บอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน

บอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน

By:  ถานฉีCompleted
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
8.38
42 ratings. 42 reviews
418Chapters
60.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

[เลขา VS ท่านประธาน คู่รักคู่แค้น สนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือด]ตอนที่โหลวฉางเยว่รักเหวินเหยียนโจวจนเกือบทิ้งชีวิตของตัวเอง ในสายตาของเหวินเหยียนโจว เธอกลับเป็นเพียงของตายที่ไม่มีวันจากเขาไปเท่านั้นเพราะงั้น เธอจึงไม่รักเขาแล้วเหวินเหยียนโจวไม่ชอบที่โหลวฉางเยว่เป็นคนไม่ค่อยพูดและมีเหตุผลมากเกินไป ไม่รู้จักพึ่งพาคนอื่น ต่อมาความปรารถนาของเขาถูกเติมเต็ม เขาได้เห็นความอ่อนโยนและ “ดวงตาที่เต็มเปี่ยมดวงดารา” ในตัวเธอแต่ไม่ใช่กับเขาวันที่เธอแต่งงาน โหลวฉางเยว่นั่งอยู่บนเตียง ขณะที่กำลังมองเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวมองหารองเท้าแต่งงานที่ซ่อนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในสถานการณ์อันครึกครื้น เหวินเหยียนโจวปรากฎตัวออกมาจากไหนไม่รู้เขาคุกเข่าลงข้างเท้าของเธอ ก่อนจะจับข้อเท้าของเธอเพื่อสวมรองเท้าด้วยท่าทางต่ำต้อยราวกับสุนัข “ทิ้งเขาได้หรือเปล่า คุณไปกับผมเถอะนะ คุณคบกับผมก่อนเขาแท้ ๆ …”*“ข้าอยากดูดวงจันทร์ แต่กลับมองเห็นเป็นเจ้าได้ —— เฮอรอโดทัส” [ตัวละครพระเอกและนางเอกไม่ใช่ตัวละครที่เพอร์เฟค ไม่ใช่บทนิยายเอาใจที่นางเอกเป็นใหญ่ ตอนแรกเจ้าเหวินหัวสุนัขนิสัยทรามจนอยากฝังเขาลงดิน ต่อท้ายต่ำต้อยจนจมดิน เป็นสนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือดแบบใส่ไข่ ไม่ใช่นิยายที่เพียงอ่านไม่กี่ตอนก็จะคืนดีกัน แต่เราเน้นสั่งสอนผู้ชายนิสัยเสีย]

View More

Chapter 1

บทที่ 1

In the dead of night, Natalie Spencer was rushed to the hospital after her husband's relentless carnal demands.

Later, the OB-GYN nurses wouldn't stop talking about how good Jason Pereira was in bed and how devoted he was.

The reason? Three years back, after Natalie went blind, the Steiner family announced they were calling off the engagement. But Jason was the one who stepped up, confessed his love, and married her.

From then on, he was the only thing keeping her going.

But now, Natalie stood trembling uncontrollably in her hospital room doorway, her fingers clenched around the white cane.

Right outside, Jason slumped against the wall, looking slightly drained. He reached for the cigarettes in his pocket but remembered where he was and slipped them back.

"Jason, Natalie's carrying your baby. If she stays blind and ends up tripping or hurting herself, risking the pregnancy, you'll spend the rest of your life regretting not doing something.

"My advice? Book her for bilateral cornea transplants," said Murray Swain, Jason's best friend.

Jason frowned, turning the idea over in his mind. He was quiet for a while, but finally, his answer came out firm. "No."

Murray sighed, finally saying what he'd held back for so long, "Sienna's eyesight started deteriorating three years ago, and she needed transplants in both corneas.

"After she hit Natalie with her car, you helped her take Natalie's corneas. And this whole time, you've been lying to Natalie, telling her the blindness was from a brain hemorrhage pressing on her optic nerves.

"Even when donor corneas became available, you made sure Natalie never got them. You kept her blind instead of letting her see again. In the end, you did all of it for Sienna, didn't you?"

