บอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน

บอสเหวินรีบตามเร็ว! คุณภรรยาค่าตัวสามหมื่นล้าน

Oleh:  ถานฉีTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
8.38
42 Peringkat. 42 Ulasan-ulasan
418Bab
60.3KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

[เลขา VS ท่านประธาน คู่รักคู่แค้น สนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือด]ตอนที่โหลวฉางเยว่รักเหวินเหยียนโจวจนเกือบทิ้งชีวิตของตัวเอง ในสายตาของเหวินเหยียนโจว เธอกลับเป็นเพียงของตายที่ไม่มีวันจากเขาไปเท่านั้นเพราะงั้น เธอจึงไม่รักเขาแล้วเหวินเหยียนโจวไม่ชอบที่โหลวฉางเยว่เป็นคนไม่ค่อยพูดและมีเหตุผลมากเกินไป ไม่รู้จักพึ่งพาคนอื่น ต่อมาความปรารถนาของเขาถูกเติมเต็ม เขาได้เห็นความอ่อนโยนและ “ดวงตาที่เต็มเปี่ยมดวงดารา” ในตัวเธอแต่ไม่ใช่กับเขาวันที่เธอแต่งงาน โหลวฉางเยว่นั่งอยู่บนเตียง ขณะที่กำลังมองเจ้าบ่าวและเพื่อนเจ้าบ่าวมองหารองเท้าแต่งงานที่ซ่อนอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ในสถานการณ์อันครึกครื้น เหวินเหยียนโจวปรากฎตัวออกมาจากไหนไม่รู้เขาคุกเข่าลงข้างเท้าของเธอ ก่อนจะจับข้อเท้าของเธอเพื่อสวมรองเท้าด้วยท่าทางต่ำต้อยราวกับสุนัข “ทิ้งเขาได้หรือเปล่า คุณไปกับผมเถอะนะ คุณคบกับผมก่อนเขาแท้ ๆ …”*“ข้าอยากดูดวงจันทร์ แต่กลับมองเห็นเป็นเจ้าได้ —— เฮอรอโดทัส” [ตัวละครพระเอกและนางเอกไม่ใช่ตัวละครที่เพอร์เฟค ไม่ใช่บทนิยายเอาใจที่นางเอกเป็นใหญ่ ตอนแรกเจ้าเหวินหัวสุนัขนิสัยทรามจนอยากฝังเขาลงดิน ต่อท้ายต่ำต้อยจนจมดิน เป็นสนามไล่ล่าคุณภรรยาสุดดุเดือดแบบใส่ไข่ ไม่ใช่นิยายที่เพียงอ่านไม่กี่ตอนก็จะคืนดีกัน แต่เราเน้นสั่งสอนผู้ชายนิสัยเสีย]

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

استغرق الأمر أقل من ساعتين. ساعتان فقط كانتا كل ما تطلبه الأمر لهدم جدار التحفظ والحذر الذي قضت إيفلين سنوات في بنائه. كانت، المعروفة بين أصدقائها بـ "الفتاة الطيبة"—تلك التي تعيش وفقاً للقواعد ولم تختبر سوى علاقة عاطفية واحدة باهتة في حياتها—تقف الآن عند عتبة لم تعتقد أبداً أنها ستعبرها. كانت أمام باب غرفة في فندق فاخر مع رجل لم تكن تعرفه حتى منذ مئة وعشرين دقيقة كاملة.

والجزء الأسوأ في كل ذلك؟ لم تكن الفكرة فكرته. بل كانت دعوتها اليائسة الخاصة—صرخة طائشة ولدت من أعماق كبريائها الجريح. كانت لحظة جنون مؤقت جعلت فيها الغضب يعمي بصيرتها. "لا بد أنني فقدت صوابي"، هجست لنفسها وهي تتابع انعكاس صورتها في مرآة المصعد المصقولة. شعرت برغبة محمومة في صفْع نفسها أو ربما تمزيق شعرها المصفف بعناية والفرار عبر مخرج الطوارئ. لكن كبرياءها وقف حارساً ليمنعها من التراجع.

