บทที่ 8

“เดี๋ยวก่อนค่ะ” เสียงหวานที่ดังอยู่เบื้องหลัง ทำให้ร่างสูงชะงักแต่ไม่ยอมหันกลับมาหา จนกระทั่งเธอเดินมาหยุดตรงหน้าโดยเว้นระยะห่างประมาณหนึ่งเมตร

“ว่าไงหืม...” บรรณเขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กส์ตัวหรู

“คุณต้องการอะไรกันแน่ บอกฉันได้ไหม...” อลินดาเอ่ยถามเสียงนุ่ม หวังจะให้เขาใจอ่อนยอมพูดในสิ่งที่เธออยากรู้ บรรณเอียงคอมองดวงหน้าสวยหวานด้วยประกายตาลุกวาว

“หนึ่งชีวิตที่เสียไป ต้องมีคนชดใช้” เจ้าพ่อหนุ่มกดเสียงต่ำอย่างน่ากลัว อลินดาได้ฟังถึงกับสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าใครไปสร้างความโกรธแค้นให้เขานักหนา บรรณถือโอกาสนั้นไล้แก้มนวลด้วยปลายนิ้วเบาๆ ก่อนจะโน้มกายลงไปหา

จุ๊บ…

สัมผัสวาบหวามนั้นทำให้อลินดานิ่งงันราวกับถูกมนต์สะกด ทุกส่วนของร่างกายเหมือนไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน เจ้าพ่อหนุ่มขยับปลายจมูกละเลื่อนไปตามแก้มขาวอมชมพู แล้ววกลงมาจูบที่ริมฝีปากอิ่มหนึ่งครั้งดังจ๊วฟ จากนั้นก็ผละออกห่างเพียงนิด

“หึหึ…” ร่างสูงใหญ่หัวเราะในลำคอ แล้วเดินจากไปช้าๆ ในขณะที่อลินดายังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ พศินออกมาสงบสติอารมณ์ข้างนอกเห็นบรรณเดินห่างจากผู้หญิงที่ตนหมายปองก็รีบปรี่เข้าไปหาทันที

“น้องดา…”

เสียงเอ่ยเรียกนั้นทำเอาอลินดาหลุดจากภวังค์และมองหาบรรณด้วยท่าทีงุนงง ทำเอาพศินหน้าตึง ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากต้นแขนเรียวเข้ามาหาตน

“ว้าย…พี่พศินจะทำอะไร ปล่อยน้องดานะ”

“น้องดามองหามันใช่ไหม” พศินตวาดอย่างลืมตัว อลินดาไม่เคยเห็นชายหนุ่มเป็นแบบนี้มาก่อนก็ตกใจ รีบยกแขนขึ้นผลักอกกว้างให้ออกห่าง

“พี่พศินพูดเรื่องอะไร น้องดาไม่เข้าใจ”

“ไม่เข้าใจเรื่องไอ้บรรณไม่เป็นไร แต่พี่อยากให้น้องดาจำให้ขึ้นใจว่า เราสองคนกำลังจะหมั้นกันเร็วๆ นี้” ชายหนุ่มประกาศความเป็นเจ้าของ

“น้องดาไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย พี่พศินเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ” อลินดาถามด้วยสีหน้ากังวล

“วันนี้ก็รู้ไว้ซะว่าน้องดาเป็นของพี่ พี่ยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้แต่งงานกับน้องดา แม้ต้องทำผิดต่อ…” พศินหยุดประโยคสำคัญไว้ อลินดาตกใจกับอารมณ์เกี้ยวกราดของอีกฝ่าย และประโยคที่ขาดหายไปนั้นทำเอาหัวใจคุณหมอสาวกระตุก

“ดาจะไม่ยอมแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักแน่นอนค่ะ พี่พศินอย่าพยายามอีกเลยนะคะ” พูดจบหญิงสาวก็เดินฉับๆ จากไป ส่วนพศินได้แต่ยืนมองแผ่นหลังบางอย่างคับแค้นใจเป็นที่สุด