That was exactly what Jason was thinking. As long as Natalie stayed blind, she'd never be a threat to Sienna Spencer.

He stuffed his hands in his pockets, his voice heavy with regret as he said, "Sienna didn't marry me, but I still swore I'd protect her for as long as I live. And Natalie… Yeah, she lost Xavier, but I've given her my whole life in exchange. That's got to count for something."

Murray's chest tightened. "Jason, Sienna doesn't love you. Is she really worth throwing everything away? You know your body's different. The fact that Natalie even got pregnant was a miracle. Are you seriously willing to risk your own kid's future just for Sienna?"

Jason's expression faltered for just a second, then it smoothed back into calm. "If she's blind for life, then I'm taking care of her for life. And I'm not letting anything happen to that child. So, Murray, you decide what you want to do next."

Tears welled up in Natalie's eyes, turning everything into a blur. Her fingers barely kept hold of the white cane as her body shook violently.

The sound of Jason's footsteps sent her scrambling back into the hospital bed. She yanked the blanket up, pretending nothing was wrong.

Soon, the door creaked open, and Jason stepped inside. His fingers brushed her cheek, gently pushing back the strands of hair that hid her eyes.

Natalie stiffened. That same tenderness she used to believe in now cut through her like frozen blades, each driving deeper into her heart. It hurt just to breathe.

She kept her eyes closed until she heard Jason leave the hospital room. Only then did she open them, tears rolling down her cheeks as she bit her lip hard to keep from making a sound.

The love she'd been so proud of was nothing but a lie.

Jason, her beloved husband, had planned everything to get rid of her for the woman he really loved. And he was the one who took her corneas and gave them to Sienna.

How could he be so cruel?

Their three-year marriage had come to this. The one thing Natalie thought was keeping her going had just been a cruel joke all along. Her chest burned like her heart was being ripped in half.

Half an hour later, Natalie stepped out of the hospital room, leaning one hand against the wall while the other clutched her white cane. As she reached an open area, her gaze drifted absently the other way.

She couldn't see anymore, but after three years, her other senses had sharpened enough to catch the faintest trace of a familiar scent.

Jason stood nearby, phone pressed to his ear. He saw Natalie and muttered something into the phone, finished the call with a couple more words, and then headed her way.

He was pure poise and sophistication.

When Natalie still had her sight, her first thought when she met him was how effortlessly graceful he was, like he belonged to a different, more refined world.

Jason smiled and instinctively reached for her hand. He was just as gentle and attentive as ever. "You shouldn't be out here without a coat. Your hands are freezing. Why didn't Mary bring you an extra layer?"

Natalie stared past him, her gaze blank and distant. She quickly drew her hand back.

Jason frowned. "What's wrong? Did something happen?"

He grew affectionate again, slipping his arms around Natalie's delicate frame from behind. His familiar scent enveloped her, and his voice dropped to a warm, tender murmur. "Who upset my wife? Just tell me, and I'll handle it."

A sharp ache twisted in Natalie's chest.

Wasn't he the one who hurt her?

She trembled a little in Jason's arms but quickly steadied herself and turned to him. "The nurse just told me I'm pregnant. This is your fault for keeping me up all night. If something happens to the baby—"

Jason cut her off before she could finish, his face serious, "Stop. Our baby's going to be healthy, safe, and have a long life ahead. I'll make sure of it."

He came across as refined and gentle, but he was surprisingly rough in bed. He didn't love Natalie, but he at least liked her body.

That was the ugly truth about men. They could sleep with a woman without loving her, as if their emotions and physical desires had nothing to do with each other.

Jason softened his voice. "I was wrong, babe, but I didn't have the full picture. Please don't be mad. I can't stand seeing you upset. It tears me up."

He was as tender and attentive as ever, but it was all an act, calculated to keep Natalie docile. The only way to stop her from wrecking the perfect life of the woman he truly cared about was to convince her he loved her completely.

Natalie's throat burned with bitterness, but she managed a laugh. "Jason, do you think we'll get divorced one day?"