وعندما التقت عيناه بعينيها في المرآة، رأت نظراته الثاقبة التي لم تفارق وجهها ولا لثانية واحدة، كأنه كان يقرأ صراعها الداخلي ككتاب مفتوح. أجبرت إيفلين شفتيها على رسم ابتسامة واثقة، تليق بامرأة مطلعة على فنون الإغواء. غير أن الحقيقة المريرة كانت أن زوايا فمها كانت ترتجف بوضوح، فاضحة كل ذرة من رعبها.

راقب سيلاس هذا الانهيار الصامت بشعور خفي بالمتعة. رأى كيف كانت أصابعها متشابكة بقوة وكيف كانت أطرافها ترتجف رغم محاولاتها اليائسة للثبات. تساءل: "هل تنوي امرأة شديدة الهشاشة هذه حقاً المضي قدماً في هذه اللعبة؟". كافح لكبح ضحكة ساخرة كادت تفلته، محنياً رأسه قليلاً ومتظاهراً بانشغاله بالضغط على زر الطابق الأخير ليخفي الابتسامة الماكرة التي تسللت إلى شفتيه.

خطا سيلاس نحو الغرفة بخطوات واثقة، ممسكاً بطاقة المفتاح المعدنية التي كانت تلمع تحت أضواء الممر الخافتة. وكان يختلس النظر إليها بين الحين والآخر، متوقعاً في قرارة نفسه أن تستدير وتهرب كأرنب محاصر. وحين وقفا أخيراً أمام الباب، خيم صمت ثقيل لم يكسره سوى صوت تنفسها المتقطع.

"أتريدين الدخول حقاً؟" سأل بصوت عميق يحمل تحذيراً مبطناً لم تستطع تجاهله. "تذكري يا آنسة إيفلين... بمجرد أن نعبر هذه العتبة، لا رجعة للوراء. هل أنت مستعدة لدفع الثمن؟"

تأرجحت نظرات إيفلين المترددة بين الباب المغلق وعينيه اللتين تشبهان ليل نيويورك المضطرب. بلعت ريقها بصعوبة، بينما كان قلبها يخفق كطبل حرب داخل صدرها. نطق صوتها المرتجف: "...نعم"، وكأنها تلقي بنفسها من فوق جرف شديد الانحدار.

مال سيلاس فجأة، واقترب من أذنها لدرجة أنها شعرت بدفء أنفاسه على بشرتها الباردة. تضيقت عيناه بمزيج من الدهشة والانتصار البارد، وهمس بصوت منخفض أرسل قشعريرة في جسدها بأكمله: "لقد حذرتك بوضوح... واخترتِ الامتثال. لا تلومي أحداً سوى نفسك من الآن فصاعداً."

لم تجد في نفسها قوة للرد سوى إيماءة بسيطة. امتلأت عيناها الواسعتان بالخوف، ومع ذلك لم تتحرك من مكانها. وبصوت "طقطقة" معدنية حادة، انفتح القفل. وفي تلك اللحظة، شعرت بذراعه القوية تلتف حول خصرها، وتجذبها إلى داخل الغرفة قبل أن يُغلق الباب بقوة، ليجعلهما بمنأى عن بقية العالم.

وقبل أن تتمكن من التقاط أنفاسها أو إدراك هواء الغرفة البارد، انقض سيلاس على شفتيها بقبلة جامحة—قبلة حملت كل الشغف المكبوت وهيمنة حضوره. ضغط على شفتيها الصغيرتين الممتلئتين بقوة جعلت رؤيتها تغيم، وكأن الأرض تتكشف وتتحرك من تحت قدميها. نجحت إيفلين في إمالة رأسها لثانية خاطفة لالتقاط بعض الهواء، وهمست بصوت لاهث: "انتظر... لحظة واحدة فقط."

رفعت نظراتها وهي في حالة ذهول، لتصطدم بنظراته. لم يكن هذا هو سيلاس الذي قابلته قبل لحظات؛ بل كان وحشاً يلهث، وقد غشيت عيناه رغبة خام. فرّق شفتيه القانيتين ببطء وسأل بصوت خشن وعميق كالهدير: "لماذا؟ أتريدينني أن أكون بطيئاً... ولطيفاً؟"

مد يده نحو وجهه، بينما كانت أطراف أصابعه الطويلة تلامس وجنتها برقة شديدة. في تلك اللحظة، أحاطت بها رائحة عطره الخشبي البارد—عطر ذو عبير ذكوري قوي تذكّرت به غابة في فصل الشتاء. وهمس وهو ينزلق بيده ببطء نحو رقبتها: "إذن... سأفعل ذلك من أجلك. سأجعلك تتذوقين كل ثانية من هذا الخطأ... ببطء شديد."

