บทที่ 3: ความลับใต้ชายคาคฤหาสน์

วันเวลาหมุนผ่านไปราวกับติดปีกบิน ทว่าภายใต้ชายคาคฤหาสน์หรูหลังใหญ่แห่งนี้ บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยความลับอันดำมืดและเร่าร้อนที่ถูกซ่อนไว้ลับหลังประธานใหญ่อย่างอนันต์

หลังจากบ่ายวันนั้นที่ห้องทำงาน ความสัมพันธ์ต้องห้ามระหว่างอาสะใภ้สาวอย่าง รินรดา และหลานชายหนุ่มอย่าง ภัทร ก็ถลำลึกจนยากจะถอนตัว ราวกับคนสองคนที่ติดอยู่ในเขาวงกตแห่งตัณหา ยิ่งรู้ว่าผิดศีลธรรมและอันตรายมากเท่าไหร่ ความต้องการในรสสัมผัสของกันและกันกลับยิ่งทวีคูณมากขึ้นเป็นเท่าตัว

พฤติกรรมมักมากของอนันต์ยังคงดำเนินไปตามปกติ ชายวัยกลางคนยังคงกลับบ้านดึกดื่นหรือบางคืนก็หายหน้าไปเลยพร้อมกลิ่นน้ำหอมแปลกๆ ของผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ทว่ารินรดาในวันนี้ไม่ได้นั่งร้องไห้ฟูมฟายอีกต่อไปแล้ว ความอ้างว้างขื่นขมในใจของเธอถูกแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นระทึกใจ ทุกครั้งที่รถสปอร์ตของสามีแล่นพ้นประตูรั้วคฤหาสน์ไป มันคือสัญญาณเริ่มต้นชั่วโมงสวรรค์ของเธอกับภัทร

ค่ำคืนนี้ก็เช่นกัน... อนันต์โทรมาบอกสั้นๆ ว่ามีนัดดื่มกับนักลงทุนต่างชาติและคงจะค้างคืนที่เพ้นท์เฮ้าส์ใจกลางเมือง

บรรยากาศในคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสงัดลงหลังจากคนรับใช้แยกย้ายกันไปพักผ่อนที่เรือนคนงาน รินรดาในชุดคลุมผ้าซาตินเนื้อนุ่มสีแดงเพลิงก้าวเดินลงมาจากชั้นบนอย่างเงียบเชียบ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อยด้วยความรู้สึกปะปนกันระหว่างความกลัวและความโหยหา เธอไม่ได้มุ่งหน้าไปที่ห้องนอน แต่จุดหมายคือห้องครัวฝรั่งขนาดใหญ่ที่อยู่ชั้นล่าง

คอที่แห้งผากทำให้เธอต้องการน้ำเย็นๆ สักแก้วเพื่อดับความรุ่มร้อนในอก ทว่าทันทีที่เธอก้าวเท้าเข้าไปในความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากตู้เย็นขนาดใหญ่ อ้อมแขนแกร่งที่คุ้นเคยก็โอบหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วจากทางด้านหลังทันที!

"อุ้ย! ภัทร..." รินรดาอุทานเสียงแผ่ว พลางเบี่ยงหน้าหลบเมื่อริมฝีปากหยักร้อนของหลานชายสามีซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอขาวระหงอย่างรวดเร็ว

"ผมมารออารินตั้งนานแล้วครับ" ภัทรกระซิบเสียงพร่า กลิ่นสบู่หอมอ่อนๆ จากผิวกายหนุ่มฉกรรจ์และแรงอารมณ์ที่แผ่ออกมาทำให้รินรดาหัวใจเต้นรัว "คืนนี้น้าอนันต์ไม่กลับบ้านใช่ไหมครับ"

"ค่ะ... คุณอนันต์บอกว่าจะค้างที่คอนโด" รินรดาตอบ พลางพยายามขยับกายประท้วง "แต่ภัทรคะ... ตรงนี้ห้องครัวนะ เกิดคนใช้ตื่นมากลางดึกจะทำยังไง"

