Novels by น้องหอม

แสงแดดอ่อนยามบ่ายของฤดูร้อนสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหม่ที่ใหญ่และขิมเพิ่งตัดสินใจรีโนเวทใหม่เพื่อต้อนรับสมาชิกตัวน้อย บรรยากาศภายในบ้านเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะ แม้ว่าการเป็นแม่มือใหม่ในช่วงไตรมาสแรกจะทำให้ ขิม มีอาการเหนื่อยล้าหรือเพลียจากการแพ้ท้องบ้าง แต่ความสุขที่ฉายชัดบนใบหน้าของเธอก็กลบความเหนื่อยล้านั้นไปจนหมดสิ้น ใหญ่ ที่ตอนนี้กลายเป็น "คุณพ่อมือใหม่" ที่ขยันขันแข็งเกินเหตุ เขากำลังง่วนอยู่กับการประกอบเตียงเด็กเล็กที่เพิ่งซื้อมาใหม่ สีหน้าของเขามุ่งมั่นและจริงจังราวกับกำลังบริหารโปรเจกต์ระดับพันล้าน "ใหญ่คะ... พักก่อนไหม? เหงื่อซึมเต็มตัวแล้วนะ" ขิมเอ่ยขึ้นขณะที่เดินถือถาดผลไม้เข้ามาหาเขา เธอวางถาดลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อที่หน้าผากให้เขาอย่างเบามือ ใหญ่เงยหน้าขึ้นมองคนรัก พลางยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาด "นิดเดียวครับ อีกแค่นิดเดียวก็จะเสร็จแล้ว ผมอยากให้ลูกของเราได้นอนเตียงที่แข็งแรงและปลอดภัยที่สุด" ขิมมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ความประทับใจที่เขามีต่อความทุ่มเทของใหญ่ทำให้เธอรู้

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ปลูกไว้หน้าบ้านลอยมาตามลมยามเช้า ปลุกให้ ขิม ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกที่สดชื่นผิดปกติ เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มๆ โดยมี ใหญ่ ที่ตื่นก่อนหน้านี้คอยประคองอยู่ข้างกาย แววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเอาใจใส่ที่มากเป็นพิเศษ ตั้งแต่เรื่องข่าวดีที่พวกเขาสงสัยเมื่อวานนี้ ชีวิตในบ้านหลังนี้ก็ดูเหมือนจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งการรอคอยและการดูแลที่ประณีตยิ่งกว่าเดิม ใหญ่รินน้ำอุ่นใส่แก้วแล้วยื่นให้ขิมด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง"วันนี้ไปหาหมอตามนัดนะ เดี๋ยวผมขับรถไปส่งเอง งานที่บริษัทปล่อยให้ผู้ช่วยจัดการไปก่อนได้" ใหญ่เอ่ยขึ้นขณะที่เขานั่งลงข้างๆ ขิมขิมรับแก้วน้ำมาจิบก่อนจะหันมามองหน้าสามีด้วยความซาบซึ้ง "ใหญ่ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ขิมยังไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย... แต่มันก็ตื่นเต้นจริงๆ นะคะ ถ้ามันเป็นเรื่องจริง""สำหรับผม... มันคือเรื่องที่สำคัญที่สุดในชีวิตเลยนะ" ใหญ่กุมมือขิมไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นไหลผ่านมือของทั้งคู่ ขิมอดไม่ได้ที่จะย้อนคิดถึงวันคืนเก่าๆ ที่พวกเขายังต้องหลบๆ ซ่อนๆ ความรู้สึก ยังต้องใช้ 'สถานะเพื่อน' มาเป็นกำแ

