Mag-log in[เลขา VS ท่านประธาน คู่รักคู่แค้น สนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือด]ตอนที่โหลวฉางเยว่รักเหวินเหยียนโจวจนเกือบทิ้งชีวิตของตัวเอง ในสายตาของเหวินเหยียนโจว เธอกลับเป็นเพียงของตายที่ไม่มีวันจากเขาไปเท่านั้นเพราะงั้น เธอจึงไม่รักเขาแล้วเหวินเหยียนโจวไม่ชอบที่โหลวฉางเยว่เป็นคนไม่ค่อยพูดและมีเหตุผลมากเกินไป ไม่รู้จักพึ่งพาคนอื่น ต่อมาความปรารถนาของเขาถูกเติมเต็ม เขาได้เห็นความอ่อนโยนและ “ดวงตาที่เต็มเปี่ยมดวงดารา” ในตัวเธอแต่ไม่ใช่กับเขาวันที่เธอแต่งงาน โหลวฉางเยว่นั่งอยู่บนเตียง ขณะที่กำลังมองเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวมองหารองเท้าแต่งงานที่ซ่อนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในสถานการณ์อันครึกครื้น เหวินเหยียนโจวปรากฎตัวออกมาจากไหนไม่รู้เขาคุกเข่าลงข้างเท้าของเธอ ก่อนจะจับข้อเท้าของเธอเพื่อสวมรองเท้าด้วยท่าทางต่ำต้อยราวกับสุนัข “ทิ้งเขาได้หรือเปล่า คุณไปกับผมเถอะนะ คุณคบกับผมก่อนเขาแท้ ๆ …”*“ข้าอยากดูดวงจันทร์ แต่กลับมองเห็นเป็นเจ้าได้ —— เฮอรอโดทัส” [ตัวละครพระเอกและนางเอกไม่ใช่ตัวละครที่เพอร์เฟค ไม่ใช่บทนิยายเอาใจที่นางเอกเป็นใหญ่ ตอนแรกเจ้าเหวินหัวสุนัขนิสัยทรามจนอยากฝังเขาลงดิน ต่อท้ายต่ำต้อยจนจมดิน เป็นสนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือดแบบใส่ไข่ ไม่ใช่นิยายที่เพียงอ่านไม่กี่ตอนก็จะคืนดีกัน แต่เราเน้นสั่งสอนผู้ชายนิสัยเสีย]
view moreJensen Packard abrió la puerta de su casa y entró.
Dejó caer el teléfono y las llaves sobre la mesa. Se quitó el traje y lo dejó en la silla más cercana. Luego se dirigió al bar... Tomó una botella de vino tinto y una copa. Después regresó a la sala y también las dejó sobre la mesa.
Fue a la cocina. Se dirigió directamente al refrigerador, sacó un cartón de jugo y se lo llevó a los labios. Bebió la mitad y lo volvió a guardar.
Fue a la puerta trasera. A través del cristal, miró hacia la noche oscura y, al cabo de un instante, oyó un movimiento repentino afuera, seguido de un rasguño frenético en la madera.
"Rufus". Abrió la puerta de golpe y un perro grande y gris irrumpió en la cocina en una ráfaga de aire frío.
"Hola, amigo", dijo. "Yo también te extrañé".
Jensen se agachó para acariciar al perro en la cabeza. "Tienes un aliento terrible, ¿lo sabías?". Le rascó la cabeza áspera al perro y se rió. «Y tú también eres un poco desaliñado. Si alguna vez esperas interesarle a ese pequinés del barrio, tendrás que hacer algo con tu aspecto». Calentó algo de comida para Rufus. Mientras Rufus comía, él cogió algo de comer de un armario. Luego regresó a la sala y se sentó. Se sirvió una copa de vino. Se la llevó a los labios, dio un largo trago y la dejó sobre la mesa.
