5

“ไปเดินเล่นก่อนดีกว่าค่ะพี่ธรณ์ ใช่ไหมล่ะ”

ไอลดายิ้มจนตาแทบปิด ดีใจเมื่อธรณ์เดาความคิดของเธอถูกราวกับเข้ามานั่งอยู่ในหัวของเธอ

“พี่ธรณ์รู้คำตอบของด้าทุกทีเลย” ไอลดายิ้มหวานตอบเขาไป แล้วหันมาทางเพื่อนที่ลืมไปเสียสนิทว่ามาด้วยกัน “ไปไหมพรรณ”

                พรรณวษามองชายหญิงทั้งสองคนอึดใจแล้วค่อยแนะว่า “พักก่อนไม่ดีหรือด้า ขับรถมาทั้งวัน หน้าดูซีด ๆ แล้วนั่น มื้อเย็นจะกินอะไร หาอะไรกินก่อนดีไหม”

                “ด้ามากับแม่หรือครับ” ธรณ์ถามไปทางไอลดายิ้ม ๆ ก่อนเลยสายตามามองสบกับเธอ พรรณวษามองตอบแบบที่ไม่ยิ้ม ให้รู้ว่าเธอไม่ตลกด้วยเลย

                “พี่ธรณ์” ไอลดาเรียกธรณ์เสียงกลั้วหัวเราะ อดขำมุกเขาไม่ได้ แล้วค่อยยกมือขึ้นประคองแก้มตัวเอง ถามธรณ์ด้วยน้ำเสียงติดจะอ้อนอยู่ไม่น้อย

                “หน้าซีดมากไหมคะพี่ธรณ์”

                “ไม่นะ ด้าก็ยังดู...” ธรณ์มองเพ่งใบหน้าหญิงสาวที่ครองหัวใจของเขามาตลอดหลายปี บอกเสียงละมุนกลับไป “สวย น่ารัก สดใสเหมือนเดิม ไม่เคยเปลี่ยน”

                ไอลดายิ้มหวานกว่าเดิมเสียอีก แล้วพากันยืนมองตากันอยู่อย่างนั้นเป็นนานสองนานโดยไม่มีใครพูดอะไรออกมาแม้แต่คนเดียว เหมือนกับว่าทั้งโลกตอนนี้มีแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น

พรรณวษาเลื่อนมือขึ้นตบยุงตรงต้นแขนหน้านิ่ง ยืนมองชายหญิงเบื้องหน้าที่คงหลงลืมไปว่า มีเธออยู่ตรงนี้ด้วยอีกหนึ่งคน อ้อ พนักงานขนกระเป๋าอีกคนที่ด้านหลัง

พลันบังเกิดความรู้สึกขัดใจ ไม่ชอบแววตาอดีตคนรักไอลดาเลยสักนิด ธรณ์เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างของเขาสูงใหญ่ ผิวขาวแลดูสะอาดตา มีเสน่ห์กับเพศตรงข้ามไม่น้อย เขามักเป็นคนยิ้มง่าย ยิ้มแบบคนสุภาพ แต่พรรณวษามองว่าเขาซ่อนเร้นความคิดและอารมณ์บางอย่างเอาไว้ได้ค่อนข้างเก่ง และมีวิธีจัดการกับคนและควบคุมได้ตามที่เขาอยากให้เป็นไปอย่างง่ายดาย

ท่วงท่า การพูดจาของเขาอาจเหมือนคนผูกมิตรด้วยง่าย ๆ  แต่นั่นไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอ พรรณวษาเป็นหนึ่งคนที่ธรณ์ไม่เคยทำตัวสนิทสนมผูกมิตรด้วย แต่จะเป็นเพราะเหตุผลกลใดก็ตามแต่ พรรณวษาไม่ได้สนใจในส่วนนั้น เพราะเธอเองก็ไม่เคยคิดอยากผูกมิตรกับชายคนนี้เท่าไรนัก

เรื่องราวเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ตอนที่ธรณ์เริ่มรู้จักกับไอลดาใหม่ ๆ ก่อนจะเดินหน้าจีบไอลดาแบบเต็มตัว ด้วยความหวังดี เธอออกปากเตือนเพื่อนว่าให้ดูดี ๆ ก่อนตกลงคบหาใคร และเท่าที่เธอรู้มาในตอนนั้น แม้ธรณ์จะเป็นคนมีฐานะ แต่เขาไม่ได้ทำงานเป็นหลักแหล่ง ไม่มีบริษัทเป็นของตัวเอง มีแค่ชื่อเป็นหนึ่งในทีมกรรมการบริหารกับธุรกิจครอบครัว ที่ไม่เคยลงไปบริหารด้วยตัวเองเลยสักครั้ง อีกทั้งยังมีข่าวลือหนาหูเรื่องผู้หญิงที่เขาคบหาหลายคน พรรณวษาเตือนเท่าที่รู้ข่าวมา เขาคงรู้เรื่องภายหลังกระมังว่าเธอเตือนไอลดาไปแบบนั้น

จากที่ไม่สนิทกันอยู่แล้ว เขาไม่พูดอะไรกับเธออีกเลย และพรรณวษาไม่ใช่คนต้องมาคอยนั่งแคร์ใคร โดยเฉพาะคนที่ไม่ใช่คนข้างกายของเธอ เธอไม่นึกสนอยู่แล้ว

เธอกับธรณ์ไม่เคยมีปากเสียงกัน มีเพียงความเงียบและสายตาที่ใช้มองกันเท่านั้น ที่บ่งบอกความไม่เป็นมิตร