เสียงฝีเท้าของ ใหญ่ และ ขิม ดังก้องไปตามทางเดินหินอ่อนของตึกสำนักงานใหญ่ในเช้าวันนี้ มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและจังหวะที่เด็ดขาด ต่างจากบรรยากาศของคนอื่นๆ ในตึกที่ต่างพากันซุบซิบถึงข่าวลือเรื่องการล้มละลายที่ มินตรา ปล่อยออกมา บรรยากาศภายในโถงอาคารเต็มไปด้วยสายตาที่ก้ำกึ่งระหว่างความสมเพชและความสงสัย แต่ใหญ่ไม่ได้สนใจ เขาหันไปสบตาขิมที่เดินเคียงข้างเขา เธอสวมชุดสูทสีเรียบที่ดูภูมิฐาน แต่มั่นใจในท่าทางราวกับผู้บริหารระดับสูง ขิมบีบมือเขาเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่สุดในชีวิตการทำงานของพวกเขาเมื่อทั้งสองก้าวเข้าสู่ห้องประชุมขนาดใหญ่ บรรยากาศที่เคยอึกทึกกลับเงียบสนิทลงทันที บอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้นรายใหญ่ต่างนั่งประจำที่ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่พวกเขา มินตรานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับที่นั่งประธาน เธอยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาของเธอจ้องมองใหญ่ด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ "นึกว่าจะไม่กล้ามาเสียแล้วนะใหญ่... การล้มละลายมันไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอก แต่มันคือเรื่องของตัวเลขที่โกหกไม่ได้"ใหญ่ไม่ตอบโต้ด้วยอารมณ์ เขาเดินไปที่หัวโต๊ะ วางแฟ้มเ

การเดินทางกลับจากเกาะส่วนตัวไม่ใช่แค่การจบสิ้นทริปฮันนีมูน แต่เป็นการก้าวเท้ากลับเข้าสู่สมรภูมิชีวิตจริงที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและภาระหน้าที่ ใหญ่ และ ขิม เดินผ่านประตูทางเข้าคฤหาสน์ตระกูลใหญ่ด้วยความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม ความสงบที่ได้รับจากเกาะเมื่อช่วงเช้าค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ในอากาศของบ้านหลังนี้ คุณธนา พ่อของใหญ่ นั่งรอพวกเขาอยู่ในห้องรับแขก สายตาที่ดูอ่อนล้าลงไปมากของชายผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวจ้องมองมายังทั้งสองด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน"กลับมาแล้วเหรอ..." เสียงของธนาแหบพร่า เขาไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่กลับผายมือให้ทั้งสองนั่งลง "มีเรื่องที่ฉันต้องคุยกับแก... เรื่องบริษัทที่แกกำลังจะรื้อโครงสร้างใหม่"ใหญ่ไม่รอช้า เขาขยับกายเข้าไปนั่งเผชิญหน้ากับพ่อ ขิมนั่งเคียงข้างเขา มือของเธอจับมือของใหญ่ไว้แน่นเพื่อให้เขารู้ว่าเขามีกำลังใจอยู่ข้างๆ "ผมรู้ครับว่าพ่อคงได้ยินข่าวเรื่องที่ผมเตรียมจะฟ้องร้องคนที่ทุจริตในบริษัท... และผมก็มั่นใจว่านั่นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดที่ผมทำได้ในฐานะผู้บริหาร"ธนาพ่นลมหายใจออกยาว ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารบางอย่างลงบน

แสงสีทองของดวงอาทิตย์ที่เพิ่งพ้นขอบฟ้าทอดลงมาบนผืนทรายละเอียดของอ่าวส่วนตัว ขับไล่ความมืดมิดของค่ำคืนออกไปจนหมดสิ้น ใหญ่ ลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางเสียงนกทะเลที่ร้องประสานกันยามเช้า สิ่งแรกที่เขารู้สึกได้คือความอบอุ่นที่แนบชิดอยู่บนตักของเขา ขิม ยังคงหลับใหลอยู่ด้วยใบหน้าที่ไร้เดียงสาและเปี่ยมสุข มือเล็กๆ ของเธอเกี่ยวรั้งชายเสื้อของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากตื่นขึ้นมาแล้ว เขาจะหายไปที่ไหนสักแห่งใหญ่ขยับตัวเล็กน้อยด้วยความระมัดระวังเพื่อให้คนตัวเล็กได้นอนต่ออย่างสบายที่สุด เขาเฝ้ามองใบหน้าของหญิงสาวที่ผ่านเรื่องราวร้ายดีมาด้วยกันมากมาย ความทรงจำเกี่ยวกับเด็กสาวนิเทศฯ คนหนึ่งที่เคยเดินเข้ามาในชีวิตเขาด้วยความสดใสและกล้าหาญวนเวียนเข้ามาในหัว จากความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ จาก "สถานะที่ไม่ใช่เพื่อน" ที่เขาเคยใช้เป็นเกราะป้องกันหัวใจตัวเอง วันนี้ทุกอย่างถูกปัดเป่าจนกระจ่างชัด เหลือเพียงความรักที่บริสุทธิ์และมั่นคงเกินกว่าใครจะมาสั่นคลอนได้เขาก้มลงจุมพิตที่ขมับของเธอเบาๆ สัมผัสที่แผ่วเบานั้นทำให้ขิมเริ่มขยับตัว เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักของเขา ขิมยิ้มกว้างเมื่อรั