Jason's expression hardened the moment she said it. The word "divorce" sent a sharp jolt of panic through him.

"What did you just say?" he asked.

Natalie kept her smile in place, tilting her chin up. "I'm asking if you think we'll turn into one of those couples who fall out of love and call it quits."

Suddenly, she felt his arms tighten around her waist.

Jason's voice was deadly serious. "I'm never letting you go, Natalie."

Why? Was he afraid she'd ruin Sienna's happiness? Did he really love Sienna that much?

Natalie pursed her lips and said nothing. Not that it mattered anymore. She was completely done with him. But first, she had unfinished business.

They couldn't just hurt her and walk away. That wasn't how this worked.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

Ratings

10
86%(36)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
2%(1)
2
12%(5)
1
0%(0)
8.38 / 10.0
42 ratings · 42 reviews
Write a review

reviewsMore

Lchin Phumromsai
Lchin Phumromsai
นอกจากแปลไม่รู้เรื่องแล้ว ยังอัพซ้ำตอนด้วย เนื้อเรื่องหายไปจนงงว่าตกลงอีไป๋มันเป็นมายังไง
2026-08-14 09:54:26
0
0
Lchin Phumromsai
Lchin Phumromsai
แปลเหี้ยมาก อ่านบรรทัดละไม่ต่ำกว่า3รอบ
2026-08-14 09:52:17
0
0
Sam Sung
Sam Sung
จบแบบนี้ต่อไปอย่าแต่งเลย สงสารคนอ่านเถอะเสียตังค์ตั้งเยอะ
2025-02-13 23:12:06
0
0
Sam Sung
Sam Sung
จบแบบไม่คลี่คลายหลายตอน อย่างแรกๆเหินก่างนอ.หลังจากรับยัยไป๋มาข้าวกายประเคนปกป้องทุกอย่าง ปาดยอกเพราะแม่ชอบยัยำป๋สีไวโอลีนก็ตามแต่ไม่น่าจะทำเกมือนเป็นคู่รักซะ ต่อมาทำไมพ่อนอ.ไม่ให้แต่งงาน ตาโจว ทำไรลับหลัวรอ.
2025-02-13 23:10:30
0
0
Liew Tatsanaviriyaporn
Liew Tatsanaviriyaporn
จบยังไงเนี่ยงง
2025-01-23 08:50:24
1
0
418 Chapters
บทที่ 1
จนถึงกระทั่งทำการผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จจนโดนเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด โหลวฉางเยว่ยังไม่ได้สติคืนจากการท้องโดยไม่คาดคิดและยังแท้งโดยไม่คาดคิดพยาบาลเข็นเธอกลับไปที่วอร์ดผู้ป่วยเพื่อลงทะเบียนเข้ารับการรักษา “โหลวฉางเยว่ เตียง 1703 ญาติของคุณอยู่ไหมคะ?”โหลวฉางเยว่มองดูเพดานสีขาวสะอาด การมองเห็นเลือนลางและเธอไม่ได้ยินเสียงพูดของพยาบาลพยาบาลพูดซ้ำอีกครั้ง “โหลวฉางเยว่ ญาติของคุณล่ะคะ?”