่าการกระทำกลับสวนทาง ชายหนุ่มโน้มตัวลงบดจูบปากบางอย่างดุดัน รสจูบในครั้งนี้เต็มไปด้วยความกักขฬะและเอาแต่ใจ ลิ้นหนาสอดลึกเข้าไปเกี่ยวกระหวัดกวาดต้อนจนรินรดาครางอื้ออึงในลำคอ สองมือหนาจัดการถกกระโปรงชุดเดรสยาวของเธอขึ้นไปกองอยู่ที่เอวอย่างรวดเร็ว

ฝ่ามือร้อนผ่าวลูบไล้ไปบนผิวต้นขาเนียนละเอียด ก่อนจะเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วให้พ้นทาง ภัทรขยับมือเข้าบดขยี้เกสรดอกไม้กลางกายสาวเบาๆ เพียงไม่กี่ครั้ง ร่างกายของรินรดาก็ตอบสนองด้วยการหลั่งน้ำหวานออกมาจนเยิ้มชุ่ม สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกความต้องการอันดิบเถื่อนของอาสะใภ้ให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง เธออ้าขาออกกว้างอย่างลืมตัวเพื่อเปิดทางให้เขา

"ซี้ด... ริน... คุณพร้อมสู้กับผมทุกสถานการณ์จริงๆ"

ภัทรครางกระเส่าพลางปลดอาภรณ์ของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มจับแก่นกายชายเนื้อร้อนผ่าวที่ขยายใหญ่ขึงขังเต็มที่ จ่อเข้าที่ปากทางรักอันฉ่ำแฉะ ก่อนจะกระแทกสะโพกสอบส่งความยิ่งใหญ่ยัดเยียดเข้าใส่ช่องทางแคบของอาสะใภ้จนสุดความยาวในคราเดียว!

สวบ!

"อ๊าาาา! ภัทร... อื้อ!" รินรดาแหงนหน้าขึ้น ครางลั่นห้องเก็บของอันคับแคบ สองมือจิกไหล่หนาของเขาจนเนื้อแทบหลุด ความคับแน่นและจุกเสียดแล่นริ้วขึ้นมาจนท้องน้อยบิดเกร็ง ผนังเนื้ออุ่นนุ่มตอดรัดตัวตนของเขาถี่รัวตามสัญชาตญาณ

"อืม... แน่นชะมัด... ซี้ด..." ภัทรซอยสะโพกเข้าออกเป็นจังหวะเน้นหนัก แรงกระแทกกระทั้นทำให้ลังไม้ด้านล่างสั่นไหวจนเกิดเสียงเอี๊ยดอ๊าด ความตื่นเต้นระทึกใจที่ต้องแอบทำเรื่องบัดสีในห้องเก็บของชั้นล่าง ยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ของทั้งคู่เตลิดไปไกล

ภัทรโน้มตัวลงมาดูดเม้มทรวงอกอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าเดรสที่ถูกดึงรั้งลงมาจนเห็นหัวนมชูชัน ชายหนุ่มเร่งจังหวะถี่รัวสะโพกสอบบดเบียดเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ ตับ ตับ ผสมกับเสียงครางกระเส่าแผ่วเบาของรินรดาที่พยายามกลั้นไว้เต็มที่

"ภัทร... รินจะเสร็จ... อ๊า... แรงอีก..." หญิงสาวรวบขาเรียวโอบรัดเอวสอบของเขาไว้แน่น แอ่นสะโพกรับแรงกระแทกอย่างไร้ยางอาย

"พร้อมกันครับ... ริน... ซี้ด... อ่าส์!"

ภัทรกระทุ้งตัวตนเข้าใส่ส่วนลึกสุดหน่วงเน้นๆ อีกสามครั้ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยธารน้ำรักอุ่นร้อนเข้าสู่ร่างกายของอาสะใภ้จนเอ่อล้น รินรดากรีดร้องแผ่วเบา สั่นสะท้านไปทั้งร่างก้าวข้ามขอบสวรรค์ไปพร้อมกับเขา ทั้งสองกอดก่ายกันท่ามกลางความมืดและกลิ่นอายคาวราคีแห่งตัณหา... เปลวไฟแห่งบาปนี้ร้าวลึกเกินกว่าจะดับลงได้เสียแล้ว