หลังจากเหตุการณ์เผชิญหน้ากับมินตราที่ล็อบบี้โรงแรมผ่านพ้นไป ความกดดันที่เคยกดทับบ่าของ ใหญ่ มาตลอดหลายสัปดาห์ก็ดูเหมือนจะเบาบางลงราวกับมีคนยกภูเขาออกจากอก ท้องฟ้าเหนืออ่าวที่พวกเขากำลังยืนดูเรือใบอยู่นั้นแจ่มใสไร้เมฆหมอก เช่นเดียวกับใจของ ขิม ที่เริ่มมองเห็นเส้นทางข้างหน้าได้อย่างชัดเจนขึ้น เรือใบสีขาวลำงามจอดนิ่งอยู่บนผืนน้ำสีเทอร์ควอยซ์ ลมทะเลพัดพาเอาความเค็มของไอทะเลมาปะทะผิวหน้าของทั้งคู่ ทั้งสองยืนพิงระเบียงไม้ของท่าเรือ สายตามองดูคนงานกำลังเตรียมเรือเพื่อออกสู่ทะเลกว้าง"เรือลำนั้นสวยจังเลยนะ" ขิมเอ่ยขึ้นขณะที่มือของเธอประคองขอบระเบียงไว้แน่น "เหมือนชีวิตเราตอนนี้เลย... ที่พร้อมจะกางใบเรือออกไปหาอะไรใหม่ๆ แล้ว"ใหญ่หันมามองคนข้างกาย เขาไม่ได้มองเรือลำนั้น แต่มองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักสุดหัวใจ ความเหนื่อยยากในอดีตทำให้เขารู้สึกขอบคุณทุกสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะหากไม่มีอุปสรรคเหล่านั้น เขาก็คงไม่ได้เห็นความเด็ดขาดและความเข้มแข็งของขิมในมุมนี้ "เธอเป็นคนกางใบเรือที่เก่งที่สุดเลยนะขิม... ถ้าไม่ได้เธอคอยบอกทาง ผมคงหลงอยู่ในทะเลที่ไม่มีฝั่งไปนานแล้ว"ขิมยิ้มกว้าง หันมาสบตาเขา "ใหญ่

ภายในเรือนจำความมั่นคงสูง อนันต์ในชุดนักโทษสีเทาหม่นกำลังนั่งอยู่บนพื้นห้องขังเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงอื้ออึงของนักโทษคนอื่นๆ ที่อยู่รายรอบ อำนาจที่เขาเคยมีอยู่ล้นมือบัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความโดดเดี่ยวที่น่าสะพรึงกลัว ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ ความมืดมนในจิตใจของเขาก็ยิ่งขยายตัว ราวกับเป็นเครื่องเตือนใจถึงความชั่วร้ายทั้งหมดที่เขาเคยกระทำไว้ "อนันต์... มีคนมาพบ" เสียงผู้คุมดังขึ้น พร้อมกับโซ่ตรวนที่กระทบกันเป็นจังหวะ อนันต์พยุงตัวขึ้นอย่างช้าๆ หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ เขาคาดหวังว่าอาจจะมีลูกน้องเก่าสักคนที่ยังหลงเหลือความจงรักภักดีมาช่วยเหลือเขา แต่เมื่อเขามาถึงห้องเยี่ยม บุคคลที่นั่งรออยู่กลับไม่ใช่คนของเขา แต่เป็นเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานปราบปรามคดีพิเศษ พร้อมด้วยแฟ้มเอกสารหนาปึกวางอยู่ตรงหน้า อนันต์นั่งลง ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่เจ้าหน้าที่ "พวกแกมาทำอะไรอีก? จะมาเค้นความลับอะไรจากฉันอีกล่ะ ในเมื่อทุกอย่างที่ฉันมี พวกแกก็ยึดไปหมดแล้ว!" เจ้าหน้าที่ยิ้มอย่างเย็นชา ก่อน

