บทที่ 9

“ลุงสัญญาจะเลี้ยงนายให้ดีที่สุด” บรรณพึมพำและโอบกระชับร่างกลมแนบแน่นกว่าเดิม ก่อนจะหวนคิดถึงน้องสาวสุดรักที่จากไปก่อนเวลาอันควร แล้วความอ่อนโยนที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ก็พลันมลายหายไป กลายเป็นความคั่งแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกไม่ต่างอะไรกับเพลิงพิโรธซึ่งรอวันเอาคืนคนสารเลวพวกนั้นอย่างสาสม!

เช้าวันใหม่ บรรณก็งัวเงียตื่นขึ้นมาและนอนตะแคงโดยใช้มือรองบริเวณศีรษะไว้เมื่อได้ยินเสียงอ้อแอ้ดังระงมอยู่ข้างกาย ราวกับต้องการปลุกคนเป็นลุง เจ้าพอร์ตน้อยส่งยิ้มให้แล้วหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างเด็กอารมณ์ดี

“จุง…จุง”

“ไงไอ้เสือ ปลุกลุงแต่เช้าเลยนะ อยากมีเพื่อนเล่นล่ะสิ” พูดจบก็กดจมูกโด่งๆ ลงบนแก้มนุ่มหนักๆ หนึ่งฟอด เจ้าพอร์ตน้อยยิ้มร่าโชว์เหงือกอ่อนสีชมพู ดวงตาแป๋วมองคนเป็นลุงสุกสกาว

“อู้…แอ้” เจ้าหนูส่งเสียงทักทาย บรรณหัวเราะกอดรัดฟัดเหวี่ยงอย่างมันเขี้ยว จนกระทั่งประตูถูกเคาะเบาๆ

“เชิญ…” บรรณบอกขณะยังคงกอดหลานชายแนบอก เมื่อได้รับอนุญาตประตูก็ถูกเปิดเข้ามา เจตต์ก้มศีรษะให้เจ้านายเล็กน้อย

“พี่เลี้ยงมารับคุณหนูไปอาบน้ำครับนาย”

“ฮื่ม…ไปอาบน้ำนะเจ้าเสือ แล้วไปเจอกันที่ชั้นล่าง” บรรณบอกหลานชายและหอมแก้มยุ้ยทั้งสองข้าง มือกลมป้อมจับหน้าจับผมคุณลุงเหมือนไม่อยากจากไป

“ถ้าเป็นสาวๆ ลุงจะปลื้มมากรู้ไหม ฮืม…” บรรณคลี่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะส่งร่างกลมป้อมให้พี่เลี้ยง

“วันนี้คุณหนูต้องไปทำวัคซีนที่โรงพยาบาลค่ะคุณบรรณ” พี่เลี้ยงรายงาน ทำเอาเจ้าพ่อหนุ่มครุ่นคิดชั่วขณะ และสบตากลมใสที่มองมาดั่งจะบอกเป็นนัยว่าไปด้วยกันนะคับคุณลุงสุดหล่อ…

“โอเค…เดี๋ยวฉันพาเจ้าตัวแสบไปเอง”

ราวกับเจ้าพอร์ตน้อยรู้ว่าวันนี้คุณลุงจะพาไปฉีดวัคซีน ทันทีที่คุณลุงบอกเสร็จร่างกลมก็ดิ้นยุกยิก มือปัดป่ายไปมาเสมือนได้ของเล่นถูกใจ เมื่อพี่เลี้ยงพาหลานชายออกไป เจตต์ก็รายงานเรื่องครอบครัวพศินทันที

“รายละเอียดเพิ่มเติมเรื่องครอบครัวนายพศินครับนาย” เจตต์ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้ บรรณเดินไปนั่งที่โซฟาและวางเอกสารลงบนโต๊ะเล็ก

“เล่ามาเลยดีกว่า ฉันขี้เกียจอ่าน”