Eran momentos como este los que le hacían desear saber cocinar, o al menos tener a alguien cerca que lo hiciera. Siempre decía que no necesitaba cocinero. Su hermana Elaine no vivía muy lejos. Su hermano Dillon también estaba cerca, aunque ahora tenía familia. Querían seguir juntos, como cuando eran niños, después de que sus padres murieran en un accidente. Además, a todos les encantaba el pueblo, así que se quedaron. Y por eso no había visto la necesidad de contratar a un cocinero. Bueno, ahora deseaba haberlo hecho... Lástima que no supiera cocinar. El suave sabor del vino aún le llegaba a la lengua, pero lo que realmente anhelaba eran sándwiches de ensalada de huevo.
No podía hacer nada al respecto, así que hizo lo único que podía hacer...
Se comió una bolsa entera de papas fritas con sabor a barbacoa.
Estaba cansado. Después de meses de trabajo incansable, su edificio, "Crimson Bay", estaba listo. Estaba feliz, pero muy cansado. Su teléfono, sobre la mesa de cristal, vibró. Lo ignoró.
No tenía ganas de trabajar más ese día. Y estaba seguro de que el mensaje era sobre trabajo. ¿De qué otra cosa podría tratarse? Estaba cansado y ahora mismo iba a descansar. Después de tanto trabajo, se lo merecía. Revisaría el mensaje mañana. De quien fuera.
Salió de la sala. Necesitaba ducharse. Pero no creía tener fuerzas para entrar al baño. Así que ni siquiera se molestó en ducharse.
En vez de eso, fue directamente al dormitorio. Se tumbó en la cama.
Se quedó dormido.
———————————————
Katherine Kavell miraba fijamente su teléfono.
Había pasado una hora desde que había enviado ese mensaje... Y aún no había recibido respuesta. Empezó a pasearse por la sala. Empezó a arrepentirse de lo que había hecho. Quizás enviar ese mensaje no había sido tan buena idea.
Suspiró. Le había costado horas... En realidad, días, decidirse a enviar ese mensaje.
Todo era culpa de Jon, pensó. Era su estúpida idea, una auténtica pesadilla. A él se le ocurrió mandarle un mensaje a Jensen. Jensen Packard... A quien no había visto en años... Cinco años, para ser exactos. Ni siquiera habían hablado... En cinco malditos años. Y ella le acababa de mandar un mensaje... pidiéndole que almorzaran juntos la semana que viene. Como si nada hubiera pasado entre ellos. Como si hubieran seguido siendo amigos estos últimos años. Como si hubieran mantenido el contacto.
Sinceramente, le sorprendería que le respondiera. De hecho, ni siquiera lo esperaba. Y, sin embargo, el hecho de que hubiera hecho exactamente lo que ella esperaba la molestaba mucho.
Había dejado que su hermano Jonathan la convenciera. No debería haberlo hecho. Ahora se daba cuenta.
"Confía en mí", había dicho Jon. "El nuevo edificio de Jensen va a ser perfecto para ti. Tienes que verlo, cariño, es increíble".
"¿Estás seguro de que es una buena idea?", había preguntado ella. "Considerando cómo terminaron las cosas entre nosotros..."
"Tranquila", respondió Jon. "Eso fue hace cinco años... en realidad no pasó nada. Ustedes fueron los que armaron un escándalo. Seguro que no será un problema".
Claro que pensaría eso. Él y Jensen eran amigos desde siempre. Y por eso ella se había dejado convencer. Katherine volvió a mirar su teléfono. Seguía sin respuesta. Estaba furiosa... Con Jensen por no contestar... Consigo misma por hacerle caso a Jon y con Jon por tener una idea tan estúpida.
Iba a tener que gritarle a alguien. Y ese alguien iba a ser Jon. De verdad que iba a recibir su merecido. Sabía que él solo intentaba ayudarla. Pero su ayuda la hacía quedar como una tonta y sentirse fatal consigo misma. Quería gritarle a la almohada.
Un ruido en el pasillo interrumpió sus pensamientos. Se giró.
Su hijo de ocho años, Timothy, estaba en la puerta.
"Hola, mamá", dijo.
—Hola, cariño —respondió ella—. ¿Por qué estás despierto?... Deberías estar durmiendo.
—Oí un ruido... Me despertó —dijo Tim, rascándose una pierna con la otra.
