4

ธรณ์เดินตามช่างเทคนิคของรีสอร์ตเข้าไปดูรายการซ่อมด้านในด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ไม่น้อย รายการซ่อมของที่นี่เยอะมากจริง ๆ และหากเป็นเวลางานหรืออยู่กับบุคคลที่ไม่ใช่สมาชิกในครอบครัว ธรณ์จะมีสีหน้าจริงจังแบบนี้เสมอ

ยิ่งเมื่อช่างที่มีเพียงคนเดียวในรีสอร์ตแจ้งรายการซ่อมให้ดูยาวเป็นหางว่าว ก็ยิ่งเครียดหนัก ดูท่าคงต้องลงทุนอีกมากกับรีสอร์ตแห่งนี้

จนออกจากห้องช่างมาได้ ถึงแว่วเสียงเรียกชื่อของเขาเอง ดังแหวกอากาศเข้ามากระทบหู เสียงนั้นทำเอาธรณ์ชะงักงันไปเป็นครู่ ก่อนจะหันกลับไปมองยังต้นตอของเสียงช้า ๆ เกือบครึ่งนาที ถึงได้ผุดรอยยิ้มให้อีกฝ่าย

                “โลกกลมจังเลยนะคะพี่ธรณ์”

                ไอลดาทักเสียงสดใส เมื่อพบอดีตคนรักในที่ที่คาดไม่ถึงเช่นนี้ ธรณ์ยิ้มสุภาพ มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่แฝงแววคิดถึงอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่เลิกกันไป เขาทำตัวเหมือนไอ้งั่ง ตามง้อเธอ ตามไปเฝ้าเธออยู่เป็นปี ๆ ยอมทิ้งศักดิ์ศรี ยอมลดอีโก้ที่เคยมีลง ขอเพียงให้ได้เธอกลับคืนมา ขนาดวันที่เธอแต่งงาน เขาก็ยังบากหน้าไปร่วมงานด้วยเลย และเมื่อเห็นว่าเธอยิ้มอย่างมีความสุขข้างผู้ชายที่เธอเลือกแล้ว ธรณ์ก็ทำได้เพียงแค่ถอยหลังออกมา มองไอลดาอยู่ห่าง ๆ จากหนึ่งเป็นสองปี สามและสี่ปี จนถึงวันนี้ในที่สุด

                “ด้า”

                เสียงทุ้มลึกของธรณ์เอ่ยชื่อเล่นของไอลดาออกมาเพียงคำเดียวเท่านั้น ก่อนจะนึกอะไรได้ เขาเลื่อนสายตาไปทางด้านหลัง ไม่พบว่าสามีของเธออยู่ตรงนั้นด้วย ก็ค่อยถาม

                “มากัน... สองคนนี่น่ะหรือ”

                ถามจบ ธรณ์เลื่อนสายตามองเลยไปทางด้านหลังไอลดาอีกที เพราะเมื่อครู่ เขามองเพียงว่าเธอมากับหัสดินทร์หรือไม่ ไม่ทันมองว่าที่ยืนเยื้องอยู่นั้นเป็นใคร

พอเห็นว่าเป็นหญิงสาว เลยมองสำรวจอีกครั้ง พบว่าคุ้นหน้าค่าตากับอีกฝ่ายอยู่บ้าง แต่ไม่ได้สนิทสนมกันมากมายนัก จึงไม่ได้ทักทายอะไรกัน เอาเข้าจริง ๆ เรียกว่าเขากับเธอคนนั้นไม่ถูกชะตากันเลยจะถูกต้องมากกว่า

แม้จะเขม่นกันมาก่อน แต่ธรณ์ไม่เคยทะเลาะอะไรกันจนเป็นเรื่องเป็นราวกับเพื่อนของไอลดา คุยกันก็แทบนับครั้งได้ ขนาดว่าเห็นกันจะ ๆ แบบนี้ก็ทำเพียงพยักหน้าเบา ๆ เป็นการทักทายเท่านั้น

ธรณ์เฉยเสีย เขาไม่อยากเป็นอริกับหญิงสาวคนใดเลยบนโลกใบนี้หรือแม้แต่โลกใบอื่น ๆ มันหยุมหยิมเกินไป ละสายตาจากใบหน้าเฉยเมย แววตาไร้อารมณ์ไร้ความรู้สึกของทางนั้นมาที่ไอลดา ก็พบว่าหญิงสาวอดีตคนรักของเขาดูสวยกว่าแต่ก่อนมากมายนัก เขามองไอลดาอย่างโหยหาอึดใจเดียว อ้าปากจะทักถามทุกข์สุขกับเธอ

แต่กลับถูกเสียงเรียบ ๆ ของคนที่ยืนคอยเยื้องทางด้านหลังขัดขึ้นเสียก่อน “เราไปติดต่อเรื่องห้องก่อนไหมด้า”

ธรณ์ถามขัดกลับไปบ้าง “เพื่อนด้าไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้หรือ เขากลัวอะไร”

                ไอลดามองสลับระหว่างธรณ์และพรรณวษาไปมา ก่อนว่ายิ้ม ๆ ปนขันเล็กน้อย “พี่ธรณ์ก็แบบนี้เรื่อยเลย ชอบแซวคนอื่นไปทั่ว ด้าเพิ่งมาถึงน่ะค่ะ เดี๋ยวขอไปติดต่อห้องพักก่อนนะคะ ไม่รู้ว่ายังมีห้องเหลือไหม”