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Peringkat

10
86%(36)
9
0%(0)
8
0%(0)
7
0%(0)
6
0%(0)
5
0%(0)
4
0%(0)
3
2%(1)
2
12%(5)
1
0%(0)
8.38 / 10.0
42 Peringkat · 42 Ulasan-ulasan
Tulis Ulasan

Ulasan-ulasanLebih banyak

Lchin Phumromsai
Lchin Phumromsai
นอกจากแปลไม่รู้เรื่องแล้ว ยังอัพซ้ำตอนด้วย เนื้อเรื่องหายไปจนงงว่าตกลงอีไป๋มันเป็นมายังไง
2026-08-14 09:54:26
0
0
Lchin Phumromsai
Lchin Phumromsai
แปลเหี้ยมาก อ่านบรรทัดละไม่ต่ำกว่า3รอบ
2026-08-14 09:52:17
0
0
Sam Sung
Sam Sung
จบแบบนี้ต่อไปอย่าแต่งเลย สงสารคนอ่านเถอะเสียตังค์ตั้งเยอะ
2025-02-13 23:12:06
0
0
Sam Sung
Sam Sung
จบแบบไม่คลี่คลายหลายตอน อย่างแรกๆเหินก่างนอ.หลังจากรับยัยไป๋มาข้าวกายประเคนปกป้องทุกอย่าง ปาดยอกเพราะแม่ชอบยัยำป๋สีไวโอลีนก็ตามแต่ไม่น่าจะทำเกมือนเป็นคู่รักซะ ต่อมาทำไมพ่อนอ.ไม่ให้แต่งงาน ตาโจว ทำไรลับหลัวรอ.
2025-02-13 23:10:30
0
0
Liew Tatsanaviriyaporn
Liew Tatsanaviriyaporn
จบยังไงเนี่ยงง
2025-01-23 08:50:24
1
0
418 Bab
บทที่ 1
จนถึงกระทั่งทำการผ่าตัดขูดมดลูกเสร็จจนโดนเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด โหลวฉางเยว่ยังไม่ได้สติคืนจากการท้องโดยไม่คาดคิดและยังแท้งโดยไม่คาดคิดพยาบาลเข็นเธอกลับไปที่วอร์ดผู้ป่วยเพื่อลงทะเบียนเข้ารับการรักษา “โหลวฉางเยว่ เตียง 1703 ญาติของคุณอยู่ไหมคะ?”โหลวฉางเยว่มองดูเพดานสีขาวสะอาด การมองเห็นเลือนลางและเธอไม่ได้ยินเสียงพูดของพยาบาลพยาบาลพูดซ้ำอีกครั้ง “โหลวฉางเยว่ ญาติของคุณล่ะคะ?”พยาบาลอีกคนหนึ่งที่กำลังจัดขวดยาอยู่รีบหันกลับมาบอกว่า “ส่งให้ฉันเถอะ ฉันกรอกเองค่ะ ตอนที่รถฉุกเฉินส่งตัวมา เธอเอาบัตรประชาชนกับบัตรธนาคารให้ฉันแล้วบอกว่าลงทะเบียนกับหักเงินได้เลย เธอไม่มี……”ริมฝีปากของโหลวฉางเยว่ขยับเล็กน้อยเพื่อพูดต่อคำของพยาบาล“ฉันไม่มีญาติค่ะ”กลิ่นของยาฆ่าเชื้อเข้าสู่จมูกของเธอก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ขดตัว เรื่องการสูญเสียลูกเริ่มบาดลึกลงในใจขึ้นเรื่อย ๆ เธอสูดลมหายใจเข้าก่อนจะถอนหายใจออก จากนั้นจู่ ๆ น้ำตาก็ไหลรินออกจากดวงตาของเธอเธอไม่มีลูกแล้วการผ่าตัดขูดมดลูกทำร้ายร่างกายมาก โหลวฉางเยว่นอนอยู่ที่โรงพยาบาลคนเดียวสามวันจนเข้าวันที่สี่ ในที่สุดเหวินเหยียนโจวก็โทรหาเธอ “เลขาโหลว ขา