พยาบาลอีกคนหนึ่งที่กำลังจัดขวดยาอยู่รีบหันกลับมาบอกว่า “ส่งให้ฉันเถอะ ฉันกรอกเองค่ะ ตอนที่รถฉุกเฉินส่งตัวมา เธอเอาบัตรประชาชนกับบัตรธนาคารให้ฉันแล้วบอกว่าลงทะเบียนกับหักเงินได้เลย เธอไม่มี……”ริมฝีปากของโหลวฉางเยว่ขยับเล็กน้อยเพื่อพูดต่อคำของพยาบาล“ฉันไม่มีญาติค่ะ”กลิ่นของยาฆ่าเชื้อเข้าสู่จมูกของเธอก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ขดตัว เรื่องการสูญเสียลูกเริ่มบาดลึกลงในใจขึ้นเรื่อย ๆ เธอสูดลมหายใจเข้าก่อนจะถอนหายใจออก จากนั้นจู่ ๆ น้ำตาก็ไหลรินออกจากดวงตาของเธอเธอไม่มีลูกแล้วการผ่าตัดขูดมดลูกทำร้ายร่างกายมาก โหลวฉางเยว่นอนอยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียวสามวันจนเข้าวันที่สี่ ในที่สุดเหวินเหยียนโจวก็โทรหาเธอ “เลขาโหลว ขา
Read more
บทที่ 2
หลังจากการดื่มเหล้าจบลง โหลวฉางเยว่ก็น้อมส่งแขกแต่ละคนขึ้นรถ จากนั้นเธอก็ยืนอิงตัวเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทาง รู้สึกราวกับทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ บอกไม่ถูกเลยว่าอวัยวะใดของเธอกันแน่ที่กำลังบีบรัดด้วยความเจ็บปวดลิปสติกของเธอหลุดออกหมดเผยเพียงริมฝีปากที่มีสีราวขาดเลือดคนขับรถของเหวินเหยียนโจวมองเห็นความผิดปกติของเธอ เขารู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเหวินเหยียนโจวกับโหลวฉางเยว่ เขาจึงรีบเอ่ยปาก “เลขาโหลว ท่านจะขึ้นรถก่อนไหมครับ?”โหลวฉางเยว่พยักหน้า ก่อนจะค่อย ๆ นั่งที่เบาะหลัง หลังจากนั้นประตูรถก็ถูกเปิดออก เหวินเหยียนโจวกับผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างรถด้วยท่าทางราวกับจะขึ้นมาบนรถด้วยกัน แต่คิดไม่ถึงว่าโหลวฉางเยว่เองก็อยู่ด้วยเหวินเหยียนโจวขมวดคิ้ว ก่อนจะเริ่มโทษว่าเธอมายึดที่เด็กสาวรีบเปิดประตูผู้โดยสารแล้วพูดขึ้นเสียงเบา “ประธานเหวิน ฉันนั่งที่นั่งข้างคนขับก็ได้ค่ะ”เหวินเหยียนโจวปิดประตูรถเสียงดังปังก่อนจะพูด “ส่งไป๋โหยวกลับบ้านก่อน”โหลวฉางเยว่หลับตาลงพร้อมร่างกายที่รู้สึกไร้เรี่ยวแรง หลังจากแท้งลูกเป็นวันที่สี่ก็ต้องมาดื่มเหล้า ช่างทำร้ายร่างกายจริง ๆรถขับไปจนถึงหมู่บ้านขนาดเล็กแล
Read more
บทที่ 3