—Ah... Entonces debo ser yo —dijo Katherine—. Siento haberte despertado... Pero tienes que volver a dormir, cariño.
Él frunció el ceño. —¿Por qué estás despierta, mamá? ¿Pasa algo?
—No, en realidad no... Solo estaba esperando un mensaje... O una llamada... No sé qué esperaba... Pero está bien. No es nada.
—¿Se trata de que nos mudemos?... No vas a cambiar de opinión ahora... ¿Verdad?... Sabes que quiero que vivamos cerca del tío Jon.
Katherine sonrió. —Sí... Lo sé... Y no... No voy a cambiar de opinión... Así que vamos a volver a la cama.
พอแม่โหลวก็ได้ยินเสียงพ่อโหลวกลับมา จากนั้นเธอก็นำอาหารจานสุดท้ายมาเสิร์ฟที่โต๊ะ“งั้นก็มากินข้าวกันเถอะ วันนี้เย่ว่เยว่พาเหยียนโจวกลับมาด้วย เธอไม่ได้บอกเราล่วงหน้า พวกเราเลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้ เลยมีแค่อาหารทำเองที่บ้าน ไม่รู้ว่าเหยียนโจวจะทานได้หรือเปล่า? ”เหวินเหยียนโจวลุกขึ้นยืน เหลือบมองใบหน้าซีดเซียวของพ่อโหลว และกระซิบเบา ๆ “เป็นผมที่ไม่ได้บอกเย่ว่เยว่ล่วงหน้าว่าผมจะอยู่ต่อ เธอถึงไม่ได้บอกกับทุกคน ไม่โทษเธอหรอกครับ”แม่ยายมองดูลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งชอบเขามากขึ้น แม่โหลวไม่ได้มีความสุขขนาดนี้มานานแล้ว มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเธอ เธอแสร้งดุออกไป “เหยียนโจว เธอก็อย่าให้ท้ายเยว่เยว่มากเกินไปสิ”แต่หลังจากที่พูดจบ เขาก็ปกป้องเธอ “แต่เยว่เยว่ของเราเป็นคนที่มีเหตุผลที่สุด ต่อให้ตามใจก็ไม่เป็นไรหรอกครับ”มุมปากของโหลวฉางเยว่โค้งงอขึ้นทุกคนมานั่งที่โต๊ะด้วยกัน แม่โหลวตักซุปเสิร์ฟให้เหวินเหยียนโจวก่อน จากนั้นจึงใช้ตะเกียบคีบผักใส่ในชามของเขา“เหยียนโจว ลองซุปปลาหน่อไม้เหลืองฤดูหนาวดูสิ หน่อไม้นั่นปลูกเองเชียวนะ ปลาก็เป็นของเพื่อนบ้านที่ไปจับมาจากทะเล”“แล้วก็ยังมีหมูเปรี้ยวหวานสั
จนถึงตอนนี้โหลวฉางเยว่ก็ยังไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างไป๋โหยวกับเขาอย่างถ่องแท้ เธอเหลือบมองเขา และอดไม่ได้ที่จะเริ่มคิดผู้ชายน่ะนะ ไม่ได้ “ไร้เดียงสา” ขนาดนั้น โดยเฉพาะผู้ชายอย่างเหวินเหยียนโจว ผู้หญิงสนใจเขาหรือเปล่า เขาก็สามารถมองออกได้ง่าย ๆเหวินเหยียนโจวรู้อยู่แล้วว่าไป๋โหยวชอบเขา แล้วเขาก็ยังตกลงที่จะให้เธอมาอยู่เคียงข้างเขาอีก นั่นก็เป็นเหมือนคำตอบรับโดยปริยายว่าเขายอมรับความรู้สึกของเธอแล้วไม่ใช่หรือไง?พอมาคิดรวมกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันส่งท้ายปีเก่าปีที่แล้ว ก็มีความคิดเห็นที่เกี่ยวกับเธอขึ้นมา เขาเย็นชาใส่เธอตลอด ดังนั้นที่เขาเก็บไป๋โหยวไว้ ไม่ใช่แค่เพราะว่าอยากจะทำให้เธอโกรธ แต่วางแผนที่จะทำให้ “เปลี่ยนใจ” ด้วยสินะ?โหลวฉางเยว่พูดด้วยความรำคาญ “แม่ของคุณชอบไป๋โหยวมากเลยเหรอคะ? เธอยังอยากให้คุณแต่งงานกับไป๋โหยวด้วยใช่ไหม? เนี่ยเหลียนอี้เคยบอกฉันว่าท่านประธานใหญ่เหวินยอมรับไป๋โหยวแล้วด้วย แต่เพราะด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาก็ปฏิเสธกะทันหัน เป็นเพราะว่าท่านประธานใหญ่เหวินรู้เรื่องเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างไป๋โหยวกับแม่ของคุณรึเปล่าคะ? ”แม้ว่าโหลวฉางเยว่จะไม่ค่อยรู้เรื่องคร
ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว แต่พ่อโหลวก็ยังไม่กลับมา พี่เลี้ยงจึงออกไปตามหาเขาเดิมทีโหลวฉางเยว่ต้องการช่วยแม่โหลววางจานและตะเกียบ แต่แม่โหลวก็ให้เธอไปอยู่เป็นเพื่อนเหวินเหยียนโจว เพราะเธอกลัวว่าลูกเขยคนจะอึดอัดถ้าต้องนั่งอยู่คนเดียว......จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไง? ต่อให้ฟ้าจะถล่ม ประธานเหวินก็ยังคงมั่นคงไม่ขยับเขยื้อนอยู่ดีแต่ยังไงโหลวฉางเยว่ยังคงเดินไปหาเขาเหวินเหยียนโจวอยู่บนโซฟาสำหรับสองคน เดิมทีเธอต้องการนั่งบนโซฟาเดี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ แต่ประธานเหวินดึงเธอเข้ามานั่งกับเขาเขากระซิบข้างหูเธอ “คุณพูดอะไรกับแม่ของคุณบ้าง? ”หูของโหลวฉางเยว่ไวต่อความรู้สึกมาก เธอก็กระตุกตัวหลบอยู่ครู่หนึ่ง “ก็ไม่ได้พูดอะไรหนิคะ”“ไม่พูดงั้นเหรอ แล้ววทำไมท่าทีที่เธอมีต่อผมถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้? ” เหวินเหยียนโจวบีบนิ้วของเธอ “คุณคิดว่าผมดูไม่ออกเหรอ? เมื่อกี้เธอไม่ค่อยพอใจผมเท่าไหร่ แล้วผมมีอะไรที่ทำให้แม่ยายไม่พอใจเหรอ? ”ความมั่นใจของประธานเหวินก็มาจากสภาพที่เหนือกว่าของเขา แต่ตราบใดที่พ่อแม่ไม่ขายลูกกิน สิ่งแรกที่พวกเขาจะพิจารณาเมื่อลูกจะแต่งงานก็คืออุปนิสัยของอีกฝ่ายการแสดงออกของโหลวฉางเยว่ยังคง