Baca selengkapnya
บทที่ 2
หลังจากการดื่มเหล้าจบลง โหลวฉางเยว่ก็น้อมส่งแขกแต่ละคนขึ้นรถ จากนั้นเธอก็ยืนอิงตัวเข้ากับเสาไฟฟ้าข้างทาง รู้สึกราวกับทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ บอกไม่ถูกเลยว่าอวัยวะใดของเธอกันแน่ที่กำลังบีบรัดด้วยความเจ็บปวดลิปสติกของเธอหลุดออกหมดเผยเพียงริมฝีปากที่มีสีราวขาดเลือดคนขับรถของเหวินเหยียนโจวมองเห็นความผิดปกติของเธอ เขารู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเหวินเหยียนโจวกับโหลวฉางเยว่ เขาจึงรีบเอ่ยปาก “เลขาโหลว ท่านจะขึ้นรถก่อนไหมครับ?”โหลวฉางเยว่พยักหน้า ก่อนจะค่อย ๆ นั่งที่เบาะหลัง หลังจากนั้นประตูรถก็ถูกเปิดออก เหวินเหยียนโจวกับผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่ข้างรถด้วยท่าทางราวกับจะขึ้นมาบนรถด้วยกัน แต่คิดไม่ถึงว่าโหลวฉางเยว่เองก็อยู่ด้วยเหวินเหยียนโจวขมวดคิ้ว ก่อนจะเริ่มโทษว่าเธอมายึดที่เด็กสาวรีบเปิดประตูผู้โดยสารแล้วพูดขึ้นเสียงเบา “ประธานเหวิน ฉันนั่งที่นั่งข้างคนขับก็ได้ค่ะ”เหวินเหยียนโจวปิดประตูรถเสียงดังปังก่อนจะพูด “ส่งไป๋โหยวกลับบ้านก่อน”โหลวฉางเยว่หลับตาลงพร้อมร่างกายที่รู้สึกไร้เรี่ยวแรง หลังจากแท้งลูกเป็นวันที่สี่ก็ต้องมาดื่มเหล้า ช่างทำร้ายร่างกายจริง ๆรถขับไปจนถึงหมู่บ้านขนาดเล็กแล
Baca selengkapnya
บทที่ 3
พวกเขาไปที่ห้องอาบน้ำ ในขณะนั้นฝักบัวกำลังเปิดอยู่ ราวกับฝนตกโปรยปรายเมื่อถูกเหวินเหยียนโจวกดลง โหลวฉางเยว่ก็เกิดสำลักโดยไม่ทันระวัง ทำให้เธอเกิดนึกถึงตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกเมื่อสามปีก่อนวันนั้นเองก็เป็นวันฝนตกเดิมทีครอบครัวของเธอเปิดร้านขายของชำ ไม่ถือว่าร่ำรวยแต่ก็ไม่ขัดสน สมาชิกห้าคนของครอบครัวก็อยู่กันอย่างสงบสุขแต่ใครจะคาดคิดว่าพ่อของเธอจะถูกหลอก เขาถูกหลอกเป็นจำนวนเงินมากถึงยี่สิบห้าล้านบาท พวกเขาขายร้านขายของชำทิ้ง ขายบ้าน ขายทุกอย่างที่สามารถขายได้ในบ้าน แต่ยังขาดอีกสิบห้าล้านบาทในตอนที่จนตรอกนั้นเอง คนที่วางแผนหลอกทำให้เหตุการณ์มาถึงสุดขอบเหว จะใช้เธอขัดดอกและพ่อกับแม่ของเธอก็ตกลงเธอหนีออกมาในคืนวันฝนตก เสียงมอเตอร์ไซค์ที่ขับตามมาด้านหลังดังมาก ราวกับอสูรที่กำลังหยอกล้อเหยื่อที่อ่อนแอ เธอวิ่งจนรองเท้าหายวิ่งจนผมเผ้ากระเซิง เบื้องหน้ามีแต่ความมืดมิด มองไม่เห็นแสงแม้แต่น้อยเธอล้มลงบนพื้น มอเตอร์ไซค์หลายคันขับมาล้อมเธอเอาไว้ และในตอนที่เธอคิดว่าชีวิตของเธอจะจบลงแบบนั้น รถยนต์คันหนึ่งก็มาจอดตรงหน้าเธอเธอเงยหน้าขึ้นมองเห็นประตูรถเปิดออก รองเท้าหนังที่ขัดจนเงาเ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
โหลวฉางเยว่ถามกลับ “ประธานเหวินต้องการให้ฉันอธิบายอะไรคะ?”“ทำไมต้องไล่เธอออก” โหลวฉางเยว่กล่าวตามความจริง “สัญญากับวอร์เนอร์เธอเป็นคนทำค่ะ แล้วมีจุดทศนิยมผิด โชคดีที่ลูกค้ากับเรามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ดังนั้นจึงไม่ดำเนินการเอาผิดต่อไป ตามข้อบังคับของบริษัทหากพนักงานใหม่ทำผิดพลาดร้ายแรงอันเป็นเหตุทำลายผลประโยชน์ของบริษัท สามารถถูกไล่ออกและสงวนสิทธิ์ในการดำเนินคดีรับผิดได้ค่ะ”เมื่อไป๋โหยวได้ฟังสีหน้าก็ซีดเผือด เธอทั้งกลัวและเครียดมาก “ฉัน ฉันไม่รอบคอบเองค่ะ ขอโทษนะคะ……” เหวินเหยียนโจวมองดูเธอ สายตาแสดงออกถึงความเป็นกังวล จากนั้นเขาก็พูดกับโหลวฉางเยว่ “เอกสาร”โหลวฉางเยว่วางเอกสารลงเหวินเหยียนโจวเปิดไปหน้าสุดท้ายและมองดูเล็กน้อยก่อนจะทิ้งเอกสารลงบนโต๊ะ “วันที่นี้เป็นวันที่เธอโดดงาน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอโดดงานไล่เหตุผล สัญญาฉบับนี้ คงไม่ต้องให้ไป๋โหยวที่เพิ่งเข้างานมาทำหรอก”โหลวฉางเยว่รู้สึกถึงความเหลวไหล “ความหมายของประธานเหวิน โทษฉันเหรอคะ?”“คุณเป็นหัวหน้าเลขานุการ และผู้นำที่รับผิดชอบสำนักงานเลขานุการ หากลูกน้องของคุณทำผิด จะให้โทษใครถ้าไม่ใช่คุณ?” ท่าทางของเหวินเหยียนโจวช
Baca selengkapnya
บทที่ 5
โหลฉางเยว่กลับไปที่บ้านเช่าเพื่อเก็บสัมภาระ“เยว่เยว่กลับมาแล้วเหรอ? ฉันยังคิดอยู่เลยนะว่าถ้าวันนี้เธอไม่กลับมาอีก ฉันจะต้องตามหาเธอกลับมา ต่อให้ฉันต้องไปหาทีละโรงพยาบาลก็เถอะ”“อือ ไม่เป็นไรแล้วล่ะ”เฉียวซีซี รูมเมทของโหลวฉางเยว่ และก็เป็นรูมเมทสมัยมหาลัยของเธอด้วย ทั้งคู่อยู่ด้วยกันมาร่วมหกเจ็ดปีแล้ว และความสัมพันธ์ของพวกเธอก็ดีมากไปนอนโรงพยาบาลอยู่หลายวัน มีแค่เธอเท่านั้นที่เป็นห่วงโหลวฉางเยว่จากใจจริง แต่ว่าโหลวฉางเยว่ไม่ได้บอกความจริงเธอ บอกแค่ตัวเองป่วยเท่านั้น