พวกเขาไปที่ห้องอาบน้ำ ในขณะนั้นฝักบัวกำลังเปิดอยู่ ราวกับฝนตกโปรยปรายเมื่อถูกเหวินเหยียนโจวกดลง โหลวฉางเยว่ก็เกิดสำลักโดยไม่ทันระวัง ทำให้เธอเกิดนึกถึงตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกเมื่อสามปีก่อนวันนั้นเองก็เป็นวันฝนตกเดิมทีครอบครัวของเธอเปิดร้านขายของชำ ไม่ถือว่าร่ำรวยแต่ก็ไม่ขัดสน สมาชิกห้าคนของครอบครัวก็อยู่กันอย่างสงบสุขแต่ใครจะคาดคิดว่าพ่อของเธอจะถูกหลอก เขาถูกหลอกเป็นจำนวนเงินมากถึงยี่สิบห้าล้านบาท พวกเขาขายร้านขายของชำทิ้ง ขายบ้าน ขายทุกอย่างที่สามารถขายได้ในบ้าน แต่ยังขาดอีกสิบห้าล้านบาทในตอนที่จนตรอกนั้นเอง คนที่วางแผนหลอกทำให้เหตุการณ์มาถึงสุดขอบเหว จะใช้เธอขัดดอกและพ่อกับแม่ของเธอก็ตกลงเธอหนีออกมาในคืนวันฝนตก เสียงมอเตอร์ไซค์ที่ขับตามมาด้านหลังดังมาก ราวกับอสูรที่กำลังหยอกล้อเหยื่อที่อ่อนแอ เธอวิ่งจนรองเท้าหายวิ่งจนผมเผ้ากระเซิง เบื้องหน้ามีแต่ความมืดมิด มองไม่เห็นแสงแม้แต่น้อยเธอล้มลงบนพื้น มอเตอร์ไซค์หลายคันขับมาล้อมเธอเอาไว้ และในตอนที่เธอคิดว่าชีวิตของเธอจะจบลงแบบนั้น รถยนต์คันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้าเธอเธอเงยหน้าขึ้นมองเห็นประตูรถเปิดออก รองเท้าหนังที่ขัดจนเงาเ
Read more
บทที่ 4
โหลวฉางเยว่ถามกลับ “ประธานเหวินต้องการให้ฉันอธิบายอะไรคะ?”“ทำไมต้องไล่เธอออก” โหลวฉางเยว่กล่าวตามความจริง “สัญญากับวอร์เนอร์เธอเป็นคนทำค่ะ แล้วมีจุดทศนิยมผิด โชคดีที่ลูกค้ากับเรามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ดังนั้นจึงไม่ดำเนินการเอาผิดต่อไป ตามข้อบังคับของบริษัทหากพนักงานใหม่ทำผิดพลาดร้ายแรงอันเป็นเหตุทำลายผลประโยชน์ของบริษัท สามารถถูกไล่ออกและสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีรับผิดได้ค่ะ”เมื่อไป๋โหยวได้ฟังสีหน้าก็ซีดเผือด เธอทั้งกลัวและเครียดมาก “ฉัน ฉันไม่รอบคอบเองค่ะ ขอโทษนะคะ……” เหวินเหยียนโจวมองดูเธอ สายตาแสดงออกถึงความเป็นกังวล จากนั้นเขาก็พูดกับโหลวฉางเยว่ “เอกสาร”โหลวฉางเยว่วางเอกสารลงเหวินเหยียนโจวเปิดไปหน้าสุดท้ายและมองดูเล็กน้อยก่อนจะทิ้งเอกสารลงบนโต๊ะ “วันที่นี้เป็นวันที่เธอโดดงาน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอโดดงานไล่เหตุผล สัญญาฉบับนี้ คงไม่ต้องให้ไป๋โหยวที่เพิ่งเข้างานมาทำหรอก”โหลวฉางเยว่รู้สึกถึงความเหลวไหล “ความหมายของประธานเหวิน โทษฉันเหรอคะ?”“คุณเป็นหัวหน้าเลขานุการ และผู้นำที่รับผิดชอบสำนักงานเลขานุการ หากลูกน้องของคุณทำผิด จะให้โทษใครถ้าไม่ใช่คุณ?” ท่าทางของเหวินเหยียนโจวช
Read more
บทที่ 5
