บทที่ 5: สายตาที่เปลี่ยนไป

ความลับไม่มีในโลก... ทว่าสำหรับคนที่กำลังตกอยู่ในห้วงตัณหา คำกล่าวนี้กลับถูกมองข้ามไปด้วยความลุ่มหลง

หลังจากเหตุการณ์เร่าร้อนและระทึกใจในห้องเก็บของใต้บันไดสิ้นสุดลง ชีวิตภายใต้ชายคาคฤหาสน์หรูหลังใหญ่ก็ดูเหมือนจะดำเนินไปตามปกติในสายตาของคนภายนอก อนันต์ยังคงเป็นประธานบริหารผู้ทรงอิทธิพลที่บ้างานและบ้าตัณหานอกบ้าน รินรดายังคงเป็นสะใภ้แสนดีที่เงียบขรึม และภัทรก็ยังคงเป็นหลานชายกตัญญูที่ช่วยงานอาอย่างขยันขันแข็ง

ทว่า ในความเป็นจริงแล้ว... กระแสคลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ โดยเฉพาะ สายตา ของภัทรที่เริ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

มันไม่ใช่สายตาของหลานชายที่มองอาสะใภ้ด้วยความเคารพอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของบุรุษเพศที่จ้องมอง 'ผู้หญิงของตัวเอง' ด้วยความหึงหวงและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างปิดไม่มิด ทุกครั้งที่อนันต์อยู่บ้าน หรือยามที่สามีภรรยาต้องออกงานสังคมร่วมกัน สายตาคมกริบคู่นั้นของภัทรจะคอยจับจ้องรินรดาอยู่จากมุมมืดเสมอ มันเป็นสายตาที่ทำให้รินรดารู้สึกหน้าร้อนผ่าวและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน เพราะเธอรู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งสงบนั้น หลานชายตัวดีกำลังแผดเผาเธอด้วยไฟแห่งความปรารถนา

เย็นวันหนึ่ง อนันต์กลับบ้านเร็วกว่าปกติเนื่องจากมีแขกผู้ใหญ่มาเยือน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเรื่องธุรกิจ รินรดานั่งอยู่ข้างกายสามี คอยตักอาหารและดูแลความเรียบร้อยตามหน้าที่ภรรยาที่ดี ทว่าจังหวะที่เธอกำลังเอื้อมมือไปหยิบเหยือกน้ำ อนันต์กลับยื่นมือมาจับหมับที่ข้อมือของเธอ

"รินรดา... คืนนี้แต่งตัวสวยๆ หน่อยนะ หลังจบมื้อนี้ฉันจะพาเธอไปร่วมงานประมูลเพชรของเพื่อน" อนันต์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าฝ่ามือหนาหยาบกร้านของเขากลับลูบไล้ไปบนหลังมือของเธออย่างถือวิสาสะ

มันเป็นสัมผัสจากสามีตามกฎหมาย แต่สำหรับรินรดาในตอนนี้ เธอกลับรู้สึกอึดอัดและอยากจะชักมือหนีตามสัญชาตญาณ หญิงสาวทำได้เพียงฝืนยิ้มบางๆ "ค่ะ คุณอนันต์"

เคร้ง!

เสียงช้อนซ้อมกระทบจานกระเบื้องราคาแพงดังขึ้นเบาๆ จากฝั่งตรงข้าม รินรดาสะดุ้งน้อยๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมอง ต้นเหตุมาจากภัทร ชายหนุ่มหนุ่มรุ่นหลานกำลังกำมีดและส้อมในมือแน่น นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ไปด้วยเปลวไฟแห่งความหึงหวง สันกรามหนาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาจ้องมองมือของอนันต์ที่ยังคงจับแช่อยู่บนมือของรินรดาด้วยสายตาดุดันราวกับอยากจะเข้าไปกระชากออก

รินรดาใจหายวาบ เธอรีบเนียนชักมือกลับมาวางบนตักของตัวเองทันที พยายามส่งสายตาอ้อนวอนไปให้ภัทรเพื่อขอร้องให้เขาเก็บอารมณ์ ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว ราวกับต้องการใช้น้ำเมาดับความรุ่มร้อนในอก

หลังจากมื้ออาหารสิ้นสุดลง อนันต์แยกตัวไปโทรศัพท์เรื่องงานที่ห้องทำงาน ส่วนคนรับใช้ต่างแยกย้ายไปเคลียร์พื้นที่ในครัว รินรดาเดินเลี่ยงออกมาที่ห้องโถงกลางเพื่อเตรียมตัวขึ้นไปเปลี่ยนชุด ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะก้าวขึ้นบันได ร่างสูงใหญ่ของภัทรก็ก้าวเข้ามาขวางทางไว้

บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ

"ภัทร... ถอยไปค่ะ เดี๋ยวน้าอนันต์มาเห็น" รินรดากระซิบเสียงสั่น พยายามจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่ชายหนุ่มกลับขยับกายกำยำมาดักหน้าไว้ทันควัน

"ทำไมครับ? กลัวผัวคุณมาเห็นขนาดนั้นเลยเหรออาริน" ภัทรเอ่ยเสียงพร่าต่ำ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประชดประชันและกรุ่นโกรธ สายตาคมเลื่อนลงมองริมฝีปากบางของอาสะใภ้อย่างหิวกระหาย

"ภัทร! อย่าพูดจาประชดรินแบบนี้ซิคะ คุณก็รู้ว่าสถานะของเรามันเป็นยังไง" รินรดาเอ่ยเตือนสติ แววตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความปวดใจ

"สถานะเหรอครับ? สถานะอาสะใภ้กับหลานชายที่แอบสมสู่กันลับหลังผัวน่ะเหรอ!" ภัทรกระซิบชิดใบหูของเธออย่างดุดัน มือหนาเอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างบางก็ถลันเข้าหาแผงอกแกร่งอันร้อนผ่าวของเขา "เมื่อกี้บนโต๊ะอาหาร... ผมเห็นมันจับมือคุณ ผมแทบอยากจะลุกไปต่อยหน้ามันให้คว่ำ!"