“หลังจากเสาหลักของตระกูลได้เสียชีวิตลงไป คุณหญิงอมรรัตร์กับนายพศินก็ช่วยกันบริหารแลนด์พร็อพเพอร์ตี้ แต่ธุรกิจก็ไม่รุ่งเรื่องเหมือนสมัยก่อน ทำให้คุณหญิงอมรรัตน์ต้องใช้เส้นสายเข้ามาช่วยอีกทาง” เจตต์หยุดรายงานเพื่อดูปฏิกิริยาคนฟัง หากพบเพียงรอยยิ้มเหยียดๆ จึงเล่าต่อ “รวมไปถึงการประมูลงานโครงการใหญ่ของรัฐบาลในเดือนหน้า คุณหญิงอมรรัตน์ต้องการเป็นทองแผ่นเดียวกับรัฐมนตรีประภาสเพื่อให้ท่านเอื้อเรื่องงานประมูล”

“หึหึ…พวกมันไม่มีทางสมหวังหรอก” บรรณหัวเราะในลำคอและคิดไปถึงใบหน้าหวานของอลินดา “แล้วรัฐมนตรีประภาสเป็นยังไง”

“ท่านและภริยาเป็นคนตงฉินครับ ไม่เคยรับเงินใต้โต๊ะจากใคร”

“รู้หน้าไม่รู้ใจ ยังไงก็ให้คนตามติดทั้งสองครอบครัวนี้ไว้” เจ้าพ่อหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “บีบให้นายพศินปล่อยหุ้นในตลาดและคว้านซื้อให้ได้มากที่สุด”

“ทีมงานของเราในตลาดหุ้นกำลังปั่นราคาหุ้นล่อนายพศินอยู่ครับนาย ไม่นานคงมีข่าวดี ส่วนอีกเรื่องสำคัญคือ นายพศินกับคุณหมออลินดาจะหมั้นกันเร็วๆ นี้ครับ”

“ให้คนเตรียมบ้านพักหลังเรือนใหญ่ไว้ ไม่นานเราจะมีคนงานใหม่ไปทำงานที่นั่น” บรรณบอกเสียงเรียบๆ หากแววตากลับกระด้างขึ้นอย่างมีแผนการ

“ได้ครับนาย…” เจตต์รับปากด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

สิบโมงเช้า...

บรรณพาหลานชายมาถึงโรงพยาบาล เจ้าตัวน้อยดูจะตื่นเต้นกว่าทุกครั้งเพราะวันนี้คุณลุงสุดหล่อเป็นคนพามาด้วยตัวเอง

“อู้…แอ้…” เสือพอร์ตเห็นพยาบาลหน้าห้องก็ส่งเสียงร้องทักทายพร้อมทั้งดิ้นปัดป่าย จนคุณพยาบาลสาวส่งยิ้มหวานตอบกลับมา

“เฮ้…ไอ้เสือ เจ้าชู้ตั้งแต่เด็กเลยนะเรา” บรรณใช้นิ้วแกร่งเกลี่ยแก้มยุ้ย เด็กน้อยเบ้ปากเหมือนรำคาญที่ถูกขัดขวางความสุข “หมอนี่เห็นสาวๆ ดีกว่าลุงได้ไงวะ”

เจตต์อมยิ้ม เพราะนิสัยแบบนี้ถ่ายทอดทางดีเอ็นเอมาจากคนอุ้มร้อยเปอร์เซ็นต์อย่างไม่ต้องสงสัย บรรณหันไปเห็นแววตาล้อเลียนของลูกน้องก็ขึงตาใส่

“เชิญคุณบรรณกับน้องพอร์ตทางนี้เลยค่ะ” พยาบาลสาวผายมือไปยังห้องตรวจด้วยกิริยาสุภาพ ชายหนุ่มจึงอุ้มหลานชายเดินเข้าไปด้านใน และเมื่อเห็นคุณหมอเจ้าของห้อง บรรณถึงกับชะงักกึก คิ้วหนาปื้นขมวดมุ่น ขณะที่อลินดาก็นิ่งงันไปเช่นกัน เนื่องจากไม่คิดว่าจะเป็นเขา

“เชิญนั่งค่ะ ฉันขอตรวจสภาพร่างกายทั่วไปของเด็กสักครู่” เสียงหวานกังวานดุจเสียงระฆังแก้ว ทำเอาดวงตาแป๋วของเจ้าพอร์ตน้อยสุกใสและมองคุณหมอคนสวยอย่างดีใจ มือและเท้าเล็กๆ ยื่นไปด้านหน้าราวกับต้องการให้อีกฝ่ายอุ้ม

“อุ้ม…อุ้ม”