และก็ไม่ให้เธอมาเยี่ยมตามหาด้วยเฉียวซีซีเปลี่ยนรองเท้าสลิปเปอร์ก่อนจะเดินมาหน้าประตูห้องของเธอ แล้วเธอก็เห็นโหลวฉางเยว่ที่นั่งพับผ้าอยู่บนพื้น“เธอจะไปดูงานต่างเมืองอีกแล้วเหรอ? เพิ่งหายป่วยก็จะไปอีกแล้ว ร่างกายเธอไหวเหรอ? อิตาเหวินเหยียนโจวผู้ชายหัวสุนัขนั่นชั่ว ทำไมถึงเลวขนาดนี้นะช้าขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ เอาแต่ทรมานเธออยู่นั่น!”เฉียวซีซีรู้ความสัมพันธ์ของเธอกับเหวินเหยียนโจว และเธอก็ไม่ค่อยถูกชะตาเหวินเหยียนโจวมาตลอดโหลวฉางเยว่ไม่รู้ว่าเธอไปครั้งนี้ต้องใช้เวลานานแค่ไหน เธอจึงบอกความจริงไปว่า “ฉันถูกส่งไปดูงาน
Baca selengkapnya
บทที่ 6
เพื่อนร่วมงานตั้งใจวางแผนให้เธอ “ฉางเยว่ เธอเคยคิดไหม? สัญญาจ้างงานของเธอ อีกหนึ่งเดือนก็หมดสัญญาแล้ว ถ้ากลับมาไม่ได้ ประธานเหวินอาจจะไม่ต่อสัญญาให้เธอนะ หมดสัญญาก็ปลดอัตโนมัติ พูดอีกแบบก็คือ ถึงจะสิ้นสุดสัญญาการจ้าง เธอก็ต้องกลับที่บริษัทหลักค่อยจบ แบบนี้ประวัติเธอถึงจะสวยนะ”โหลวฉางเยว่แม้จะไม่ได้คิดสิ่งนี้ แต่ก็คิดว่าตัวเองควรไปดูกับตาวันที่เหวินเหยียนโจวมาที่สาขาย่อยบริษัท เธอตั้งใจแต่งหน้าอย่างดี สวมใส่ชุดเดรสสีขาว รออยู่ที่หน้าประตูบริษัทหลังจากนั้นสิบนาที รถเก๋งสามคันขับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จอดอยู่นิ่ง ๆ ตรงข้างล่างบันไดประตูรถเปิดออก เหวินเหยียนโจวลงจากรถมาก่อน โหลวฉางเยว่ยังไม่ทันยิ้มมุมปาก ต่อมาก็เห็นอีกคนหนึ่งลงมาจากประตูรถอีกฝั่งหนึ่งไป๋โหยวสิบปากพูดไม่เท่าตาเห็น เหวินเหยียนโจวไปที่ไหนก็พาเธอไปด้วยจริง ๆขาเธอชะงักไปสักพัก ก็ยังเดินเข้าไปต่อแล้วเรียกอย่างเคารพ “ประธานเหวิน”สายตาเหวินเหยียนโจวตกอยู่บนตัวเธอ เขาไม่ได้ตอบเธอ แต่เดินก้าวไปที่บันได เข้าไปที่บริษัทพร้อมผู้จัดการสำนักงานใหญ่โหลวฉางเยว่มองดูเบื้องหลังของเขา เขาชอบใส่ชุดสูทสีดำมาตลอด เสื้อผ้าสั่งตัดเหม
Baca selengkapnya
บทที่ 7
ประตูห้องประชุมถูกล็อก มาเกือบหนึ่งชั่วโมง โหลวฉางเยว่ให้ทิชชู เปียกแอลกอฮอล์จำนวนหลายแผ่นเช็ดโต๊ะประชุมให้สะอาดจัดเก็บเสร็จแล้ว เธอหันหลัง เห็นเหวินเหยียนโจวกลับสู่สภาพที่เสื้อเป็นระเบียบ และเย่อหยิ่งสูงส่ง เพียงแค่ตั้งใจมอง ถึงจะเห็นความยับเล็กน้อยบนเสื้อ พิสูจน์ว่าเมื่อกี้เขาที่อดกลั้นไม่อยู่โหลวฉางเยว่หยิบเนคไท