"ภัทรบ้าไปแล้วเหรอ! นั่นอานะคะ!"

"อาแล้วไง! ในเมื่ออามันไม่เคยรักคุณ มันเห็นคุณเป็นแค่ของประดับบารมี แต่ผม... ผมรักคุณนะริน! ผมทนดูผู้ชายคนอื่นมาแตะต้องเนื้อตัวคุณไม่ได้ แม้ว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นน้าแท้ๆ ของผมก็ตาม!"

คำสารภาพอันป่าเถื่อนและเอาแต่ใจทำเอารินรดาอึ้งไป หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนแทบหลุดออกมานอกอก ความหึงหวงของหลานชายหนุ่มคนนี้มันช่างรุนแรงและรุ่มร้อนเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว ภัทรไม่ปล่อยให้เธอได้คิดหาคำพูดด่าทอ ชายหนุ่มจัดการลากจูงร่างบางเข้าไปในมุมมืดซอกหลืบหลังผ้าม่านผืนหนาผืนใหญ่ใกล้บันได

"อื้อ... ภัทร อย่า..."

ริมฝีปากหยักพุ่งลงมาปิดปากบางอย่างรวดเร็วและรุนแรง รสจูบในครั้งนี้อัดแน่นไปด้วยความหึงหวงและบทลงโทษ ลิ้นหนาสอดแทรกเข้ามาพัวพัน กวาดต้อนความหวานอย่างดุดัน รินรดาครางประท้วงในลำคออื้ออึง สองมือน้อยทุบลงบนอกแกร่งพัลวันเพราะความหวาดกลัวว่าสามีจะเดินลงมาเห็น ทว่าสัมผัสอันเร่าร้อนของภัทรกลับทำลายความกลัวนั้นลงทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยปลุกตัณหาในกายสาวให้ตื่นเพลิดเพลิน

ภัทรเลื่อนมือหนาลงมาถกกระโปรงชุดของเธอขึ้นอย่างชำนาญ ฝ่ามือร้อนผ่าวบีบเค้นเนื้อสะโพกมนอย่างหนักหน่วงจนรินรดาบิดกายเร้า ชายหนุ่มแทรกเข่าหนาเข้าตรงกลางระหว่างขาเรียว บดเบียดแก่นกายชายที่ตื่นตัวขยายใหญ่เต็มคราบผ่านเนื้อผ้าเข้าหากลางกายสาวอย่างจงใจ สัมผัสที่บดบี้ทำเอารินรดาเข่าอ่อนจนต้องเกาะบ่าแกร่งของเขาไว้แน่น

"ซี้ด... อาริน... คุณเป็นของผม จำใส่หัวไว้ด้วย" ภัทรกระซิบสั่งชิดริมฝีปากเปรอะเปื้อน น้ำเสียงพร่าเลือนเต็มไปด้วยอำนาจตัณหา

ชายหนุ่มอาศัยความมืดและมุมอับ สอดนิ้วแกร่งเข้าไปทักทายช่องทางรักที่เริ่มฉ่ำชื้นอย่างรวดเร็ว บดขยี้เน้นย้ำจนอาสะใภ้สาวตัวสั่นสะท้าน แอ่นสะโพกรับนิ้วของเขาอย่างลืมตัว เสียงครางแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมาจากผ้าม่านผืนหนา ยิ่งอันตราย ยิ่งเสี่ยงตาย สัมผัสกลับยิ่งกระตุ้นความดิบเถื่อนในใจของทั้งคู่ให้เตลิดเปิดเปิง

"ภัทร... อ๊ะ... พอแล้วค่ะ... คุณอนันต์จะมาแล้ว..." รินรดาร้องห้ามเสียงสั่นเครือเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าแว่วมาจากทางห้องทำงาน

ภัทรยอมถอนนิ้วและริมฝีปากออกช้าๆ ชายหนุ่มจัดเสื้อผ้าของอาสะใภ้ให้เข้าที่ด้วยแววตาของผู้ชนะ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่หอบหายใจถี่รัวและแดงซ่าน "คืนนี้... กลับมาจากงานประมูลเมื่อไหร่ ผมจะไปรอคุณที่ห้องนอนนะครับอาริน... ไปล้างตัวรอผมได้เลย"

คำขู่แกมบังคับนั้นทิ้งท้ายไว้ ก่อนที่ภัทรจะผละกายเดินจากไปในความมืด ทิ้งให้รินรดายืนพิงผนังสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ความหวาดกลัวต่อบาปกรรมและความตื่นเต้นในรสสัมผัสต้องห้ามกำลังกัดกินจิตวิญญาณของเธอทีละน้อย... และสายตาที่เปลี่ยนไปของหลานชายคนนี้ กำลังจะพาวินาศสันตะโรมาสู่คฤหาสน์หลังนี้ในไม่ช้า!