อลินดาเห็นความน่ารักของคนไข้ตัวน้อยก็อดใจไม่ไหว ลุกจากเก้าอี้เดินเข้ามาอุ้มเจ้าหนูพอร์ตไปยังเตียงเด็ก

“น่ารักจังเลย ชื่ออะไรเอ่ย…” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อวางร่างกลมป้อมลงบนเตียงอย่างเบามือ ในขณะที่เจ้าพอร์ตยิ้มร่า จนคนเป็นลุงอดหมั่นไส้หลานชายตัวเองไม่ได้

“ชื่อ ‘ชลลัมพี’ ชื่อเล่นไอ้เสือพอร์ต” เสียงทุ้มตอบห้วนๆ เหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ แต่คุณหมอก็ทำทีไม่สนใจ ใส่หูฟังแล้วตรวจวัดการเต้นของหัวใจพลางชวนเด็กน้อยคุยไปเรื่อยๆ

“ยิ้มหล่อจังเลยนะเราเนี่ย เป็นเด็กอารมณ์ดีเชียว”

ทุกการกระทำของอลินดาตกอยู่ในสายตาของบรรณตลอดเวลา ส่วนเจ้าหลานชายตัวแสบนั้นก็ช่างทำตัวออดอ้อนคุณหมอเสียนี่กระไร มือจิ๋วตีมือบางแปะๆ ริมฝีปากสีชมพูก็ฉีกยิ้มกว้างๆ

“อู้…อู้”

อลินดายิ้มหวานกับความน่ารักสดใสของเด็กน้อย ร่างสมส่วนในชุดกาวน์สีขาวโน้มใบหน้าลงไปจุ๊บแก้มใสเบาๆ เจ้าหนูพอร์ตหัวเราะเอิ้กอ้าก ทำเอาคนเป็นลุงต้องครางเสียงจิ๊กจั๊กในลำคอ

“ตรวจเสร็จหรือยัง ผมจะได้กลับสักที”

“เสร็จแล้วค่ะ ลูกชายของคุณร่างกายปกติดี แต่มีวัคซีนที่จะต้องฉีดเข็มหนึ่ง” อลินดาบอกเสร็จก็หันไปเตรียมอุปกรณ์เครื่องมือ เจ้าหนูพอร์ตเห็นเข็มก็ดิ้นน้อยๆ จนคนเป็นลุงต้องอุ้มขึ้นจากเตียง

“เฮ้…ร้องทำไมวะ ลูกผู้ชายร้องไห้ไม่ได้นะโว้ย” บรรณลืมตัวพูดกับหลานชายตามปกติ คุณหมอคนสวยหันขวับไปมองเตรียมจะกล่าวเตือน แต่พอเห็นท่าทีหนูน้อยเวลาอยู่ในอ้อมแขนของเขายิ้มร่าและดูมีความสุขก็กลืนคำพูดต่างๆ ลงในลำคอ

“แอ้…แอ้”

“คุณช่วยอุ้มแกไว้สักแปบนะคะ” อลินดาเดินมายืนข้างร่างสูงแล้วแตะสำลีชุบแอลกอฮอล์บนต้นแขนเล็กเบาๆ เจ้าพอร์ตน้อยสะดุ้งมองคุณหมอคนสวย คิ้วเริ่มย่น ปากเริ่มเบ้ น้ำใสๆ เริ่มเจือในดวงตากลมใส

“โอ๋ๆ ไม่เจ็บนะคะคนเก่ง” หญิงสาวยิ้มให้กำลังใจและค่อยๆ ฉีดวัคซีนอย่างเบามือที่สุด เจ้าพอร์ตส่งเสียงร้องแอ้เดียวก็หยุด

“เสร็จแล้วค่ะคนเก่ง”

“แอ้…” ไอ้เสือน้อยส่งเสียงตอบ ในขณะที่ดวงตายังคงมีน้ำใสๆ คลอเบ้า อลินดาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดให้ มือป้อมๆ ชูขึ้นอยากให้คุณหมอคนสวยอุ้มอีกครั้ง ความน่ารักกับสายตากลมอ้อนๆ นั้นทำให้อลินดาอดใจไม่ไหว สอดมือใต้แขนแล้วอุ้มร่างกลมมาแนบอก