แม่โหลวไม่ใช่คนโง่ แม้ว่าเหวินเหยียนโจวจะตอบด้วยท่าทีนอบน้อม แต่เธอก็มองออก ด้วยลักษณะท่าทางและนิสัยของเหวินเหยียนโจว คงไม่ใช่แค่มี “เงินเล็กน้อย” ถึงสามารถเลี้ยงเขามาได้แน่ ๆ “งั้นก็ดีมาก ดีแล้วล่ะ พวกลูกคบกันมาสามปี สิ่งที่ควรจะเรียนรู้ก็น่าจะเรียนรู้กันมาหมดแล้ว แม่เองก็ไม่มีอะไรที่จะต้องถามอีกแล้วล่ะ”เหวินเหยียนโจวไม่ชอบพูดอ้อมค้อม จู่ ๆ เขาก็จับมือโหลวฉางเยว่ “เมื่อกี้ผมเพิ่งขอเยว่เยว่แต่งงานครับ และเธอก็ตอบตกลงแล้วด้วย”โหลวฉางเยว่มองไปที่แม่ของโหลวโดยไม่รู้ตัวใบหน้าของแม่โหลวเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอไม่ได้มีความสุขมากนัก เธอฝืนยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ จะเร่งรีบขนาดนี้ได้ยังไง พวกเรายังไม่ได้รู้จักเธอมากขนาดนั้นเลย เราเองก็ไม่เคยพบพ่อแม่ของเธอด้วย อย่างน้อยก็ควรจะหาเวลา ให้พวกเราทั้งสองตระกูลได้พูดคุยกันและปรึกษาหารือกันหน่อย”เหวินเหยียนโจวหยิบถ้วยชาขึ้นมา แต่เขาแค่เอามันมาใกล้จมูกแล้วดมกลิ่น เขาไม่ได้ดื่มมัน จากนั้นก็วางมันกลับไปที่เดิม สีหน้าเขาดูไม่ใส่ใจโหลวฉางเยว่รู้จักเขาดี เขารู้สึกว่าชาราคาถูกเกินไป เกินกว่าที่เขาจะเอาเข้าปากได้ และคำพูดเหล่า
ระยะทางไม่ได้ไกลมากนัก ไม่นานก็มาถึงประตูชุมชน โหลวฉางเยว่ลงจากรถเดินเข้าไปในชุมชนทันทีลู่ไจ่เย่รู้สึกจริง ๆ ว่าเธอกำลังจะไปฆ่าคน เขาจึงติดตามเธอไปโดยไม่ลังเลโหลวฉางเยว่ไม่สนใจเขา และเดินตรงไปที่ประตูบ้านไป๋โหยวอย่างไรก็ตาม เธอเห็นว่าคนที่รออยู่ที่ประตูคือเหวินเหยียนโจวโหลวฉางเยว่มีลางสังหรณ์ที่แย่ม
โหลวฉางเยว่ทั้งโกรธทั้งโมโห เธอกัดฟันและพูดว่า "ที่มาหาฉัน ก็เพื่อ เพื่อสิ่งนี้เหรอ?"เธอเหมือนโดนอะไรปะทะเข้าที่หัว จู่ ๆ ก็คิดได้ว่า นี่เป็นวิธีใหม่ของเขาใช่ไหม?เขาเคย "เสพติดการนอน" กับเธอมาก่อน ใช้กำลังแย่งชิงเธอมา และบังคับให้เธออยู่กับเขา ตอนนี้เขาเปลี่ยนมาใช้แผนการที่อ่อนโยนเหรอ? ไม่ใช่ว่าเธอถ
แม่ลูกเดินด้วยกันบนถนนหินกรวดในหมู่บ้านโหลวฉางเยว่เดินไปด้วยคุยกับเธอไปด้วย แน่นอนว่า เป็นข่าวดีไม่ใช่ข่าวร้ายพอแม่โหลวมีความสุข ท่าทีของเธอก็ผ่อนคลายกว่าปกติ ยังบอกโหลวฉางเยว่ว่า "พ่อลูกจะไปฝังเข็ม เราจะพาพ่อลูกกลับบ้านทีหลัง" "ได้ค่ะ"เมื่อเดือนที่แล้ว พ่อโหลวได้รับการรักษาด้วยการฝังเข็มเพื่อรักษาอ
“จะยืมห้องของคุณทํางาน” เหวินเหยียนโจวเดินไปหาเธอ “มือ ยื่นออกมา”ห้องชุดชั้นบนสุดที่เขาอาศัยอยู่ ความเร็วอินเทอร์เน็ตห้องของธอเร็วกว่า เขามีธุระอะไรก็ต้องทําที่ห้องของเธอ... โหลวฉางเยว่ยื่นมือออกมาอย่างลังเลเขาทิ้งเม็ดยาสีขาวสองเม็ดไว้“ยานอนหลับ กินแล้วนอนเลยนะ”โหลวฉางเยว่จับมือแน่น “ฉันจะนอนแล้ว...




![พิศวาสรักลูกหนี้ [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

Mga Ratings
RebyuMore