เดินเข้าไปใส่ให้เขาเหวินเหยียนโจวชินกับการปรนนิบัติของเธอ เขายกคางขึ้นเล็กน้อย จากนั้นนิ้วของโหลวฉางเยว่สอดเข้าไป ใส่ เนคไทให้เรียบร้อย กล่าวเบา ๆ "ฉันอยากกลับบริษัทหลัก"ดวงตาของเหวินเหยียนโจวหรี่ลงเล็กน้อย มองเห็นผู้หญิงเลิกคิ้ว เขากล่าวเบา ๆ “ผมพูดไว้ตั้งแต่แรกแล้ว โครงการไม่เสร็จไม่ต้องกลับบริษัทหลัก ในเมื่อตอนนี้โครงการได้สำเร็จแล้ว เธออยากกลับ ก็ ไม่มีใครห้ามเธอ”จากนั้น เหวินเหยียนโจวได้ตรวจสอบโครงการสิ้นสุดแล้ว กลับเมืองเซินเฉิน ในทีมมีโหลวเยว่ฉางเพิ่มเข้ามาอีกคนไป๋โหยวเอียงหน้าถามเหวินเหยียนโจว “ประธานเหวิน พี่ฉางเยว่กลับไปกับพวกเราได้แล้วเหรอ?”เหวินเหยียนโจวมองดูเอกสารพร้อมพยักหน้า ไป๋โหยวเผยรอยยิ้มที่ร่าเริงทันที “ดีจังเลย พี่ฉางเยว่ออกทำงานนอกสถานที่ส
Baca selengkapnya
บทที่ 8  
ความสนใจของโหลวฉางเยว่ถูกลบล้างออกไปในชั่วขณะนี้หลังจากนั้นไม่ว่าเหวินเหยียนโจวทำกี่ครั้ง เธอก็ไม่มีความรู้สึกอะไรครอบครัวสอนมาดี สืบทอดมา ไม่ชอบทำอะไรกันก่อนแต่งงานหมายความว่าไง? เขาจะแต่งงานกับไป๋โหยวเหรอ?……  โหลวฉางเยว่กลับไปทำงานที่ปี๋หยุน ยังคงเป็นเลขาของเหวินเหยียนโจว แต่จากเลขาสูงสุดเปลี่ยนมาเป็นเลขาธรรมดาๆโต๊ะทำงานเก่าของเธอกลายเป็นของไป๋โหยวแล้ว โต๊ะของเธอ เป็นทำได้แค่ใช้โต๊ะตัวนั้นตอนที่ไป๋โหยวเคยใช้ตอนเป็นผู้ช่วยอยู่ข้างประตู ในมุม ไม่มีความโดดเด่น เพราะไม่มีคนใช้งานมานาน บนโต๊ะมีสิ่งของมากมาย เธอกลับมาอย่างกะทันหัน ฝ่ายธุรการยังไม่ได้จัดให้คนมาจัดการเรื่องนี้สถานการณ์แบบนี้ตามจริงแล้วรู้สึกน่าอายเล็กน้อย โหลวฉางเยว่สีหน้าเฉยเมย จัดเก็บด้วยมือของตนเองเมื่อไป๋โหยวถึงออฟฟิศ เห็นแบบนี้ก็รีบวิ่งเข้ามา “พี่ฉางเยว่ ขอโทษนะ ตอนแรกฉันอยากรีบมาทำความสะอาด แต่ระหว่างทางรถติดน่ะ เดี๋ยว เดี๋ยวฉันจะจัดของออกมาคืนให้เธอตอนนี้เลย”โหลวฉางเยว่บีบผ้าเช็ดโต๊ะ เช็ดฝุ่นออก “ของใช้เป็นของบริษัทหมดเลย ไม่ใช่ของฉัน ไม่มีอะไรต้องคืนฉัน ประธานเหวินให้เธอนั่งที่ไหน เธอก็นั่งที่นั่น
Baca selengkapnya
บทที่ 9
