เรือนลับของคุณนายร่าน

เ-รื-อ-น-ลั-บ ของคุณนายร่าน

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน กาสะลอง

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

          2568 หัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

         ที่เรือนไทยหลังใหญ่ตั้งอยู่ริมทะเล

ตอนใกล้ค่ำ

เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นที่ดังออกมาจากห้องพระ คลอไปกับเสียงลมทะเลและเสียงคลื่นสาดกระแทกโขดหิน  ทำให้ ‘ลุงแก้ว’ ชายร่างกำยำที่ทำงานเป็นคนรับใช้อยู่ในบ้านหลังใหญ่แห่งนี้มานานหลายปี ต้องเดินอ้อมไปทางหน้าต่างด้านหลังด้วยความสงสัย

ลุงแก้วสอดสายตาคมกริบ มองลอดช่องหน้าต่างที่แง้มเอาไว้เข้ามาในห้อง เห็นคุณนาย ‘มยุรี’ กำลังนั่งขดกายร้องไห้อยู่หน้ากรอบรูปขาวดำของสามีและโกฐกระดูกสีทองอร่าม

ลุงแก้วมองภาพด้วยความรู้สึกเวทนาจับใจ…

ก่อนที่ความรู้สึกนั้นจะเปลี่ยนเป็นหื่นกระหายเข้ามาแทนที่ เพราะว่าเรือนร่างของคุณนายช่างเอิบอิ่มเย้ายวน

เสื้อสีดำไว้ทุกข์ที่หล่อนสวมใส่มาตลอดเริ่มหลุดลุ่ย แลเห็นเต้านมขนาดใหญ่ ปลิ้นออกมาเมื่อหล่อนตะแคงขดกายน้ำตาไหล

โดยหารู้ไม่ว่าคนที่แอบดูกำลังเอามือรูดสาวลำเอ็นยาใหญ่มหึมาของตัวเองไปพลาง ไม่นานมีน้ำหล่อลื่นสีใสไหลปุดๆ ออกมาอาบเลื่อมหัวเอ็นสีม่วงถอกบานใหญ่ราวกำปั้นมือเด็ก

“คุณท่านไม่น่ารีบจากฉันไป… ฮือๆ… ”

เสียงคุณนายร้องไห้คร่ำครวญ…

ก่อนจะพลิกกายที่กำลังตะแคงเปลี่ยนเป็นนอนหงาย หลังจากกลิ่นน้ำใคร่จากหัวเอ็นของผู้ชายชาตรีอย่างลุงแก้วโชยตามลมมากระทบจมูกยิ่งปลุกความกระสันให้หล่อนได้อย่างเหลือเชื่อ

“กลิ่นนั้น… อ๊า… ”

คุณนายสูดกลิ่นน้ำใคร่ของลุงแก้วโดยไม่รู้ว่าที่มาของกลิ่นอยู่ตรงไหน แต่มันเร่งเร้าให้เข่าทั้งสองข้างของหล่อนตั้งชัน จากนั้นค่อยๆ สอดมือเข้ามาใต้ชายเสื้อที่หลุดลุ่ยอวดปทุมคู่งาม บีบเคล้นเต้านมตัวเองจนปลายยอดชูชันชี้ฟ้า  

“โอ๊ววว… แม่คุณเอ๊ย… ”

ลุงแก้วถึงกับร้องอุทานกับภาพที่เห็น…

เป็นเพราะว่ามุมที่แกกำลังแอบมองนี้อยู่ด้านหลังของคุณนายพอดี

ทำให้ลุงแก้วมองเห็นกลีบสวาทโหนกนูนเด่นชัดเป็นรูปเป็นร่างอยู่ใต้กางเกงในลายลูกไม้บางๆ เห็นร่องพูแอ่นอ้าขึ้นมาท่ามกลางเส้นไหมสีดำระยับ

“อู้ววว… คุณนายคงเหงา”

ลุงแก้วครางเบาๆ…

แสงแดดสาดลอดบานหน้าต่างเข้ามากระทบง่ามขาคุณนาย เห็นน้ำหล่อนลื่นใสๆ ของหล่อนหลั่งออกมาอาบชุ่มสองกลีบ สะท้อนเป็นมันวาวเพราะกางเกงในเนื้อบางแนบเน้นพูสวาท คัดทรงเป็นรูปเป็นร่างอวบอูม ชุ่มไปด้วยเมือกคาวน้ำใคร่ซึมซ่านออกมาตามแรงกระสัน กลิ่นนั้นลอยไปกระทบจมูกลุงแก้วเช่นกัน

“อู้ววว… น้ำคาวใคร่ของคุณนายช่างหอมเหลือเกิน”

ลุงแก้วสูดหายใจแรงลึก…

โดยที่คุณนายหารู้ไม่ว่าภาพหล่อนที่เห็นอยู่นี้กำลังยั่วราคะของคนแอบมอง ทำเอาเลือดกำเดาลุงแก้วแทบสาดทะลักออกมา

“น่าสงสารจัง… คุณนายคงเหงา… ”

ลุงแก้วพึมพำ…

มือหยาบใหญ่ข้างหนึ่งยังกำลำเนื้อสีน้ำตาลแข็งจัดขนาดใกล้เคียงกับท่อนแขนเด็ก รูดชักซ่วบๆ ลงมาสุดตอโคนอวบหนามหึมา ทั้งลำโอบล้อมไว้ด้วยเส้นเลือดลายเอ็นปูดโปนดูราวกับดุ้นมะระจีนใหญ่ๆ

“อ่า… ผมอยากจับเอ็นกระแทกรูคุณนายเหลือเกิน”

สายตาของลุงแก้วยังไม่ละจากภาพเรือนร่างขาวผ่องของคุณนาย หล่อนกำลังบิดกายไปมา แม้แววตาดูเศร้าลึกจากความสูญเสียสามี แต่บางทีก็มีประกายความเงี่ยนวาบวาวออกมาอย่างไม่อาจเก็บซ่อน เพราะหล่อนยังสาวและเปี่ยมไปด้วยตัณหาอันแรงกล้า

“อ๊า… คุณท่านขา… ”

คุณนายมยุรีร้องครางเรียกชื่อของเถ้าแก่ ‘เดโช’ สามีชราผู้ล่วงลับของหล่อน สองมือบีบขยำสองเต้าใหญ่มหึมาของตัวเองที่ไม่โดนจูบไซ้มานาน บีบบี้จนปลายหัวนมแดงเรื่อชูชันกระสันหาริมฝีปากบุรุษเพศดูดเลีย

“โถ… น่าสงสารเหลือเกินแม่คุณ”

ลุงแก้วเท่านั้นที่เข้าใจดีว่าตอนนี้คุณนายคงไม่ใช่แค่เหงา แต่ยังพยายามข่มกลั้นความ ‘เงี่ยน’ เอาไว้จนต้องแอบเข้ามาปลดปล่อยช่วยตัวเองอยู่ในห้องเก็บกระดูกของสามีอย่างที่เห็นอยู่ในตอนนี้