“หยิ่งผยองไปเถอะอลินดา อีกไม่นานเธอก็ต้องมาเป็นเมียของฉัน” ชายหนุ่มพึมพำตามลำพัง แววตาเต็มไปด้วยความมาดมั่นในขณะที่อลินดาไม่มีโอกาสได้รู้ หากแต่ท่าทีและคำพูดของพศิน บรรณซึ่งหลบอยู่ข้างกำแพงได้ยินชัดเจนจนริมฝีปากหยักสีน้ำชายกโค้งขึ้น

“เจ้านายจะจัดการกับหมอนี่ยังไงครับ” เจตต์เอ่ยถามผู้เป็นนาย

“มันอยากได้อะไร เราก็ทำให้มันผิดหวังทั้งแม่ทั้งลูก และที่สำคัญไปกว่านั้น ฉันอยากได้หุ้นแลนด์พร็อพเพอร์ตี้ทั้งหมด นายให้คนของเราไปจัดการได้เลย” บรรณสั่งลูกน้องคนสนิทด้วยรอยยิ้มมุมปาก เจตต์ซึ่งเดินตามเจ้านายไปที่รถรีบล้วงเอาเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาแจ้งแผนการอันแยบยลของนายใหญ่แห่งมัณตะธารากรุ๊ปให้บรรดาลูกน้องในสังกัดรับรู้กัน

หลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์ในเวลาเกือบๆ เที่ยงคืน บรรณก็ตรงดิ่งไปยังห้องนอนของหลานชายอย่างรวดเร็ว ดวงไฟเล็กหรี่ลงเพื่อไม่ให้สว่างจ้ามากเกินไป ร่างสูงค่อยๆ นั่งลงเก้าอี้ข้างเตียงด้วยรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็นจากบุรุษผู้นี้ ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งเขี่ยปลายคางของเจ้าตัวกลมป้อมที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้ผ้าห่มเบาๆ

เมื่อถูกรบกวนจากห้วงนิทรา เจ้าตัวเล็กก็ค่อยๆ ปรือตาขึ้น และพอเห็นหน้าคุณลุงตัวใหญ่ก็ร้องทักทายใส่ทันที

“แอ้…แอ้” มือจิ๋วที่วางอยู่บนผ้าห่มยกขึ้นโบกสะบัดไปมา ขณะยิ้มตาหยีให้คนเป็นลุงจนเห็นเหงือกสีชมพู

“ไงไอ้เสือพอร์ต ลุงทำให้ตื่นเหรอ” บรรณจับกำปั้นเล็กขึ้นมาจุ๊บทีหนึ่ง เจ้าพอร์ตตัวป้อมก็หัวเราะคิกๆ เพราะจั๊กจี้ตอหนวดแข็งๆ ที่ไสเสียดบนหลังมือ

“แอ้…จุง…จุง”

“ไม่ต้องอ้อนเลยเจ้าตัวกลม อยากไปนอนกับลุงละสิ” บรรณอุ้มร่างกลมขาวนุ่มขึ้นแนบอก มือจิ๋วจับปลายคางเหลี่ยมได้รูปราวกับคิดถึงคุณลุงนักหนา

บรรณหอมแก้มนุ่มๆ ทั้งซ้ายและขวา เจ้าตัวเล็กก็เบือนหน้าหนีเพราะเจ็บ มือจิ๋วดันใบหน้าคมเอาไว้ เจ้าพ่อหนุ่มเห็นแบบนี้ก็ยิ่งอยากแกล้ง จึงถูไถตอเคราตอดระริกหนักกว่าเดิม