"ไม่มีใครมาหรอกครับอาริน ตอนนี้เป็นเวลาของผมกับคุณ"

ภัทรไม่ฟังเสียงทัดทาน ชายหนุ่มจัดการพลิกคว้าตรึงร่างบางของอาสะใภ้ให้หันหน้าเข้าหาเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อนตัวยาวกลางห้องครัว มือหนาเอื้อมไปเปิดไฟวอร์มไลท์สีส้มสลัวที่ซ่อนอยู่ใต้ตู้ลอยตู้กับข้าว แสงไฟอ่อนๆ ส่องกระทบให้เห็นใบหน้าหวานที่แดงซ่านและแววตาที่เต็มไปด้วยความต้องการไม่แพ้กัน

ฝ่ามือหนาอันร้อนผ่าวของภัทรไม่ปล่อยให้เสียเวลา เขาแหวกสาบเสื้อคลุมผ้าซาตินของเธอออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าไร้สิ่งปราศจากอาภรณ์ชิ้นใน รินรดาไม่ได้สวมบราหรือแพนตี้มาตั้งแต่อยู่บนห้องนอน ราวกับว่าลึกๆ ในใจเธอก็เตรียมพร้อมสำหรับค่ำคืนนี้อยู่แล้ว

"สวยเหลือเกินครับ... รินของคุณเนียนไปทั้งตัวเลย"

ภัทรครางขรึมในลำคอ ดวงตาคู่คมวาววับด้วยไฟตัณหา ยามจ้องมองทรวงอกอวบอิ่มชูชันคู่สวยที่กระเพื่อมไหว ชายหนุ่มก้มลงบดจูบปากบางอย่างหนักหน่วง เรียวลิ้นร้อนชอนไชพัวพันควานหาความหวานอย่างดุดัน รินรดาครางอื้ออึง สองมือเรียวยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง ดึงรั้งเขาให้เบียดกระแซะเข้ามาจนร่างกายไม่มีช่องว่างให้อากาศไหลผ่าน

ภัทรเลื่อนริมฝีปากลงมาต่ำ ขบเม้มยอดอกสีหวานระรัว ลิ้นหนาตวัดเลียดูดดื่มราวกับทารกผู้หิวกระหาย สลับกับการใช้มือหนาบีบเค้นสะโพกมนและต้นขาเนียนละเอียดจนเกิดรอยนิ้วมือจางๆ ความเสียวซ่านแล่นริ้วสู่ใจกลางความเป็นหญิงจนรินรดาบิดเร้ากายไปมาบนเคาน์เตอร์หินอ่อนอันเย็นเยียบ ความต่างระหว่างความเย็นของหินและความร้อนจากผิวกายของภัทรยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้กระเจิดกระเจิง

"ภัทร... อารินไม่ไหวแล้ว... อ๊า... ตรงนั้น..." หญิงสาวครางกระเส่าเมื่อมือหนาของหลานชายเลื่อนลงต่ำ แทรกลึกเข้าไปบดขยี้จุดกึ่งกลางลำตัวที่บัดนี้ฉ่ำแฉะหลั่งน้ำหวานออกมาจนเปียกชุ่มเยิ้ม

"ใจเย็นๆ ครับอาริน คืนนี้เรามีเวลาทั้งคืน"

ภัทรผละออกเล็กน้อยเพื่อปลดกางเกงนอนของตัวเองลงไปกองที่ต้นขา เผยให้เห็นแก่นกายชายความเป็นบุรุษที่ตื่นตัวเต็มที่ ขยายใหญ่จนเส้นเลือดปูดโปน ร้อนผ่าวราวกับท่อนเหล็กที่เพิ่งลนไฟ ชายหนุ่มจับร่างของอาสะใภ้ให้นั่งราบลงบนเคาน์เตอร์บาร์ ดึงขาเรียวสวยทั้งสองข้างให้แยกออกกว้างแล้วยกขึ้นพาดบ่าแกร่งของเขาไว้

ท่วงท่าที่เปิดเปลือยและน่าอายทำเอารินรดาต้องยกมือขึ้นปิดหน้า "ภัทร... อย่ามองแบบนั้น อารินอาย..."