โหลฉางเยว่กลับไปที่บ้านเช่าเพื่อเก็บสัมภาระ“เยว่เยว่กลับมาแล้วเหรอ? ฉันยังคิดอยู่เลยนะว่าถ้าวันนี้เธอไม่กลับมาอีก ฉันจะต้องตามหาเธอกลับมา ต่อให้ฉันต้องไปหาทีละโรงพยาบาลก็เถอะ”“อือ ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”เฉียวซีซี รูมเมทของโหลวฉางเยว่ และก็เป็นรูมเมทสมัยมหาลัยของเธอด้วย ทั้งคู่อยู่ด้วยกันมาร่วมหกเจ็ดปีแล้ว และความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ดีมากไปนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน มีแค่เธอเท่านั้นที่เป็นห่วงโหลวฉางเยว่จากใจจริง แต่ว่าโหลวฉางเยว่ไม่ได้บอกความจริงเธอ บอกแค่ตัวเองป่วยเท่านั้น และก็ไม่ให้เธอมาเยี่ยมตามหาด้วยเฉียวซีซีเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์ก่อนจะเดินมาหน้าประตูห้องของเธอ แล้วเธอก็เห็นโหลวฉางเยว่ที่นั่งพับผ้าอยู่บนพื้น“เธอจะไปดูงานต่างเมืองอีกแล้วเหรอ? เพิ่งหายป่วยก็จะไปอีกแล้ว ร่างกายเธอไหวเหรอ? อิตาเหวินเหยียนโจวผู้ชายหัวสุนัขนั่นชั่ว ทำไมถึงเลวขนาดนี้นะช้าขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ เอาแต่ทรมานเธออยู่นั่น!”เฉียวซีซีรู้ความสัมพันธ์ของเธอกับเหวินเหยียนโจว และเธอก็ไม่ค่อยถูกชะตาเหวินเหยียนโจวมาตลอดโหลวฉางเยว่ไม่รู้ว่าเธอไปครั้งนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน เธอจึงบอกความจริงไปว่า “ฉันถูกส่งไปดูงาน
Read more
บทที่ 6
เพื่อนร่วมงานตั้งใจวางแผนให้เธอ “ฉางเยว่ เธอเคยคิดไหม? สัญญาจ้างงานของเธอ อีกหนึ่งเดือนก็หมดสัญญาแล้ว ถ้ากลับมาไม่ได้ ประธานเหวินอาจจะไม่ต่อสัญญาให้เธอนะ หมดสัญญาก็ปลดอัตโนมัติ พูดอีกแบบก็คือ ถึงจะสิ้นสุดสัญญาการจ้าง เธอก็ต้องกลับที่บริษัทหลักค่อยจบ แบบนี้ประวัติเธอถึงจะสวยนะ”โหลวฉางเยว่แม้จะไม่ได้คิดสิ่งนี้ แต่ก็คิดว่าตัวเองควรไปดูกับตาวันที่เหวินเหยียนโจวมาที่สาขาย่อยบริษัท เธอตั้งใจแต่งหน้าอย่างดี สวมใส่ชุดเดรสสีขาว รออยู่ที่หน้าประตูบริษัทหลังจากนั้นสิบนาที รถเก๋งสามคันขับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จอดอยู่นิ่ง ๆ ตรงข้างล่างบันไดประตูรถเปิดออก เหวินเหยียนโจวลงจากรถมาก่อน โหลวฉางเยว่ยังไม่ทันยิ้มมุมปาก ต่อมาก็เห็นอีกคนหนึ่งลงมาจากประตูรถอีกฝั่งหนึ่งไป๋โหยวสิบปากพูดไม่เท่าตาเห็น เหวินเหยียนโจวไปที่ไหนก็พาเธอไปด้วยจริง ๆขาเธอชะงักไปสักพัก ก็ยังเดินเข้าไปต่อแล้วเรียกอย่างเคารพ “ประธานเหวิน”สายตาเหวินเหยียนโจวตกอยู่บนตัวเธอ เขาไม่ได้ตอบเธอ แต่เดินก้าวไปที่บันได เข้าไปที่บริษัทพร้อมผู้จัดการสำนักงานใหญ่โหลวฉางเยว่มองดูเบื้องหลังของเขา เขาชอบใส่ชุดสูทสีดำมาตลอด เสื้อผ้าสั่งตัดเหม
Read more
บทที่ 7