                ธรณ์ไม่ได้พูดอะไร เขาพยักหน้า กระนั้นก็ไม่ได้เสนอตัวจะพาไปหรือตามไปด้วย ไอลดายืนรอเขาครู่เดียว ไม่เห็นธรณ์ว่าอะไรจึงหันหลังเดินไปยังทิศทางของแผนกต้อนรับ

ธรณ์รอจนสองสาวคล้อยหลังไปแล้ว ค่อยยกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายหาคนของตนเอง “เดี๋ยวมีเช็กอินสองคน เลือกห้องตรงหน้าหาด ใกล้กับห้องพี่เลยนะ”

                “ค่ะคุณธรณ์”

                “อืม... แล้วก็ เรื่องของพี่ ไม่ต้องพูดอะไรมาก”

                “รับทราบค่ะ”

                ธรณ์วางสายลง เคาะโทรศัพท์กับมือเบา ๆ ก่อนหย่อนมันกลับลงในกระเป๋ากางเกงอย่างเดิม ทิ้งเวลาไว้ครู่ ค่อยเดินไปสมทบกับสองสาวที่ตรงไปติดต่อห้องพักในโถงล็อบบี้

                พรรณวษานั่งรอด้วยใบหน้าที่เริ่มเครียด เมื่อพนักงานบอกเสียงหวานว่าให้พวกเธอนั่งรอสักครู่ก่อน ขอเช็กห้องให้อีกครั้ง

เธอไม่ชอบอะไรที่โลดโผน ไร้ระเบียบแบบแผน ไม่ชอบความไม่แน่นอน ไม่ชอบทำอะไรปุบปับไม่มีขั้นตอน อย่างเช่นการไม่ได้วางแผนเดินทาง และการวอร์กอินเข้ามาถามว่ามีห้องพักเหลือไหมในช่วงไฮซีซัน เพราะถ้าหากไม่มีห้อง เธอกับไอลดาไม่ต้องขับรถวนหาที่นอนทั่วทั้งเกาะในคืนนี้หรอกหรือ แล้วนี่ก็ทุ่มกว่าแล้วด้วย การเดินทางมันบั่นทอนเรี่ยวแรงของเธอน้อยเสียที่ไหน แม้ไม่ได้ขับรถเอง แต่เธอก็เหนื่อยเหมือนกัน หวาดเสียวด้วย เพราะไอลดาเหยียบคันเร่งจนเข็มความเร็วแทบกระเด็นออกมาทิ่มตาเธออยู่แล้ว

                แต่แล้วก็พบว่าพวกเธอยังพอมีโชคอยู่บ้าง ไอลดายิ้มหวานตอบรับพนักงาน เมื่อทางนั้นบอกว่าเหลือห้องพักห้องสุดท้ายพอดี โชคดีซ้ำสองที่ได้ห้องติดหาดด้านหน้านู่นเลย ก่อนจะพากันหันหลังเดินกลับรถ เพื่อนำกระเป๋าส่งให้พนักงานขนเข้าห้องพักไป ก็พบว่าธรณ์ยืนกอดอก ยิ้มน้อย ๆ มองดูพวกเธออยู่

ไอลดาตรงเข้าไปหาเขา รีบเล่าเสียงใส “โชคดีจังเลยค่ะ ด้าได้ห้องพอดีเลย ห้องด้านหน้าติดหาดด้วยนะคะ”

                ธรณ์พยักหน้าให้ ตามองเลยไปทางพนักงานต้อนรับ เห็นทางนั้นยิ้มตอบ ก็ค่อยเลื่อนสายตามาจับจ้องที่ไอลดาอีกครั้ง

                “แล้วพี่ธรณ์พักห้องไหนหรือคะ นี่มากับใคร ด้าลืมถามไปเลย”

                ไอลดาไม่อยากถามว่าเขาคบใครใหม่หรือยัง เพราะในใจลึก ๆ เธอพึงพอใจไม่น้อยที่ธรณ์ครองความโสด คล้ายกับจะบอกเป็นนัยว่ายังรอคอยเธออยู่ เมื่อลองได้คิดทบทวนดูอีกหลาย ๆ ที ไอลดาพบว่าตัวเองอาจตัดสินใจพลาดไป ที่เลือกหัสดินทร์แทนที่จะเป็นชายตรงหน้าเธอคนนี้ แล้วทำทีเป็นเมียงมองหารอบ ๆ ราวกับจะดูว่ามีใครมากับธรณ์ด้วยหรือไม่

                “พี่มาคนเดียวครับ”

                ธรณ์เลือกจะไม่ตอบว่าเขาพักห้องไหน มองไปทางพนักงานชายให้ตามไปขนกระเป๋าที่รถ โดยที่เขาเองอาสาเดินตามพวกเธอไปด้วย จนเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้ว จึงเอ่ยชวนด้วยท่าทีเอาใจใส่

                “อยากพักที่ห้องก่อนไหม หรือไปหาอะไรกิน หรืออยากไปเดินเล่นรับลม พี่จะได้ไปด้วย”

                “อยากไป...” ไอลดายืนทำหน้าครุ่นคิด รีรอในคำตอบ สุดท้ายธรณ์ก็เลือกคำตอบที่รู้ใจเป็นอย่างดีให้

“ไปเดินเล่นก่อนดีกว่าค่ะพี่ธรณ์ ใช่ไหมล่ะ”