พอเห็นว่าไอลดาคบหาธรณ์ พรรณวษาเลือกจะเคารพการตัดสินใจของเพื่อน ไม่ได้พูดยุแยงใส่ไฟให้มีปัญหากัน จนมารู้ว่าเพื่อนไปกันไม่รอดแล้วกับธรณ์ ก็ให้นึกโล่งใจไม่น้อยในตอนนั้น

หยุดความคิดถึงในอดีตครั้งเก่า ลงความเห็นว่าเข้าห้องพักก่อนดีกว่า เพราะบรรยากาศรอบ ๆ มืดแบบนี้ เดินเลียบหาดคงได้ยินเพียงเสียงและสัมผัสบางเบาจากลมทะเลเท่านั้น ไม่เห็นอะไรมากไปกว่าความมืดที่โรยตัวปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณเท่าไรหรอก

                ธรณ์เดินตามไปที่ห้องพักด้วย เข้าห้องได้ก็เห็นเขาเดินตามไอลดาไปยังระเบียงด้านหน้าของห้องพัก พรรณวษามองตามทั้งสองคนไปแล้วให้นึกหวั่นใจในความใกล้ชิดของทั้งคู่ กำลังจะตามออกไปด้วย ก็พอดีมีสายเรียกเข้าเสียก่อน เธอหยิบมันขึ้นมาดู แล้วถึงได้ถอนลมหายใจออกมาเบา ๆ เลี่ยงไปกดรับสายที่ด้านนอก

                “พรรณหรือ” ปลายสายทักทายเธอด้วยเสียงขรึม ๆ

                “ค่ะคุณเอส”

                “ด้าอยู่กับพรรณหรือเปล่า”

                พรรณวษาได้ยินแล้วก็คิดตามอย่างไม่สบายใจ นี่ผ่านไปเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้ว หัสดินทร์เพิ่งโทร.หาเธอเพื่อถามหาไอลดา

แล้วค่อยตอบรับปลายสายไป “อยู่ค่ะ”

                “พี่ฝากพรรณทีนะ ด้าเขางอนที่ช่วงนี้พี่ไม่ค่อยมีเวลาให้เขาน่ะ นี่พี่ก็เครียดเรื่องงานจะตายอยู่แล้ว”

                “ได้ค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วง”

                “แล้วนี่อยู่ที่ไหนกันหรือ”

                “ออกมาเที่ยวทะเลใกล้ ๆ นี่เองค่ะ” พรรณวษาสงวนรายละเอียดเอาไว้หน่อยหนึ่ง เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายดูไม่ค่อยใส่ใจเพื่อนของเธอเท่าที่ควรนัก

                “โอเคครับ อย่างนั้นพี่ไม่กวนแล้วนะ ยังไงพี่ฝากพรรณดูด้าให้พี่ด้วย ขอบคุณมากนะพรรณ”

                พรรณวษาลดโทรศัพท์ในมือลง ผลักประตูเข้าห้องได้ มองผ่านกระจกออกไปยังระเบียงห้องพัก ที่เห็นได้จากตรงนี้ว่าเพื่อนของเธอกำลังพูดคุยยิ้มหัวอยู่กับอดีตคนรักด้วยใบหน้าที่ดูสดชื่นมากขึ้น

ธรณ์หันมามองตอบเธอจากระยะไกล ๆ ด้วยแววตาที่เห็นแล้วยิ่งไม่สบายใจหนักขึ้นไปอีก ก่อนที่เขาจะเลิกสนใจเธอแล้วก้มลงไปคุยอะไรกับไอลดา อย่างที่ดูใกล้ชิดมากจนเกินไป พรรณวษาจึงตัดสินใจเดินไปสมทบกับพวกเขาด้วย

                หัสดินทร์วางสายลงด้วยสายตาครุ่นคิด

                “เจอไหมคะ ภรรยาคนสวยของบอสน่ะ”

                “เขาไปเที่ยวกับเพื่อน”

หัสดินทร์ตอบเสียงเนือย ๆ เลขาสาวสวยมองแล้วก็ให้หมั่นไส้ไม่น้อย เจ้าหล่อนรู้ดีทีเดียวว่าผู้ชายคนนี้เกรงใจภรรยามากขนาดไหน ยิ่งเกรงนี่แหละ ยิ่งท้าทาย ยิ่งทำให้หล่อนอยากได้หัสดินทร์มากยิ่งขึ้นเท่านั้น การได้แอบลักกินขโมยกินแบบนี้มันสนุกน้อยเสียที่ไหนกัน

                แล้วขยับตัวลงไปนั่งเบียดกันกับเขา มือยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อของหัสดินทร์อย่างเชื่องช้ายั่วยวน “เธอต้องรู้ระแคะระคายเรื่องของเราแน่ ๆ เลย บอสว่าไหมคะ”

                “คุณจงใจให้เธอรู้เรื่องระหว่างเราน่ะสิ”

                “ใส่ความณีเรื่อยเลย แบบนี้ต้องลงโทษบอสแล้วนะคะ”

                สาวงามนามกัลยาณีทาบเรือนร่างลงบนชายหนุ่มผู้เป็นนาย เธอป้อนเขา ปรนเปรอจนเขาแทบสำลักในอารมณ์ปรารถนาทุกครั้ง แม้จะพิสดาร ดิบเถื่อนไปบ้าง แต่หากมัดใจเขาได้ กัลยาณีก็ไม่เห็นว่าจะเสียหายตรงไหนเลยนี่

                “อำเราทำไมก็ไม่รู้เนอะ"