ประตูห้องประชุมถูกล็อก มาเกือบหนึ่งชั่วโมง โหลวฉางเยว่ให้ทิชชู เปียกแอลกอฮอล์จำนวนหลายแผ่นเช็ดโต๊ะประชุมให้สะอาดจัดเก็บเสร็จแล้ว เธอหันหลัง เห็นเหวินเหยียนโจวกลับสู่สภาพที่เสื้อเป็นระเบียบ และเย่อหยิ่งสูงส่ง เพียงแค่ตั้งใจมอง ถึงจะเห็นความยับเล็กน้อยบนเสื้อ พิสูจน์ว่าเมื่อกี้เขาที่อดกลั้นไม่อยู่โหลวฉางเยว่หยิบเนคไท เดินเข้าไปใส่ให้เขาเหวินเหยียนโจวชินกับการปรนนิบัติของเธอ เขายกคางขึ้นเล็กน้อย จากนั้นนิ้วของโหลวฉางเยว่สอดเข้าไป ใส่ เนคไทให้เรียบร้อย กล่าวเบา ๆ "ฉันอยากกลับบริษัทหลัก"ดวงตาของเหวินเหยียนโจวหรี่ลงเล็กน้อย มองเห็นผู้หญิงเลิกคิ้ว เขากล่าวเบา ๆ “ผมพูดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว โครงการไม่เสร็จไม่ต้องกลับบริษัทหลัก ในเมื่อตอนนี้โครงการได้สำเร็จแล้ว เธออยากกลับ ก็ ไม่มีใครห้ามเธอ”จากนั้น เหวินเหยียนโจวได้ตรวจสอบโครงการสิ้นสุดแล้ว กลับเมืองเซินเฉิน ในทีมมีโหลวเยว่ฉางเพิ่มเข้ามาอีกคนไป๋โหยวเอียงหน้าถามเหวินเหยียนโจว “ประธานเหวิน พี่ฉางเยว่กลับไปกับพวกเราได้แล้วเหรอ?”เหวินเหยียนโจวมองดูเอกสารพร้อมพยักหน้า ไป๋โหยวเผยรอยยิ้มที่ร่าเริงทันที “ดีจังเลย พี่ฉางเยว่ออกทำงานนอกสถานที่ส
Read more
บทที่ 8  
ความสนใจของโหลวฉางเยว่ถูกลบล้างออกไปในชั่วขณะนี้หลังจากนั้นไม่ว่าเหวินเหยียนโจวทำกี่ครั้ง เธอก็ไม่มีความรู้สึกอะไรครอบครัวสอนมาดี สืบทอดมา ไม่ชอบทำอะไรกันก่อนแต่งงานหมายความว่าไง? เขาจะแต่งงานกับไป๋โหยวเหรอ?……  โหลวฉางเยว่กลับไปทำงานที่ปี๋หยุน ยังคงเป็นเลขาของเหวินเหยียนโจว แต่จากเลขาสูงสุดเปลี่ยนมาเป็นเลขาธรรมดาๆโต๊ะทำงานเก่าของเธอกลายเป็นของไป๋โหยวแล้ว โต๊ะของเธอ เป็นทำได้แค่ใช้โต๊ะตัวนั้นตอนที่ไป๋โหยวเคยใช้ตอนเป็นผู้ช่วยอยู่ข้างประตู ในมุม ไม่มีความโดดเด่น เพราะไม่มีคนใช้งานมานาน บนโต๊ะมีสิ่งของมากมาย เธอกลับมาอย่างกะทันหัน ฝ่ายธุรการยังไม่ได้จัดให้คนมาจัดการเรื่องนี้สถานการณ์แบบนี้ตามจริงแล้วรู้สึกน่าอายเล็กน้อย โหลวฉางเยว่สีหน้าเฉยเมย จัดเก็บด้วยมือของตนเองเมื่อไป๋โหยวถึงออฟฟิศ เห็นแบบนี้ก็รีบวิ่งเข้ามา “พี่ฉางเยว่ ขอโทษนะ ตอนแรกฉันอยากรีบมาทำความสะอาด แต่ระหว่างทางรถติดน่ะ เดี๋ยว เดี๋ยวฉันจะจัดของออกมาคืนให้เธอตอนนี้เลย”โหลวฉางเยว่บีบผ้าเช็ดโต๊ะ เช็ดฝุ่นออก “ของใช้เป็นของบริษัทหมดเลย ไม่ใช่ของฉัน ไม่มีอะไรต้องคืนฉัน ประธานเหวินให้เธอนั่งที่ไหน เธอก็นั่งที่นั่น
Read more
บทที่ 9