ท้องฟ้าเหนือเรือนจำกลางวันนี้ดูหม่นหมองกว่าปกติ ก้อนเมฆสีเทาหนาทึบเคลื่อนตัวช้าๆ ราวกับจะตอกย้ำบรรยากาศที่แสนอึดอัดภายในกำแพงสูงใหญ่ รินรดายืนอยู่หน้าอาคารเยี่ยมญาติ มือของเธอกำกระเป๋าถือไว้แน่น แม้จะผ่านการตัดสินใจครั้งใหญ่มาหลายครั้ง แต่ครั้งนี้มีความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไป มันคือการตัดสินใจที่รินรดาเลือกทำเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อปิดฉากทุกความรู้สึกที่ยังค้างคาใจกับภัทร ผู้คุมพาเธอเดินเข้าไปในห้องเยี่ยมที่แบ่งกั้นด้วยกระจกหนา ภัทรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่เขาเห็นรินรดา แววตาของเขาก็ไหววูบ ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความยอมรับในชะตากรรมผสมปนเปกันอยู่บนใบหน้าของชายที่เคยมีชีวิตที่เพียบพร้อม แต่กลับสูญเสียทุกอย่างเพราะความหลงผิด รินรดานั่งลงและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู เสียงของเธอนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันมาเพื่อบอกลาภัทร นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้คุยกัน" ภัทรมองผ่านกระจกใสด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสำนึก "ผมรู้ดีว่าผมไม่มีสิทธิ์ขอร้องอะไรคุณอีกแล้วริน แต่การที่คุณมาที

ท่ามกลางมรสุมที่รุมเร้าองค์กรการกุศลจากการโจมตีของกลุ่มทุนมืดที่พยายามทำลายชื่อเสียง รินรดาไม่ได้นั่งรอให้พายุพัดผ่านไปเฉยๆ ในขณะที่เธอกำลังรวบรวมหลักฐานทางการเงินที่โปร่งใสเพื่อเตรียมแถลงการณ์ครั้งใหญ่ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นพร้อมกับเบอร์ติดต่อที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "สวัสดีครับคุณริน... ผมทนายสมชายนะครับ" เสียงทนายผู้เคยรับใช้อดีตสามีของเธอและอนันต์ดังขึ้นผ่านสาย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "สวัสดีค่ะคุณสมชาย มีเรื่องอะไรหรือคะ ถึงได้ติดต่อมาในเวลานี้?" "ผมมีบางอย่างที่อนันต์พยายามทำลายทิ้งไปแล้ว แต่โชคดีที่ผมแอบสำรองไว้ได้ มันเป็นแฟ้มบันทึกข้อมูลธุรกรรมลับและรายชื่อผู้มีอิทธิพลที่หนุนหลังกลุ่มทุนมืดที่คุณกำลังเผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ครับ... สิ่งนี้จะช่วยเปิดโปงความเน่าเฟะของพวกเขาได้ทั้งหมด" รินรดาถึงกับนิ่งอึ้ง "ทำไมคุณถึงยอมช่วยฉันคะ? ทั้งที่คุณเคยเป็นคนของพวกเขา..." ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูสำนึกผิดอย่างเห็นได้ชัด "เพราะผมไม่อยากตายไปพร้อมกับความรู้สึกผิดที่เห็นคนบริสุ

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักในเช้าวันใหม่ บรรยากาศรอบองค์กรการกุศลดูเงียบเหงา แต่ภายในอาคารกลับมีความเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ รินรดาที่กำลังจัดเตรียมเอกสารเคสผู้เสียหายในมือ ต้องชะงักเมื่อเห็นแพรวเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ริน! มีปัญหาใหญ่แล้วค่ะ" แพรวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางวางแท็บเล็ตลงตรงหน้า "มีข่าวหลุดออกมาว่าองค์กรของเรากำลังถูกกดดันจากกลุ่มทุนมืดที่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับอนันต์ พวกเขาพยายามจะบีบให้เราปิดตัวลงโดยการสร้างหลักฐานเท็จเกี่ยวกับความไม่โปร่งใสของบัญชีการเงิน!" รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านร่าง ความรู้สึกหวาดกลัวที่เคยฝังรากลึกในอดีตเกือบจะประทุขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติกลับมาให้มั่นคง "ใจเย็นๆ นะแพรว เรื่องบัญชีเราทำทุกอย่างโปร่งใสมาตลอด แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีข่าวแบบนี้ออกมาได้?" "เหมือนเขาจะใช้เครือข่ายเก่าๆ ของอนันต์ที่ยังหลงเหลืออยู่ภายนอกคุกค่ะ พยายามทำลายความน่าเชื่อถือของเรา เพื่อที่ผู้หญิงที่ได้รับความช่วยเหลือจากที่นี่จะได้ไม่กล้าเข้ามาปรึกษาอีกต่อไป" แพรวอธ