“ไอ้เสือพอร์ตจะเอายังไงกันวะ พอเล่นด้วยก็ไม่ยอม” บรรณบ่นหากแววตาทอดมองเจ้าตัวน้อยอย่างแสนรัก เขาไม่เคยคิดว่าจะมีเด็กเป็นภาระแบบนี้ แต่พอมีเจ้าพอร์ตน้อยเข้ามาในชีวิตทุกอย่างก็เปลี่ยนไป โดยในแต่ละวันชายหนุ่มจะต้องเล่นต้องกล่อมหลานชายยามที่พี่เลี้ยงเอาไม่อยู่ หมอนี่ยามดื้อก็ดื้อจนน่าปวดหัว แต่พอเห็นหน้าคุณลุงตัวใหญ่เท่านั้นแหละ ปากเบ้ๆ เป็นต้องยิ้มร่าทุกที ยิ่งนานวันบรรณก็ยิ่งติดหลาน เพราะเจ้าพอร์ตช่างน่ารักน่าชัง ตอนนี้พูดได้เป็นบางคำก็จ้อใหญ่ เรียกหาแต่จุง…จุงยามไม่เห็นหน้า จนบางวัน...บรรณต้องกระเตงหลานไปทำงานที่ออฟฟิตด้วย

ร่างกำยำอุ้มหลานชายไปวางไว้บนฟูกหนานุ่ม เจ้าตัวเล็กราวกับรู้ว่าจะได้นอนเตียงเดียวกับคุณลุงก็ออกอาการยิ้มปากกว้าง ทั้งมือทั้งขายกขึ้นปัดป่ายไปมาอย่างดีใจ ในขณะที่คนเป็นลุงยืนถอดเสื้อผ้าอยู่ใกล้ๆ แล้วคว้าเสื้อคลุมมาสวม

“อย่าดีใจไปเจ้าตัวแสบ วันไหนลุงมีสาวๆ มานอนด้วย นายต้องกลับไปนอนห้องของนาย…โอเค้…” บรรณโน้มลงไปเขี่ยปลายคางกลมมน

“แอ้…แอ้” เจ้าพอร์ตส่งเสียงประท้วงราวกับรู้ภาษา ดวงตากลมใสจ้องเขม็ง ปากสีแดงสดเริ่มจะเบะออกทีละนิด บรรณหัวเราะกับท่าทีเจ้ามารยาของหลานชายตัวน้อย

“พอนายโตขึ้นก็จะทำแบบนี้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นถ้าอยากมีน้องมาเล่นเป็นเพื่อน นายก็ต้องให้เวลาลุงอยู่กับสาวๆ บ้างเข้าใจไหม...” พูดจบบรรณก็ซุกหน้าลงบี้บดกับท้องหลานชาย

“แอ้…แอ้…แอ้” ไอ้เสือน้อยดิ้นและส่งเสียงร้องด้วยความจั๊กจี้ ไม่นานบรรณก็ยกตัวออกห่างแล้วสอดนิ้วเข้าไปในอุ้งมือเล็ก เจ้าหนูก็กำซะแน่น

“ลุงไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวจะมาเล่านิทานให้ฟัง” บรรณขยี้ปรอยผมดำขลับบนศีรษะเล็กๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ ไม่นานก็กลับออกมา เจ้าตัวน้อยยังคงเล่นไขว้คว้าอากาศอยู่บนเตียงอย่างอารมณ์ดี เจ้าพ่อหนุ่มสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงนอนเสร็จก็ทอดตัวลงนอนเคียงข้าง ร่างกลมป้อมกระดกตัวเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วปืนขึ้นไปนอนบนอกกว้างอย่างสบายใจ บรรณจูบหน้าผากเล็กเบาๆ และเริ่มเล่านิทานให้ฟังเพื่อเสริมสร้างจินตนาการและความคิดตามคำบอกเล่าของหมอ ไม่ถึงสิบนาทีเจ้าตัวเล็กก็หลับปุ๋ยในอ้อมกอดอันอบอุ่นของคนเป็นลุง