"ไม่ต้องอายครับอาริน คุณเป็นของผม... ทุกส่วนของคุณมันเป็นของผม"

พูดจบ ภัทรก็กระแทกสะโพกสอบเข้าหาเธออย่างรุนแรงและรวดเร็วทีเดียวจนสุดทางรัก!

สวบ!

"กรี๊ดดด! อื้อ..." รินรดาร้องอุทานลั่น ดีที่ฝ่ามือหนาของภัทรเอื้อมมาปิดปากเธอไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง น้ำตาเล็ดด้วยความจุกและเสียวสะท้าน ความยิ่งใหญ่และคับแน่นตรึงอยู่ภายในช่องท้องน้อยจนเธอแทบหายใจไม่ทัน ร่างบางสั่นสะท้านไปตามแรงอารมณ์

ภัทรซีดปากครางยาว "ซี้ด... โคตรแน่นเลยริน ตอดดีชะมัด... อ่าส์..."

ชายหนุ่มเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะที่หนักหน่วงและดุดัน แรงกระแทกกระทั้นซอยถี่รัวทำให้เกิดเสียงเนื้อกระทบกันดัง พั่บ พั่บ พั่บ สะท้อนก้องในห้องครัวฝรั่งอันเงียบสงัด จังหวะรักที่รุนแรงป่าเถื่อนแต่อัดแน่นไปด้วยความซาบซ่านทำให้รินรดาแอ่นสะโพกรับอย่างลืมตัว สองมือเปลี่ยนจากปิดหน้ามาจิกแน่นที่ลาดไหล่หนาของหลานชายเพื่อเป็นที่ยึดเหนี่ยว

สะโพกแกร่งยังคงทำหน้าที่บดขยี้อย่างต่อเนื่อง ยัดเยียดความสุขสมให้แก่อาสะใภ้สาวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ภัทรโน้มตัวลงมาจูบซับน้ำตาที่หางตาของเธอ พร้อมกับเร่งจังหวะให้เร็วและแรงขึ้นไปอีกเมื่อรับรู้ได้ถึงผนังเนื้อภายในที่บีบรัดตัวตนของเขาแน่นหน่วงเป็นจังหวะถี่ๆ สัญญาณว่ารินรดากำลังจะก้าวข้ามขอบสวรรค์

"ภัทร... ภัทรคะ... รินจะ... อ๊าาา!"

"พร้อมกันครับริน... ซี้ด... อาริน!"

ภัทรกระแทกเน้นๆ หนักๆ เข้าไปอีกสามสี่ครั้งติดต่อกัน ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะเกร็งกระตุก ปลดปล่อยหยาดน้ำรักสีขาวขุ่นอันร้อนผ่าวเข้าสู่ส่วนลึกของร่างกายอาสะใภ้สาวจนล้นทะลักออกมา รินรดากระตุกรัว เสร็จสมไซ้ซ่านตามชายหนุ่มไปในทันที ร่างบางอ่อนซบลงบนอกแกร่ง หายใจหอบเหนื่อยรวยรินท่ามกลางเสียงสายฝนภายนอกที่ยังคงตกลงมาอย่างไม่ขาดสาย

รสชาติของบาปหนาภายใต้ชายคาคฤหาสน์ดำเนินต่อไป... โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า คราบคาวราคีและกลิ่นอายแห่งตัณหานี้ จะกลายเป็นชนวนระเบิดเวลาที่รอวันทำลายล้างทุกสิ่งในอนาคต