ภายในเรือนจำที่เงียบเหงา กลิ่นอับชื้นของผนังปูนและความกดดันของสถานที่แห่งนี้เป็นสิ่งที่ภัทรคุ้นเคยมานานหลายเดือน แต่ในเช้าวันนี้ บรรยากาศรอบตัวเขากลับต่างออกไปอย่างประหลาด ภัทรนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กในห้องโถงกิจกรรม มือของเขาจับปากกาลูกลื่นแท่งเก่าไว้แน่น สายตาจดจ้องอยู่กับกระดาษเขียนจดหมายสีขาวสะอาดเบื้องหน้า มันไม่ใช่จดหมายรัก และไม่ใช่คำแก้ตัว แต่มันคือการ "บันทึกความรู้สึก" ที่เขาต้องการจะปลดปล่อยออกมาในวาระที่เขาเริ่มรู้สึกว่าตนเองได้ชดใช้บาปกรรมไปมากพอแล้ว "ภัทร นายเขียนจดหมายอีกแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มของเพื่อนนักโทษคนหนึ่งดังขึ้นข้างๆ เขาคือ 'ลุงบุญ' ชายวัยกลางคนที่ถูกจำคุกในความผิดฐานลักทรัพย์ ซึ่งกลายมาเป็นเหมือนพี่ชายที่คอยสอนให้ภัทรรู้จักความอดทนในเรือนจำ ภัทรเงยหน้าขึ้นจากกระดาษ ยิ้มให้ลุงบุญอย่างจริงใจ "ครับลุง... เขียนถึงคนที่ผมเคยทำร้ายเขาไว้มากที่สุด ผมไม่ได้ต้องการให้เขาอภัยให้ผมหรอกครับ แต่ผมแค่อยากให้เขารู้ว่า สิ่งที่เขาเผชิญมาตลอด มันไม่ได้เกิดจากความผิดของเขา แต่มันเป็นความผิดของผมคนเดียว" ลุงบุญพยักหน้

ภายในห้องขังแคบๆ ของเรือนจำกลางบรรยากาศไม่ได้มีความสงบสุขแม้แต่น้อย อนันต์นั่งอยู่บนพื้นปูนที่เย็นเฉียบ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมึงมาดปรารถนาและอำนาจ บัดนี้หลงเหลือเพียงความขุ่นมัวและความสิ้นหวังที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจ อำนาจที่เขาเคยสร้างมาด้วยการเหยียบย่ำผู้อื่นกำลังสลายไปเหมือนควันไฟที่ถูกลมพัดกระเจิง เสียงฝีเท้าของผู้คุมดังใกล้เข้ามาตามทางเดินก่อนจะหยุดลงที่หน้าห้องขังของอนันต์ เสียงกุญแจกระทบกันดังกังวานทำลายความเงียบ "อนันต์ มีคนมาเยี่ยม" อนันต์เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เขาไม่มีญาติที่ไหนเหลืออยู่แล้ว ใครกันที่ยังอยากจะมาเห็นสภาพที่น่าสมเพชของเขาในตอนนี้? เขาพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบากก่อนจะเดินตามผู้คุมไปยังห้องเยี่ยม เมื่อมาถึงห้องเยี่ยม อนันต์ต้องชะงักไปเมื่อพบว่าคนที่นั่งรอเขาอยู่คือ ‘ทนายสมชาย’ อดีตทนายความมือขวาที่เคยรับใช้เขามานานหลายสิบปี แต่ทนายสมชายคนนี้ดูเปลี่ยนไป แววตาของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความเคารพเกรงใจเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับมีความเฉยชาและเด็ดขาด อนันต์นั่งลงฝั่งตรงข้าม มือที่สั่นเทาสั่นสะท้าน