โหลวฉางเยว่มีความอึดอัดและโมโห เดินไปตรงข้ามถนนซื้อยาในร้านยา เมื่อถึงเวลาคิดเงิน เธอได้รับสายจากคุณแม่ของเหวินเหยียนโจว   “ฉางเยว่ ช่วงนี้เป็นไงบ้าง? ทำไมไม่กลับมาเยี่ยมที่บ้านเลย?”โหลวฉางเยว่ยิ้ม “ป้าคะ ฉันสบายดี ก่อนหน้านี้ยุ่งกับงานหน่อย ช่วงนี้จัดการงานเสร็จแล้ว สุดสัปดาห์นี้จะกลับไปเยี่ยมท่านและคุณลุงนะคะ”“ในเมื่อยุ่งเสร็จแล้ว ก็ไม่ต้องรอสุดสัปดาห์แล้ว คืนนี้เลยแล้วกัน เธอกับเหยียนโจวกลับมาบ้านทานข้าวด้วยกัน ฉันทำกับข้าวที่พวกเธอชอบกินเอง” โหลวฉางเยว่ “ค่ะ ฉันจะบอกประธานเหวินนะคะ”คุณนายเหวินโมโหเล็กน้อย “อย่าเอาแต่เรียกประธานเหวินประธานเหวิน ดูไม่สนิทกันเลย พวกเธออยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว ไม่กี่เดือนก่อนเรายังปรึกษาเรื่องแต่งงานของพวกเธออยู่เลย”“…?” โหยวฉางเยว่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เกือบล้มอยู่ตรงบันไดร้านขายยางานแต่ง ของพวกเขาเหรอ?ดวงตาเธอเป็นประกาย ทำไมไม่เคยนึกถึง คุณนายจู่ ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้คุณนายเหวินจริง ๆ แล้วไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของเหวินเหยียนโจว แต่เป็นแม่บุญธรรม โหลวฉานเยว่รู้คร่าว ๆ ว่า ตระกูลเหวินมีความลับที่ไม่มีใครยรู้มาก่อน เพราะเรื่องนั้น ความสัมพันธ์ของเหวินเหย
Read more
บทที่ 10
เมื่อเวลาใกล้เลิกงาน โหลวฉางเยว่เข้าไปที่ออฟฟิศประธาน วางเอกสารลง จากนั้นก็พูดว่า “คุณป้าโทรมาหาฉันตอนกลางวัน ให้เรากลับไปทานมื้อค่ำ ประธานเหวิน คุณไม่ได้กลับไปครึ่งปีแล้วนะ” เหวินเหยียนโจวขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “เธอติดต่อกับที่บ้านผมบ่อย ๆ เหรอ?”“เปล่า” โหลวฉางเยว่ตอบ “ทุกครั้งก็เป็นคุณป้าโทรมาหาฉันก่อน”เหวินเหยียนโจวมองดูนาฬิกาโยนกุญแจรถให้เธอ “เธอมาขับรถ ผมให้คนขับส่งไป๋โหยวกลับบ้าน”โหลวฉางเยว่ตามหลังเขา มองดูเบื้องหลังเขา มีประโยคหนึ่งที่อยากพูดออกมามาก เธออ้าปาก แต่ก็ส่งเสียงออกมาไม่ได้เธอกลัวคำตอบที่ได้ยิน จะได้ยินคำตอบที่เธอคาดเดาไว้……อาหารมื้อดึกบนโต๊ะตระกูลเหวิน คุณนายเหวินคีบอาหารให้โหลวฉางเยว่มาตลอด “ทำไมผอมลงเยอะเลยล่ะ? สีหน้าไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายแล้วใช่ไหม?”เหวินเหยียนโจวเดิมทีก็เป็นคนที่เยือกเย็นทั้งนิสัยและภายนอกเป็นคนพูดน้อย ยิ่งอยู่ในบ้านตระกูลเหวิน นอกจากทักทายประธานใหญ่เหวินแล้ว ก็ไม่พูดอะไรอีกเลยเขามองดูผู้หญิงรับมือกับพ่อแม่ของเขาอย่างเฉยเมย จับหน้าตัวเอง ยิ้มกล่าว “เปล่านี่คะ คงเป็นเพราะวันนี้ทาสีลิปผิดน่ะค่ะ ฉันกลับไปก็จะเอาไปทิ้ง”เลขาประธานส
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status