โหลวฉางเยว่มีความอึดอัดและโมโห เดินไปตรงข้ามถนนซื้อยาในร้านยา เมื่อถึงเวลาคิดเงิน เธอได้รับสายจากคุณแม่ของเหวินเหยียนโจว   “ฉางเยว่ ช่วงนี้เป็นไงบ้าง? ทำไมไม่กลับมาเยี่ยมที่บ้านเลย?”โหลวฉางเยว่ยิ้ม “ป้าคะ ฉันสบายดี ก่อนหน้านี้ยุ่งกับงานหน่อย ช่วงนี้จัดการงานเสร็จแล้ว สุดสัปดาห์นี้จะกลับไปเยี่ยมท่านและคุณลุงนะคะ”“ในเมื่อยุ่งเสร็จแล้ว ก็ไม่ต้องรอสุดสัปดาห์แล้ว คืนนี้เลยแล้วกัน เธอกับเหยียนโจวกลับมาบ้านทานข้าวด้วยกัน ฉันทำกับข้าวที่พวกเธอชอบกินเอง” โหลวฉางเยว่ “ค่ะ ฉันจะบอกประธานเหวินนะคะ”คุณนายเหวินโมโหเล็กน้อย “อย่าเอาแต่เรียกประธานเหวินประธานเหวิน ดูไม่สนิทกันเลย พวกเธออยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว ไม่กี่เดือนก่อนเรายังปรึกษาเรื่องแต่งงานของพวกเธออยู่เลย”“…?” โหยวฉางเยว่แทบจะทรงตัวไม่อยู่ เกือบล้มอยู่ตรงบันไดร้านขายยางานแต่ง ของพวกเขาเหรอ?ดวงตาเธอเป็นประกาย ทำไมไม่เคยนึกถึง คุณนายจู่ ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้คุณนายเหวินจริง ๆ แล้วไม่ใช่แม่แท้ ๆ ของเหวินเหยียนโจว แต่เป็นแม่บุญธรรม โหลวฉานเยว่รู้คร่าว ๆ ว่า ตระกูลเหวินมีความลับที่ไม่มีใครยรู้มาก่อน เพราะเรื่องนั้น ความสัมพันธ์ของเหวินเหย
Baca selengkapnya
บทที่ 10
เมื่อเวลาใกล้เลิกงาน โหลวฉางเยว่เข้าไปที่ออฟฟิศประธาน วางเอกสารลง จากนั้นก็พูดว่า “คุณป้าโทรมาหาฉันตอนกลางวัน ให้เรากลับไปทานมื้อค่ำ ประธานเหวิน คุณไม่ได้กลับไปครึ่งปีแล้วนะ” เหวินเหยียนโจวขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด “เธอติดต่อกับที่บ้านผมบ่อย ๆ เหรอ?”“เปล่า” โหลวฉางเยว่ตอบ “ทุกครั้งก็เป็นคุณป้าโทรมาหาฉันก่อน”เหวินเหยียนโจวมองดูนาฬิกาโยนกุญแจรถให้เธอ “เธอมาขับรถ ผมให้คนขับส่งไป๋โหยวกลับบ้าน”โหลวฉางเยว่ตามหลังเขา มองดูเบื้องหลังเขา มีประโยคหนึ่งที่อยากพูดออกมามาก เธออ้าปาก แต่ก็ส่งเสียงออกมาไม่ได้เธอกลัวคำตอบที่ได้ยิน จะได้ยินคำตอบที่เธอคาดเดาไว้……อาหารมื้อดึกบนโต๊ะตระกูลเหวิน คุณนายเหวินคีบอาหารให้โหลวฉางเยว่มาตลอด “ทำไมผอมลงเยอะเลยล่ะ? สีหน้าไม่ค่อยดีเลย ไม่สบายแล้วใช่ไหม?”เหวินเหยียนโจวเดิมทีก็เป็นคนที่เยือกเย็นทั้งนิสัยและภายนอกเป็นคนพูดน้อย ยิ่งอยู่ในบ้านตระกูลเหวิน นอกจากทักทายประธานใหญ่เหวินแล้ว ก็ไม่พูดอะไรอีกเลยเขามองดูผู้หญิงรับมือกับพ่อแม่ของเขาอย่างเฉยเมย จับหน้าตัวเอง ยิ้มกล่าว “เปล่านี่คะ คงเป็นเพราะวันนี้ทาสีลิปผิดน่ะค่ะ ฉันกลับไปก็จะเอาไปทิ้ง”เลขาประธานส
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status